Το αμυντικό σύστημα και οι λειτουργίες του

Το αμυντικό μας σύστημα είναι ένα εξελιγμένο βιοχημικό εργοστάσιο με άπειρες δυνατότητες. Στο στομάχι μας, στο έντερό μας, στο γεννητικό μας σύστημα και σε άλλα μέρη του σώματός μας υπάρχει πλούσια μικροβιακή χλωρίδα (πληθυσμός μικροβίων) που αποτελείται από διάφορα είδη βακτηρίων, όπως: στρεπτόκοκκος, σταφυλόκοκκος, lactobacillus, oreoplasma, mycoplasma και πλήθος άλλων αερόβιων μικροοργανισμών που ζουν σε αρμονία με το ανθρώπινο σώμα και βοηθούν τις αμυντικές και μεταβολικές του λειτουργίες.

Η νόσος είναι μια πολύπλοκη διαδικασία που δεν έχει σαν μόνη αιτία την προσβολή μας από κάποιον ιό ή βακτήριο. Για να εκδηλωθεί μια νόσος πρέπει ο νοσογόνος παράγοντας (π.χ. ο στρεπτόκοκκος) να βρει κατάλληλο υπόστρωμα ώστε να προσβάλλει τον οργανισμό μας και να προκαλέσει την εμφάνιση κλινικών συμπτωμάτων.

Με απλά λόγια, μόνο ένα εξασθενημένο αμυντικό σύστημα θα επιτρέψει την προσβολή του από ένα νοσογόνο παράγοντα. Πρέπει λοιπόν να κρατάμε το αμυντικό μας σύστημα σε άριστη κατάσταση ακολουθώντας μια ισορροπημένη διατροφή, σωματική άσκηση, αποφεύγοντας τα ψυχοσωματικά stress, το κάπνισμα και το αλκοόλ.

Οι σύγχρονοι άνθρωποι πάσχουν όλο και περισσότερο από χρόνιες ασθένειες όπως το άσθμα, ο διαβήτης, οι αλλεργίες και οι χρόνιες δερματικές παθήσεις. Αυτές οι παθολογικές εκδηλώσεις δεν είναι τίποτα άλλο παρά ο μάρτυρας ενός χρόνια διαταραγμένου αμυντικού και μεταβολικού συστήματος (οι εμβολιασμοί, οι αντιβιώσεις και η κακή διατροφή είναι οι βασικές αιτίες).

Η μαζική συνταγογράφηση των αντιβιοτικών από τους γιατρούς όλων των ειδικοτήτων έχει γίνει ρουτίνα. Αν και τα αντιβιοτικά είναι συνήθως αποτελεσματικά για την καταστροφή των περισσότερων βακτηρίων και έχουν βοηθήσει σημαντικά στη θεραπεία νόσων όπως η φυματίωση και η μηνιγγίτιδα, η χρόνια χορήγησή τους έχει επικίνδυνες παρενέργειες για τον ανθρώπινο οργανισμό. Ένα άλλο σοβαρό πρόβλημα είναι ότι τα βακτήρια γίνονται όλο και περισσότερο ανθεκτικά στους διάφορους τύπους αντιβίωσης και αυτός είναι ο λόγος που ασθένειες όπως π.χ. η φυματίωση επανεμφανίζονται.

Ποιες είναι οι πιο συχνές παρενέργειες από τη χρήση των αντιβιοτικών;

α) Η φυσιολογική χλωρίδα του εντέρου καταστρέφεται με αποτέλεσμα την εμφάνιση διάρροιας ή άλλων γαστρεντερικών διαταραχών.

β) Η φυσιολογική χλωρίδα των βλεννογόνων (π.χ. στόμα, κόλπος) διαταράσσεται. Η ισορροπία της αλλάζει και εμφανίζεται αύξηση του Candida Albigans. Οι κοιλότητες των βλεννογόνων νοσούν από χρόνιες μυκητιάσεις.

γ) Το ορμονικό και το αμυντικό σύστημα σταματούν να λειτουργούν σωστά και τα αντισώματα «τεμπελιάζουν» - γίνονται ανίκανα να μας παρέχουν φυσική προστασία από τις επιθέσεις εξωγενών παραγόντων (π.χ. ιούς, μικρόβια κλπ).

δ) Έχουν μεγάλη νευροτοξικότητα με στόχο συνήθως το ακουστικό νεύρο, που μπορεί να εκφυλιστεί.

ε) Το ήπαρ και τα νεφρά μπορούν να υποστούν μη ανατάξιμες βλάβες (κίρρωση ήπατος, καταστροφή παρεγχύματος των νεφρών, χρόνια ηπατική ή νεφρική ανεπάρκεια).

Διαβάζοντας το παρακάτω κλινικό παράδειγμα θα καταλάβετε καλύτερα τι μπορεί να σας προκαλέσει η χρήση αντιβιοτικών:

Ένας ασθενής που παίρνει επί μήνες αντιβίωση για να θεραπεύσει μια επίμονη λοίμωξη του ουροποιητικού του συστήματος, εμφανίζει τις παρακάτω διαταραχές κατά τη διάρκεια και για μεγάλο διάστημα μετά το τέλος της θεραπείας του:

α) διάρροιες λόγω της καταστροφής της φυσιολογικής χλωρίδας του εντέρου

β) μυκητιάσεις στον κόλπο ή το στόμα

γ) γίνεται επιρρεπής σε λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού επειδή το αμυντικό του σύστημα έχει εξασθενήσει

δ) μπορεί να εμφανιστούν σοβαρές αλλεργικές καταστάσεις και δυσανεξίες σε τροφές

ε) το παρέγχυμα νεφρών και ήπατος μπορεί να αλλοιωθεί – εκφυλιστεί.

 Η φυματίωση επιστρέφει ξανά, η μηνιγγίτιδα και η διφθερίτιδα επίσης

Ασθένειες που θεωρούσαμε ότι έχουν εξαφανιστεί εμφανίζονται ξανά. Το βακτήριο Mycobacterium tuberculosis (φυματίωση) γίνεται όλο και πιο ανθεκτικό στα καινούργια αντιβιοτικά. Το εμβόλιο της φυματίωσης δεν μπορεί να προστατεύσει τον ανθρώπινο πληθυσμό από την επανεμφάνιση της νόσου. Έχει προβλεφθεί ότι μεταξύ 2000-2020 θα νοσήσουν 200 εκατομμύρια άτομα από φυματίωση, εκ των οποίων τα 35 εκατομμύρια θα πεθάνουν. Η Δυτική ιατρική πρέπει να αλλάξει στρατηγική. Αν συνεχίσει να εμβολιάζει τον πληθυσμό και να του χορηγεί αντιβίωση για κάθε απλή παθολογία θα καταλήξουμε στην εξουδετέρωση του αμυντικού μας συστήματος.

 Η θέση της ομοιοπαθητικής – ολιστικής θεραπευτικής στη λύση του προβλήματος της εξασθένησης του αμυντικού συστήματος του σύγχρονου ανθρώπου.

Σαν ολιστικός – ομοιοπαθητικός οδοντίατρος με ειδικότητα στη χειρουργική στόματος σπάνια χορηγώ αντιβίωση στους ασθενείς μου. Η εξάσκηση του οδοντιατρικού λειτουργήματος από το 1988 μου έδειξε ότι η χρήση αντιβίωσης τόσο στην οδοντιατρική όσο και στη χειρουργική στόματος πρέπει να περιορίζεται, είτε σε βαριές γναθοχειρουργικές επεμβάσεις, είτε σε ασθενείς με πολύ εξασθενημένο αμυντικό σύστημα που υπόκεινται συχνά σε αιμοκάθαρση ή νεφροκάθαρση ή έχουν υποστεί μεταμόσχευση οργάνων και παίρνουν ανοσοκατασταλτικά.

Οι εξαγωγές δοντιών, οι απονευρώσεις, η χειρουργική των βλεννογόνων του στόματος και των ούλων, η αφαίρεση σωφρονιστήρων οδόντων και η τοποθέτηση εμφυτευμάτων σπάνια απαιτεί τη χρήση αντιβίωσης. Οι ασθενείς μου που είναι ωμοφάγοι, δεν χρειάζονται σχεδόν ποτέ τη λήψη αντιβίωσης.

Φυτικά σκευάσματα, ιχνοστοιχεία και βιταμίνες που μπορούν να αντικαταστήσουν την αντιβίωση

Για την αντικατάσταση της χρήσης αντιβιοτικών χρησιμοποιώ σκευάσματα φυτικής -κυρίως- προέλευσης που διεγείρουν τη φυσική άμυνα του οργανισμού. Στην περίπτωση μιας γναθοχειρουργικής επέμβασης, όπως η χειρουργική εξαγωγή ενός έγκλειστου σωφρονιστήρα, ο ασθενής μου προετοιμάζεται μια εβδομάδα πριν την επέμβαση με τα κατάλληλα ομοιοπαθητικά φάρμακα (κατά του οιδήματος και του πόνου) και ανάλογα σκευάσματα που αντικαθιστούν την αντιβίωση. Τα σκευάσματα αυτά χορηγούνται ανάλογα με το βιότυπο του ασθενή και το είδος της επέμβασης και είναι συνήθως κάποια από τα παρακάτω: echinacea, eleutherococcus, propolis, uncaria tomentosa, grapefruit seeds extract, thyme σε βάμμα ή ταμπλέτες. Αυτά συμπληρώνονται με βιταμίνες (Α, Ε, C, beta-carotene) και ιχνοστοιχεία (ψευδάργυρος, σελήνιο, μαγγάνιο).

Μηνάς Ρηγάτος

Χειρουργός οδοντίατρος, ειδικός εμφυτευματολόγος, περιοδοντολόγος, ομοιοπαθητικός.

www.homeodentist.gr

O Mηνάς Ρηγάτος εργάστηκε στο Παρίσι από το 1986 μέχρι το 1990, αποκλειστικά σαν Χειρούργος στόματος – Περιοδοντολόγος.

Από το 1991 μέχρι το 1998 εργάστηκε σαν Εμφυτευματολόγος και Περιοδοντολόγος στο Οδοντιατρικό Ινστιτούτο Αθηνών στο Ψυχικό. 
Από το 1998 μέχρι και σήμερα διατηρεί Ιδιωτικό Ομοιοπαθητικό Οδοντιατρείο στη Γλυφάδα. 
Έχει ιδρύσει το Οδοντιατρικό Ομοιοπαθητικό Ινστιτούτο Γλυφάδας, με σκοπό την διοργάνωση σεμιναρίων και την εκπαίδευση των οδοντιάτρων στην ομοιοπαθητική.

Η Καµίγ, τριάντα οκτώ ετών και τεσσάρων µηνών, έχει φαινοµενικά όσα της χρειάζονται για να είναι ευτυχισµένη. Γιατί λοιπόν νιώθει ότι η ευτυχία τής γλιστρά µέσα από τα χέρια; Το µόνο που θέλει είναι να ξαναβρεί τον δρόµο της χαράς και της δηµιουργίας. Όταν ο Κλοντ, ο οποίος της συστήνεται ως ρουτινολόγος, της προτείνει έναν πρωτότυπο τρόπο για να τη βοηθήσει, εκείνη δέχεται χωρίς δισταγµό. Μέσα από εκπληκτικές, δηµιουργικές και πλούσιες σε νοήµατα εµπειρίες, βήµα βήµα, θα αλλάξει εντελώς τη ζωή της και θα κατακτήσει τα όνειρά της…

Εµπιστεύτηκα στον Κλοντ τις ανησυχίες µου σχετικά µε την εξέλιξη της σχέσης µου µε τον Σεµπαστιέν. Με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι η αµφισβήτηση της ζωής µου από εµένα την ίδια µπορούσε να αποσταθεροποιήσει τον άντρα µου. Όλες αυτές οι αλλαγές πρέπει να τον µπέρδευαν πολύ κατά βάθος. Έπρεπε να αποδεχθώ την ιδέα ότι µια µεταβατική περίοδος ήταν απαραίτητη. Στο κάτω κάτω, του επέβαλα τη µικρή µου επανάσταση ενώ εκείνος δεν είχε ζητήσει τίποτα! Έπρεπε να του δώσω χρόνο να το χωνέψει. Κι έπειτα, µια τέτοια περίοδος αλλαγής συνοδευόταν αναγκαστικά, τόσο για τον σύζυγό µου όσο και για εµένα, από µια ολόκληρη παλέτα συναισθηµάτων: αντιστάσεις, πισωγυρίσµατα…

Ο φόβος µου ήταν στην πραγµατικότητα διπλός: φόβος µήπως ο Σεµπαστιέν δεν εγκρίνει το σχέδιό µου για επαγγελµατικό αναπροσανατολισµό, φόβος µήπως η σχέση µας συνεχίσει να πνέει τα λοίσθια…

«Το πρώτο πράγµα που πρέπει να ξεκαθαρίσετε µέσα σας», µου είπε τότε ο Κλοντ, «είναι αν εξακολουθείτε να τον αγαπάτε».

«Ναι, φυσικά, έστω κι αν µερικές φορές αµφιβάλλω».

 «Πολλές φορές, δεν είναι ότι δεν αγαπάµε τον άλλον πια, αλλά πού έχει οδηγηθεί η σχέση. Σε ένα ζευγάρι, ωστόσο, ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ποιότητα του δούναι και λαβείν. Αν θέλετε να ανάψετε πάλι τη φλόγα, προκαλέστε σπινθήρες! Μην περιµένετε πάντα από τον άλλον να πάρει την πρωτοβουλία, έχουµε µιλήσει ήδη γι’ αυτό…»

«Μα πώς να το κάνω;»

«Αναπτύσσοντας την ερωτική δηµιουργικότητά σας, για παράδειγµα…»

«∆ιασκεδαστικό! Με ποιον τρόπο;»

«Μπορείτε να του γράψετε ένα ερωτικό µήνυµα για αρχή».

«Τι θέλετε να πείτε;»

«Λοιπόν, τη στιγµή που όλοι στέλνουν φωνητικά SMS, εσείς στείλτε του έξυπνα, καλογραµµένα µηνύµατα και, κυρίως, χωρίς ορθογραφικά λάθη!»

«Ναι, αλλά…»

«Ακολουθήστε την έµπνευσή σας! Άλλωστε, υπάρχουν κάποιες τεχνικές. Αφού εντοπίσετε µερικά κέντρα ενδιαφέροντος του αγαπηµένου σας, επιλέγετε ένα από αυτά. Γράφετε στη συνέχεια, µε τη µέθοδο του καταιγισµού ιδεών, όλες τις λέξεις και όλες τις εκφράσεις που σας έρχονται στον νου και έχουν σχέση µε το θέµα. Κατόπιν, δηµιουργείτε απίθανες λέξεις που θα σας φέρουν πιο κοντά και επινοείτε εκφράσεις για να γράψετε ένα ωραίο κείµενο. Ας πάρουµε ένα παράδειγµα, αν θέλετε, για να γίνει πιο σαφές… Με τι παθιάζεται ο σύζυγός σας;»

«Λατρεύει το ζεν. Κάνει γιόγκα. Και ονειρεύεται να πάει στην Ινδία».

«Πολύ καλά. Ας κάνουµε µια λίστα µε τις λέξεις που συνδέονται µε αυτό το θέµα».

Με τη βοήθειά του, έγραψα πάνω σε µια κόλλα χαρτί:

Ζεν. Λωτός. Άνθος του λωτού. Ισορροπία. Αναπνοή, πνοή. Ειρήνη. Ομορφιά. Εσωτερικό κουκούλι. Κήπος ζεν, διαλογισµός…

«Γράψτε τα όλα», επέµεινε, «θα είναι το πρώτο δηµιουργικό υλικό σας. Και να θυµάστε τον κανόνα του ΛKΠΤΠ. Λ, δηλαδή ούτε Λογοκρισία, K, ούτε Κριτική. Π για Ποσότητα, που σηµαίνει να εµπλουτίσετε τη φαντασία σας. Τ για Τρελούτσικος. Πλησιάστε τον! Σηµειώστε τις πιο τρελές και απίθανες ιδέες. Π για Πολλαπλασιασµό. Μια ιδέα φέρνει µια άλλη, και ούτω καθεξής!»

«Θα το θυµάµαι. Ευχαριστώ, Κλοντ».

«Κατόπιν, ανακατέψτε το λεξιλόγιο ζεν µε το ερωτικό λεξιλόγιο, ανακινήστε καλά και ανακαλύψτε τα συντακτικά ευρήµατα που θα προκύψουν. Σκεφτείτε επίσης τα στιλάτα ρητορικά σχήµατα: τις συνηχήσεις –την επανάληψη του ίδιου φωνήεντος–, τις παρηχήσεις –την επανάληψη του ίδιου συµφώνου–, τους παραλληλισµούς, την έµφαση –την υπερβολή στον τόνο–, το οξύµωρο –τον συνδυασµό λέξεων µε απίθανη προσέγγιση, όπως το περίφηµο “σκοτεινή λάµψη που πέφτει από τα άστρα” του Κορνέιγ–, τη λιτότητα, η οποία µετριάζει µια δήλωση, όπως “δεν είναι άσχηµος” για να πεις ότι είναι ωραίος, και ένα σωρό άλλα. Όµως το σηµαντικότερο απ’ όλα είναι να ακολουθείτε την καρδιά σας!»

«∆εν κοστίζει τίποτε να προσπαθήσω».

Κάτι που έκανα αµέσως. ∆ιαπίστωσα ωστόσο ότι δεν ήταν τόσο εύκολο όσο ακούστηκε. Απόλυτα συγκεντρωμένη, µε το στιλό στο χέρι, περίµενα την έµπνευση, ενώ το βλέµµα µου ταξίδευε έξω από τα παράθυρα…

Πέρασαν είκοσι ολόκληρα λεπτά πριν παρουσιάσω το ερωτικό µου κείμενο στον Κλοντ:

Αγάπη µου,

Έξω, ένας ουρανός µουντός και βαρύς, µέσα, ένας ήλιος στο ζενίθ: είναι το αποτέλεσµα της ευτυχίας που θα σε ξαναβρώ απόψε στο κουκούλι του σπιτιού µας. Κουκούλι ζεστασιάς, κουκούλι ηρεµίας, κήπος ζεν που µε ένα φιλί γίνεται κήπος της Εδέµ. Άσε µε να γίνω το Άνθος του Λωτού των ηµερών σου και o Λύκος της νύχτας σου, ο καυτός άνεµος του Ρατζασθάν, για να φυσήξω πάνω από τις επιθυµίες σου όπως πάνω από τα κάρβουνα µιας ιερής φωτιάς και να οδηγήσω τα δυο µας σε γιαλούς όπου µόνο η αγάπη έχει πρόσβαση… Η Καµίγ σου που σ’ αγαπά.

Ο Κλοντ µε κοίταξε µε έκπληκτο ύφος.

«Ε, λοιπόν, για πρώτη προσπάθεια τα καταφέρατε µια χαρά! Εξαιρετικό, αλήθεια… Βέβαια, η ερωτική γραφή είναι κι αυτή µια τεχνική µεταξύ άλλων. Κάθε άλλη µορφή δηµιουργικότητας είναι καλοδεχούµενη για να βάλει το λιθαράκι της στην καθηµερινότητα! Αφήστε ελεύθερη τη φαντασία και τη διαίσθησή σας, τολµήστε να εφαρµόσετε τις ιδέες σας. Θα δείτε: όχι µόνο θα διασκεδάσετε, αλλά επιπλέον θα καταφέρετε να αναζωπυρώσετε τη φωτιά…»

«Αυτό το λέτε επειδή το έχετε δοκιµάσει;»

«Ποιος ξέρει…»

Ενθαρρυµένη από αυτή την πολλά υποσχόµενη προσπάθεια, αποφάσισα, τις επόµενες µέρες, να δοθώ ψυχή τε και σώµατι στην επιχείρηση «Μεγάλος έρωτας». Άρχισα σιγά σιγά, σαν να µη συνέβαινε τίποτε, µε ένα καθηµερινό SMS. Ύστερα εντατικοποίησα λίγο λίγο την προσπάθειά µου να επανακτήσω το ερωτικό έδαφος, ναρκοθετώντας το σπίτι µε γλυκόλογα πάνω σε σηµειώµατα, τα οποία ο Σεµπαστιέν ανακάλυπτε ανάµεσα σε δύο µαξιλάρια ή όταν άνοιγε το ντουλάπι µε τα µπισκότα.

∆εν πέτυχα αµέσως τα αποτελέσµατα που περίµενα. Για να πω την αλήθεια, φαινόταν περισσότερο ξαφνιασµένος παρά γοητευµένος. Θαρρείς κι αυτές οι ξαφνικές αποδείξεις αγάπης τον έκαναν επιφυλακτικό. Φυσικά, µου χαμογελούσε, µε φιλούσε για να µε ευχαριστήσει. Φαινόταν µάλιστα χαρούµενος, αλλά όχι χαρούµενος χαρούµενος, όπως ήλπιζα. ∆ιαισθανόµουν ότι κάτι τον ενοχλούσε. Όταν το καλοσκέφτηκα, κατάλαβα ότι πρέπει να έβρισκε τη στάση µου κάπως αντιφατική… Από τη µια µεριά, έκανα τα πάντα για να τον πλησιάσω και να αναζωπυρώσω τη φλόγα ανάµεσά µας, κι από την άλλη αποδεσµευόµουν κάθε µέρα και πιο πολύ από εκείνον, µε το κεφάλι γεµάτο καινούργια σχέδια, δίνοντάς του την εικόνα µιας γυναίκας σίγουρης για τον εαυτό της και των ταλέντων της. Στον σκουπιδοτενεκέ η ζητιάνα του έρωτα! Η νέα Καµίγ ταξίδευε µε ούριο άνεµο. Αυτή η συναισθηµατική αυτονοµία θα έπρεπε να τον χαροποιεί. Όµως εκείνος παρέµενε επιφυλακτικός. Σαν να περίµενε να δει µέχρι πού θα έφτανα. Ήλπιζα ότι σε λίγο η αλλαγή της στάσης µου απέναντί του και τα ερωτικά µου παιχνίδια θα διέλυαν τις επιφυλάξεις του.

Περιµένοντας την ευτυχισµένη αυτή µέρα, συνέχιζα την αργή δουλειά της ενδοσκόπησης για να ανακαλύψω ποια ήταν η αληθινή Καµίγ, η δηµιουργική και τολµηρή Καµίγ, η οποία θα ήξερε πώς να µε ξαναβάλει στον δρόµο των ονείρων µου. Βάλθηκα λοιπόν να ζωγραφίσω το πορτρέτο µου δηµιουργώντας ένα πρωτότυπο φωτοµοντάζ: έκοψα διάφορες φωτογραφίες που βρήκα στα περιοδικά, κόλλησα το κεφάλι µου στο σώµα µιας ωραίας γυναίκας που τη φυσάει ο άνεµος και της πρόσθεσα έναν φάκελο παραµάσχαλα απ’ όπου ξεπρόβαλλαν πατρόν για παιδικά ρουχαλάκια. Έκοβα διάφορα γράµµατα από εφηµερίδες για να φτιάξω λέξεις και τα κολλούσα αρµονικά πάνω στη στιλάτη εικόνα της ζωής που ονειρευόµουν. Εµπιστοσύνη, τόλµη και αποφασιστικότητα βρήκαν έτσι τη θέση τους στη σύνθεση. Τη φούστα που φορούσα στην εικόνα τη σχεδία­σα µε τις λέξεις «δηµιουργικότητα» και «γενναιοδωρία». Έβαλα επίσης φωτογραφίες του γιου µου και του άντρα µου πάνω σε πορτρέτα περιοδικών, σε στάσεις ζωηρές και αστείες… Το σύνολο είχε αρχίσει στ’ αλήθεια να δηµιουργεί την εικόνα που ήθελα να αποκτήσω: ζωντανή, δηµιουργική, φιλόδοξη, αστεία και γενναιόδωρη!

Ικανοποιηµένη, πήρα το βουνό από τις φωτογραφίες και το έστειλα στον Κλοντ. Η απάντησή του δεν άργησε:

Υπέροχο! Βλέπω ότι το όνειρό σας παίρνει µορφή. Σιγά σιγά, θα το κάνουµε πιο σαφές. Η νέα Καµίγ σε λίγο θα εµφανιστεί! Για να συνεχίσετε τον δρόµο της µεταµόρφωσής σας, σας προτείνω να µε συναντήσετε την Πέµπτη κατά τις 12:30, στην οδό Σεν Σιλπίς 59, στο 6ο διαµέρισµα. Καληνύχτα… Και… αντί να µετράτε προβατάκια µέχρι να κοιµηθείτε απόψε, σκεφτείτε τρία ευχάριστα ή θετικά πράγµατα που σας συνέβησαν µες στη µέρα. Είναι τέλειο, θα δείτε! Κλοντ.

Απόσπασμα από το βιβλίο «Η δεύτερη ζωή σου ξεκινά όταν καταλάβεις πως έχεις μόνο μία» της Rapaelle Giordano. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

40118 deyterhzoh 590

Αν σας άρεσαν τα Μαθήµατα Ευτυχίας, Το Μικρό Παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο και το Eat, Pray, Love, τότε σίγουρα θα λατρέψετε αυτό το βιβλίο!

Μεταφρασµένο σε 34 γλώσσες, περισσότερα από 2.000.000 αντίτυπα διεθνώς!

Μία από τις σημαντικότερες και πιο αποκαλυπτικές ιδέες που υιοθέτησα κάνοντας διαλογισμό είναι ότι ο πόνος και τα βάσανα διαφέρουν μεταξύ τους ποιοτικά, και ότι το ένα δεν ακολουθεί απαραιτήτως το άλλο. Ο βασικός πυρήνας αυτής της ιδέας έγκειται στην πρακτική της αγνόησης και της απομάκρυνσης των σκέψεών μας.

Η αγνόηση και απομάκρυνση των σκέψεων μας είναι μια εξαιρετικά σημαντική δεξιότητα. Αποτελεί ένα από τα βασικά θεμέλια της πρακτικής του διαλογισμού. Όπως ίσως κάποιοι γνωρίζουν, αυτή η καίρια ιδέα στην παράδοση του ζεν διατυπώνεται με τον πιο αστείο τρόπο. Σύμφωνα με τα λόγια του Σενγκτσάν, του τρίτου Πατριάρχη του ζεν: «Ο Μεγάλος Δρόμος είναι απαλλαγμένος από δυσκολίες, απλώς σταμάτα να έχεις προτιμήσεις»2. Όταν ο νους απελευθερώνεται τόσο ώστε να μπορεί να παραιτηθεί ακόμα και από τις προτιμήσεις του, τότε ο Μεγάλος Δρόμος δεν είναι πλέον δύσβατος.

Η σημασία της αγνόησης και απομάκρυνσης οδηγεί σε ένα πολύ σημαντικό ερώτημα: Είναι δυνατόν να αγνοούμε τα σκαμπανεβάσματα της ζωής και παρ’ όλα αυτά να τα εκτιμούμε και να τα βιώνουμε πλήρως;

Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Το κλειδί είναι να απομακρυνθούμε από δύο πράγματα: την προσκόλληση και την αποστροφή. Στην προσκόλληση το μυαλό κολλάει απεγνωσμένα σε κάτι και αρνείται να το αγνοήσει και να το αποδιώξει. Στην αποστροφή, από την άλλη, το μυαλό κρατά απεγνωσμένα κάτι μακριά και αρνείται να το αφήσει να εισέλθει. Αυτές οι ιδιότητες αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Από κοινού, προσκόλληση και αποστροφή ευθύνονται για έναν τεράστιο αριθμό δεινών που βιώνουμε –ίσως για το 90%, μπορεί ακόμα και για το 100%– στον κόσμο.

Σε οποιοδήποτε φαινόμενο, πρώτα γίνεται η επαφή των αισθητή­ριων οργάνων μας με το αντικείμενο, έπειτα εμφανίζονται η αίσθηση και η αντίληψη, κι αμέσως μετά έρχεται η προσκόλληση ή η αποστροφή (μερικές παραδόσεις διαλογισμού κατατάσσουν τον ίδιο τον νου στις αισθήσεις, τοποθετώντας έτσι κομψά αυτό το μοντέλο βίωσης τόσο στα διανοητικά όσο και στα φυσικά φαινόμενα). Η βασική ιδέα εδώ είναι ότι η προσκόλληση και η αποστροφή είναι ξεχωριστές από την αίσθηση και την αντίληψη. Είναι τόσο στενά συνδεδεμένες μεταξύ τους που συνήθως δεν παρατηρούμε τη διαφορά.

Εντούτοις, όσο πιο έντονη είναι η εξάσκησή σας στην ενσυνειδητότητα, τόσο πιο πολύ θα μπορείτε να παρατηρήσετε τη διάκριση, ίσως ακόμα κι εκείνο το μικρό κενό που υπάρχει ανάμεσά τους. Για παράδειγμα, αν είστε καθισμένοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να αισθανθείτε πόνο στην πλάτη σας και σχεδόν αμέσως μετά να νιώσετε αποστροφή. Λέτε στον εαυτό σας: «Τον μισώ αυτό τον πόνο. Δεν θέλω αυτή την αίσθηση. Να φύγει!» Με επαρκή εξάσκηση στην ενσυνειδητότητα ίσως παρατηρήσετε ότι αυτά τα δύο είναι διαφορετικά. Υπάρχει η βίωση του σωματικού πόνου και υπάρχει η βίωση της αποστροφής. Ο μη εκπαιδευμένος νους τα σμίγει αυτά σε μια αδιαίρετη εμπειρία, ενώ ο εξασκημένος νους βλέπει δύο ξεχωριστές εμπειρίες, με τη μία να οδηγεί στην εμφάνιση της άλλης.

Μόλις ο νους σας φτάσει σε αυτό το επίπεδο αντίληψης, έχετε στη διάθεσή σας δύο πολύ σημαντικές ευκαιρίες.

Η πρώτη μεγάλη ευκαιρία είναι η δυνατότητα να βιώνετε τον πόνο χωρίς να υποφέρετε. Η θεωρία λέει ότι η αποστροφή, κι όχι ο ίδιος ο πόνος, είναι η πραγματική αιτία που υποφέρετε· ο πόνος είναι απλώς μια αίσθηση που δημιουργεί αυτή την αποστροφή. Αν λοιπόν ο νους το αναγνωρίζει αυτό και στη συνέχεια είναι σε θέση να απομακρύνει την αποστροφή, τότε η βίωση του πόνου θα σας επιτρέψει να υποφέρετε πολύ λιγότερο, ίσως και καθόλου. Ο Jon Kabat-Zinn δίνει ένα καλό παράδειγμα του πώς λειτουργεί αυτή η θεωρία στην πράξη. Αφηγείται την ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο γνώρισε στο κέντρο του, την Κλινική Ενσυνειδητότητας που Βασίζεται στη Μείωση του

Στρες. Όπως λέει:

Ένας άλλος άνθρωπος, κοντά στα εβδομήντα, ήρθε στην κλινική με έντονο πόνο στα πόδια του. Στην πρώτη συνάντηση ήταν καθισμένος σε αναπηρικό καρότσι... Εκείνη την πρώτη μέρα ανέφερε στην ομάδα ότι ο πόνος ήταν τόσο οδυνηρός που ήθελε να κόψει τα πόδια του. Δεν έβλεπε τι καλό θα μπορούσε να του κάνει ο διαλογισμός, αλλά η κατάστασή του ήταν τόσο άσχημη που ήταν πρόθυμος να δοκιμάσει οτιδήποτε. Όλοι ένιωσαν εξαιρετικά μεγάλη θλίψη για τον ίδιο... Στη δεύτερη συνάντηση ο άνδρας ήρθε στηριγμένος σε πατερίτσες. Μετά από αυτό χρησιμοποιούσε μόνο ένα μπαστούνι. Η μετάβαση από την αναπηρική πολυθρόνα στις πατερίτσες και μετά στο μπαστούνι μάς άγγιξε όλους καθώς τον παρακολουθούσαμε από εβδομάδα σε εβδομάδα. Στο τέλος είπε ότι ο πόνος δεν είχε αλλάξει τρομερά· αυτό που είχε αλλάξει πολύ όμως ήταν η στάση του απέναντι στον πόνο του.3

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ιστορικά πρόσωπα που είχαν αυτή τη διορατική αντίληψη ήταν ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Μάρκος Αυρήλιος, ο τελευταίος από τους «πέντε καλούς αυτοκράτορες». Έγραψε:

Εάν νιώθετε οδύνη από οποιονδήποτε εξωτερικό παράγοντα, ο πόνος δεν οφείλεται στον ίδιο τον παράγοντα, αλλά στο πώς τον αποτιμάτε εσείς· κι αυτό έχετε τη δύναμη να το αναστρέψετε ανά πάσα στιγμή.

Όλως περιέργως (για το δικό μας πλαίσιο), αυτό το απόσπασμα προέρχεται από μια συλλογή κειμένων του που έχει τον τίτλο Διαλογισμοί.

Η δεύτερη σημαντική ευκαιρία είναι η δυνατότητα να βιώνετε την ευχαρίστηση χωρίς την «επίγευση» του ανικανοποίητου. Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις ευχάριστες εμπειρίες είναι ότι κάποια στιγμή όλες τελειώνουν. Αυτή καθαυτή η εμπειρία δεν μας κάνει να υποφέρουμε· εκείνο που μας βασανίζει είναι η προσκόλλησή μας σε αυτήν καθώς και η ελπίδα μας ότι η ευχάριστη εμπειρία θα έχει διάρκεια. Ο Thich Nhat Hanh έχει έναν πολύ ωραίο τρόπο να εκφράζει αυτή την κατάσταση. Όπως λέει, τα μαραμένα λουλούδια δεν σε βασανίζουν· η μη ρεαλιστική επιθυμία τού να μη μαραθούν τα λουλούδια είναι αυτή που σε κάνει να υποφέρεις. Αν λοιπόν ο

 νους το αναγνωρίζει αυτό και στη συνέχεια μπορεί να αγνοήσει την προσκόλληση, τότε οι ευχάριστες εμπειρίες δεν προκαλούν παρά ελάχιστη ή και καθόλου οδύνη. Μπορούμε να απολαύσουμε στο έπακρο το λουλούδι έστω κι αν τελικά μαραθεί.

Από τη στιγμή που είμαστε σε θέση να απομακρύνουμε την προσκόλληση και την αποστροφή, υιοθετούμε πλήρως έναν νου που αφήνει σκέψεις και συναισθήματα να απομακρυνθούν, και μπορούμε να βιώσουμε τη ζωή σε όλες της τις υπέροχες λεπτομέρειες. Ίσως μάλιστα καταφέρουμε να βιώσουμε τη ζωή πιο ζωηρά με αυτό τον νου, επειδή μας απελευθερώνει από τις θορυβώδεις παρεμβολές της προσκόλλησης, της αποστροφής και της οδύνης.

Γενικές αρχές για την αντιμετώπιση της οδύνης

Υπάρχουν τέσσερις πολύ χρήσιμες γενικές αρχές για την αντιμετώπιση των κάθε είδους οδυνηρών συναισθημάτων:

  1. 1. Αναγνωρίστε πότε δεν αισθάνεστε πόνο.
  2. 2. Μην αισθάνεστε άσχημα για το ότι αισθάνεστε άσχημα.
  3. 3. Μην τρέφετε τα τέρατα.
  4. 4. Ξεκινάτε κάθε σας σκέψη με καλοσύνη και χιούμορ.

Αναγνωρίστε πότε δεν αισθάνεστε πόνο

Όταν δεν πονάτε, πρέπει να έχετε επίγνωση της συγκεκριμένης κατάστασης. Αυτή είναι μια πολύ ισχυρή πρακτική σε πολλαπλά επίπεδα. Σε πρώτο επίπεδο αυξάνει την ευτυχία. Όταν υποφέρουμε από πόνο, λέμε πάντα στον εαυτό μας: «Θα αισθανθώ πολύ ευτυχής αν απαλλαγώ από τούτο τον πόνο». Αλλά όταν δεν πονάμε, ξεχνάμε να απολαύσουμε την κατάσταση του μη πόνου. Ενώ όταν παρατηρούμε την απουσία οδύνης, μπορούμε να απολαύσουμε τη γλυκύτητα αυτής της έλλειψης πόνου, γεγονός που μας επιτρέπει να είμαστε πιο ευτυχισμένοι.

Σε ένα δεύτερο επίπεδο, ανακαλύπτω ότι ακόμα και όταν βιώνουμε πόνο, αυτός ο πόνος, και ειδικά ο συναισθηματικός, δεν είναι συνεχής. Αυξάνεται και μειώνεται, και υπάρχουν στιγμές (ίσως σύντομα διαλείμματα λεπτών ή δευτερολέπτων) όπου ανοίγεται μπροστά μας ένας χώρος στον οποίο δεν υπάρχει πόνος. Η παρατήρηση της απουσίας οδύνης μάς βοηθά να παραμείνουμε σε αυτό τον μικρό χώρο όταν βρεθεί μπροστά μας. Αυτός ο χώρος μάς προσφέρει προσωρινή ανακούφιση και είναι η βάση από όπου ξεκινάμε να ανακάμπτουμε και βρίσκουμε τη δύναμη να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας.

Μην αισθάνεστε άσχημα για το ότι αισθάνεστε άσχημα

Εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να αισθανόμαστε άσχημα για το ότι νιώθουμε άσχημα. Την τάση αυτή την ονομάζω «μετα-οδύνη», δηλαδή οδύνη για το ότι βιώνουμε οδύνη. Αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στους ευαίσθητους και καλόκαρδους ανθρώπους. Επιτιμούμε τον εαυτό μας λέγοντας πράγματα όπως: «Αν είμαι τόσο καλός άνθρωπος, γιατί αισθάνομαι τέτοιο φθόνο;» Κι αυτό ισχύει ακόμα περισσότερο για τους καλούς ανθρώπους που ακολουθούν στοχαστικές πρακτικές όπως ο διαλογισμός. Περιφρονούμε τον εαυτό μας λέγοντας: «Ίσως, αν ήμουν πραγματικά καλός/ή στον διαλογισμό, δεν θα ένιωθα έτσι. Οπότε πρέπει να είμαι υποκριτής/ίτρια και άχρηστος/η».

Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε ότι η οδύνη είναι ένα φυσικό φαινόμενο – όλοι τη βιώνουμε από καιρό σε καιρό. Ακόμη και ο Thich Nhat Hanh, το σύμβολο της φωτισμένης ειρήνης στον κόσμο, μια φορά θύμωσε τόσο πολύ με κάποιον που παραλίγο να σηκωθεί και να τον χτυπήσει.

Αναγνωρίστε επίσης ότι το να αισθάνεστε άσχημα για το ότι αισθάνεστε άσχημα είναι μια πράξη τού εγώ. Είναι μια αντανάκλαση της εικόνας του εγώ μας, και το αποτέλεσμα είναι τελικά η δημιουργία μιας νέας οδύνης χωρίς κανένα βάσιμο λόγο. Το αντίδοτο είναι να παραμερίσουμε το εγώ μας χρησιμοποιώντας χιούμορ, όποτε αυτό είναι δυνατόν.

Και να θυμάστε, η μετα-οδύνη μάς κοστίζει πραγματικά πάρα πολύ.

Μην τρέφετε τα τέρατα

Ας υποθέσουμε ότι κάποια «τέρατα» προκαλούν την οδύνη μας κυριεύο­ντας τον νου και σπέρνοντας τον όλεθρο στα συναισθήματά μας. Τι μπορούμε να κάνουμε για να τα σταματήσουμε; Μας φαίνονται τόσο ισχυρά που δεν μπορούμε να τα εμποδίσουμε να εισέλθουν στο μυαλό μας, και εμείς δεν έχουμε τη δύναμη να τα αποδιώξουμε.

Ευτυχώς, αποδεικνύεται ότι τα τέρατά μας μας έχουν ανάγκη για να τα ταΐσουμε, γιατί μόνο έτσι μπορούν να επιβιώσουν. Αν δεν τα ταΐζουμε, θα πεινάσουν και ίσως απομακρυνθούν. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η πηγή της δύναμής μας: δεν μπορούμε να απαγορεύσουμε στα τέρατα να εμφανιστούν, ούτε μπορούμε να τα αναγκάσουμε να φύγουν· μπορούμε όμως να πάψουμε να τα τρέφουμε.

Δείτε, για παράδειγμα, τον θυμό. Εάν είστε πραγματικά θυμωμένοι με κάποιον και έπειτα εξετάσετε τον θυμό σας με ενσυνειδητότητα, ίσως διαπιστώσετε ότι δεν είναι σταθερός κάθε στιγμή, αλλά αυξομειώνεται συνεχώς με ανεπαίσθητο τρόπο. Μπορεί επίσης να ανακαλύψετε ότι ο νους σας τροφοδοτεί σταθερά τον θυμό σας αναμασώντας μία ή περισσότερες ιστορίες. Αν πάψετε να επαναλαμβάνετε αυτές τις ιστορίες, ίσως δείτε ότι ο θυμός σας μειώνεται λόγω έλλειψης «καυσίμων». Τα θυμωμένα τέρατα έχουν ανάγκη να τραφούν με τις θυμωμένες ιστορίες σας. Χωρίς αυτές τις ιστορίες, το θυμωμένο τέρας πεινάει και μερικές φορές σάς εγκαταλείπει. Με το να μην το ταΐζετε εξοικονομείτε διανοητική ενέργεια. Κι όσο για το θυμωμένο τέρας, αυτό θα σας εγκαταλείψει και θα πάει να παίξει αλλού. Γνωρίζει άλλους ανθρώπους που μπορούν να το ταΐσουν και μάλιστα καλά.

Το να μην ταΐζετε τα τέρατα κάνει καλό στην ψυχή.

Ξεκινάτε κάθε σας σκέψη με καλοσύνη και χιούμορ

Σε κάθε περίσταση, οδυνηρή ή όχι, είναι χρήσιμο να ξεκινάτε κάθε σκέψη σας με καλοσύνη και συμπόνια για τον εαυτό σας και τους άλλους.

Από την εμπειρία μου, η πιο σημαντική ιδιότητα της καλοσύνης είναι η θεραπευτική της επίδραση. Φανταστείτε να έχετε μια τραχιά, αγκαθωτή βούρτσα και να βουρτσίζετε με αυτήν επανειλημμένα και σκληρά μια περιοχή του δέρματός σας. Στο τέλος το δέρμα σας θα κοκκινίσει και θα πονάει πολύ. Η καλοσύνη είναι η ήπια διακοπή αυτής της βλαβερής δράσης του βουρτσίσματος. Αν την εφαρμόσετε, στο τέλος το δέρμα σας θα γιάνει.

Έχω βρει επίσης πολύ χρήσιμο το να αντιμετωπίζω τις αποτυχίες μου με χιούμορ. Κάθε φορά που χάνω την ψυχραιμία μου, αισθάνομαι άπληστος ή έχω μια κακεντρεχή σκέψη που δεν λέει να φύγει, νιώθω ότι «ξανακυλάω». Φυσικά, μπορώ να δω αυτή την «υποτροπή» σαν μια ταπεινωτική και ενοχλητική εμπειρία. Είναι όμως πολύ πιο διασκεδαστικό να δω την εμπειρία σαν μια σκηνή από μια παλιά ασπρόμαυρη κωμωδία: ο τύπος πέφτει κάτω τη στιγμή που ακούγεται μια ζωηρή, παιχνιδιάρικη μουσική, ξεσκονίζει τα ρούχα του και στη συνέχεια ξανασηκώνεται με μια γρήγορη, αμήχανη και μπουρδουκλωμένη κίνηση. Είναι πολύ αστείο! Γι’ αυτό, κάθε φορά που αποτυγχάνω, νιώθω ότι πρωταγωνιστώ σε μια κωμική ταινία.

Και δεδομένου ότι αποτυγχάνω συχνά, η ζωή μου είναι μια μεγάλη κωμωδία.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Chade Meng Tan, "Ψάξε μέσα σου" που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Πολλοί από εμάς επενδύουμε χρόνο και χρήμα για να αποκτήσουμε ένα ωραίο σπίτι, να οδηγήσουμε ένα πολυτελές αυτοκίνητο, να δείχνουμε νέοι κι όμορφοι. Πόσο όμως επενδύουμε σε άυλες αξίες, όπως οι καλές σχέσεις; Εάν έχουμε την τύχη να περιστοιχιζόμαστε από οικογένεια και φίλους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται, νιώθουμε σιγουριά και ασφάλεια ακόμα κι όταν αντιμετωπίζουμε μεγάλες προκλήσεις. Από την άλλη, ακόμα κι αν αποκτήσουμε το σπίτι των ονείρων μας, το τέλειο αυτοκίνητο και σώμα, νιώθουμε βαθιά θλίψη όταν έχουμε προβλήματα στις σχέσεις μας. Όταν τα προβλήματα επιμένουν και λύση στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται, πέφτουμε σε κατάθλιψη, δεν αποκλείεται μάλιστα να σκεφτούμε ακόμα και την αυτοκτονία. Εάν αυτό που επιδιώκουμε στη ζωή μας είναι η χαρά, δεν θα έπρεπε να προσπαθούμε παραπάνω για να έχουμε καλές σχέσεις με τους γύρω μας;

Στα εικοσι μου χρόνια έκανα ένα δεκαπενθήμερο ταξίδι με σακίδιο στην Ευρώπη παρέα με έναν στενό φίλο μου από το μοναστήρι. Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Ρώμης, το ηθικό μας ήταν ακμαίο. Γνωριζόμασταν κάμποσα χρόνια και τα πηγαίναμε καλά μεταξύ μας. Μου άρεσε το χιούμορ του και η ζεστή καρδιά του, κι εκείνος εκτιμούσε το περιπετειώδες πνεύμα και την αισιοδοξία μου. Επειδή δεν μιλούσε αγγλικά, ένιωθα την υποχρέωση να είμαι διαρκώς κοντά του. Αφού περάσαμε εφτά ολόκληρες ημέρες μαζί κι εξαντλήσαμε όλα τα θέματα προς συζήτηση, άρχισαν οι εκνευρισμοί. Δεν υπήρχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα στη φιλία μας· απλώς ζητούσαμε λίγο χρόνο ο καθένας με τον εαυτό του. Το επόμενο πρωί τού πρότεινα να κάνουμε διαφορετικές διαδρομές και να συναντηθούμε το βράδυ στον ξενώνα. Η ιδέα τού άρεσε.

Την ώρα που έφευγα από τον ξενώνα ένιωθα ελεύθερος – ήξερα ότι μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα εκείνη την ημέρα· δεν χρειαζόταν να συνεννοηθώ με τον φίλο μου για το πού να πάω πρώτα και τι να δω μετά. Όταν όμως έφτασε το απόγευμα, κατάλαβα τα πλεονεκτήματα του ταξιδιού με έναν φίλο. Εκείνη τη μέρα δεν είχα τον φίλο μου να προσέχει τον σάκο μου όταν ήθελα να πάω στην τουαλέτα. Δεν είχε πλάκα το να τρώω μόνος του, έμοιαζε περισσότερο με αγγαρεία παρά με στιγμή χαλάρωσης κι απόλαυσης. Ούτε και τράβηξα καμιά φωτογραφία του εαυτού μου, γιατί δεν ήθελα να ζητήσω από ξένους να με φωτογραφίσουν. Επίσης, όταν έβλεπα κάτι όμορφο, όπως ένα ωραίο έργο τέχνης, δεν ενθουσιαζόμουν και τόσο, μιας και δεν είχα κανέναν να μοιραστώ μαζί του τις εντυπώσεις μου. Το βράδυ, όταν έφτασα στον ξενώνα, χάρηκα που είδα τον φίλο μου. Στο δείπνο είχαμε πολλά να διηγηθούμε ο ένας στον άλλο.

book

(Την εξαιρετικά υψηλής αισθητικής εικονόγραφηση του βιβλίου έχει κάνει ο Youngcheol Lee)

Από την εμπειρία αυτή κατάλαβα ότι η τέχνη της διατήρησης καλών σχέσεων μπορεί να συγκριθεί με τον τρόπο που καθόμαστε γύρω από το τζάκι. Εάν το πλησιάσουμε πολύ, μπορεί και να καούμε. Εάν απομακρυνθούμε πολύ, δεν θα νιώθουμε ζεστασιά. Όσο καλά κι αν τα πηγαίνουμε με τον άλλο, εάν κολλήσουμε χωρίς να αφήσουμε λίγο προσωπικό χώρο για τον εαυτό μας, σύντομα θα παγιδευτούμε και θα καούμε· δεν είναι δύσκολο να θεωρήσουμε τη σχέση δεδομένη και να στεναχωρηθούμε που χάσαμε την ησυχία και την ανεξαρτησία μας. Από την άλλη, αν η προσπάθεια διατήρησης καλών σχέσεων με την οικογένεια και τους φίλους μας είναι πολύ μικρή, δεν θα νιώσουμε τη ζεστασιά της αγάπης τους. Το μυστικό είναι να βρεθεί μια ισορροπία.

Κάποτε άκουσα μια κορεατική ιστορία που αντιπροσωπεύει ένα καλό παράδειγμα για το θέμα των σχέσεων. Αφορά κάποιον που λεγόταν Μαένγκ Σα-σεόνγκ (1360-1438), μέλος των διανοούμενων της δυναστείας των Γιοσεόν. Ήταν γνωστός για την ευφυΐα του. Στα δεκαεννιά του πήρε την υψηλότερη βαθμολογία στις δημόσιες εξετάσεις της πολιτικής υπηρεσίας, και σε ηλικία είκοσι ένα χρόνων έγινε επαρχιακός ειρηνοδίκης. Η επιτυχία όμως τον έκανε υπερόπτη και ματαιόδοξο. Μια μέρα ο Μαένγκ επισκέφθηκε τον διακεκριμένο βουδιστή δάσκαλο του Ζεν στην περιοχή όπου έμενε και τον ρώτησε: «Τι πρέπει να έχω υπόψη μου για να διοικήσω αυτό το χωριό;»

Ο δάσκαλος αποκρίθηκε με ευγένεια: «Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφεύγεις το κακό και να βοηθάς πολλούς ανθρώπους».

Ο Μαένγκ όμως ξέσπασε λέγοντας: «Ακόμα και ένα παιδί τα ξέρει αυτά! Αυτά έχεις μόνο να μου πεις;»

Όταν σηκώθηκε να φύγει, ο δάσκαλος επέμεινε να μείνει λίγο παραπάνω. Έφτιαξε τσάι και τον σέρβιρε, αλλά δεν σταμάτησε όταν γέμισε η κούπα. Σαστισμένος ο Μαένγκ απαίτησε μια εξήγηση.

«Φαίνεται πως ξέρεις ότι το πολύ τσάι θα καταστρέψει το πάτωμα», απάντησε ο δάσκαλος, «αλλά γίνεται να μην ξέρεις ότι η πολλή γνώση καταστρέφει τον χαρακτήρα;»

Ντροπιασμένος ο Μαένγκ, πετάχτηκε όρθιος και έτρεξε προς την πόρτα, στη βιασύνη του όμως χτύπησε το κεφάλι του στην κάσα. Ο δάσκαλος τον προειδοποίησε: «Αν χαμήλωνες το κεφάλι σου, δεν θα έβρισκες εμπόδια».

Όπως φαίνεται, μια μεγάλη δόση υπερηφάνειας μπορεί να επιφέρει συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις μπορούν να αποφευχθούν εάν φερθούμε στους άλλους με ταπεινότητα και σεβασμό. Συχνά η υπερηφάνεια μπορεί να ανοίξει μέτωπα αντιπαράθεσης. Πασχίζοντας να βρούμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, καταλήγουμε να προκαλούμε περισσότερο πόνο, σωματικό και συναισθηματικό. Μερικοί άνθρωποι παρασύρουν τους φίλους τους, ακόμα και την οικογένειά τους, στις συγκρούσεις και δημιουργούν περιττή σύγχυση και κακία. Εάν κάποιος μου πει: «Για να δούμε τίνος η θρησκεία είναι σωστή», πρώτα θα τον ακούσω με σεβασμό και έπειτα θα του πω: «Σε ευχαριστώ που με κατατόπισες σε θρησκευτικά ζητήματα που δεν γνώριζα. Το εκτιμώ πολύ». Αν έμπλεκα σε καβγά για να κερδίσω, το μόνο που θα πετύχαινα θα ήταν να πληγώσω κάποιον. Ακόμα κι αν κέρδιζα, τι θα πετύχαινα; Το άλλο άτομο θα ένιωθε ηττημένο.

Μεγαλώνουμε σε τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα. Οι εμπειρίες μας διαφέρουν, το ίδιο και οι προσωπικότητές μας, οι συνήθειές μας, οι αξίες και οι στοχασμοί μας. Δεν είναι εύκολο να ζουν μαζί διαφορετικοί άνθρωποι και να προσπαθούν να σφυρηλατήσουν σχέσεις. Όπως λέει η Πραγματεία πάνω στον Βασιλιά των Θησαυρών Σαμάντι, ένα βουδιστικό κείμενο: «Μην περιμένετε από τους άλλους να σας ακολουθήσουν. Όταν όλα γίνονται όπως θέλετε, είναι εύκολο να καταλήξετε αλαζόνες». Στις αντιξοότητες της ζωής αποκτούμε ωριμότητα και μαθαίνουμε να κατανοούμε. Θυμηθείτε απλώς ότι το άτομο που σας δυσκόλεψε σήμερα τη ζωή μπορεί να είναι ένας μυστικός δάσκαλος σταλμένος από ψηλά, με απώτερο σκοπό την πνευματική σας ωρίμανση.

Νιώθετε συχνά μοναξιά στο σχολείο ή στη δουλειά;

Μπορεί να έχετε κλείσει την καρδιά σας στους γύρω σας.«Δεν το καταλαβαίνω».«Είμαι καλύτερος από εκείνον».«Είμαστε σε διαφορετικό μήκος κύματος».Αν σκέφτεστε έτσι, πώς να μη νιώθετε μόνοι;Ανοίξτε την καρδιά σας και πιείτε έναν καφέ με τον άλλο.Θα δείτε ότι δεν διαφέρετε και πολύ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Haemin Sunim, "Όσα μπορείς να δεις μόνο όταν δεν βιάζεσαι". Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Μιλήσαμε με τον ιδρυτή του Ιπποκράτειου Κέντρου Κλασσικής Ομοιοπαθητικής με αφορμή τα 25 χρόνια από την ίδρυσή του. 

Το 1993, ο Γεράσιμος Στουραΐτης αποφάσισε να ιδρύσει το Ιπποκράτειο Κέντρο Κλασσικής Ομοιοπαθητικής (ΙΚΚΟ). Πολλοί τον χαρακτήρισαν ρομαντικό. Εκείνος όμως είχε έναν και μόνο στόχο: την απρόσκοπτη διάδοση της Ομοιοπαθητικής θεραπευτικής Τέχνης στην Ελλάδα χωρίς περιορισμούς, όπως ακριβώς ίσχυε σε όλο τον κόσμο.

Γεράσιμος Στουραΐτης

Ο ίδιος αναφέρει: “Ο τρόπος ολιστικής προσέγγισης της Ομοιοπαθητικής ως προς τη βελτίωση και αποκατάσταση της υγείας του ανθρώπου, συμβάδιζε με την ανάγκη των κοινωνιών να αντισταθούν στην μαζικοποίηση των πολιτών τους και να στραφούν στην μοναδικότητα της κάθε ύπαρξης. Στην Ελλάδα, γύρω στα 1990, όποιος Έλληνας πολίτης ήθελε να εκπαιδευτεί στην Ομοιοπαθητική θα έπρεπε να φύγει στο εξωτερικό ή να είναι γιατρός, μια διάκριση που δεν υπήρχε στα υπόλοιπα κράτη. Αυτό λειτουργούσε αποτρεπτικά στην εξάπλωση του νέου επαγγέλματος του Ομοιοπαθητικού, αλλά και στην ίδια την εξέλιξη της Ομοιοπαθητικής αφού έθετε περιορισμούς που δεν συνάδουν με τη φιλοσοφία και μεθοδολογία της ίδιας της Ομοιοπαθητικής”.

Μέριμνα του Γεράσιμου Στουραΐτη ήταν να εξασφαλίσει ένα πρόγραμμα εκπαίδευσης απόλυτα εναρμονισμένο με τα πρότυπα εκπαίδευσης που είχαν ορισθεί από την παγκόσμια και ευρωπαϊκή κοινότητα ομοιοπαθητικής. Όπως τονίζει ο ίδιος: “Ήταν σημαντικό το πρόγραμμα εκπαίδευσης να ακολουθεί τα πρότυπα που έχουν συνδιαμορφωθεί από το Ευρωπαϊκό Κεντρικό Συμβούλιο Ομοιοπαθητικών (ECCH) και το Διεθνές Συμβούλιο Ομοιοπαθητικής (ICH).” Και το πέτυχε. Από την ίδρυσή του το ΙΚΚΟ διατηρεί σταθερή συνεργασία με την διεθνώς αναγνωρισμένη Βρετανική Σχολή Ομοιοπαθητικής “School of Homeopathy” με ιδρυτή τον επιστήθιο φίλο του, διεθνώς αναγνωρισμένο ομοιοπαθητικό, Misha Norland.

Το 1997, ο Γεράσιμος Στουραΐτης μαζί με τους πρώτους αποφοίτους του ΙΚΚΟ ίδρυσαν τον Σύλλογο Ομοιοπαθητικών Ελλάδος (ΣΟΕ) με την υποστήριξη και συμπαράσταση του Ευρωπαϊκού Κεντρικού Συμβουλίου Ομοιοπαθητικών (ECCH) και του Διεθνούς Συμβουλίου Ομοιοπαθητικής (ICH), στα οποία ο ΣΟΕ εκπροσωπεί την Ελλάδα ως μέλος. Ως Πρόεδρος του ΣΟΕ για πολλά χρόνια με συνεχείς δράσεις προς το Υπουργείο Υγείας και τους υπόλοιπους κρατικούς φορείς, διεκδίκησε το δικαίωμα της αναγνώρισης των επαγγελματιών Ομοιοπαθητικών. Όπως αναφέρει: “Στόχος του ΣΟΕ είναι η πλήρης αναγνώριση του επαγγέλματος της Ομοιοπαθητικής σε δεδομένα πλαίσια που έχουν ορισθεί από σχετικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. και αφορούν στο ποιοι και πώς εκπαιδεύονται στην Ομοιοπαθητική, πώς την ασκούν, αλλά κυρίως πώς διασφαλίζονται οι πολίτες που την επιλέγουν.” Ακόμα και σήμερα, ως επίτιμος πλέον πρόεδρος του ΣΟΕ, συνεχίζει ακούραστα την προσπάθειά του για την επίτευξη των παραπάνω.

Στην διάρκεια των 25 χρόνων που πέρασαν, μαζί με την σύζυγό του, επίσης ομοιοπαθητικό, Θεανώ Ρέντζη-Στουραΐτη και τους συνεργάτες του στην Ελλάδα και το εξωτερικό (όπως οι Misha Norland, Pawan Pareek, Kim Elia), έφεραν το ΙΚΚΟ στην κορυφή της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην Κλασσική Ομοιοπαθητική. “Η πολύχρονη εμπειρία του ΙΚΚΟ, εστιασμένη αποκλειστικά στην εκπαίδευση της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής αποτελεί εγγύηση για τους σπουδαστές του”, τονίζει.

“Το ΙΚΚΟ είναι το πρώτο που από το 1993 εκπαιδεύει γιατρούς και μη γιατρούς στην Κλασσική Ομοιοπαθητική και είναι το μόνο που εφαρμόζει πιστά τα πρότυπα εκπαίδευσης που απαιτεί το Ευρωπαϊκό Κεντρικό Συμβούλιο Ομοιοπαθητικών (ECCH) για όσους θέλουν να γίνουν Επαγγελματίες Ομοιοπαθητικοί. Γι’ αυτό και οι απόφοιτοί του γίνονται χωρίς άλλες διαδικασίες μέλη του Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ελλάδος (ΣΟΕ).”

Φέτος το ΙΚΚΟ γιορτάζει τα 25 χρόνια με μια κορυφαία συνεργασία με τον Όμιλο ΑΚΜΗ. Όπως αναφέρει: “Ήταν μία στρατηγική απόφαση να συνδέσουμε το όνομά μας και την ιστορία μας στον χώρο της Ομοιοπαθητικής με τον μεγαλύτερο Εκπαιδευτικό Όμιλο στην Ελλάδα, δημιουργώντας ένα Πρόγραμμα με διπλή σφραγίδα εγκυρότητας. Την εποχή αυτή που η Ομοιοπαθητική κερδίζει επάξια τη θέση της στην επιλογή των συμπολιτών μας, οφείλουμε να τη διασφαλίσουμε με πολλούς περισσότερους άρτια εκπαιδευμένους στην Ομοιοπαθητική επαγγελματίες Ομοιοπαθητικούς. Θα συνεχίσουμε μαζί, ΙΚΚΟ και όμιλος ΑΚΜΗ, να βάζουμε τα θεμέλια για την δημιουργία περισσότερων αποφοίτων με πιστοποίηση εκπαίδευσης σύμφωνα με τα διεθνή και ευρωπαϊκά πρότυπα. Το Πρόγραμμα αυτό για το οποίο έχουμε την ευθύνη υλοποίησής του, θα έχει την προσωπική μου εποπτεία. Διδάσκοντες θα είναι καταξιωμένοι συνεργάτες μας.

Εκτιμώ ότι η κίνηση αυτή θα δώσει νέα ώθηση στις σπουδές Ομοιοπαθητικής στην Ελλάδα και το κύρος που αρμόζει στο επίπεδο του Προγράμματός μας.”

Σε προηγούμενη αρθρογραφία μου και κυρίως στο βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες», προειδοποιούσα επίμονα για την απάτη των καινών επιδημιών όπως η γρίπη των πουλερικών και το πιο επιτυχημένο sequel της, η γρίπη των χοίρων που κατασπατάλησαν κρίσιμους πόρους για τη δημόσια υγεία (βλέπε σκάνδαλο Novartis), εξέθεσαν τον πληθυσμό σε περιττά και πιθανώς επικίνδυνα φάρμακα κι εμβόλια και πλήττοντας δοκιμασμένα επιστημονικά κριτήρια δεκαετιών κλόνισαν την εμπιστοσύνη όχι μόνο σε αρμόδιους θεσμούς αλλά και στην ίδια την επιστήμη. Επέμενα επίσης ορθότατα πως ο μεγαλύτερος και πιο απτός κίνδυνος προέρχεται όχι από τη φύση αλλά από την ανθρωπογενή παρέμβαση, η πιο επικίνδυνη μορφή της οποίας είναι η επί δεκαετίες κατάχρηση των αντιβιοτικών.

Η κατάχρηση αυτή που δεν αφορά μόνο τη χρήση στους ανθρώπους καθώς το 80% της χρήσης αντιβιοτικών γίνεται για την γρήγορη ανάπτυξη των ζώων εκτροφής, οδήγησε και συνεχίζει να οδηγεί σε όλο και πιο ανθεκτικά στα αντιβιοτικά στελέχη μικροοργανισμών.

Τώρα πια οι ειδικοί και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιούν για μια μετα-αντιβιοτική εποχή, για ένα ιατρικό μεσαίωνα όπου τα φάρμακα που διαθέτουμε δεν θα είναι πια αποτελεσματικά απέναντι σε πολλά μικρόβια.

Τώρα όμως είναι αργά. Τα ανθεκτικά μικρόβια είναι μαζί μας και προκαλούν ήδη επιδημίες.

Από το 2016 έως σήμερα, 850 άνθρωποι έχουν προσβληθεί στο Πακιστάν από τον σχεδόν ξεχασμένο σε πολλές περιοχές του κόσμου τυφοειδή πυρετό. Το συγκεκριμένο στέλεχος, η Salmonela Typhi, είναι ανθεκτικό σε 5 κατηγορίες αντιβιοτικών και μόνο η αζιθρομυκίνη μπορεί να το αντιμετωπίσει. Αλλά είναι θέμα χρόνου το βακτήριο να γίνει ανθεκτικό και στο τελευταίο αποτελεσματικό φάρμακο.

Η επιδημία ξέσπασε λόγω κακών συνθηκών υγιεινής και συνωστισμού, συνθήκες που επικρατούν σε πολύ μεγαλύτερη έκταση στα λεγόμενα hotspots στην Ελλάδα. Αν το στέλεχος εισέλθει σε κάποιο απ’ αυτά, η επιδημία μπορεί να ξεσπάσει και στην Ελλάδα.

Η ανθεκτικότητα δεν αφορά μόνο το εν λόγω πολυανθεκτικό στέλεχος του βακτηρίου: 30% των υπολοίπων στελεχών στο Πακιστάν γίνονται ανθεκτικά κάθε χρόνο. Σε μερικά χρόνια από τώρα, τα περισσότερα στελέχη θα είναι ανθεκτικά.

Όσο περισσότεροι άνθρωποι προσβάλλονται, τόσο πιο εύκολη γίνεται η ανταλλαγή των γονιδίων που παρέχουν ανθεκτικότητα ανάμεσα όχι μόνο σε στελέχη του ίδιου είδους, αλλά και σε άλλους μικροοργανισμούς. Αυτό σημαίνει ότι μια επιδημία από έναν μικροοργανισμό ανθεκτικό σε αντιβιοτικά, μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλές επιδημίες από άλλους μικροοργανισμούς, ένα σενάριο εφιαλτικό αλλά πιθανό.

Σήμερα, 20.000 άνθρωποι πεθαίνουν μόνο στις ΗΠΑ κάθε χρόνο από ανθεκτικές λοιμώξεις οι οποίες έχουν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των εντατικών. Σε μερικές δεκαετίες από τώρα, οι ανθεκτικές λοιμώξεις απειλούν να είναι η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως.

holisticlife03

Για την πακιστανική επιδημία τυφοειδούς πυρετού θα ριχθεί στη μάχη ένα νέο εμβόλιο, το Typbar-TCV. Σημαντικά κομμάτια του εγχώριου πληθυσμού βλέπουν όμως τους εμβολιασμούς με πολύ κακό μάτι. Κι έχουν ένα πολύ καλό λόγο: Προκειμένου να εντοπίσει τον Bin Ladden, τo 2011 η CIA χρησιμοποίησε ως βιτρίνα μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά της ηπατίτιδας Β, ένα μέγα σκάνδαλο που θα εξετάσουμε στο αμέσως επόμενο άρθρο μας στην έντυπη έκδοση της Holistic Life (Τεύχος 85).

Το μεγαλύτερο σκάνδαλο όμως είναι η κατάχρηση των αντιβιοτικών για δεκαετίες προς χάριν της αισχροκέρδειας.

Το φαινόμενο της μικροβιακής ανθεκτικότητας (ή αντίστασης) δεν είναι καινούριο. Ο εφευρέτης της πενικιλίνης, Αλέξανδρος Φλέμινγκ, το είχε ήδη περιγράψει από τη δεκαετία του 1940. Όπως ο ίδιος περιέγραφε τότε: «Δεν είναι δύσκολο να κάνει κάποιος μικρόβια ανθεκτικά στην πενικιλίνη στο εργαστήριο με το να τα εκθέτει σε συγκεντρώσεις που δεν αρκούν για να τα σκοτώσεις και το ίδιο έχει συμβεί και στο ανθρώπινο σώμα. Μπορεί να έρθει ο καιρός που η πενικιλίνη θα μπορεί να αγοραστεί από οποιονδήποτε στα καταστήματα. Τότε, υπάρχει ο κίνδυνος ο αδαής άνθρωπος να μπορεί εύκολα να δώσει στον εαυτό του μικρότερη δόση και εκθέτοντας τα μικρόβιά του σε μη φονικές δόσεις να τα κάνει ανθεκτικά» .

Ο Φλέμινγκ δεν μπόρεσε να φανταστεί ότι οι φόβοι του θα γινόταν πραγματικότητα μέσω της αντίθετης οδού: οι αδαείς άνθρωποι κι οι άπληστοι γιατροί έκαναν τα μικρόβια ανθεκτικά γράφοντας και παίρνοντας αντιβιοτικά για ψήλου πήδημα με τις χούφτες για δεκαετίες… Κι οι βιομήχανοι του κρέατος έκαναν τα πράγματα ακόμη χειρότερα.

Οι άνθρωποι έπαιρναν και συνεχίζουν να παίρνουν αντιβιοτικά δια πάσα νόσο. Οι βιομήχανοι του κρέατος πήζουν τα ζώα τους στα αντιβιοτικά. Έτσι οι άνθρωποι τρώνε μαζί με το κρέας αντιβιοτικά και ανθεκτικά βακτήρια, τα περισσότερα από τα οποία καταστρέφονται ευτυχώς με το μαγείρεμα. Δεν ισχύει όμως υποχρεωτικά το ίδιο για τα γονίδιά τους.

Έπειτα, όπως είδαμε και στο αμέσως προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Φαρμακευτική ρύπανση», άνθρωποι και ζώα αφοδεύουν αντιβιοτικά και ανθεκτικά μικρόβια και ένα μέρος τους φθάνει στο φυσικό νερό από όπου ξαναγυρνάει σε εμάς μέσα από τις βρύσες μας.

Επιπρόσθετα, άνθρωποι και κρέατα ταξιδεύουν από χώρα σε χώρα συχνότερα και μαζικότερα από ποτέ, μια πραγματική παγκοσμιοποίηση πιθανόν λοιμωδών νόσων. Αυτός είναι ένας φαύλος κύκλος που διαρκώς διευρύνεται και τα επόμενα χρόνια απειλεί να μας καταπιεί.

Αυτό είναι ένα από τα πολλά τιμήματα της ιατρικής απληστίας και της αισχροκέρδειας των φαρμακευτικών και της βιομηχανίας κρέατος. Δεν πληρώνεται άμα τη εμφανίσει, αλλά όταν έρχεται ο λογαριασμός μαζεμένος το κόστος του είναι ασύλληπτο. 

Και μόλις έχουμε αρχίσει να το πληρώνουμε.

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Κυριακή, 01 Απριλίου 2018 22:08

Αρχέγονο θηλυκό

Στα χρόνια που ακολούθησαν η παρέα με το Γιώργο και τη Μελίνα οδήγησε στη ζωντανή «μύηση» μου σε κάποιους εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης της πραγματικότητας όπως ο Γιώργος τούς είχε διδαχτεί στα χρόνια που έζησε σε Ασία και Αφρική. Αυτό με τη σειρά του με ώθησε σε μια ευρύτερη αντίληψη ζωής και με βοήθησε να προχωρήσω στην απομυθοποίηση της μεταφυσικής προσέγγισης του κόσμου μου. Γιατί, όσο κ ι αν ισχυριζόμουν πως είμαι ορθολογιστής, υπήρχαν πάντοτε θέματα που προκαλούσαν τη λογική μου και που η επιστήμη μου δεν είχε το βάθος να τ' αγγίξει .

Η επαφή μου με το «μαγικό νησί» πριν από πολλά χρόνια είχε δυστυχώς μείνει χωρίς καρπό. Τότε είχα μείνει απλός θεατής. Όσο για μετά, είχα αποδεχτεί ένα τόσο διαφορετικό τρόπο ζωής που ο ανταγωνισμός και η χρησιμοθηρία είχαν μπει για τα καλά στο πετσί μου: Όλα γίνονταν με κάποιο σκοπό. Όλα γίνονταν «για να», τίποτα δε γινόταν για τον εαυτό του, γι' αυτό που ήταν. Είχα χάσει την ικανότητα να ζω στο τώρα . Είχα ξεχάσει να «παίζω» ....

Από τις εμπειρίες που έφεραν τα καινούρια μου ενδιαφέροντα, δε θα ξεχωρίσω μόνο τα ταξίδια μου σε τόπους «κλειδιά», ή τις επαφές μου με αξιόλογα άτομα, γιατί από ένα σημείο και ύστερα η κάθε εμπειρία ήταν και κάτι ξεχωριστό. Ταυτόχρονα η αλλαγή στον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα επηρέαζε έντονα την επαγγελματική μου ζωή .

Κάτω από άλλες συνθήκες, η επαφή μου με τα ανατολίτικα φιλοσοφικά συστήματα θα συναντούσε μεγάλες δυσκολίες. Παλιότερα, όταν κάποια σχετικά βιβλία είχαν πέσει στα χέρια μου, τα είχα γρήγορα περάσει στο περιθώριο με απέχθεια, κυρίως λόγω του μυστικιστικού-μεταφυσικού χαρακτήρα τους. Τώρα, το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένας έξυπνος χειρισμός με όρους και θεωρίες απ' την ίδια την επιστήμη μου.

Ξεκινώντας για το «διαλογισμό» διδάχτηκα πως το όνειρο παρέμενε η «βασιλική οδός» προς το υποσυνείδητο, όπως ακριβώς είχε διακηρύξει ο Φρόυντ. Όμως, τώρα δεν αρκούσε να είμαστε παθητικοί θεατές. Αρχίζαμε ένα διάλογο με το υποσυνείδητο μέσα απ' το όνειρο. Και για να γίνει κάτι τέτοιο έπρεπε πρώτα να μάθουμε τη γλώσσα του. Η ανάλυση του ονείρου στη δική μας γλώσσα περνούσε πια σε δεύτερη μοίρα. Γιατί το όνειρο ήξερε να «μιλάει» πολύ πιο περιεκτικά απ’ ότι εμείς. Τα νοήματα του δεν ήταν φτιαγμένα από λέξεις , αλλά από εικόνες και αισθήματα. τόσο πλούσια σε πληροφορία, που τα δικά μας φτωχά σύμβολα δεν μπορούσαν  ν' ανταποκριθούν στις λεπτές αποχρώσεις των μηνυμάτων του και στην ένταση των συγκινήσεων του. Έπρεπε να μάθουμε τα σύμβολά του, να τα νιώσουμε και ν’ απαντήσουμε και πάλι μέσα από αυτά. Να «συνεννοηθούμε» με το όνειρο, να έρθουμε σε επικοινωνία με τον εσωτερικό μας κόσμο, να του μιλήσουμε για τα προβλήματα και τις προσδοκίες μας και να είμαστε αρκετά ευαίσθητοί ν’ «ακούσουμε» τις απαντήσεις.

Όπως με τα μαθήματα της μουσικής, ο αρχάριος πρέπει για πολύ καιρό να περνάει τις ώρες του με γυμνάσματα μονότονα και κουραστικά. Οι παρτιτούρες μιλούσαν τώρα με εικόνες σύμβολα αντί για νότες και η δύναμη της φαντασίας αντικαθιστούσε το μουσικό όργανο. Η ελπίδα για μελλούμενες μεθυστικές μελωδίες, έδινε κουράγιο, επιμονή και συνέπια, αλλά καλό ήταν να ξέρεις απ' την αρχή πως το ύψος ενός Παγκανίνι θα ήταν έτσι κι αλλιώς άπιαστο. Λίγοι φτάνουν πράγματι ψηλά, ενώ πολλοί μένουν απλώς ερασιτέχνες. Οι περισσότεροι δε γίνονται ούτε κι αυτό. Τα παρατούν στη μέση και ψάχνουν αλλού. Θα μου αρκούσε να γίνω ένας καλός ερασιτέχνης. Η γνωριμία με τη σαγηνευτική εσωτερική ύπαρξη απ' το μακρινό παρελθόν προσφέρει μια πολύτιμή σύντροφο. Μια σύμβουλο που λέει πάντοτε την αλήθεια μα που αν της δείξεις τυφλή εμπιστοσύνη θα σε οδηγήσει στην καταστροφή. Όπως με τα «ξύλινα τείχη» που έσωσαν την Αθήνα, οι χρησμοί της θα είναι πάντα αληθινοί. Αξίζει όμως να θυμάσαι πως όσοι πήραν τα λόγια της τοις μετρητοίς και οχυρώθηκαν πίσω από ξύλινα τείχη, βρήκαν φρικτό θάνατο .

Όσο βαθύτερα προχωρείς , ο κόσμος του συγκεκριμένου θα χάνεται για να δώσει μια πραγματικότητα φλουταρισμένη από έννοιες και συναισθήματα πέρα από τη λογική και την τάξη. Τα στεγανά του ορθολογισμού θα σπάζουν και οι λέξεις θα οδηγούν σε σύμβολα ολοένα και πιο πλατιά. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε να φτάσεις στην ύστατη σύλληψη. Τι αντίκρισμα θα έχει αυτό στο χώρο της πραγματικότητας; Το «Τάο Τε Τσινγκ» προειδοποιεί: «Ένα όνομα που τα χείλη μπορούν να προφέρουν, δεν είναι το αιώνιο όνομα» .

Όμως. αξίζει τον κόπο να προχωρείς και να γοητεύεσαι απ' την τρελή αίσθηση του χιούμορ της, την κάποτε τρυφερή και χαριτωμένη μα και κάποτε μακάβρια και τρομακτική. Θα ξέρει πάντοτε να παίζει και να γελάει με τις δεσμεύσεις σου, να σατιρίζει τις αδυναμίες σου, να κοροϊδεύει τους φόβους σου . Μα το πιο σημαντικό απ' όλα είναι πως μέσα απ' τα παράξενα σύμβολά της θα είναι πάντα ειλικρινής και βαθιά ουσιαστική.

Το παιχνίδι του φεγγαριού, Νίκος Ρουκουνάκης (εκδόσεις Δωρικός).

Στο βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες» (εκδόσεις Etra, 2011) αλλά και πολύ νωρίτερα σε σχετική αρθρογραφία μου, επέμενα πως η μεγαλύτερη πανδημική απειλή για τον άνθρωπο δεν είναι μια τυχαία μετάλλαξη στην φύση αλλά η ανθρωπογενής επίδραση, κυρίως οι πρακτικές της φαρμακοβιομηχανίας και της βιομηχανίας τροφίμων που οδήγησαν ανάμεσα σε πολλά άλλα, στην κατάχρηση αντιβιοτικών σε κλίμακα παντελώς εξωφρενική.

Στο βιβλίο μου «Παρά Φύση» (εκδόσεις Etra, 2014) αποκάλυψα πως οι επικίνδυνες πρακτικές αισχροκέρδειας των φαρμακευτικών και της βιομηχανίας τροφίμων ομοιάζουν.

Ας πάρουμε για παράδειγμα την κατάχρηση των αντιβιοτικών: Η κατάχρηση αυτή τόσο από τη φαρμακοβιομηχανία όσο και από βιομηχανία του κρέατος, οδήγησε στην ανάπτυξη μικροοργανισμών έναντι των οποίων τα υπάρχοντα φάρμακα είναι παντελώς άχρηστα, με καθέναν από αυτούς τους μικροοργανισμούς να είναι ικανός υπό συνθήκες να δώσει θανατηφόρες επιδημίες, ακόμη και πανδημίες. Πλέον ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προειδοποιεί πως κινούμαστε προς μια εποχή μετα-αντιβιοτική, όπου πολλά από τα υπάρχοντα φάρμακα είναι πλέον άχρηστα.

Δυστυχώς το κακό έχει ήδη συμβεί. Και το πράγμα πάει από το κακό στο χειρότερο. Γιατί η κατάχρηση των φαρμάκων δεν αποτελεί μόνο ένα τεράστιο πρόβλημα που δημιουργεί γιγαντιαία προβλήματα δημόσιας υγείας δημιουργεί επίσης τεράστια οικολογικά προβλήματα.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο να παίρνει ένα οποιοδήποτε φάρμακο. Ας δούμε τώρα την αλυσίδα που ακολουθεί: Ένα ποσοστό του φαρμάκου μεταβολίζεται, ένα άλλο όχι. Το ποσοστό του φαρμάκου που δεν μεταβολίζεται, αφοδεύεται στην τουαλέτα μαζί με μεταβολίτες του φαρμάκου που κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι κι αυτοί επικίνδυνοι. Από εκεί το φάρμακο κι οι μεταβολίτες του περνούν στο αποχετευτικό σύστημα, αν υπάρχει, κι από εκεί σε εργοστάσια επεξεργασίας, αν υπάρχουν, για να αποδοθεί το νερό όσο το δυνατό καθαρότερο στο φυσικό περιβάλλον. Μοιραία, το νερό αυτό θα φτάσει σε ποτάμια, λίμνες, θάλασσες. Σε κανένα απολύτως στάδιο αυτής της διαδικασίας δεν υπάρχει επεξεργασία και απομάκρυνση αυτού του φαρμάκου ή οποιοδήποτε άλλου. Ένα σημαντικό ποσοστό δηλαδή του φαρμάκου θα καταλήξει στον υδροφόρο ορίζοντα.

Αν αυτός ο άνθρωπος του παραδείγματός μας είναι εν γνώσει του ή εν αγνοία του θύμα/θύτης της πολυφαρμακίας, από ένα και μόνο άνθρωπο φτάνει στα νερά καθημερινά ένα κοκτέιλ φαρμάκων.

Προσθέστε τώρα σε αυτόν τον άνθρωπο κι αυτόν που πετάει περιττά φάρμακα στην τουαλέτα ή στα σκουπίδια. Κι άλλα κοκτέιλ φαρμάκων φτάνουν στα νερά της φύσης. Πολλαπλασιάστε τώρα αυτά τα κοκτέιλς με τον αριθμό των ανθρώπων που τα χρησιμοποιούν: Δισεκατομμύρια φαρμακευτικών ουσιών φτάνουν στα νερά της φύσης κάθε μέρα.

Και δεν έχουμε τελειώσει. Προσθέστε τώρα και τα φαρμακευτικά εργοστάσια που ρυπαίνουν με φάρμακα (ως παρενέργεια της παρασκευής τους) το περιβάλλον χιλιάδες φορές περισσότερο από το μέσο φαρμακευτικό καταναλωτή.

Όχι, δεν έχουμε τελειώσει ακόμη: Προσθέστε σε αυτό το βουνό φαρμάκων και τα δισεκατομμύρια κιλών κοπράνων και ούρων από τα ζώα που εκτρέφονται από τις μεγάλες βιομηχανίες κρέατος και είναι γεμάτα με αντιβιοτικά και ορμόνες που δίνονται για να αποκτούν τα ζώα μεγαλύτερη μυϊκή μάζα.

Κι αν νομίζετε ότι έχουμε επιτέλους τελειώσει, κάνετε λάθος. Γιατί πρέπει να προσθέσουμε και τα φυτοφάρμακα που καταλήγουν στα νερά της φύσης, κάποια από αυτά νευροκτόνα κάποια καρκινογόνα και άλλα που προκαλούν διαταραχές φύλου… Ψάρια που θηλυκοποιούνται με αποτέλεσμα το είδος τους να αντιμετωπίζει πολλές φορές ολέθρια αναπαραγωγικά προβλήματα.

Έτσι παίρνουμε κάποια ποτάμια και λίμνες που είναι φαρμακευτικές σούπες. Προσθέστε τώρα σε αυτό το Έβερεστ προβλημάτων και τη γονιδιακή πισίνα που έχει γεμίσει με γονίδια ανθεκτικά στα αντιβιοτικά ακριβώς λόγω της χρόνιας κατάχρησής τους.

Τα περισσότερα ποτάμια στον πλανήτη έχουν πλέον σημαντικούς φαρμακευτικούς ρύπους. Ψάρια και ζωοπλαγκτόν που παίρνουν, αντικαταθλιπτικά, αντιβιοτικά, αντιϋπερτασικά, καρδιολογικά, χημειοθεραπείες, «φάρμακα» για τη χοληστερίνη… Ό,τι μπορεί να φανταστεί ο νους σας, ό,τι φάρμακο καταναλώνει ο άνθρωπος, θα το φάνε και τα ψάρια. Και μετά εμείς θα φάμε κάποια από αυτά τα ψάρια.

Και δεν τελειώσαμε εδώ.

Ένα κομμάτι από αυτά τα φάρμακα που έχουν απελευθερωθεί, μέσα από το υδρευτικό σύστημα περνάνε στις βρύσες μας. Και μπορεί οι ποσότητές τους να είναι μικρές, από την άλλη όμως πίνουμε πολύ νερό και μάλιστα κάθε μέρα και δια βίου…

Με άλλα λόγια, πίνουμε, έστω και σε ένα μικρό ποσοστό καταναγκαστικά και εν αγνοία μας, τα φάρμακα των άλλων, έστω και σε μικροσκοπικά σφηνάκια. Τα φάρμακα των γέρων, των αρρώστων, των ηλιθίων, των κατά φαντασίαν ασθενών, των παραπλανημένων, των παραπληροφορημένων.

Και δεν τελειώσαμε εδώ. Μαζί με τα φάρμακα, οι άνθρωποι καταναλώνουν και ναρκωτικά. Κι αυτά επίσης σε κάποια βαθμό ακολουθούν την αλυσίδα που ακολουθούν τα φάρμακα για να καταλήξουν τελικά σε κάποιο ποσοστό στη φύση κι από εκεί στη βρύση μας, σε μικροποσότητες φυσικά που δεν μπορούν να έχουν αντιληπτή εγκεφαλική επίδραση.

Όσο για τη χλωρίωση του νερού, αυτή μπορεί να εξουδετερώνει κάποιες φαρμακευτικές ουσίες, από την άλλη όμως αλληλεπιδρά με κάποιες άλλες κάνοντας τες ακόμη πιο τοξικές.

Αυτός, ακριβώς όπως σας τον περιγράψαμε, είναι ο φαύλος κύκλος της κατάχρησης φαρμάκων/ναρκωτικών και της υπερδημιουργίας φαρμακευτικών ρύπων. Ένας φαύλος κύκλος που δεν είναι μόνο οικολογικός αλλά αφορά και τη δημόσια υγεία. Ένας κύκλος που διαρκώς επεκτείνεται, αλλοιώνοντας και καταστρέφοντας όλο και περισσότερα είδη και απειλώντας την υγεία πολύ περισσοτέρων, ανάμεσα σε αυτά και του αρχιφταίχτη, του ανθρωπίνου είδους που οι συνήθειες και η απληστία του αποτελούν για τον πλανήτη το μεγαλύτερο καρκίνωμα, μια ραγδαία επιδεινούμενη γάγγραινα.

Τα επόμενα χρόνια, όλο και περισσότεροι αρμόδιοι φορείς θα αναγνωρίζουν το πρόβλημα. Για μια ακόμη φορά, θα το κάνουν όταν θα είναι πολύ αργά. Το κακό συμβαίνει ήδη και συμβαίνει σε τεράστια κλίμακα.

Ο κάθε άνθρωπος μπορεί να παίρνει όσα φάρμακα κι όσα ναρκωτικά θέλει. Είναι δικαίωμα όμως των άλλων ανθρώπων και των ζώων και των ψαριών και του πλαγκτόν και του κάστορα και της βίδρας, ακόμη και του κροκόδειλου που δακρύζει πλέον από τα ναρκωτικά και τα φάρμακα, να μην παίρνουν εν αγνοία τους φάρμακα και ναρκωτικά άλλων.

Μέχρι λοιπόν να καταφέρουμε να φτιάξουμε εργοστάσια επεξεργασίας λυμάτων που θα περιλαμβάνουν και τα φάρμακα, το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σταματήσουμε την κατάχρηση φαρμάκων και να φροντίζουμε για τη σωστή αποκομιδή τους.

 

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life online/in print. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες» 2011 και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Σήμερα (13 Απριλίου 2018) θα πραγματοποιηθεί συνέντευξη τύπου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ομοιοπαθητικής, European Committee for Homeopathy (E.C.H.) στο ξενοδοχείο Royal Olympic Hotel, στο κέντρο της Αθήνας.

Η συνέντευξη τύπου γίνεται επ’ ευκαιρία της τριήμερης συνάντησης εργασίας του Διοικητικού Συμβουλίου και των επιστημονικών  Υποεπιτροπών της E.C.H. που για πρώτη φορά διοργανώνεται στη χώρα μας και τελεί υπό την Αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.Η συνέντευξη τύπου γίνεται επ’ ευκαιρία της τριήμερης συνάντησης εργασίας του Διοικητικού Συμβουλίου και των επιστημονικών  Υποεπιτροπών της E.C.H. που για πρώτη φορά διοργανώνεται στη χώρα μας και τελεί υπό την Αιγίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών.
Στη συνέντευξη τύπου, η Πρόεδρος της E.C.H. Helene Renoux, ιατρός, θα αναπτύξει το θέμα «Η θέση και η σημασία της Ομοιοπαθητικής στο Ευρωπαϊκό Σύστημα Υγείας». Στη συνέντευξη τύπου θα παρευρίσκεται και θα απευθύνει χαιρετισμό ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών κ. Γιώργος Πατούλης και έχουν προσκαλεστεί εκπρόσωποι του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου.  

Αν σε κάποιο τηλεπαιχνίδι έβαζαν την ερώτηση «πόσα όργανα» έχει το ανθρώπινο σώμα η σωστή απάντηση θα ήταν «εξαρτάται».

Φανταστείτε εμένα να δίνω αυτήν την απάντηση ζωντανά. Θα γινόμουν περίγελος. «Κοίτα τον καραγκιόζη που προσπαθεί να καλύψει την άγνοια του με σχετικισμό.» Γιατί λίγοι μπορεί να ξέρουν τον ακριβή αριθμό των οργάνων του ανθρώπου αλλά όλοι ξέρουν ότι ο αριθμός αυτός είναι ακριβής.

Έτσι δεν είναι; ΟΧΙ. Η σωστή απάντηση είναι: Εξαρτάται. Εξαρτάται από τη χρονολογία.

Μήπως φύτρωσαν καινούρια όργανα στον άνθρωπο από κάποια μετάλλαξη; Πιθανό να συμβεί κι αυτό αλλά δεν μιλάμε για αυτό.

Μιλάμε για μια σοβαρή πάθηση του ανθρωπίνου εγκεφάλου και κυρίως του ιατρικού νου: Λέγεται αλαζονεία και διδάσκεται στις περισσότερες ιατρικές σχολές του κόσμου.

Κοντά στα τέλη του 15ου αιώνα ο ορισμός του αναγεννησιακού ανθρώπου, ο Leonardo Da Vinci, απεικόνισε μια ανατομική λεπτομέρεια του γαστρεντερικού συστήματος.

da vinci 

Πέρασε περισσότερο από μισή χιλιετία για να καταλάβουν οι επιστήμονες, μόλις το 2017, ότι αυτός ο σχηματισμός δεν ήταν απλά ένα μόρφωμα αλλά ένα καινούριο όργανο, τη λειτουργία του οποίου δεν γνωρίζουμε ακόμη.

Πρόκειται για το μεσεντέριο, μια σειρά ιστών και κυττάρων που εκτείνονται από το μικρό έντερο ως το μεσόκολο και περιβάλλονται από στρώμα περιτοναίου. Το περιτόναιο είναι υμένας που περιβάλλει τα τοιχώματα και τα σπλάχνα της κοιλίας και της πυέλου, στηρίζοντάς τα και προστατεύοντάς τα.

Οι ερευνητές υποψιάζονται πως παθήσεις του γαστρεντερικού όπως η νόσος του Crohn αλλά και ισχαιμικές παθήσεις, μπορεί να έχουν να άρχονται από το μεσεντέριο.

Η υπόθεση του μεσεντερίου αφορά απλή δυσταξινόμηση.

Πολύ μεγαλύτερη ανακάλυψη με πολύ μεγαλύτερες επιπτώσεις ανακοινώθηκε λίαν προσφάτως. Πρόκειται για ένα όργανο που βρισκόταν ακριβώς κάτω από τη μύτη μας και που δεν το είχαμε δει ποτέ παρά τις χιλιετίες ιστορίας της ανατομίας.

Είναι ένα όργανο που βρίσκεται κάτω από το δέρμα μας. Ίσως ακόμη κι η χρήση της λέξεως όργανο να είναι κι αυτή μια πρόωρη δυσταξινόμηση καθώς πρόκειται για ένα δίκτυο καναλιών ελαστίνης και κολλαγόνου γεμάτο υγρό που βρίσκεται σχεδόν σε όλο το σώμα, οπότε η λέξη σύστημα ίσως να είναι πιο κατάλληλη για αυτό.

Το interstitium ή διαμέσιο, αποτελεί ένα σύστημα απορρόφησης κραδασμών που προστατεύει τους ιστούς και τα όργανα. Πολύ πριν οι άνθρωποι εφεύρουν αερόσολες κι υδρόσολες, το ανθρώπινο σώμα είχε ένα ολόκληρο δίκτυο από αυτές. Χωρίς αυτό, η καταπόνηση των οργάνων θα ήταν καταστροφική.

Το διαμέσιο λοιπόν κάνει το κολλαγόνο και την ελαστίνη ακόμη πιο σημαντικά για τον οργανισμό από ότι ήδη γνωρίζαμε ότι ήταν.

Ο όρος interstitium δεν είναι καινούργιος αλλά χρησιμοποιούνταν γενικά και αόριστα ως ένα τρίτο διάστημα όπου βρισκόταν εξωκυττάριο υγρό κι όχι ένα εκτεταμένο όργανο με συγκεκριμένη αρχιτεκτονική και λειτουργία.

Ο λόγος που ένα τόσο σημαντικό όργανο είχε διαφύγει της προσοχής μας είναι γιατί μια από τις μεθόδους προετοιμασίας των ανατομικών παρασκευασμάτων ήταν η αφυδάτωση των ιστολογικών δειγμάτων η οποία άδειαζε τα διαμερίσματα του διαμέσιου από υγρό με αποτέλεσμα οι δομές κολλαγόνου κι ελαστίνης να καταρρέουν και να μην είναι διακριτές.

Οι ερευνητές πάγωσαν τα ιστολογικά δείγματα αντί να τα αφυδατώσουν ως είθισται και με τη χρήση ενδομικροσκόπησης λέιζερ κατάφεραν να δουν αυτό το τεράστιο δίκτυο που βρίσκεται κυριολεκτικά κάτω από το δέρμα μας.

Ένα από τα μοναδικά χαρακτηριστικά του καινούριο οργάνου είναι ότι περιέχει κι ένα καινούριο είδους κυττάρου, κάτι που μορφολογικά και λειτουργικά βρίσκεται κάπου ανάμεσα στους ινοβλάστες και τα ενδοθηλιακά κύτταρα.

Στο δίκτυο του διαμέσιου περιέχεται το 20% του εξωκυττάριου νερού. Το υγρό του δικτύου εκβάλει στο λεμφικό μας σύστημα. Αυτός είναι ο λόγος που ως φοιτητής ιατρικής ποτέ μου δεν είχα καταφέρει να κατανοήσω το λεμφικό σύστημα καθώς έλειπε το Διαμέσιο κομμάτι του παζλ.

Το ότι το υγρό του διαμέσιου ρέει προς το λεμφικό σύστημα είναι κεφαλαιώδους σημασίας και για ένα ακόμη ζήτημα:

Μέσα από αυτό το κανάλι του διαμέσιου, καρκινικά κύτταρα μπορούν να βρεθούν στο λεμφικό σύστημα κι από εκεί να εξαπλωθούν σε όλο το σώμα δίνοντας μεταστάσεις.

Στο βιβλίο μου «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», είχα αναφέρει το πόσο πολύ η έρευνα είχε αγνοήσει το κρισιμότατο ζήτημα των μεταστάσεων, εστιάζοντας πολύ περισσότερο σε χημειοθεραπείες και ραδιοθεραπείες.

Η ανακάλυψη του διαμέσιου σημαίνει και κάτι που δε θα δείτε στα συμβατικά media: Οι χειρούργοι τόσες δεκαετίες επεμβαίνουν σε όγκους χωρίς να γνωρίζουν την ύπαρξη του διαμέσιου, το οποίο το θεωρούσαν ως ένα πυκνό στρώμα συνδετικού ιστού με περιορισμένη διαπερατότητα.

Αυτό σημαίνει ότι οι επεμβάσεις του καρκίνου είναι πιθανό από μόνες τους να αυξάνουν τον κίνδυνο μεταστάσεων κι αποτελεί έναν πιθανό μηχανισμό ικανό ίσως να εξηγήσει τις έστω και σπάνιες χειρουργικές μεταστάσεις, τις λεγόμενες «μεταστάσεις εμφύτευσης».

Σε παλιότερα άρθρα έχουμε δει το πώς η αντιμετώπιση του καρκίνου, έστω κάποιες συγκεκριμένες παράμετροί της, προωθούν την ανάπτυξη του. Όπως ακριβώς λέμε «ανάπτυξη μέσω λιτότητας».

Στο επόμενο άρθρο θα δούμε ακόμη περισσότερες από αυτές.

Εικάζω ότι υπάρχουν πολλές εκπλήξεις που μας κρύβει το διαμέσιο. Φαντάζομαι ότι θα παίζει σημαντικό ρόλο στη διαδικασία της γήρανσης. Άλλωστε η έρευνα για την αντιγήρανση και τον καρκίνο έχουν πολλά κοινά.

Κι οι εκπλήξεις μπορεί να έρθουν από απρόσμενους τομείς όπως αυτός των εναλλακτικών θεραπειών. Όπως περιγράφει ο πιο σημαντικός ερευνητής του διαμεσίου για τις πιθανές προεκτάσεις του μηχανισμού του, Neil Thiese: «Υπάρχουν πολλές τεχνικές συμπληρωματικής ιατρικής που έχουν αποδειχθεί ότι έχουν θεραπευτική αποτελεσματικότητα αλλά απουσία μηχανιστικών ερμηνειών του είδους που εκτιμά η Δυτική Ιατρική, παραμένουν ελάχιστα κατανοητές ή ακόμη, αποτελούν αντικείμενο χλεύης. Ο βελονισμός, η διάγνωση παλμού στην Κινέζικη και Θιβετιανή Ιατρική και η μυοπετονική θεραπεία απελευθέρωσης, για παράδειγμα, είναι όλες τους τεχνικές που μπορεί να βρουν κάποιες μηχανιστικές εξηγήσεις στη δομή και τις ιδιότητες του διαμέσιου. Περισσότερες ερωτήσεις δημιουργούνται από όσες απαντώνται, μα αυτό είναι για την καλύτερη και την πιο συναρπαστική επιστήμη». Η ανακάλυψη του διαμέσιου απάντησε σε πολλές ερωτήσεις που δεν τέθηκαν αρκετά συχνά. Εμένα όμως μου προκάλεσε ακόμη μια. Στην καλύτερη και πιο συναρπαστική επιστήμη η αντικειμενικότητα απέναντι στο αντικείμενο της έρευνας σου είναι προαπαιτούμενη. Ο Thiese είναι εδώ και χρόνια θετικά προκατειλημμένος προς τις συμπληρωματικές θεραπείες. Σε ένα του άρθρο αναφέρεται στο μοντέλο του υγρού σώματος. Ελπίζουμε για το καλό όλων μας, η ανακάλυψη του διαμεσίου να μην μας κρύβει την έκπληξη της ανάκλησής της και ο Thiese να μείνει στην ιστορία της ιατρικής ως ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα.

Είναι τόσα πολλά που το ιατρικό κατεστημένο έχει κάνει λάθος για τόσο πολύ καιρό, άλλοτε εν αγνοία του αλλά και συχνά εν πλήρη γνώση του, βασιζόμενο στην τυφλή εμπιστοσύνη και την ανάγκη του ασθενή και της οικογένειάς του, που δεν θα είναι άδικο αν κατηγορήσουμε μια καθόλου αμελητέα μερίδα των γιατρών για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Φυσικά, στο ζύγι υπάρχουν πάντα και τα πολλά πράγματα που η ιατρική έχει κάνει στην υπηρεσία του ανθρώπου και μια σημαντική μερίδα ευσυνείδητων γιατρών με πλατειά αντίληψη.

Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, για να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι, θα συνεχίσουμε να εκθέτουμε τις κακές πρακτικές της ιατρικής από όπου κι αν προέρχονται αυτές.

 

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).