Ας εισέλθουμε σε ένα εντυπωσιακό πεδίο. Η Αμερικανίδα νευρολόγος Κάντις Μπ. Περτ, που πέθανε το 2013, διευθύντρια του ΝΙΜΗ (Εθνικό Ινστιτούτο Πνευματικής Υγείας των ΗΠΑ) και συγγραφέας του μπεστ σέλερ Molecules of Emotion (Τα μόρια των συναισθημάτων) σχετικά με την επιρροή των μορίων αυτών στην υγεία, έφερε μια πραγματική επανάσταση με τις μελέτες της γύρω από τη σχέση πνεύματος-σώματος. Εκείνη ανακάλυψε τον υποδοχέα οπιοειδών.

Ας εξηγήσουμε, λοιπόν, με απλό τρόπο την ανακάλυψή της. Οι υποδοχείς οπιοειδών βρίσκονται στην επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης και ενώνονται επιλεκτικά με συγκεκριμένα μόρια – όπως ένα κλειδί με την κλειδαριά. Τα μόρια αυτά που φτάνουν στους υποδοχείς ονομάζονται νευροπεπτίδια. Τα τελευταία είναι τα βασικά υποστρώματα του συναισθήματος.

Το ενδιαφέρον είναι πως κάθε συναίσθημα ενεργοποιεί την παραγωγή αυτών των νευροπεπτιδίων. Όταν ο υποδοχέας της μεμβράνης δέχεται αυτό το μόριο –το νευροπεπτίδιο– του συναισθήματος, μεταδίδει ένα μήνυμα στο εσωτερικό του κυττάρου. Το μήνυμα αυτό έχει την ικανότητα να αλλάξει την κυτταρική συχνότητα και βιοχημεία, επηρεάζοντας την κυτταρική συμπεριφορά.

Τι περιλαμβάνει η κυτταρική συμπεριφορά; Από τη δημιουργία νέων πρωτεϊνών ή την κυτταρική διαίρεση ως το άνοιγμα ή το κλείσιμο των ιονικών διαύλων, ή ακόμα και την τροποποίηση της επιγενετικής έκφρασης – γονίδια! Δηλαδή, αυτά τα νευροπεπτίδια λειτουργούν ως μηχανισμοί που αλλοιώνουν τη φυσιολογία μας, τη συμπεριφορά μας και τη γενετική μας. Μέρος της «ιστορίας» ενός κυττάρου προκύπτει από τα σημάδια που στέλνουν τα νευροπεπτίδια του συναισθήματος στη μεμβράνη.

Σύμφωνα με τα λόγια της γιατρού Περτ, «οι νευροδιαβιβαστές με το όνομα πεπτίδια φέρουν συναισθηματικά μηνύματα. Όσο αλλάζουν τα συναισθήματά μας, αυτό το μείγμα των πεπτιδίων ταξιδεύει σε όλο το σώμα και τον εγκέφαλο. Κυριολεκτικά αλλάζουν τη χημεία κάθε κυττάρου του σώματος».

Χάρη σε αυτές και άλλες ανακαλύψεις θεωρείται η ιδρύτρια αυτού που σήμερα ονομάζουμε «ψυχονευροανοσολογία».

Η ασθένεια ταυτίζεται αναπόφευκτα με τα συναισθήματα. Όταν εκφράζεται ένα συναίσθημα, ο οργανισμός αντιδρά. Όταν αρνιόμαστε ή καταπνίγουμε ένα συναίσθημα, παραμένει παγιδευμένο, βλάπτοντάς μας σημαντικά. Όπως λέει η Περτ, κάθε συναίσθημα έχει μια βιοχημική αντανάκλαση στο σώμα.


Απόσπασμα από το βιβλίο: «Πως θα αφήσεις το καλό να μπει στη ζωή σου». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο (συγγραφέας: Marian Rojas Estape)

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020 08:11

Τα ανθρωπογενή λάθη στην πανδημία

Με όλες τις μελέτες να δείχνουν σήμερα ποσοστά θνητότητας του κορωνοϊού από 0,5% ως 0,1%, αν το πραγματικό ποσοστό είναι στο 0,2%, το ερώτημα που γεννάται είναι από πού προέρχονται τα εξτρά ποσοστά που κάποιες μελέτες δείχνουν ενώ άλλες όχι.

Η απάντηση είναι μάλλον δυσάρεστη, καθώς ο πιο πιθανός υποψήφιος είναι ο ανθρώπινος παράγοντας.

Σε χώρες με πολλά κρούσματα, δύο είναι οι χειρότερες εστίες μετάδοσης της επιδημίας: τα γηροκομεία και τα νοσοκομεία.

Σε κάποιες χώρες, οι θάνατοι από τα γηροκομεία έφτασαν στο 50% των συνολικών θανάτων. Ενώ οι κυβερνήσεις ισχυρίζονταν ότι οι καραντίνες έγιναν για να προστατευτούν οι ηλικιωμένοι και οι ευπαθείς, στην ουσία κανένα μέτρο δεν πάρθηκε για να προστατευτούν τα γηροκομεία: Το προσωπικό τους ούτε ενημερώθηκε, ούτε εκπαιδεύτηκε, ούτε εξετάστηκε για κορωνοϊό στο βαθμό που θα έπρεπε. Σε κάποιες χώρες δε, ηλικιωμένοι που δεν είχαν σοβαρά συμπτώματα, επέστρεψαν στα γηροκομεία λόγω έλλειψης κλινών, με τις φριχτές συνέπειες που γνωρίσαμε.

Ο πανικός που δημιουργήθηκε, έστειλε αρκετό κόσμο με συμπτώματα στα νοσοκομεία, με αποτέλεσμα συνωστισμό και μεγάλη ενδονοσοκομειακή μετάδοση της νόσου.

Χαρακτηριστικό είναι πως στην Ιταλία για παράδειγμα, το 8% όλων των κρουσμάτων ήταν από νοσοκόμες και γιατρούς. Η έλλειψη τεστ ακόμη και για τους γιατρούς σε κάποιες χώρες, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Με τον κορωνοϊό να έχει γίνει η απόλυτη προτεραιότητα δημόσιας υγείας και με τα νοσοκομεία να αντιμετωπίζουν σχεδόν τα πάντα ως COVID-19 μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, άλλα νοσήματα παραμελήθηκαν, συχνά λόγω του φόβου των ασθενών, με αποτέλεσμα, για παράδειγμα, οι καρδιολογικές κλινικές να είναι σε μεγάλο βαθμό άδειες και ακόμη περισσότεροι θάνατοι να συμβούν εκτός νοσοκομείου, όχι από τον ίδιο τον κορωνοϊό αλλά από τον πανικό του και την ελλιπή ιατρική μέριμνα.

Με συνθήκες συνωστισμού στις εντατικές, ασθενείς κόλλησαν όχι μόνο κορωνοϊό αλλά και άλλες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, συχνά θανατηφόρες, που οδήγησαν και σε άλλους θανάτους που εσφαλμένα αποδόθηκαν στον κορωνοϊό.

Επίσης, όπου ήταν αυτό εφικτό, αρχικά οι ασθενείς έμπαιναν νωρίς σε διασωλήνωση, που από μόνη της ενέχει κίνδυνο να καταλήξει σε θάνατο σε ποσοστό από 5% ως 8%. Δυστυχώς όμως, η εμπειρία που αποκτήθηκε έκτοτε υποδεικνύει ότι τα συνήθη πρωτόκολλα που ακολουθήθηκαν ήταν λανθασμένα καθώς τα πνευμόνια πολλών ασθενών με COVID-19 φαίνεται να αντέχουν λιγότερη πίεση από ότι συμβαίνει σε άλλα αίτια. Αναφέρεται πως γιατροί που ακολούθησαν την πρακτική της χαμηλής πίεσης οξυγόνου στην διασωλήνωση έσωσαν και τους εκατό ασθενείς που είχαν, όταν στην Νέα Υόρκη, 88% των ασθενών που μπήκαν σε διασωλήνωση, πέθαναν, ένα ποσοστό δραματικό, 2,5 φορές πάνω από αυτούς που πεθαίνουν από διασωλήνωση λόγω γρίπης H1N1.

Στο πεδίο της δοκιμής φαρμάκων έγινε το έλα να δεις. Δεκάδες φάρμακων δοκιμάστηκαν σε ασθενείς σε δοκιμές fast track με αμφίβολα αποτελέσματα. Στο αποκορύφωμα των πρακτικών αυτών, ο FDA έδωσε κατ’ επείγουσα έγκριση στο αποτυχημένο κατά του έμπολα φάρμακο (ρεμντεσιβίρη), με βάση δοκιμή που έκανε η ίδια η εταιρία που το παράγει, η Gillead, κάτι που ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες είναι σκανδαλώδες καθώς άλλες μικρότερες έρευνες δεν το βρήκαν αποτελεσματικό. Το μόνο εύρημα που παρουσίασε η έρευνα της εταιρίας ήταν ότι μειώνει τον χρόνο παραμονής του ιού στο σώμα κατά πέντε μέρες. Τα δεδομένα της δοκιμής δεν δόθηκαν σε άλλους επιστήμονες και χρειάστηκε ο λόγος του διευθυντή του FDA, του Antoni Fauci, για να εγκριθεί κακήν κακώς το φάρμακο. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Fauci κάνει κάτι τέτοιο καθώς το είχε κάνει πρώτη φορά στο AIDS (για περισσότερα, στο μοναδικό και επίκαιρο όσο ποτέ βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες», εκδόσεις Etra, 2011).

Στο πεδίο των εμβολίων γίνεται και εκεί το σώσε. Στο όνομα του κατ’ επείγοντος, ολόκληρα στάδια ασφάλειας των δοκιμών παραγκωνίζονται, και μάλιστα όταν προηγούμενα εμβόλια κατά κορωνοϊών σε ζώα έκαναν τους ιούς περισσότερο θανατηφόρους καθώς επάγουν υπέρμετρη αντίδραση του ανοσοποιητικού.

Λένε πως ποτέ η επιστήμη δεν προχώρησε τόσο γρήγορα, όταν φαίνεται πως ποτέ δεν προχώρησε τόσο βιαστικά και πρόχειρα. Και το προχώρησε είναι μάλλον ευφημισμός καθώς χρειάζεται μόνο μια ματιά να ρίξει κανείς στις κατά καιρούς δηλώσεις αρμοδίων (https://agriazwa.blogspot.com/2020/04/blog-post_30.html)

Ας πάμε τώρα στις συνέπειες της ίδιας της καραντίνας στη δημόσια υγεία. Λόγω του εγκλεισμού, τα ανοσοποιητικά συστήματα, πρωτίστως των παιδιών, θα έχουν κακή επίδοση το επόμενο φθινόπωρο-χειμώνα, με ενδεχόμενο δεύτερο κύματα της πανδημίας να χτυπάει πολύ χειρότερα. Τα ποσοστά ανεργίας στην χώρα μας θα ανέβουν κατά 10-20% για κάποιο διάστημα. Σε κάθε 1,5% ανόδου του ποσοστού ανεργίας, σε χώρες με τον πληθυσμό μας αντιστοιχούν 100 αυτοκτονίες, όπως πολύ καλά μάθαμε τα προηγούμενα χρόνια. Τυχόν 20% ανόδου, σημαίνει 1600 νεκρούς, ενώ μυστήριο παραμένει το πώς θα βρεθούν οι πόροι για τη δημόσια υγεία υπό τόσο ακραίες οικονομικές συνθήκες, όταν μάλιστα μπορεί να υποστούμε κι άλλες μηνιαίες καραντίνες από το ερχόμενο φθινόπωρο και με το παγκόσμιο κραχ και τις χρεοκοπίες να καιροφυλακτούν.

Η καραντίνα καθυστερεί την επιδημία και τους θανάτους της. Δεν την αναχαιτίζει. Μακροπρόθεσμα, κρίνουμε ότι ο πανικός θα έχει περισσότερους νεκρούς από την ίδια την πανδημία, καθώς, και μεγαλύτερη θνητότητα προκαλεί, αλλά και σκοτώνει ζωτικά τμήματα της επιστήμης και της οικονομίας που με την σειρά τους θα σκοτώσουν ακόμη περισσότερο κόσμο. 


petros argyriou

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).


Με περισσότερες εκπονήσεις και δημοσιεύσεις ερευνών στον γενικό πληθυσμό, η μπίλια της θνησιμότητας του κορωνοϊού, από το «θα πεθάνουμε όλοι αν δεν κάτσουμε σπίτια μας» ποσοστό του 1% και του 5%, πόσο μάλλον του 10-15%, κάθεται μάλλον ανεπιστρεπτί στο 0,4% με 0,1%. Ενδεικτικά, η έρευνα της Decode στην Ισλανδία από νωρίς έδειχνε 0,3%, τα νούμερα στην Κωμόπολη Vo στην Βόρεια Ιταλία έδειχναν 0,33% και μέσω αυτών επετεύχθη η εξαφάνιση της πανδημίας εκεί, η πρόσφατη μελέτη στην πόλη Gangelt στην Γερμανία έδωσε 0,34% και ακόμη πιο πρόσφατη έρευνα του Στάνφορντ στη Σίλικον Βάλλεϊ έδειξε ποσοστά από 0,1 εώς 0,2%. Εδώ να τονιστεί ότι όταν αναφερόμαστε σε ποσοστά θνησιμότητας, εννοούμε το πόσοι από αυτούς που έχουν προβληθεί από τον ιό, θα πεθάνουν από αυτόν. Στον γενικό πληθυσμό τα ποσοστά αυτά είναι κατά πολύ μικρότερα.

Τα ποσοστά αυτά δεν είναι ποσοστά του «δεν τρέχει τίποτε» αλλά είναι σίγουρα ποσοστά που εξανεμίζουν τον πανικό και την προπαγάνδα του.

Για όποιον έχει κάποια εξοικείωση με την ιστορία των καινών επιδημιών, αυτό το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο.

Στην μεγάλη προπαγάνδα της γρίπης των χοίρων το 2008-2009, είχαμε ακριβώς την ίδια στατιστική διόγκωση, με τα ποσοστά θνησιμότητας να ξεκινάνε από το 10%, για να κάτσουν τελικά στο 0,2%.

Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τότε, η δουλειά είχε στηθεί για να πουληθούν εμβόλια και φάρμακα που ήταν έτοιμα ή σχεδόν έτοιμα και δεν υπήρχε μπροστάρης όπως η Κίνα για να επιβληθούν καραντίνες. (Περισσότερα για αυτά τα θέματα, μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου Θανάσιμες Θεραπείες, εκδ. Etra, 2011, που παραμένει ένας φάρος κι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αναφοράς στα ζητήματα αυτά.)

Με το τεράστιο ποσοστό μη καταγεγραμμένων κρουσμάτων να υπολογίζεται από την μελέτη του Στάνφορντ από 50 έως 80 φορές πάνω από το καταγεγραμμένο, πολλές από τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί πρέπει να ειδωθούν υπό άλλο πρίσμα, που καθόλου κολακευτικό δεν είναι, όχι μόνο για αυτούς που τις έλαβαν αλλά και για αυτούς που τις δέχτηκαν, επικρότησαν και χειροκρότησαν, καθώς ουσιαστικά χειροκρότησαν τον οικονομικό τους θάνατο.  

Με έναν στους έξι Νεοϋορκέζους να έχουν ήδη προσβληθεί πριν την καραντίνα όπως δείχνουν οι στατιστικές προβολές, η καραντίνα ήταν απλά αδύνατο να ανασχέσει την επιδημία εκεί και ίσως να επιτάχυνε κιόλας την επέκτασή της μέχρι του σημείου της επίτευξης φυσικής ανοσίας αγέλης. Το ίδιο συμβαίνει και σε συγκεκριμένες περιοχές της Β. Ιταλίας και Ισπανίας, κι αυτό αποτελεί ισχυρό δείκτη του πόσο καταστροφική και μάταια είναι η λογική της μαζικής καραντίνας αντί των επιλεκτικών προσεγγίσεων, με οδηγό τα τεστ και την ιχνηλάτιση.

Αυτό συμβαίνει όταν κυβερνήσεις και πληθυσμοί πορεύονται στο άγνωστο με βάρκα τον κινεζικό αυταρχισμό.

Οι επιπτώσεις του πανικού και της καραντίνας, φαίνεται πλέον να είναι μεγαλύτερες από την ίδια την επίπτωση της πανδημίας: Πέρα από την τεράστια οικονομική ζημιά που ξεπερνά κατά πολύ την κρίση του 2009 κι ενώ σίγουρα δεν είναι λίγοι οι νεκροί της πανδημίας, το άθροισμα των νεκρών από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, από παραμέληση άλλων νοσημάτων, από στρες, και πιθανόν και από ιατρικά λάθη, μάλλον ξεπερνούν τα θύματα από τον ίδιο τον ιό και θα έχουν και μακροχρόνιες επιπτώσεις.

Το δόγμα «αντιμετωπίστε τα πάντα σαν κορωνοϊό», είχε καταστροφικές συνέπειες.

Η πανδημία της προπαγάνδας, του πανικού, της αμέλειας, του ανορθολογισμού, της προχειρότητας και του φασισμού, πιθανόν να ήταν χειρότερη από την πανδημία του ιού.

Ηγέτες όπως ο Τζόνσον και ο Τραμπ, χαρακτηρίστηκαν ως ανθρωπόμορφα τέρατα που δεν τους νοιάζουν οι ανθρώπινες ζωές, όταν στην πραγματικότητα, ο πραγματικός φασισμός ήταν το να υφαρπάξει το κράτος ελευθερίες και δικαιώματα και ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού όχι μόνο να το επικροτεί αυτό αλλά και να θεωρεί όσους δεν συμφωνούν με αυτό δημόσιους κινδύνους. Γιατί κυρίες και κύριοι, πραγματικός φασισμός είναι όταν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού μετέχει αυτού.   

Όλο και περισσότερες χώρες, ανοίγουν τις καραντίνες. Αλλά το κάνουν με έναν τρόπο που δεν αφήνουν πλήρως τον απόλυτο έλεγχο που επετεύχθη πάνω στον πληθυσμό.

Έτσι οι κυβερνήσεις θα συνεχίζουν να ορίζουν ποιοι τομείς της κοινωνικής ζωής και οικονομικής ζωής θα ανοίγουν και ποιοι θα κλείνουν, συνεχίζοντας να έχουν θεϊκές, ή αν θέλετε βασιλικές εξουσίες πάνω στις ζωές μας.  

Όπως δήλωσε αποκαλυπτικά ο κος Μόσιαλος, εκπρόσωπος της κυβέρνησης σε διεθνείς οργανισμούς για την αντιμετώπιση της πανδημίας, δεν θα υπάρχει επιστροφή σε πλήρη κανονικότητα. Το οποίο, όπως άλλωστε συνέβη και με τα μνημόνια, μεταφράζεται στο «θα υπάρξει επιστροφή στην νέα κανονικότητα», με ορίζοντα την επιβολή υποχρεωτικού εμβολίου, τουλάχιστον για τις ευπαθείς ομάδες, αν όχι για όλους. Υπήρξαν κι άλλοι αξιωματούχοι που έκαναν παρόμοιες δηλώσεις.

Αυτές τις νέες κανονικότητες είναι που πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο.

Το 2005, είχα δώσει τον τίτλο Θανάσιμες Θεραπείες στο βιβλίο που είχα ξεκινήσει να γράφω τότε, παρακινούμενος από την προπαγάνδα της εποχής για την γρίπη των πουλερικών.

Δεδομένου του ότι σε αρκετές χώρες όπου έγιναν πολλά κατά μέσο όρο τεστ στον γενικό πληθυσμό, με πρώτες και καλύτερες την Ισλανδία, τις νήσους Φερόε και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και το Μπαχρέιν να ακολουθούν, η επιδημία του κορωνοϊού διακόπηκε στο ξεκίνημά της, η μαζική και το ξανατονίζω η μαζική καραντίνα, μοιάζει με θανάσιμη θεραπεία.

Με την εξαίρεση του ότι δεν είναι καν θεραπεία, σε τυχόν δεύτερο κύμα της επιδημίας, όσο πληθυσμοί έχουν προσβληθεί λιγότερο την πρώτη φορά, όπως συμβαίνει π.χ. στα βαλκάνια, θα έχουν πολύ χειρότερη μοίρα, ενώ αυτοί που υπέφεραν περισσότερο και έφτασαν κοντά στην ανοσία αγέλης, δε θα επηρεαστούν περισσότερο από ότι από την εποχική γρίπη. Οι τελευταίοι έσονται πρώτοι.  

Υπάρχει ένας και μόνο τρόπος αποτελεσματικής αντιμετώπισης της οποιαδήποτε πανδημίας: Η επιστήμη και η τεχνολογία, με άλλα λόγια τεστ και ιχνηλάτιση στον γενικό πληθυσμό, με επιλεκτική απομόνωση μεμονωμένων κρουσμάτων και ομάδων.

Η γενική καραντίνα είναι ένας καταστροφικός ανορθολογικός φασισμός που στόχο έχει να αποκρυφτούν οι ευθύνες για την συρρίκνωση των συστημάτων δημόσιας υγείας και κρίσιμων υποδομών και για να περάσουν αυταρχικές ατζέντες που ελάχιστη σχέση είχαν μέχρι πρότινος με τον Δυτικό Πολιτισμό.


petros argyriou

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020 11:04

Η μεγάλη εικόνα του COVID

Όπως και στην γρίπη των χοίρων, έτσι και τώρα, οι αρμόδιοι οργανισμοί παύουν να μετρούν κρούσματα στον γενικό πληθυσμό, όταν ο Π.Ο.Υ. φωνάζει πανδημία, λες και αυτό είναι το κύριο μέλημά τους: να φωνάξει ο Π.Ο.Υ. πανδημία.

Στις 13/3/2020 λοιπόν και η Ελλάδα, με μόλις 121 επιβεβαιωμένα κρούσματα, σταμάτησε να ψάχνει για κρούσματα και να αντλεί στατιστικά από τον γενικό πληθυσμό. Εργαστηριακά τεστ γίνονται πλέον μόνο σε ασθενείς με συμπτώματα οξείας αναπνευστικής λοίμωξης. Ειπώθηκε ότι άμεσα θα γίνουν και κάποιες δειγματοληψίες στον γενικό πληθυσμό για να έχουμε μια μικρή εικόνα για το τι γίνεται στην κοινότητα.

Με ποια κριτήρια όμως θα γίνουν αυτές;

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Τσιόδρας: «Δεν υπάρχει και νόημα όσοι έχουν ήπια συμπτώματα να πηγαίνουν για εργαστηριακό έλεγχο στα νοσοκομεία. Άλλωστε αν τα συμπτώματα είναι ήπια, καμία σημασία δεν έχει αν κανείς έχει νοσήσει από κορωνοϊό ή για παράδειγμα από γρίπη, αφού δεν κινδυνεύει. Αρκεί βέβαια να παραμείνει στο σπίτι του.»

Πού πήγε όλο εκείνο το κυνήγι του ιού και η ιχνηλάτιση των προηγούμενων ημερών; Τώρα μας νοιάζει μόνο η καραντίνα. Αφού ο Π.Ο.Υ. φώναξε πανδημία, όλα καλά τώρα.

Με την πρακτική εργαστηριακής εξέτασης μόνο των σοβαρών κρουσμάτων, τα ποσοστά της καταγεγραμμένης θνησιμότητας τεχνητά θα διογκωθούν, δημιουργώντας μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αυτή της επικίνδυνης πανδημίας. Με αυτήν την πρακτική θα μάθουμε κάτι το εντελώς πρωτόγνωρο: οι άρρωστοι πεθαίνουν πιο συχνά από τους υγιείς! Μάλιστα…

Ποια είναι όμως τα κριτήρια του Π.Ο.Υ. για εργαστηριακή διερεύνηση; Τα εργαστηριακά τεστ γίνονται στους ασθενείς με σοβαρά συμπτώματα. Είναι στην διακριτική ευχέρεια των χωρών να κάνουν τεστ σε ευρύτερα κλάσματα του πληθυσμού. Κι έτσι, είμαστε βέβαιοι ότι τα στατιστικά για την μεταδοτικότητα και την θνησιμότητα που μας δίνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, είναι συχνά λάθος. Αυτό είναι ικανό να εξηγήσει τις τεράστιες διαφορές σε ποσοστά θνησιμότητας ανάμεσα σε χώρες, που μπορεί να φτάνουν και το 6000%.

Αυτό λοιπόν που βλέπουμε δεν είναι την επιδημία αλλά όπως ολόσωστα έχει από νωρίς παρατηρήσει ο πνευμονιολόγος Wolgang Wodarg, τη δραστηριότητα των ειδικών που ψάχνουν για τον ιό! Ο Wodarg ήταν άλλωστε αυτός που πίεσε για να κάνει η ΕΕ έρευνα για την γρίπη των χοίρων και να βγάλει ένα καταδικαστικό πόρισμα που συγκαλύφθηκε από τα media).

Ας δούμε όμως, πόσα τεστ έκαναν οι χώρες, σε όλο τον πλανήτη, πλην της Κίνας; Τα τεστ που έχουν γίνει παγκοσμίως, πλην Κίνας, δεν πρέπει να ξεπερνάνε τα 500.000.

Ενδεικτικά, 200.000 σε Νότιο Κορέα, 60.000 σε Ιταλία, 26.000 σε Η.Β, 21.000, 8.000 σε ΗΠΑ, 5.000 σε Αυστρία και στις περισσότερες άλλες χώρες κάτω από χίλια.

Από αυτά, θα διαλέξουμε την χώρα που είχε το μεγαλύτερο δείγμα, την Νότια Κορέα, με 1 τεστ ανά 250 κατοίκους της. Τι ποσοστό θνησιμότητας δείχνει η Ν.Κορεά; 0,7%.

Αν υπολογίσει κάποιος και τα αδιάγνωστα κρούσματα που είναι δύο και τρεις φορές παραπάνω από τα καταγεγραμμένα, παίρνουμε ποσοστό θνησιμότητας εποχιακής γρίπης. Ούτως ή άλλως, 7 με 15% των κρουσμάτων σε κάθε σεζόν γρίπης, συνοδεύονται από κορωνοϊούς.

Και ούτως ή άλλως, σε σχέση με τους 4.000.000 θανάτους που έχουμε από οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις, οι 5.000 θάνατοι που έχουμε από τον COVID, είναι ποσοστό περίπου 0,01%, πολύ μικρότερο από την συμμετοχή των κορωνοϊών σε κάθε σεζόν. Αν βάλουμε τα ψευδώς θετικά τεστ, γίνονται λίγο ακόμη χειρότερα, πόσο μάλλον αν αμφισβητήσουμε την ειδικότητα των τεστ.

Ο αρμόδιος φορέας στις ΗΠΑ, έδωσε στα νοσοκομεία στις 20 Φεβρουαρίου ένα πολύ φιλόδοξο τεστ που θα ανίχνευε όχι μόνο τα κρούσματα COVID-19, αλλά και άλλους ιούς. Το τεστ, αποσύρθηκε καθώς έδινε πολλά ψευδή θετικά στην δεύτερη κατηγορία.

Ποιος μπορεί να μας πει λοιπόν μέσα σε αυτόν τον ωκεανό της ανικανότητας, τι στο καλό συμβαίνει;

Οι νοσοκομειακοί γιατροί. Υπάρχουν δύο εξαιρέσεις στον κανόνα που περιγράφω: Η Ιταλία και η Γιουχάν. Εκεί μυρίζει θάνατο σε απόλυτα νούμερα.

Οπουδήποτε αλλού, τα νούμερα του κορωνοϊού δεν είναι πολύ δραματικότερα από τους εποχιακούς κύκλους της γρίπης και των γριπωδών συνδρομών. Ο κορωνοϊός, αν και πιο επιβαρυντικός για το αναπνευστικό και πιο πολύτροπος στην μετάδοση, δεν είναι θανατηφόρος για τα παιδιά.

Θα υπάρξει επιβάρυνση των συστημάτων υγείας. Σε κάθε σεζόν υπάρχει. Έχουν όμως οι ήδη δικαιολογημένα πανικόβλητοι γιατροί μας κάποια ιδέα για το πόσα πανικόβλητα γεροντάκια με πυρετό και βήχα θα σπεύσουν στα νοσοκομεία εξαιτίας όχι της επιδημίας αλλά του πανικού που έχει διασπαρθεί;

Είναι η τέταρτη φορά μέσα σε 40 χρόνια, που ο Π.Ο.Υ. φωνάζει πανδημία μεγαλοποιώντας, ενίοτε και σε βαθμό φαιδρότητας την πραγματική εικόνα.

Είναι η πρώτη φορά όμως στην σύγχρονη εποχή που η καραντίνα επιβάλλεται σχεδόν παγκοσμίως ως μέτρο αντιμετώπισης ασθενειών.

Η πρώτη φορά μετά από αιώνες που φορείς θα διώκονται. Η σχετική νομοθεσία άλλωστε υπάρχει και προβλέπει και ισόβια για όποιον κολλήσει ασθένεια σε ομάδα άλλων ανθρώπων.

Από δω το έφεραν, από εκεί το έφεραν, τελικά τα καταφέραν. Και μας την έφεραν.

Μπήκαμε σε έναν πολύ σκοτεινό δρόμο που μας γυρνάει αιώνες πίσω.

Αυτή η επιδημία θα σκοτώσει κάποιους ανθρώπους. Άνθρωποι πεθαίνουν. Ίσως να εξαντλήσει και κάποια συστήματα υγείας. Τα παράπονά σας στην ηγεμονία των νεοφιλελευθέρων και των αγορών παρακαλώ. Είναι όμως σίγουρα ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του Δυτικού Πολιτισμού και των αξιών του.

Δεν ήρθε μόνο ο ιός από τον Κίνα. Ήρθε και ο αυταρχισμός της και η αρχή του τέλους της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας.


 petros argyriou

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Τρίτη, 07 Ιανουαρίου 2020 09:37

Η επιτακτική ανάγκη για μεταμόρφωση

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια βαθιά κρίση, όταν ο παλιός τρόπος ύπαρξης στον κόσμο, της αλληλεπίδρασης με τους άλλους ανθρώπους και με το βασίλειο της φύσης, δεν λειτουργεί πλέον, όταν η επιβίωση απειλείται από φαινομενικά δυσεπίλυτα προβλήματα, μια ατομική μορφή ζωής –ή ένα είδος– είτε θα φύγει από τη ζωή και θα εξαφανιστεί, είτε θα υπερκεράσει τους περιορισμούς της υπόστασής της με ένα εξελικτικό άλμα.

Πιστεύεται ότι οι μορφές ζωής του πλανήτη μας εξελίχθηκαν αρχικά στη θάλασσα. Την περίοδο που δεν υπήρχαν ακόμα ζώα στη στεριά, η θάλασσα ήδη έσφυζε από ζωή. Έπειτα, κάποια στιγμή, ένα από τα όντα της θάλασσας πρέπει να άρχισε να περιπλανιέται στη στεριά. Στην αρχή ίσως να σύρθηκε για λίγους πόντους και στη συνέχεια, καταπονημένο από την τεράστια βαρυτική έλξη του πλανήτη, μπορεί να γύρισε στο νερό, όπου η βαρύτητα είναι σχεδόν μηδενική και όπου μπορούσε να επιβιώσει με πολύ περισσότερη άνεση. Θα επαναλάμβανε την προσπάθεια ξανά και ξανά, και πολύ αργότερα θα προσαρμοζόταν σε μια ζωή σε στερεό έδαφος, θα ανέπτυσσε πόδια αντί για πτερύγια και πνεύμονες αντί για βράγχια. Είναι μάλλον απίθανο ένα είδος να τολμήσει να περιηγηθεί σε ένα εντελώς άγνωστο περιβάλλον και να υποστεί μια εξελικτική μεταμόρφωση αν δεν αναγκαστεί να το κάνει εξαιτίας δυσμενών συνθηκών. Είναι πιθανό να υπήρξε μια μεγάλη θαλάσσια έκταση, η οποία απομονώθηκε από τον κύριο όγκο του ωκεανού, όπου το νερό υποχωρούσε βαθμιαία σε χρονικό διάστημα χιλιάδων ετών, υποχρεώνοντας τα ψάρια να αφήσουν τον οικότοπό τους και να εξελιχθούν.

Η αντίδραση σε συνθήκες εξαιρετικά κρίσιμες, οι οποίες απειλούν την ίδια την επιβίωσή μας, είναι η πρόκληση που η ανθρωπότητα καλείται να αντιμετωπίσει. Είναι η πρώτη φορά που η δυσλειτουργία του εγωτικού ανθρώπινου νου, την οποία ήδη συνειδητοποιούσαν πριν από 2.500 χιλιάδες χρόνια οι αρχαίοι δάσκαλοι της σοφίας, και η οποία γιγαντώνεται στην εποχή μας με όχημα την επιστήμη και την τεχνολογία, προοιωνίζεται κινδύνους για την επιβίωσή μας στον πλανήτη. Ακόμα και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ο μετασχηματισμός της ανθρώπινης συνειδητότητας –τον οποίο είχαν επίσης καταδείξει οι φωτισμένες μορφές της αρχαιότητας– δεν αποτελούσε παρά ένα ενδεχόμενο που μπορούσε να υλοποιηθεί από ελάχιστες και σπάνιες προσωπικότητες, ανεξαρτήτως πολιτισμικού ή θρησκευτικού υπόβαθρου. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε μια ευρύτατα διαδεδομένη άνθηση της ανθρώπινης συνειδητότητας οφείλεται στο ότι δεν ήταν ακόμα επιβεβλημένη.

Μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Γης σύντομα θα αναγνωρίσει, αν δεν το έχει κάνει ήδη, ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται τώρα πρόσωπο με πρόσωπο με μια οριακή επιλογή: ή θα εξελιχθεί ή θα αφανιστεί. Ένα ακόμα σχετικά περιορισμένο αλλά ραγδαία αυξανόμενο ποσοστό της ανθρωπότητας βιώνει εσωτερικά τη διάσπαση των παρελθοντικών εγωτικών νοητικών μοντέλων και την ανάδυση μιας νέας διάστασης της συνειδητότητας.

Αυτό που τώρα προβάλλει δεν είναι μια καινούρια κοσμοθεωρία, μια νέα θρησκεία, πνευματική ιδεολογία ή μυθολογία. Πλησιάζουμε στο τέλος όχι μόνο των μυθολο-γιών, αλλά και των ιδεολογιών και των κοσμοθεωριών. Η αλλαγή προχωρεί βαθύτερα από το περιεχόμενο του νου μας, βαθύτερα από τις σκέψεις μας. Στην καρδιά της νέας συνειδητότητας εντοπίζεται η υπέρβαση της σκέψης, η άρτι ανακαλυφθείσα ικανότητα της ανύψωσης πάνω από τη σκέψη, της συνειδητοποίησης μιας εσωτερικής διάστασής μας, η οποία είναι απείρως μεγαλύτερη από τη σκέψη. Οπότε η ταυτότητά μας και το αίσθημα του ποιοι είμαστε δεν εκπορεύονται από την αδιάκοπη ροή της σκέψης, την οποία, στην παλιά συνειδητότητα, εκλαμβάναμε ως τον εαυτό μας. Πόσο λυτρωτικό είναι να συνειδητοποιούμε ότι «η φωνή μέσα στο κεφάλι μας» δεν είναι αυτό που είμαστε! Τότε ποιοι είμαστε; Είμαστε αυτοί που το βλέπουν. Η συνειδητότητα που προηγείται της σκέψης, ο χώρος όπου η σκέψη –ή το συναίσθημα ή η αισθητηριακή αντίληψη– συμβαίνει.

Το εγώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό: είναι η ταύτιση με τη μορφή που πρωταρχικά σημαίνει σκεπτομορφές. Αν το κακό έχει κάποια πραγματική υπόσταση –και έχει μια σχετική, όχι απόλυτα πραγματική υπόσταση– αυτός είναι και ο ορισμός του: απόλυτη ταύτιση με τη μορφή – απτές μορφές, σκεπτομορφές, συναισθηματικές μορφές. Αυτό συνεπάγεται την παντελή απουσία επίγνωσης της σύνδεσής μας με το όλον, της εγγενούς μας ενότητας με κάθε «άλλο», καθώς και με την Πηγή. Αυτή η λήθη αποτελεί προπατορικό αμάρτημα, οδύνη, αυταπάτη. Όταν αυτή η αυταπάτη του απόλυτου χωρισμού στηρίζει και ρυθμίζει οτιδήποτε σκεπτόμαστε, λέμε και κάνουμε, τι είδους κόσμο δημιουργούμε; Αν θέλουμε να δώσουμε μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ας παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους οι άνθρωποι, ας διαβάσουμε ένα βιβλίο ιστορίας ή ας παρακολουθήσουμε απόψε τις ειδήσεις στην τηλεόραση.

Αν οι νοητικές δομές του ανθρώπου παραμείνουν αμετάβλητες, πάντα θα φθάνουμε στο σημείο να δημιουργούμε εκ θεμελίων, ξανά και ξανά, τον ίδιο κόσμο, τα ίδια δεινά, την ίδια δυσλειτουργία.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle  με τίτλο “Μια Νέα Ζωή” . Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019 08:49

Δρ Rangan Chatterjee: Στρες και έντερο

Υιοθετώντας αυτές τις προσεγγίσεις στο παρελθόν, θεράπευσα µια ασθενή που έπασχε από βαριάς µορφής εκδήλωση της νόσου του Crohn. Η ασθενής µου υπέφερε από οδυνηρές στοµαχικές κράµπες και έπρεπε να πηγαίνει συνεχώς στην τουαλέτα. Τίποτα δεν φαινόταν να βελτιώνει την κατάστασή της. Η ίδια είχε χάσει την υποµονή της µε τον ειδικό ιατρό που την παρακολουθούσε και απευθύνθηκε σ’ εµένα. Συνέστησα κάποιες αλλαγές στο διαιτολόγιό της, που τη βοήθησαν για κάποιο διάστηµα, αλλά πολύ γρήγορα η κατάστασή της κατέληξε στάσιµη. ∆εν καταλάβαινα τον λόγο και αποφάσισα να προχωρήσω παραπέρα. Σύντοµα αντιλήφθηκα ότι στην προσωπική της ζωή δεν υπήρχε κυριολεκτικά τίποτα για την ίδια. Έπρεπε να κάνει τα πάντα µε τον σύζυγο και τα παιδιά της. Βρισκόταν πάντα υπό πίεση και δεν έδινε ποτέ προτεραιότητα στον εαυτό της. «Υπάρχουν άλλα φάρµακα που µπορώ να δοκιµάσω; Και τι άλλο πρέπει να κάνω µε τη διατροφή µου;» µε ρώτησε.

«Κοίταξε», της είπα. «Θα δοκιµάσω κάτι τελείως διαφορετικό. Θα ορίσουµε µια συνάντηση µετά από έναν µήνα. Στο µεταξύ, αυτά που θέλω να κάνεις τα γράφω εδώ». Σε µια σελίδα από το σηµειωµατάριό µου της έγραψα τρία πράγµατα. «∆ύο δεκαπεντάλεπτα τη µέρα αφιερωµένα σ’ εσένα. Έναν περίπατο κάθε πρωί. Βρες επίσης να κάνεις κάτι, τουλάχιστον δύο φορές την εβδοµάδα, που να σου αρέσει και να το κάνεις µόνο για σένα».

Έχοντας διαφωνήσει έντονα µε τον ιατρό της, αυτό ήταν το τελευταίο πράγµα που ήθελε να ακούσει. Το έβλεπα στο πρόσωπό της – νόµιζε ότι επανερχόµουν στην ήπια, συγκεχυµένη, πατερναλιστική ιατρική. Ίσως να αισθάνθηκε ότι τη χειραγωγούσα. Έπασχε από µια σοβαρή νόσο και προσδοκούσε σοβαρή ιατρική αντιµετώπιση. «Και τι γίνεται µε τα συµπληρώµατα;» µε ρώτησε θυµωµένη. «Τι γίνεται µε τα φάρµακα;» «Αυτά είναι όλα», της απάντησα. «Αυτά θέλω να κάνεις». Έσπρωξα το χαρτί προς το µέρος της. «Αυτή είναι η συνταγή σου».

Γνώριζα καλά την ασθενή. Παρά την καχυποψία της, µε εµπιστεύτηκε και ευελπιστούσα ότι τουλάχιστον θα προσπαθούσε να ακολουθήσει την αγωγή µου. Όταν συναντηθήκαµε µετά από τέσσερις εβδοµάδες, ενθουσιάστηκα. Μου είπε ότι είχε αρχίσει να παρακολουθεί µαθήµατα χορού, κάτι που ήθελε να κάνει εδώ και χρόνια, αλλά πίστευε ότι δεν είχε τον χρόνο. Επιπλέον, είχε ξεκινήσει τον καθηµερινό πρωινό περίπατο. Τέλος, περνούσε δύο δεκαπεντάλεπτα τη µέρα στο σαλόνι της ακούγοντας µουσική και έχοντας αφήσει το τηλέφωνο και τον φορητό υπολογιστή στην κουζίνα. Συµπληρώσαµε ένα ιατρικό ερωτηµατολόγιο συµπτωµάτων, το οποίο έχει συνταχθεί για την αντικειµενική εκτίµηση των επιπτώσεων της ασθένειας· περιλαµβάνονει ερωτήσεις όπως πόσο συχνά ο ασθενής υποφέρει από στοµαχικές κράµπες ή κάθε πότε χρειάζεται να ενεργηθεί. Ακόµα και εγώ έµεινα έκπληκτος διαπιστώνοντας ότι τα συµπτώµατα της ασθένειάς της είχαν υποχωρήσει κατά 50%. Αυτή η υποχώρηση, µέσα σε µόλις τέσσερις εβδοµάδες, για µια πάθηση τόσο περίπλοκη και σοβαρή όπως η νόσος του Crohn, είναι κάτι το απίστευτο.

Αυτό που στον εξωτερικό παρατηρητή µπορεί να προκαλεί ακόµα µεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι τα συµπτώµατα της νόσου του Crohn εντοπίζονται στο έντερο της ασθενούς και ότι καµία από τις παρεµβάσεις που της είχα συστήσει δεν σχετιζόταν µε αυτό το όργανο. Γνωρίζω όµως ότι αν τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι υψηλά, αυτό δεν επηρεάζει µόνο τον βαθµό ηρεµίας µας, αλλά και τη λειτουργία του εντέρου µας. Και όχι µόνο. Οι δείκτες φλεγµονής αυξάνονται και ο τρόπος συµπεριφοράς των κυτοκινών (χηµικών ενώσεων που αποστέλλουν µηνύµατα σε ολόκληρο το ανοσοποιη­τικό σύστηµα) µεταβάλλεται. Τι µας λένε όλα αυτά; Ότι το ανθρώπινο σώµα είναι απολύτως συνδεδεµένο. Ενώ η ασθενής αντιµετώπιζε πρόβληµα µε το έντερό της, το ότι «δεν έκλεινε ποτέ τον διακόπτη» επιδείνωνε την κατάστασή της. ∆εν ισχυρίζοµαι ότι αυτή η προσέγγιση θα έχει αποτέλεσµα σε κάθε ασθενή µε νόσο του Crohn. ∆εν υπάρχει προσέγγιση που να υποδεικνύει ότι αυτός είναι ο τρόπος θεραπείας της ασθένειας – και πιθανώς δεν θα υπάρξει. Αυτό ωστόσο δεν συµβαίνει επειδή παρεµβάσεις σαν κι αυτή δεν είναι επιτυχηµένες, αλλά επειδή κάθε ασθενής που πάσχει από τη νόσο του Crohn διαφέρει από τους άλλους.

Ως ιατρός πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να ακολουθώ τις συµβουλές µου και γενικά το κατορθώνω. Ένας ασθενής µου, πυροσβέστης στο επάγγελµα, µου είπε ότι ο µόνος λόγος που θα ακολουθούσε τις οδηγίες µου ήταν επειδή ήµουν ο µόνος ιατρός που εφάρµοζε όσα πρέσβευε.

Θέλω όµως να είµαι ειλικρινής: στο παρελθόν προσπαθούσα να εξοικονοµήσω προσωπικό χρόνο. ∆εν το κάνω πια. Τώρα έχω εντάξει κάποιο χρόνο για µένα στο καθηµερινό πρόγραµµά µου. Τον τελευταίο καιρό στην κλινική Oldham επέτρεπα στον εαυτό µου έναν δεκαπεντάλεπτο περίπατο κατά τη διάρκεια του πρωινού ιατρείου. Η γραµµατεία το ήξερε και δεν κανόνιζε κανένα ραντεβού για εκείνη την ώρα, από τις 10.15 µέχρι τις 10.30. Ακόµα και αν υπήρχαν ασθενείς σε αναµονή, εγώ σταµατούσα τα πάντα και πήγαινα βόλτα. Στην αρχή η υπεύθυνη δυσανασχετούσε µε αυτή µου τη στάση: «Γιατί το κάνει αυτό την ώρα που θα έπρεπε να εξετάζει αρρώστους;» Γρήγορα όµως κατάλαβε ότι εξέταζα όσους ασθενείς εξέταζαν και οι άλλοι ιατροί, ίσως και περισσότερους.

ΚΥΤΟΚΙΝΕΣ

Πρόκειται για πρωτεΐνες που απελευθερώνονται από το ανοσοποιητικό σύστηµα. Λειτουργούν ως αγγελιαφόροι, µεταφέροντας σε ολόκληρο το σώµα πληροφορίες προερχόµενες από το ανοσοποιητικό σύστηµα. Έχουν καθοριστική σηµασία για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήµατος και εµπλέκονται στον συντονισµό της έναρξης, της διατήρησης και του τερµατισµού όλων των ανοσολογικών αντιδράσεων. Η διατήρηση της λεπτής ισορροπίας µεταξύ αυτών των αγγελιαφόρων είναι ζωτικής σηµασίας για την υγεία.

Το ανοσοποιητικό σύστηµα αποδεσµεύει κυτοκίνες ως αντίδραση όχι µόνο σε µολύνσεις και τραυµατισµούς, αλλά και σε ερεθίσµατα όπως το στρες, η τροφή και η σωµατική άσκηση.

Η αποδέσµευση των κυτοκινών είναι αυστηρά ρυθµιζόµενη, διότι οι επιπτώσεις µπορεί να είναι πολύ δυσµενείς: ορισµένες από αυτές προκαλούν φλεγµονή, ενώ άλλες έχουν το διαµετρικά αντίθετο αποτέλεσµα. Κάποιες, όπως η ιντερλευκίνη 6, µπορούν να επιτελέσουν, υπό διαφορετικές συνθήκες, και τις δύο λειτουργίες.

∆ίνω προτεραιότητα στον χρόνο για τον εαυτό µου. Τον έχω εντάξει στο ηµερήσιο πρόγραµµά µου. Στις µέρες µας, υπάρχει πάντα και κάτι άλλο που πρέπει να γίνει – να στείλετε ένα µέιλ, να δείτε µια ανάρτηση στο facebook, να απαντήσετε σε  ένα «τιτίβισµα» στο twitter. Γι’ αυτό πρέπει να αποφασίσετε  ότι ο χρόνος για τον εαυτό σας θα γίνει προτεραιότητά σας.

Μια ασθενής 44 ετών που ανέλαβα πρόσφατα, η Σουζάν, πάσχιζε να τα βγάλει πέρα µε τη µητρότητα και µε µια δουλειά µερικής απασχόλησης. Όταν µου ανέφερε ότι δεν είχε χρόνο για τον εαυτό της, της είπα: «Σουζάν, αφού αφήσεις τα παιδιά στο σχολείο, πηγαίνεις στα µαγαζιά, επιστρέφεις σπίτι, κοιτάζεις τα µέιλ σου, και δεν σταµατάς ούτε λεπτό µέχρι να έρθει η ώρα να πάρεις τα παιδιά. Τι θα συνέβαινε όµως αν το αυτοκίνητό σου παρουσίαζε βλάβη; Θα σταµατούσες για καµιά ώρα και θα περίµενες την οδική βοήθεια. Κάτι τέτοιο θα σε ανάγκαζε “να κλείσεις τον διακόπτη” για λίγο. Θα έκανες αργότερα ό,τι είχες να κάνεις, έτσι δεν είναι;» Τα λόγια µου ήχησαν σαν καµπανάκι µέσα της. Έτσι έθεσε έναν κανόνα στον εαυτό της. Κάθε µέρα, αφού άφηνε τα παιδιά, θα πήγαινε πάση θυσία έναν δεκαπεντάλεπτο περίπατο χωρίς το τηλέφωνό της. Ύστερα από έξι εβδοµάδες αισθανόταν εντελώς διαφορετικά. Ένιωθε λιγότερο στρες κατά τη διάρκεια της ηµέρας και, δίχως να το περιµένει, έγινε πιο παραγωγική και έκανε περισσότερα πράγµατα. Μια µικρή αλλαγή είχε τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή της.

∆ίνοντας χώρο στον εαυτό σας για δεκαπέντε λεπτά την ηµέρα, µπορείτε να φέρνετε την κορτιζόλη σε φυσιολογικά επίπεδα. Ο οργανισµός σας θα θυµηθεί πώς είναι να νιώθει ασφαλής και όχι απειλούµενος. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ακόµα και αν πρόκειται για κάτι απλό όπως τα πολλά µέιλ στα εισερχόµενά σας, είναι στρεσογόνος. Και εγώ τον θεωρώ στρεσογόνο. Είναι µήπως κακό, στον πάντα πολυάσχολο πολιτισµό µας, να αφιερώνουµε λίγο χρόνο στον εαυτό µας; Ασφαλώς όχι. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν χρόνο για τέτοιες παρεµβάσεις είναι αυτοί που τις χρειάζονται περισσότερο.


Απόσπασμα από το βιβλίο του  Δρ Rangan Chatterjee με τίτλο «Οι 4 Πυλώνες της Ευζωίας». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

4 πυλώνες cover RanganChatterjee large

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019 20:09

Επιτρέποντας τη μείωση του Εγώ

Το εγώ βρίσκεται πάντα σε θέση άμυνας απέναντι σε κάθε είδους μείωση που αντιλαμβάνεται. Αυτόματοι μηχανισμοί επισκευής τού εγώ τίθενται σε λειτουργία, προκειμένου να αποκαταστήσουν τη νοητική μορφή τού «εγώ». Όταν κάποιος μας κατηγορεί ή μας επικρίνει, αυτό εκλαμβάνεται από το εγώ ως μείωση του εαυτού· έτσι θα προσπαθήσει πάραυτα να αποκαταστήσει το μειωμένο αίσθημα εαυτού μέσα από την αυτοδικαιολόγηση, την άμυνα ή την απόδοση κατηγοριών. Δεν έχει καμιά σημασία για το εγώ αν ο άλλος άνθρωπος έχει δίκιο ή άδικο. Το ίδιο νοιάζεται πολύ περισσότερο για την αυτοσυντήρηση παρά για την αλήθεια. Αυτή είναι η διατήρηση της ψυχολογικής μορφής τού «εγώ». Ακόμα και κάτι φυσιολογικό, όπως το να αντιγυρίσουμε κάποιες λέξεις μεγαλόφωνα σε έναν άλλο οδηγό που μας αποκάλεσε «ηλίθιους», είναι ένας αυτόματος και υποσυνείδητος μηχανισμός αποκατάστασης του εγώ.

Ένας από τους πιο συνηθισμένους μηχανισμούς αποκατάστασης του εγώ είναι ο θυμός, ο οποίος δημιουργεί μια παροδική αλλά τεράστια διόγκωση του εγώ. Για το εγώ, όλοι οι μηχανισμοί αποκατάστασης είναι απόλυτα λογικοί. Στην πραγματικότητα ωστόσο είναι δυσλειτουργικοί. Οι πλέον ακραίοι μηχανισμοί είναι η σωματική βία και η αυταπάτη υπό μορφή ψευδαισθήσεων μεγαλείου.

Μια αποτελεσματική πνευματική άσκηση είναι να επιτρέπουμε συνειδητά τη μείωση του εγώ όταν συμβαίνει, χωρίς να προσπαθούμε να προβούμε σε αποκατάστασή του. Καλό είναι να δοκιμάζουμε αυτή την άσκηση κατά περιόδους. Για παράδειγμα, όταν κάποιος μας επικρίνει, μας κατηγορήσει ή μας βρίσει, εμείς, αντί να αντεπιτεθούμε ή να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα. Πρέπει να επιτρέψουμε τη μείωση της εικόνας του εαυτού μας και να μπούμε σε κατάσταση εγρήγορσης ώστε να διαπιστώσουμε πώς αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας. Για μερικά δευτερόλεπτα μπορεί να νιώσουμε αμήχανα, σαν να έχει περισταλεί το μέγεθός μας. Στη συνέχεια είναι πιθανό να βιώσουμε μια εσωτερική ευρυχωρία, η οποία αποπνέει ένα πολύ έντονο αίσθημα ζωντάνιας. Δεν έχουμε λοιπόν μειωθεί στο ελάχιστο. Απεναντίας, έχουμε διευρυνθεί. Και τότε μπορεί να συνειδητοποιήσουμε κάτι εκπληκτικό: όταν φαινομενικά έχουμε μειωθεί με κάποιον τρόπο και παραμένουμε σε κατάσταση μη αντίδρασης όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτα αληθινό δεν έχει μειωθεί, αλλά ότι μέσα από το «λιγότερο» γινόμαστε «περισσότερο». Όταν δεν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και δεν πασχίζουμε να ενισχύσουμε τη μορφή του, αφήνουμε πίσω μας την ταύτιση με τη μορφή, με τη νοητική εικόνα. Τη στιγμή που μειωνόμαστε (σύμφωνα με την αντίληψη του εγώ), ουσιαστικά εκτεινόμαστε και δημιουργούμε χώρο για την εμφάνιση της Ύπαρξης. Η αληθινή δύναμη, αυτό που είμαστε πέρα από τη μορφή, είναι τότε σε θέση να στείλει το φως της μέσα από τη φαινομενικά καταβεβλημένη μορφή. Αυτό εννοούσε ο Χριστός όταν έλεγε «αρνήσου τον εαυτό σου» ή «γύρνα και το άλλο μάγουλο».

Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε τις προσβολές ή τη θυματοποίηση από μη συνειδητούς ανθρώπους. Ορισμένες φορές οι περιστάσεις μπορεί να απαιτούν να πούμε σε κάποιον «φύγε από ’δω» ρητά και κατηγορηματικά. Χωρίς καμιά εγωτική στάση άμυνας, τα λόγια μας θα έχουν δύναμη, αλλά όχι αντιδραστική βία. Αν είναι επίσης αναγκαίο, μπορούμε να πούμε ευθαρσώς «όχι» σε κάποιον. Αυτό το χαρακτηρίζω ως «υψηλής ποιότητας όχι» και είναι απαλλαγμένο από κάθε αρνητισμό.

Αν μας ικανοποιεί το να μην είμαστε κάποιοι συγκεκριμένα, το να μην είμαστε διακριτοί, τότε ευθυγραμ-μιζόμαστε με τη δύναμη του σύμπαντος. Αυτό που το εγώ εκλαμβάνει ως αδυναμία είναι ουσιαστικά η μόνη αληθινή δύναμη. Η πνευματική αλήθεια βρίσκεται στον αντίποδα των αξιών του συγχρόνου πολιτισμού μας και του επίκτητου τρόπου συμπεριφοράς.

Το Τάο Τε Τσινγκ διδάσκει ότι αντί να αγωνίζεσαι να γίνεις βουνό, «γίνε σαν κοιλάδα που δέχεται όλα τα πράγματα του κόσμου». Με αυτόν τον τρόπο επανέρχεσαι στην ολότητα, «γιατί η αληθινή ολοκληρότητα μπορεί να κατορθωθεί μόνο με την επιστροφή».

Αντίστοιχα, ο Χριστός σε μία από τις παραβολές του διδάσκει: «ἀλλ᾿ ὅταν κληθῇς, πορευθεὶς ἀνάπεσε εἰς τὸν ἔσχατον τόπον, ἵνα ὅταν ἔλθῃ ὁ κεκληκώς σε εἴπῃ σοι· φίλε, προσανάβηθι ἀνώτερον· τότε ἔσται σοι δόξα ἐνώπιον τῶν συνανακειμένων σοι, ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

Μια άλλη πτυχή αυτής της πρακτικής είναι η αποχή από κάθε προσπάθεια ενίσχυσης του εαυτού μέσα από την επίδειξη, την επιθυμία για διάκριση, προβολή και εντύπωση, ή από την απαίτηση για προσοχή. Κατά περίπτωση, μπορεί να περιλαμβάνονται τόσο η αποχή από την έκφραση γνώμης την ώρα που οι άλλοι λένε τη δική τους, όσο και η παρατήρηση του συναισθήματος που η εν λόγω αποχή μάς δημιουργεί.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle  με τίτλο “Μια Νέα Ζωή” . Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Μια νέα ζωή rah 54099716160 480x270

Οι στατίνες για τη μείωση της χοληστερόλης είναι από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα φάρμακα, αν και μελέτες αποδεικνύουν ότι δεν λειτουργούν πάντα και πολύ συχνά βλάπτουν.

Οι παγκόσμιες πωλήσεις φαρμάκων στατίνης που μειώνουν τη χοληστερόλη θα φτάσουν το 1 τρις δολάρια το επόμενο έτος - όμως δύο νέες μελέτες αμφισβητούν το κατά πόσο είναι κατάλληλα για το σκοπό αυτό. Με άλλα λόγια, μπορούν κάποια από τα καλύτερα φάρμακα στον κόσμο να κάνουν πραγματικά ό, τι σχεδιάζουν να κάνουν και να μειώσουν τα επίπεδα της «κακής» χοληστερόλης LDL που υποτίθεται ότι φράζει τις αρτηρίες και προκαλεί στεφανιαία νόσο;

Οι στατίνες αποτυγχάνουν να μειώσουν τη χοληστερόλη LDL σε σημαντικό επίπεδο στους περισσότερους από τους μισούς ασθενείς που παίρνουν το φάρμακο, σύμφωνα με την πρώτη μελέτη. Μετά από δύο χρόνια, το 51,2% των ασθενών δεν είδαν τα επίπεδα χοληστερίνης τους να πέφτουν από το στόχο του 40% που καθορίστηκε από τις ιατρικές οδηγίες.1

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Νόττινχαμ ανέλυσαν δεδομένα από 165.400 ασθενείς που δεν είχαν στεφανιαία νόσο αλλά θεωρούνταν άτομα σε κίνδυνο. Τα φάρμακα ήταν αποτελεσματικά σε ορισμένους ασθενείς, όμως γιατί δεν δούλευαν στην πλειοψηφία;

Ο επικεφαλής ερευνητής Δρ Στίβεν Γουένκ υποστηρίζει ότι αυτό θα μπορούσε να οφείλεται στο γενετικό προφίλ των ασθενών ή επειδή έπασχαν από τόσο άσχημες παρενέργειες που παράτησαν το φάρμακο.

Ωστόσο, άλλοι ερευνητές που έχουν καταλήξει σε παρόμοια αποτελέσματα διαπίστωσαν ότι η αναποτελεσματικότητα των φαρμάκων δεν είχε να κάνει με τους ασθενείς που σταμάτησαν τη θεραπεία τους.

Σε ανασκόπηση των ιατρικών φακέλων περισσότερων από 86.000 ανθρώπων που λάμβαναν στατίνες για διάστημα έως 18 μηνών, ερευνητές από το Ινστιτούτο Regenstrief διαπίστωσαν ότι η LDL χοληστερόλη δεν είχε πέσει στα «ασφαλή» επίπεδα κάτω των 100mg/dL σε ποσοστό 33%.

Πιο ανησυχητικό ακόμα είναι το γεγονός ότι οι στατίνες δεν ήταν αποτελεσματικές στο 58% εκείνων με προϋπάρχουσα καρδιαγγειακή νόσο, οι οποίοι χρειάζονταν να ρίξουν την τιμή τους κάτω από τα 70mg/dL.2

Όμως, περισσότεροι από τους μισούς ασθενείς τόσο στην ομάδα υψηλού κινδύνου όσο και στον γενικό πληθυσμό έλαβαν τα φάρμακα σωστά και σύμφωνα με τις οδηγίες, πράγμα που υποδηλώνει ότι τα φάρμακα δεν είναι αποτελεσματικά ακόμα και όταν λαμβάνονται τακτικά.

Παρά τα ευρήματά τους, και οι δύο ερευνητικές ομάδες προσπάθησαν να επισημάνουν ότι οι στατίνες είναι αποτελεσματικές και σώζουν ζωές.

"Οι στατίνες αποτελούν θεραπεία πρώτης γραμμής επειδή προλαμβάνουν σαφώς τα καρδιαγγειακά επεισόδια", δήλωσε ο Ρόμπερτ Μογκς, ερευνητής της εταιρείας Merck που παρασκευάζει στατίνες και υποστηρικτής της δοκιμής. Ή όπως ο Δρ Γουένγκ, από τη μελέτη του Νόττινχαμ, σχολίασε: "Οι στατίνες είναι πολύ αποτελεσματικές και προσφέρουν σημαντική προστασία από καρδιαγγειακές παθήσεις".

 

Σώζουν ζωές;

Ακόμη και αν οι στατίνες ήταν αποτελεσματικές στη μείωση της LDL χοληστερόλης - το κλινικό «τελικό σημείο» της θεραπείας - θα έπρεπε να προκύπτει ότι το όφελος στην πραγματική ζωή θα ήταν λιγότεροι άνθρωποι να αναπτύσσουν καρδιακές παθήσεις και τελικά να πεθαίνουν από αυτές.

Παρόλο που πολλές μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι στατίνες πρέπει να σώζουν ζωές επειδή μειώνουν τα επίπεδα χοληστερόλης, άλλοι ερευνητές που έχουν εντοπίσει το μοναδικό τελικό σημείο που έχει σημασία - ο ασθενής δεν πέθανε από καρδιακές παθήσεις - δεν έχουν δει αυτό το όφελος.

Για χρόνια, η Pfizer, ο κατασκευαστής της πιο γνωστής στατίνης, του Lipitor, αναγκάστηκε να προσθέσει στο τέλος διαφημίσεων στις ΗΠΑ: «Δεν έχει αποδειχθεί ότι το Lipitor αποτρέπει την καρδιακή νόσο ή τα καρδιακά επεισόδια».

Αυτό συμβαίνει επειδή δεν υπήρχε επιστήμη σε αυτό, και δεν υπάρχει ακόμα. Όσοι θεωρούνται ότι διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης καρδιακών παθήσεων - ηλικιωμένοι, ασθενείς με καρδιακή ανεπάρκεια και άλλοι με νεφρική ανεπάρκεια - δεν επέκτειναν τη ζωή τους με μείωση των επιπέδων χοληστερόλης τους με στατίνες3 και ούτε εκείνοι με περιφερική αρτηριακή νόσο βοηθήθηκαν από τις στατίνες.4

Η Ομάδα Ερευνητών για τη Αντιμετώπιση της Χοληστερόλης, με επικεφαλής τον καθηγητή Σερ Ρόρι Κόλινς στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ένας από τους ισχυρότερους υποστηρικτές της στατίνης, έχουν διαφορετική γνώμη. Μετά από ανασκόπηση 27 προηγούμενων δημοσιευμένων μελετών, η ομάδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα φάρμακα σώζουν ζωές και ήταν "σαφώς ευεργετικά για τη μείωση των καρδιαγγειακών συμβάντων".5

Όμως όταν μια άλλη ομάδα ερευνητών εξέτασε τα ίδια δεδομένα, ανακάλυψαν ότι, ανεξάρτητα από το αν υπήρχαν ή όχι λιγότερες περιπτώσεις καρδιακών παθήσεων, οι ασθενείς δεν ζούσαν περισσότερο.6

Έλεγχος λίπους

Πώς μπορεί να συμβαίνει αυτό; Μια αιρετική πιθανότητα είναι ότι η LDL χοληστερόλη δεν προκαλεί καρδιακή νόσο, και έτσι η μείωση των επιπέδων της δεν μειώνει τις πιθανότητες εμφάνισης καρδιακού επεισοδίου. Η ιδέα αυτή έρχεται αντιμέτωπη με χρόνια έρευνας που άρχισαν το 1939 με την ανακάλυψη μιας συσχέτισης μεταξύ μιας γενετικής διαταραχής που αύξησε τα επίπεδα χοληστερόλης, που ονομάζεται υπερχοληστερολαιμία, και τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής.

Έρευνες από τη δεκαετία του 1950 συνέχισαν να δείχνουν μια συσχέτιση μεταξύ των επιπέδων χοληστερόλης και της αθηροσκλήρωσης ή της σκλήρυνσης των αρτηριών, ένα από τα πρώιμα σημάδια της στεφανιαίας νόσου. Όμως, όπως επεσήμαναν ερευνητές από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Νέου Μεξικού, η συσχέτιση δεν είναι απαραίτητα αιτιώδης συνάφεια.7

Η έρευνα Framingham Heart Study - η οποία ερευνά τις καρδιακές παθήσεις και τις αιτίες της από τη δεκαετία του 1950 - διαπίστωσε ότι δεν υπήρχε σχεδόν καμία διαφορά στα επίπεδα ολικής χοληστερόλης των ανθρώπων με καρδιακή νόσο και άλλων που ήταν υγιείς.

Το 40% των υγιών ατόμων είχε επίπεδα χοληστερόλης περίπου 220mg/dL, ενώ παρόμοια επίπεδα παρατηρήθηκαν μόλις στο 32% των ατόμων με στεφανιαία καρδιακή νόσο - έτσι οι πιο υγιείς άνθρωποι είχαν πιο «υψηλά» επίπεδα χοληστερόλης από εκείνους που είχαν ήδη καρδιακές παθήσεις.8

Παρά τις ανωμαλίες αυτές, η έρευνα για τη μείωση της χοληστερόλης συνεχίστηκε και στις αρχές της δεκαετίας του ‘80 ο γιαπωνέζος ερευνητής Ακίρα Έντο απομόνωσε μια χημική ουσία που ονομάζεται λοβαστατίνη. Έγινε η βάση των τριών δραστικών φαρμάκων, Zocor, Lipitor και Crestor, και, από αυτά, το Lipitor έγινε το πιο κερδοφόρο φάρμακο στην ιστορία της ιατρικής.

Οι στατίνες προορίζονταν αρχικά ως «παράγοντες δευτερογενούς πρόληψης» - με άλλα λόγια, για τους ανθρώπους που έχουν ήδη καρδιακή νόσο - και για εκείνους με υπερχοληστερολαιμία, αλλά αυτό δεν είναι καθόλου εισπρακτική επιτυχία. Για το λόγο αυτό, ένα φάρμακο πρέπει να είναι «πρωταρχική πρόληψη», δηλαδή να προορίζεται για υγιείς ανθρώπους που θα μπορούσαν να διατρέχουν κίνδυνο στεφανιαίας καρδιακής νόσου, πιθανώς λόγω της ηλικίας τους, λόγω αυξημένου επίπεδου χοληστερόλης ή για διαβητικούς.

Το 2004, το Εθνικό Πρόγραμμα Εκπαίδευσης Χοληστερίνης των ΗΠΑ μείωσε δραματικά το όριο αυτού που θεωρείται «υψηλή χοληστερόλη». Ξαφνικά εκατομμύρια υγιείς άνθρωποι έγιναν υποψήφιοι χρήστες στατίνης - αλλά ένα χρόνο αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οκτώ από τα εννέα μέλη της ομάδας είχαν οικονομικούς δεσμούς με τους παρασκευαστές στατίνης.

Στατίνες για παιδιά

Παρά τη σύγκρουση συμφερόντων, αυτό ξεκίνησε την κυκλοφορία των φαρμάκων στατίνης. Η Ομάδα Ερευνητών για τη Αντιμετώπιση της Χοληστερόλης δημοσίευσε ανασκοπήσεις κλινικών δοκιμών που έλεγαν ότι υπήρχαν συντριπτικές αποδείξεις για τα οφέλη από τις στατίνες, ακόμη και υποστηρίζοντας ότι «όλοι άνω των 50 ετών πρέπει να πάρουν στατίνες, ανεξάρτητα από τα επίπεδα χοληστερόλης τους». 9

Αγκαλιάζοντας αυτή την επεκτατική διάθεση, ένας Αμερικανός καρδιολόγος υποστήριξε ότι τα φάρμακα αυτά θα πρέπει να χορηγούνται ως καρυκεύματα σε καταστήματα φαστ φουντ,10 ενώ η παρασκευάστρια εταιρεία Pfizer άρχισε να παράγει μασώμενη εκδοχή Lipitor για παιδιά.

Τελικά, η αποστολή της συγκεκριμένης ομάδας ερευνητών να συνταγογραφούνται στατίνες σε όλους άνω των 50 ετών έγινε κατοχυρώθηκε στις κατευθυντήριες γραμμές που έχουν τεθεί και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.

Το 2013, το Αμερικανικό Κολέγιο Καρδιολόγων και η Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία εξέδωσαν κατευθυντήριες γραμμές που δηλώνουν ότι οποιοσδήποτε με κίνδυνο καρδιακής νόσου κατά 7,5% τα επόμενα 10 χρόνια - ουσιαστικά όλοι ηλικίας άνω των 50 ετών - θα πρέπει να αρχίσουν να παίρνουν το φάρμακο.

Την ίδια χρονιά, το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας και Άριστης Φροντίδας του Ηνωμένου Βασιλείου ανακοίνωσε ότι συνιστά το φάρμακο σε όσους εμφανίζουν 10% κίνδυνο.

Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι 8 από τα 12 μέλη της επιτροπής του ινστιτούτου είχαν δεσμούς με τους κατασκευαστές στατίνης και ότι αυτή η πολιτική για τις στατίνες για όλους δεν βασιζόταν καθόλου σε αποδεικτικά στοιχεία.

Ακόμη και οι υπολογισμοί του κινδύνου ήταν λάθος. Οι ερευνητές προσδιόρισαν ότι από τους πέντε υπολογισμούς που χρησιμοποιούνται συνήθως για την αξιολόγηση του κινδύνου ενός ατόμου για καρδιαγγειακή ασθένεια, οι τέσσερις υπερεκτιμούν αυτόν τον κίνδυνο έως και 154%.11

Οι δύο πρόσφατες μελέτες που καταδεικνύουν ότι οι στατίνες μειώνουν τα επίπεδα της χοληστερόλης LDL μόλις στο μισό των ασθενών αποτελούν μέρος ενός νέου κύματος έρευνας που ξεκίνησε σιγά-σιγά από το 2005, έτος αιχμής για τις ιατρικές δοκιμές.

Από εκείνη τη χρονιά και μετά τα σκάνδαλα Vioxx και Celebrex, όταν «χάθηκαν» σημαντικά στοιχεία για τα θανατηφόρα αποτελέσματα των φαρμάκων, οι κανόνες για τον τρόπο με τον οποίο θα διεξάγεται η έρευνα, έγιναν αυστηρότεροι.

Πριν από το 2005, η έρευνες για τις στατίνες έδειχναν ότι οι στατίνες έσωζαν ζωές. Μετά το 2005, σχεδόν καμία μελέτη δεν κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα.

Τα ευρήματα των νέων μελετών είναι ισοδύναμα με την αεροπορικής βιομηχανίας που αποκαλύπτει ότι ένα από τα δύο αεροπλάνα θα συντριβεί. Ενώ αυτό θα ήταν το τέλος της αεροπορικής βιομηχανίας, μόνο ένας ανόητος θα μπορούσε να στοιχηματίσει ότι αυτή θα είναι η τύχη της κερδοφόρας βιομηχανίας στατίνης.

Στοιχεία από μελέτες

Το Compactin ήταν μία από τις πρώτες στατίνες που αναπτύχθηκαν στα ιαπωνικά εργαστήρια τη δεκαετία του 1970. Από τα πρώτα πειραματόζωα της νέας ουσίας ήταν μια 18χρονη γιαπωνέζα με σοβαρή οικογενειακή υπερχοληστερολαιμία, μια γενετική διαταραχή που αυξάνει τα επίπεδα της «κακής» LDL χοληστερόλης. Σταμάτησε το φάρμακο μετά από μόλις δύο εβδομάδες επειδή ανέπτυξε μυϊκή δυστροφία ή μυϊκή αδυναμία. Η μυϊκή της δύναμη επέστρεψε σχεδόν αμέσως μετά τη διακοπή της θεραπείας.

Όπως διαπίστωσε ο επικεφαλής ερευνητής Ακίρα Έντο: «Η χοληστερόλη είναι απαραίτητη για τη λειτουργία όλων των ανθρώπινων οργάνων.»12 Επομένως, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα φάρμακα που έχουν σχεδιαστεί για τη μείωση των επιπέδων χοληστερόλης είναι πιθανώς από τα λιγότερο ανεκτά, με τόσο σοβαρές παρενέργειες που οι άνθρωποι αναγκάζονται να σταματήσουν τη λήψη τους.

Περίπου το 75% των ηλικιωμένων που πήραν στατίνη για να αποτρέψουν τη στεφανιαία νόσο σταμάτησαν τη θεραπεία τους εντός των δύο πρώτων ετών σε μία μελέτη,13 ενώ ακόμη το 53% των ατόμων μικρότερης ηλικίας (μέση ηλικία 61 ετών) επίσης εγκατέλειψε τη θεραπεία.14

Η μεγαλύτερη έρευνα με στατίνες, που διενεργήθηκε από την National Lipid Association, ανακάλυψε ότι το 30% των ασθενών εμφάνισαν μυϊκό πόνο και αδυναμία - όπως και το πρώτο πειραματόζωο - και το 62% των πρώην χρηστών στατινών σταμάτησε να παίρνει τα φάρμακα λόγω παρενεργειών.15

Άλλοι υποστηρίζουν ότι οι στατίνες θα μπορούσαν να είναι υπεύθυνες για την άνοια και την απώλεια μνήμης στους ηλικιωμένους, επειδή η χοληστερόλη LDL είναι ένα σημαντικό λίπος για την υγιή λειτουργία του εγκεφάλου καθώς γερνάμε.

Μια μελέτη, η οποία πρόκειται να δημοσιευθεί στο ιατρικό περιοδικό Current Vascular Pharmacology, ανακάλυψε ότι το 49% των 556 ασθενών που λαμβάνει στατίνες υπέστη παρενέργειες που περιλάμβαναν διαταραχές ψυχικής υγείας και προβλήματα ύπνου και εγκεφαλικής λειτουργίας. Περίπου το 20% παρουσίασε νοητικές δυσκολίες και προβλήματα μνήμης.16


Πηγές

1 Heart, 2019 Apr 15. pii: heartjnl-2018-314253
2
J Manag Care Spec Pharm, 2019; 25: 544-54
3
Arch Intern Med, 2010; 170: 1024-31; Eur Heart J, 2011; 32: 1769-1818
4
Cochrane Database Syst Rev, 2007; 4:CD000123
5
Lancet, 2012; 380: 581-90
6
BMJ, 2013; 347: f6123
7
World J Cardiol, 2015; 7: 404-9
8
Ann Intern Med, 1979; 90: 85-91
9
Lancet, 2012; 380: 545-7
10
Am J Cardiol, 2010; 106: 587-92
11
Ann Intern Med, 2015; 162: 266-75
12 Proc Jpn Acad Ser B Phys Biol Sci, 2010; 86: 484-93
13 JAMA, 2002; 288: 462-7
14 Ann Intern Med, 2013; 158: 526-34
15 The USAGE Survey. www.statinusage.com
16 Express, May 13, 2019

Για δεκαετίες, η Αμερική ήταν αυτή που πίεζε για την παγκόσμια επιβολή των γενετικά τροποποιημένων καλλιεργειών και των προϊόντων τους (για συντομία εφεξής θα τα χρησιμοποιήσουμε για αυτά την συντομογραφία ΓΤΟ) για λόγους ξεκάθαρα οικονομικούς.

Οι εξαγωγές σόγιας από την Αμερική φθάνουν τα 100 δις τον χρόνο με το 60% να αντιστοιχεί συνολικά στην Λατινική Αμερική και περίπου το 30% στις ΗΠΑ. Το 92% των καλλιεργειών σόγιας στις ΗΠΑ είναι «μεταλλαγμένες». Το ποσοστό ανέρχεται στο 94% για το καλαμπόκι και το βαμβάκι.

Η Ευρώπη είχε για δεκαετίες αντισταθεί στην επέλαση των ΓΤΟ. Με την εξαγορά μαμούθ όμως της εταιρίας βιοτεχνολογίας (μεταλλαγμένων) Monsanto από την Γερμανική Bayer με 52 δις, τα λόμπυ και εντός της ΕΕ επιχειρούν ήδη να αλώσουν την υφιστάμενη νομοθεσία.

Μαζί με την Monsanto, η Bayer κληρονόμησε και τις 13000 μηνύσεις εναντίον της για την πρόκληση βλαβών στην υγεία των εναγόντων. Τρεις από αυτές, με επίκεντρο το φυτοφάρμακό της Roundup και τον καρκίνο, έχουν ήδη επιδικαστεί εις βάρος της με αστρονομικά νούμερα: 86 εκατομμύρια η πρώτη και 280 η δεύτερη. Η τρίτη και φαρμακερή της κόστισε 2 δις με την μετοχή της Bayer να πέφτει στα ιστορικά χαμηλά επταετίας.

Όταν λοιπόν παίζονται τέτοια αστρονομικά ποσά, μπορούμε να φανταστούμε ότι οι εταιρίες θα κάνουν τα πάντα για να προστατέψουν την μεταλλαγμένη χήνα με τα τοξικά χρυσά αυγά. Κι αυτό κάνουν.

Δεν θα έπρεπε λοιπόν, αλλά παρά ταύτα δεν θα μπορούσε παρά να μας προκαλεί έκπληξη το ότι η Monsanto έστησε την δική της μυστική υπηρεσία για να προστατεύει τα βρώμικα μυστικά της, να παρακολουθεί και να καταγράφει εχθρικές δραστηριότητες και να αναπτύσσει τρόπους για να φιμώνει ή να καταστρέφει την αξιοπιστία των επικριτών της, κάνοντας την Monsanto να μοιάζει περισσότερο με την Mossad παρά με εταιρία βιοτεχνολογίας.

Η υπηρεσία έφερνε την κωδική ονομασία «Κέντρο Σύντηξης» και οι πρακτικές της αποκαλύφθηκαν πέραν κάθε περιθωρίου αμφιβολίας όταν η Monsanto υποχρεώθηκε πρόσφατα να δώσει 30 σελίδες εσωτερικής επιστολογραφίας στη δημοσιότητα. Ας δούμε λοιπόν ποιες πρακτικές χρησιμοποίησε η εταιρία και η υπηρεσία της για να εξουδετερώσει τους επικριτές της.

Εκτός από τους επιστήμονες, τους δημοσιογράφους και τους αξιωματούχους που λάδωνε η Monsanto, δημιούργησε δύο δήθεν ανεξάρτητους οργανισμούς με επιστημονικό λούστρο, την «Ακαδημαϊκή Επιθεώρηση» και το «Αμερικανικό Συμβούλιο για την Επιστήμη και την Υγεία» προκειμένου να καταστρέψει τη φήμη επιστημόνων και δημοσιογράφων που της εναντιώνονταν.

Για τον ίδιο στόχο έχει στήσει οργανωμένες ομάδες κρούσης στο διαδίκτυο που στήνουν οδοφράγματα σκέψης και δυσφήμισης ενώ πλήρωσε την μηχανή αναζήτησης για να κατευθύνει τους όποιους ενδιαφερόμενους σε αυτά ακριβώς τα οδοφράγματα, επιχειρώντας να σβήσει όποιο αρνητικό αποτύπωμα από την κοινή γνώμη.  

Είναι χαρακτηριστική η μαρτυρία της δημοσιογράφου στο Reuters και συγγραφέα, Carey Gillam, θύματος όχι της τοξικότητας των προϊόντων της αλλά του απίστευτου bulling που η εταιρία χρησιμοποίησε για να κρύψει την τοξικότητα αυτή, πιέζοντας ακόμη και εκδότες και φτάνοντας μέχρι σημείου να επιτεθεί στην Διεθνή Υπηρεσία για την Έρευνα στον Καρκίνο όταν αυτή τόλμησε να κατατάξει το φυτοφάρμακο της Monsanto γλυφοσάτη στην κατηγορία των καρκινογόνων.

«Πάντα γνώριζα ότι στην Monsanto δεν άρεσε αυτή η δουλειά κι ότι εργαζόταν για να πιέσει εκδότες και να με φιμώσει… Ποτέ μου όμως δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι μια εταιρία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων θα ξόδευε τόσο λεφτά, ενέργεια και προσωπικό μόνο και μόνο για ένα άτομο. Είναι πραγματικά απίστευτο», δήλωσε η Gillam ορμώμενη από τις 30 σελίδες διαλόγων των στελεχών της εταιρίας που είδαν το φως της δημοσιότητας.

Όπως έχω περιγράψει και στο βιβλίου μου «Θανάσιμες Θεραπείες», οι δημοσιογράφοι Wilson και Acre του Fox News, διερευνούσαν το Posilac, «μεταλλαγμένη» ορμόνη της Monsanto που χρησιμοποιείται για την αύξηση της παραγωγής γάλακτος στις αγελάδες.

Όταν τελικά έκαναν τα ευρήματά τους ντοκιμαντέρ, το κανάλι τους, υπό την πίεση της Monsanto τους ανάγκασε να το αλλάξουν 83 φορές και τελικά τους απέλυσε.

Η Margaret Haydon, μέλος ομάδας κτηνιάτρων επιφορτισμένων με την γνωμοδότηση για την έγκριση ή όχι του Posilac στον Καναδά, κατήγγειλε ότι η Monsanto είχε επιχειρήσει να δωροδοκήσει με δυο εκατομμύρια δολάρια τους επιστήμονες, ενώ κλάπηκε το προσωπικό της αρχείο με αρνητικά στοιχεία για το προϊόν.

Σε ένα άλλο στιγμιότυπο που θα ήταν ξεκαρδιστικό αν δεν ήταν εξοργιστικό, μάνατζερ εταιρίας δημοσίων σχέσεων που είχε προσλάβει η Monsanto, εμφανίστηκε σε δίκη που ξεκίνησε καρκινοπαθής εναντίον της εταιρίας, «μεταμφιεσμένη» σε ανεξάρτητη δημοσιογράφο του BBC, προκειμένου να επηρεάσει τους παρόντες δημοσιογράφους με την γραμμή της Monsanto.

Οι κακόβουλες πρακτικές της Monsanto που μέχρι πρότινος ήταν απλώς ισχυρισμοί ατόμων, έχουν πλέον πλήρως επιβεβαιωθεί άθελά της από την ίδια την Monsanto με την διαρροή των 30 σελίδων επιστολογραφίας μεταξύ στελεχών της αλλά και τρίτων. Αυτές οι 30 σελίδες είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Πέρα από τους εκβιασμούς, την συκοφάντηση, το bulling, τις πιέσεις και ό,τι σχετίζεται με τις πρακτικές του «κέντρου σύντηξής» της (fusion center), η Monsanto έχει κατά κόρον χρησιμοποιήσει και τον μηχανισμό της περιστρεφόμενης πόρτας όπως άλλωστε πράττουν και οι περισσότερες άλλες πολυεθνικές. Πρώην στελέχη της αναρριχώνται σε υψηλά πόστα σε κυβερνήσεις και οργανισμούς, διεθνείς και μη, ακόμη και σε εποπτικούς μηχανισμούς που σκοπό έχουν τον έλεγχο εταιριών όπως η Monsanto, με απώτερο στόχο την λήψη ευνοϊκών προς αυτήν αποφάσεων.   

Μένει να δούμε ποιες άλλες πρακτικές θα χρησιμοποιήσει η Bayer για να υπερασπιστεί το πανάκριβο καινούριο της απόκτημα, μια από της πιο κακόφημες εταιρίες στον πλανήτη, την Monsanto.


(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Παρασκευή, 08 Νοεμβρίου 2019 07:03

Τι συνέβη στο «Μη βλάπτειν»;

Είναι καιρός να ξανασκεφτούμε ριζικά πώς ασκούμε την ιατρική για να ξεκλειδώσουμε το πλήρες θεραπευτικό μας δυναμικό.

Πολλοί άνθρωποι παραξενεύονται όταν μαθαίνουν ότι οι γιατροί έχουν ορκιστεί σε έναν ιατρικό κώδικα δεοντολογίας που προτάθηκε πριν από 2.500 χρόνια από τον Έλληνα γιατρό και φιλόσοφο Ιπποκράτη - ο οποίος αναφέρει τη γνωστή ρήση: «ωφελέειν ή μη βλάπτειν».

Ωστόσο, γνωρίζουμε επίσης ότι η ιατρική συνταγογράφηση, η πιο κοινή παρέμβαση του γιατρού, αναγνωρίζεται ως η τρίτη μεγαλύτερη αιτία θανάτου στη σύγχρονη κοινωνία. Τι συμβαίνει;

Το να ξεπεράσουμε αυτό το παράδοξο δεν είναι τόσο εύκολο όσο μπορεί να ακούγεται. Υπάρχει μια σειρά παραγόντων που συμβάλλουν σε αυτό, πολλοί από τους οποίους στρέφονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι που πεθαίνουν από συνταγογραφούμενα φάρμακα είναι ήδη πολύ άρρωστοι. Το φάρμακο τότε λειτουργεί καταλυτικά για τον θάνατό τους.

Μετά, υπάρχει και η ιατρική εκπαίδευση των ιατρών: όταν έχεις εκπαιδευτεί στη φαρμακολογία και τη συνταγογράφηση φαρμάκων, δεν πρόκειται να συμμετάσχεις σε θεραπείες που είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσουν βλάβη. Όταν ολόκληρες γενιές έχουν μεγαλώσει με την έννοια του "ένα χάπι για κάθε αρρώστια" πολλοί ασθενείς απαιτούν μόνοι τους να τους δοθεί συνταγή. Στην πραγματικότητα, δεν φεύγουν από το γραφείο του γιατρού μέχρι να τους συνταγογραφήσει κάποιο φάρμακο.

Ένας άλλος παράγοντας είναι η μεγάλη επιβάρυνση για τους γιατρούς, ειδικά στην πρωτοβάθμια φροντίδα. Όταν χρειάζεται να δουν πάνω από 40 ασθενείς την ημέρα και ο χρόνος εξέτασης είναι μόνο οκτώ λεπτά, τι άλλο μπορεί πραγματικά να κάνει ένας γιατρός σε αυτόν τον περιορισμένο χρόνο;

Φυσικά, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους απαιτεί μεγάλες αλλαγές στον τρόπο άσκησης της ιατρικής. Απαιτεί επίσης μια από τις οικονομικά ισχυρότερες και πολιτικά σημαντικές βιομηχανίες στον πλανήτη να μείνει στην άκρη ή να διαφοροποιηθεί για να βρει επιχειρηματικές ευκαιρίες που δεν περιλαμβάνουν κατοχυρωμένες χημικές ουσίες, συχνά ξένες για τη φύση, με σοκαριστικά αρχεία ασφαλείας. (Διαβάσατε ποτέ το φύλλο οδηγιών ασθενούς για το τελευταίο φάρμακο που πήρατε;)

Μια πρόσφατη μελέτη από μια ομάδα του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ στο Ηνωμένο Βασίλειο μας υπενθυμίζει για μία ακόμη φορά ότι οι γιατροί στις ανεπτυγμένες χώρες συχνά βλάπτουν σημαντικά τους ασθενείς και πολλή από αυτή τη βλάβη μπορεί να προληφθεί. Στην πραγματικότητα, στο 12% αυτή η βλάβη που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί διαπιστώθηκε ότι ήταν σοβαρή έως και απειλητική για τη ζωή.1

Αυτό συμβαδίζει με τις αναθεωρημένες μελέτες κυβερνητικών δεδομένων από το Ηνωμένο Βασίλειο και την ΕΕ, οι οποίες δείχνουν ότι τα νοσοκομεία είναι από τα πλέον επικίνδυνα μέρη και ότι οι θάνατοι -που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί- στα νοσοκομεία είναι η μεγαλύτερη αιτία θανάτου.

Ένα άλλο μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι οι προσδοκίες μας για τους γιατρούς. Οι περισσότεροι γιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας επιβαρύνονται τόσο έντονα από τον υπερβολικό φόρτο εργασίας ώστε το ποσοστό υπερκόπωσης και ο κίνδυνος αυτοκτονίας τους να είναι μεγαλύτερος από κάθε άλλη εργασιακή ομάδα στην κοινωνία.

Λάθη μπορούν να συμβούν πάντα, αλλά όταν υπάρχει έντονο στρες, τα λάθη συμβαίνουν συχνότερα.

Αργά ή γρήγορα, κάθε γιατρός κάνει κάποιο λάθος. Το νομικό σύστημα, ειδικά στις ΗΠΑ, ενίσχυσε τη σημασία της σιωπής προκειμένου να αποφευχθεί η ενοχοποίηση. Αλλά η σιωπή δεν βοηθά τους ασθενείς, ούτε βοηθά τους γιατρούς μακροπρόθεσμα.

Ένας από τους πιο ξεκάθαρους γιατρούς σχετικά με αυτό το θέμα είναι ο καναδός ιατρός έκτακτης ανάγκης Brian Goldman. Οι ομιλίες του στο TED σχετικά με το γιατί οι γιατροί θα πρέπει να μπορούν να πουν ότι λυπούνται για τα λάθη τους, είχαν σχεδόν 1,5 εκατομμύριο views, που σημαίνει ότι σαφώς χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή στην κοινωνία.

Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό θα μπορούσαν να μειωθούν τα ιατρικά λάθη και οι επακόλουθες βλάβες τους, αν οι γιατροί ήταν λιγότερο εξαρτημένοι από τα φάρμακα.

Ο συνιδρυτής της Cochrane, Δρ Peter Gøtzsche, ο οποίος απολύθηκε το 2018 από τον ίδιο τον οργανισμό που ίδρυσε, επειδή ήταν ειλικρινής για αμφιλεγόμενα θέματα που σχετίζονται με τα φάρμακα και τα εμβόλια, είπε στο BMJ το 2013: «Υπάρχουν απλές λύσεις στη θανατηφόρα μας φαρμακευτική επιδημία.»

«Κάνετε λιγότερες διαγνώσεις, συνταγογραφείτε λιγότερα φάρμακα και πείτε στους ασθενείς να διαβάζουν το φύλλο οδηγιών... Μια ζωή χωρίς φάρμακα είναι δυνατή για τους περισσότερους από εμάς τις περισσότερες φορές».

Ακούγεται αρκετά απλό, έτσι; Ο Ιπποκράτης, περίπου 2.500 χρόνια πριν από τον Gøtzsche, κατανοούσε επίσης τους κινδύνους των φαρμάκων και την ανάγκη να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Στον Ιπποκράτειο όρκο αναφέρει: «δεν θα χορηγήσω θανατηφόρο φάρμακο σε κανένα, έστω και αν παρακληθώ, ούτε θα υποδείξω τέτοια συμβουλή. Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω».

Κάθε επαγγελματίας υγείας που έχει εκπαιδευτεί σε τομέα υγειονομικής περίθαλψης που δεν περιλαμβάνει φάρμακα ή χειρουργικές επεμβάσεις μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι μια καλή λύση. Ίσως κάποιες αφάρμακες μορφές θεραπείας να είναι καλύτερες ως πρώτη επιλογή, παρά ένας γιατρός πρωτοβάθμιας περίθαλψης που έχει να αντιμετωπίσει 40 ή περισσότερους ασθενείς την ίδια ημέρα.

Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο κομμάτι που μπορείτε να κάνετε μόνοι σας. Η αυτοφροντίδα θα πρέπει να αφορά περισσότερο το σώμα σας και το πώς να έχει το σωστό περιβάλλον - τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά - και όχι μόνο να σας λέει πότε και πώς να παίρνετε τα φάρμακά σας.

Ας ξανασκεφτούμε το πώς ασκούμε την ιατρική και ας μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε για να ξεκλειδώσουμε αυτό το εξαιρετικό εσωτερικό φαρμακείο μας ώστε να προάγουμε την αυτοθεραπεία.

Αναφορές: BMl 2019; 366:14185

Ο Robert Verkerk Διευθύνων Σύμβουλος και Επιστημονικός Διευθυντής της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Φυσική Υγεία (Alliance for Natural Health International), έχει εργαστεί τα τελευταία 25 χρόνια σε θέματα βιωσιμότητας στους τομείς της γεωργίας, του περιβάλλοντος και της υγείας. Ολοκλήρωσε το MSc και διδακτορικό του στο Imperial College του Λονδίνου και εργάστηκε ως μετα-διδακτορικός ερευνητής στον τομέα των επιπέδων τροφικών αλληλεπιδράσεων στα γεωργικά συστήματα. Ο Robert ίδρυσε τη Συμμαχία για τη Φυσική Υγεία (Alliance for Natural Health ) το 2002 για να βοηθήσει, να προστατέψει και να προωθήσει, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της καλής επιστήμης και της καλής νομοθεσίας, βιώσιμες και φυσικές μεθόδους υγείας και περίθαλψης που απειλούνται ολοένα και περισσότερο από τις πιέσεις της φαρμακευτικής βιομηχανίας.