Evidence based medicine είναι ένας όρος που άρχισε ν’ ακούγεται εδώ και μια εικοσαετία ίσως και πιο παλιά. Στα ιατρικά συνέδρια και κατόπιν στα Πανεπιστήμια άρχισε ν’ ακούγεται αυτού του είδους η Ιατρική, ως η Ιατρική του μέλλοντος.
Σ’ αυτήν την Evidence based medicine ο γιατρός δεν είναι πια υποχρεωμένος να διαμορφώνει για κάθε ασθενή του μια εντελώς προσωπική διάγνωση. Μπορεί να καταχωρήσει σ’ έναν υπολογιστή, σε μια βάση δεδομένων, τα συμπτώματα του ασθενούς και στην συνέχεια ο υπολογιστής του απαντά δίνοντάς του έτοιμη την διάγνωση και την θεραπεία. Μια διαδικασία η οποία, κατά τους προπαγανδιστές της, δεν εμπεριέχει τον κίνδυνο του ανθρωπίνου ιατρικού λάθους και ως εκ τούτου είναι πιο ακριβής και αλάνθαστη.
Άρα για τον γιατρό είναι προς το συμφέρον του ν’ ακολουθήσει την μέθοδο αυτή, αφού έτσι εκμηδενίζει τον κίνδυνο του ιατρικού λάθους. Εδώ έχουμε μια πάλη ανάμεσα στην τεχνολογία και την ανθρώπινη φύση. Τι πρέπει να εμπιστευτεί ο γιατρός, τον υπολογιστή του ή τον ανασφαλή εαυτό του;
Η λογική του σύγχρονου ανθρώπου σ’ αυτό το ερώτημα απαντά προς όφελος της τεχνολογίας, γιατί σαφώς και θα προτιμήσουμε την αντικειμενικότητα ενός υπολογιστή. Όμως η ηθική, η οποία απουσιάζει απ’ την συνείδηση του σύγχρονου γιατρού, λέει ότι ο γιατρός υπηρετεί τον ασθενή και τίποτα που μπορεί να παρεμβληθεί σ’ αυτήν την σχέση δεν είναι προς όφελος ούτε του γιατρού, ούτε του ασθενούς.
Εδώ βλέπουμε το πώς από ένα μικρό ηθικό ρήγμα στην συνείδηση του γιατρού, επιτρέπεται να διεισδύσει ο όλεθρος και για τους δύο, γιατρού και ασθενούς.
Η διαδικασία άσκησης της Ιατρικής τέχνης, απαιτεί την πλήρη εγρήγορση των αισθήσεων του γιατρού, ώστε μέσα απ’ αυτές μαζί με την διαίσθηση και το ένστικτό του, να οδηγηθεί στην διάγνωση και την απαιτούμενη θεραπεία. Δεν μπορούν να απουσιάζουν οι αισθήσεις από την διαδικασία άσκησης της Ιατρικής τέχνης. Αυτές είναι που δένουν, με καταλύτη πάντοτε την αγάπη και την καλοσύνη του γιατρού – θεραπευτή, την σχέση μεταξύ των δύο. Οι εμπνευστές της Evidence based medicine θέλουν όλα αυτά να τα καταργήσουν, θέλουν να γκρεμίσουν την γέφυρα γιατρού-ασθενούς, ώστε να κατευθύνουν ευκολότερα την συνείδηση του γιατρού προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις.
Οι κατευθύνσεις αυτές διαμορφώνονται από την φαρμακοβιομηχανία, η οποία μέσα από τον έλεγχο της τεχνολογίας και τον ρόλο του Μεγάλου Αδελφού, καρπώνεται τα οφέλη απ’ την διάρρηξη της σχέσης γιατρού – ασθενούς. Κατευθύνει τους γιατρούς σε διαγνώσεις βαρέων νοσημάτων και ακριβών φαρμάκων. 
Evidence based medicine είναι το πρωτόκολλο του θανάτου το οποίο εφαρμόζεται παγκοσμίως, σε όλα τα νοσοκομεία για την αντιμετώπιση του επινοημένου COVID 19.
Ακόμα και έμπειροι γιατροί μέσα στα νοσοκομεία σήμερα που καταλαβαίνουν ότι ένας ασθενής που έχει χαμηλό οξυγόνο μπορεί και να μην διασωληνωθεί, είναι υποχρεωμένοι ακολουθώντας το πρωτόκολλο του θανάτου να διασωληνώσουν, ακόμα και εκτός Μ.Ε.Θ. και έτσι να οδηγήσουν τον ασθενή σε βέβαιο θάνατο.
Όταν ξεφύγουμε λίγο απ’ την παραζάλη και τον κυκεώνα της επιστήμης – τεχνολογίας και στραφούμε προς τις πανανθρώπινες αξίες της ηθικής, της ελευθερίας, της πίστης στον Θεό, του σεβασμού στην φύση και την ιερότητα των παραδόσεων, τότε μπορεί και να βρούμε το δρόμο μας στο μέλλον.

Οι θάνατοι στα νοσοκομεία
Ένα από τα πιο βαριά και σοβαρά αμαρτήματα της σύγχρονης Επιστημονικής Ιατρικής είναι η διαχείριση του θέματος του θανάτου στα νοσοκομεία. Η σύγχρονη Επιστημονική Ιατρική από αλαζονεία δέχεται ότι οι λειτουργοί της, δικαιούνται να διαχειρίζονται το ζήτημα της ζωής και του θανάτου των ανθρώπων. Δυστυχώς ο γιατρός λόγω της φύσης του επαγγέλματός του αναγκαστικά φτάνει κάποια στιγμή στο ζήτημα της ζωής και του θανάτου. Τότε αν δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος και ηθικά εξοπλισμένος κινδυνεύει να διαπράξει την ύβριν του να αναμειχθεί στη διαδικασία του θανάτου ενός ασθενούς. Είναι ηθικά ολέθριο για τον γιατρό να προβεί σε μια τέτοια ανάμειξη και οπωσδήποτε εκτίθεται και ο ίδιος στους ίδιους κινδύνους. Ας δούμε τι λέει η Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική για το θέμα αυτό.
Ο Ασκληπιός, ο Θεός της Ιατρικής, απόγονος του Απόλλωνα και πρόγονος του Ιπποκράτη, έφτασε κάποια στιγμή λόγω της επιτυχημένης πορείας του ως θεραπευτής, στο ζήτημα της ζωής και του θανάτου ενός αδικοχαμένου ασθενούς του, του Ιππόλυτου (γιού του Θησέα). Τότε ο Ασκληπιός παρασύρθηκε στην ύβριν να αναστήσει τον Ιππόλυτο, δίνοντάς του το αίμα της μέδουσας που του είχε προσφέρει η Αθηνά. Ο Άδης άμεσα διαμαρτυρήθηκε στον αδελφό του Δία, ότι ο εγγονός του Ασκληπιός διατάρασσε το ισοζύγιο ένσαρκων και άσαρκων ψυχών ανασταίνοντας νεκρούς. Ο Δίας αντιλαμβανόμενος το μέγεθος της ύβρις δεν δίστασε στο να εξοντώσει τον αγαπημένο του εγγονό Ασκληπιό πλήττοντάς τον με τον κεραυνό. Έτσι ο πρώτος ιατρός, ο Θεός της Ιατρικής και πρόγονος του Ιπποκράτη, ο Ασκληπιός κεραυνοβολήθηκε γιατί τόλμησε, λόγω της ανθρώπινης φύσης του να αναμειχθεί στα ζητήματα της ζωής και του θανάτου.
Είναι ξεκάθαρο το μήνυμα της ιστορίας αυτής, αλλά οι σύγχρονοι ιατροί έχοντας αποκτήσει μια μονομερή επιστημονική γνώση και όντες άοπλοι ηθικά, διαταράσσουν με μεγάλη ευκολία σήμερα το ισοζύγιο ανάμεσα στις ένσαρκες και άσαρκες ψυχές των ανθρώπων. Επίσης στα Ασκληπιεία, στα θαυμαστά νοσοκομεία της αρχαιότητας οι ιερείς έχοντας υπόψη την τύχη του Θεού Ασκληπιού απαγόρευαν το θάνατο των ασθενών, όπως επίσης και τις γεννήσεις. Καμία ανάμειξη των ιερέων της θεραπείας στα ζητήματα της ζωής και θανάτου. Ούτε αυτό βέβαια το γνωρίζουν οι λειτουργοί της σύγχρονης Επιστημονικής Ιατρικής και έτσι συνεχίζουν ανέμελα το ιερόσυλο έργο τους.
Από την άλλη τεράστια είναι η ευθύνη όλων των υπόλοιπων απλών ανθρώπων που πια δεν δέχονται τον θάνατο των γηραιών οικείων τους στα σπίτια. Όταν μυριστούν ότι το ηλικιωμένο άτομο θα πεθάνει, σπεύδουν να καλέσουν το Ε.Κ.Α.Β. ώστε να πεθάνει στο νοσοκομείο. Γιατί αισθάνονται ένοχοι για τον θάνατο του ηλικιωμένου και σπεύδουν να απαλλαγούν απ’ την ενοχή τους με το πιστοποιητικό θανάτου του νοσοκομείου. Έτσι τα νοσοκομεία της σύγχρονης επιστημονικής Ιατρικής μετατρέπονται σε προθαλάμους νεκροταφείων και όχι βέβαια ιδρύματα θεραπείας και γιατρειάς της οδύνης των ανθρώπων. Όταν ο οποιοσδήποτε το φέρει η μοίρα του, να ξαπλώσει σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου, στο οποίο έχουν πεθάνει τριάντα πριν απ’ αυτόν, πόση πιθανότητα έχει σ’ αυτό το κρεβάτι να γίνει καλά; Με την επιστήμη και την τεχνολογία που ακολουθούμε, φτάσαμε εδώ. Το ξεστράτισμα απ’ τον Θεό και την φύση μας οδήγησε εδώ. Μήπως ήρθε η ώρα ν’ αλλάξουμε πορεία και να δούμε πάλι με περισσότερο σεβασμό το μόνο που μας έχει μείνει, την Παράδοσή μας, την σοφία των προγόνων μας;


Ο Αλέξανδρος Τηλικίδης γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Αποφοίτησε απ' την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών το 1991. Πήρε τον τίτλο Ιατρικής ειδικότητας, ως φυσίατρος το 2001, απ' το Ασκληπιείο της Βούλας. Απ' το 1994 και ενώ βρισκόταν ήδη στην Κίνα με ετήσια κρατική υποτροφία, άρχισε να ασχολείται με τα Κινέζικα Βότανα. Την ίδια χρονιά άρχισε να διαβάζει τα Άπαντα του Ιπποκράτους και να μυείται μέσω της μελέτης αυτής, στην Αρχαία Ελληνική σκέψη. Το 1999 άρχισε να τα διδάσκει στην Ελλάδα, ενώ επίσης εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο: "Η Βασική Θεωρία της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής". Το 2011 εξέδωσε το δεύτερο του βιβλίο: "Ο ελληνικός βελονισμός". Το 2014 εξέδωσε το τέταρτό του βιβλίο: "Η βασική θεωρία της αρχαίας ελληνικής ιατρικής, μέρος Α".

Προσλήψεις με αδιαφάνεια και προκηρύξεις με ρατσιστικό ύφος για πρόσληψη έκτακτου προσωπικού! Σε προκύρηξη στον Δήμο Ηρακλείου, τον Ιανουάριο εμφανίστηκε ξαφνικά η προϋπόθεση οι υποψήφιοι «να μην έχουν χρόνια ή υποκείμενα νοσήματα και να μην ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες ευάλωτες στον ιό του κορωνοϊού COVID-19». Οι αντιδράσεις ήταν σφοδρές, αφού ακολούθησαν σκληρές ανακοινώσεις από την Εθνική Συνομοσπονδία των Συλλόγων Ασθενών Ελλάδος. Το πιστοποιητικό εμβολιασμού θα έρθει να ακυρώσει το δικαίωμα στην επιλογη της θεραπείας; Όσοι δεν εμβολιαστούν θα έχουν λιγότερα δικαιώματα απο τους άλλους; Ειμαστε προ των πυλών ενός νέου είδους ρατσισμού;

Θα πρέπει να διώκονται ποινικά όσοι αμφισβητούν τα εμβόλια;
Τους τελευταίους μήνες η κοινωνία κάθε κράτους στην Ευρωπαϊκή ένωση ταλανίζεται από τα φρικτά μέτρα που διαλύουν τις κοινωνίες μας. Εδώ και έναν αιώνα δώσαμε πολλές μάχες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δημιουργώντας πολλά θύματα, σύγχυση και φορτώνοντας το περιβάλλον με εξαιρετικά πολλή τοξικότητα. Όλα αυτά προκειμένου να δομήσουμε εκ νέου έναν συλλογικά αποδεκτό τρόπο για να σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και να μην ξαναπέσουμε στα ίδια λάθη. Σήμερα όμως βλέπουμε ότι με άλλοθι την πανδημία τα ανθρώπινα δικαιώματα αρχίζουν να ξεθωριάζουν!

Σε αυτό το πλαίσιο, πρόσφατα το περιοδικό BMJ δημοσίευσε ένα άρθρο με τον τίτλο: Θα πρέπει να ποινικοποιηθεί η διάδοση «κακών πληροφοριών» κατά των εμβολιασμών;1 Δεδομένου του τρομακτικού βαθμού πόλωσης που σήμερα αποσυναρμολογεί τον ιστό κάθε κοινωνίας, μου προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι η Melinda C Mills (καθηγήτρια δερματολογίας και κοινωνιολόγος) μαζί με τον Jonas Sivela (ερευνητή στο τομέα ελέγχου μολυσματικών ασθενειών και εμβολιασμών) προέβησαν με μεγάλη ευκολία σε δηλώσεις σχετικά με τις εγκληματικές συμπεριφορές, δεδομένης της επιστημονικής αβεβαιότητας για τον Covid-19 αλλά και για τα νέα «βιαστικά» εμβόλια.

Συνήθως η εγκληματικότητα είναι κάτι που προσδιορίζεται στα δικαστήρια βάσει νομικών αποφάσεων και αποδεικτικών στοιχείων. Ωστόσο ακόμη δεν έχουμε δει κάποια σημαντική νομολογία σχετικά με την «εμβολιαστική διστακτικότητα» ή την «κακή πληροφόρηση» κατά των εμβολιασμών. Κανονικά και για να μην χάσουμε εντελώς τη λογική που με τόσο κόπο στηρίξαμε όλοι μας (κάθε κράτος με δημοκρατικό πολίτευμα) με τόσες μάχες, η διαφωνία δεν θα πρέπει να ταυτιστεί ή να συνδυαστεί με τον όρο «εγκληματικότητα». Αναρωτιέμαι εάν τα δικαστήρια θα μπουν σε μια διαδικασία να «δημιουργούν» εγκληματίες, χωρίς να έχουμε εξασφαλίσει ως κοινωνίες, σοβαρά κλινικά δείγματα και όλα τα απαραίτητα στοιχεία που χρειαζόμαστε για να έχουμε μια σφαιρική άποψη για την πανδημία του Covid-19. Όποια και εάν είναι η άποψή μας (θετική ή αρνητική) για τα εμβόλια, όταν παύει να υπάρχει ένας έγκυρος επιστημονικός διάλογος (που να δέχεται και τις δυο πλευρές) και ο σύμβουλός μας είναι ο πανικός, τότε τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα για όλους και μας πηγαίνει πίσω σε άλλες εποχές που δεν θα πρέπει να τις ξεχνάμε. Προτείνω να μην αφήσουμε την ποινικοποίηση κάποιου να ταυτιστεί με την έκφραση της ανησυχίας του, ειδικά στη περίπτωση των εμβολιασμών που σε αυτή τη φάση αποτελεί μια πειραματική ιατρική πράξη και ενέχει τη πιθανότητα πρόκλησης βλάβης στον εκάστοτε οργανισμό.

Ο υγειονομικός ρατσισμός και η επικείμενη «κακοποίηση» των ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Ο κορυφαίος ανοσολόγος J. Bart Classen MD2 στο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο Microbiology & Infectious Diseases3 προειδοποιεί για το ενδεχόμενο ότι οι αποδέκτες των εμβολίων ίσως να αναπτύξουν μια μακροχρόνια κατάσταση εξουθένωσης, γνωστή ως νόσο Prion4. Η άποψη του Δρ Classen είναι ότι τα εμβόλια θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγαλύτερο πρόβλημα από αυτό για το οποίο κατασκευάστηκαν να αντιμετωπίσουν. Σε μια ακόμη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Clinical Imaging5 αναφέρεται ότι οι ανοσολογικές αντιδράσεις μετά τον εμβολιασμό κατά του covid θα μπορούσαν να μοιάζουν με εκείνες του καρκίνου του μαστού. Η συγκεκριμένη μελέτη ασχολείται με 4 περιπτώσεις γυναικών που μετά τον εμβολιασμό εμφάνισαν πρήξιμο και φλεγμονή στους μασχαλιαίους λεμφαδένες του βραχίονα στον οποίο έλαβαν το εμβόλιο. Στο Ισραήλ γυναίκες ανέφεραν διαταραχή του έμμηνου κύκλου τους μετά τον εμβολιασμό6. Είναι πολύ σημαντικό οι πολίτες να κατανοήσουν με σαφήνεια όλους τους γνωστούς και άγνωστους κινδύνους, προκειμένου να αξιολογήσουν σωστά και να δώσουν συνειδητά τη συγκατάθεσή τους για τον εμβολιασμό τους.  

Μια από τις κύριες ανησυχίες μου είναι ότι το κράτος δεν ενημερώνει τους πολίτες ότι τα εμβόλια εξακολουθούν να είναι σε πειραματικό στάδιο. Γιατί συμβαίνει αυτό; Τι κρύβει αυτή η επίμονη θέση της κυβέρνησης να κρατά σε άγνοια τους πολίτες της χώρας, ενώ τους ζητά να σηκώσουν το μανίκι τους για να κάνουν το εμβόλιο; Σχεδόν έναν χρόνο πριν είδαμε τον Αντόνιο Γκουτέρες (επόμενος Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών) σε μια δήλωσή του σχετικά με τη διαδικτυακή παραπληροφόρηση για τον Covid-19 να λέει μεταξύ άλλων και το εξής:

«Σήμερα, ανακοινώνω μία νέα πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών για την Επικοινωνία για να κατακλύσουμε το Διαδίκτυο με γεγονότα και επιστήμη, ενώ αντιμετωπίζουμε την αυξανόμενη μάστιγα της παραπληροφόρησης, ένα δηλητήριο που θέτει όλο και περισσότερες ζωές σε κίνδυνο».

Και αναρωτιέμαι το να αποκρύπτεις από τον εκάστοτε λαό ότι τα εμβόλια είναι σε πειραματικό στάδιο και ότι ενέχει κινδύνους πρόκλησης βλάβης στον ανθρώπινο οργανισμό… δεν είναι απόκρυψη σημαντικών πληροφοριών; Αυτό είναι θεμιτό;
Και τίθεται και ένα ζήτημα σχετικά με τη βία και την κακοποίηση. Σε όλα τα ΜΜΕ το τελευταίο διάστημα ακούμε για το κύμα κατά της βίας. Αλήθεια; Όντως ενδιαφέρει το κράτος ουσιαστικά η εξάλειψη της βίας; Μια κίνηση θεσμοθέτησης του «πιστοποιητικού εμβολιασμού» θα έλεγα ότι βιάζει και κακοποιεί το δικαίωμα κάθε πολίτη α) στην σωστή ενημέρωση, β) στην ελευθερία κινήσεων και γ) στην ελευθερία επιλογής του θεραπευτικού μέσου!
Άραγε στην Ευρώπη και κατ’ επέκταση στην Ελλάδα, γίνεται προσπάθεια να εξαλειφθεί μια μορφή βίας (εκείνη της σεξουαλικής βίας) αλλά τι γίνεται με τη μορφή βίας που συνοδεύει ένα «πιστοποιητικό εμβολιασμού» και καταργεί ξεκάθαρα τα ανθρώπινα δικαιώματα; Είναι παράξενο ότι αν και οι δοκιμές των πειραματικών εμβολίων είναι ακόμη σε εξέλιξη και δεν υπάρχουν δεδομένα μακροπρόθεσμης ασφάλειας (και λόγω των επερχόμενων μεταλλάξεων), η Ευρωπαϊκή ένωση επιβάλει επίμονα έναν όρο  για να συνεχίσεις να έχεις ανθρώπινα δικαιώματα, και το υλοποιεί με το «πιστοποιητικό εμβολιασμού»!
Τα πιστοποιητικά εμβολίων είναι σχεδιασμένα με τέτοιο τρόπο για να περιορίσουν τις προσωπικές ελευθερίες εκείνων που δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν (με τα πειραματικά εμβόλια). Χαρακτηριστικά η Royal Society στην Αγγλία δημοσίευσε7 ένα σύνολο 12 κριτηρίων που θα πρέπει να πληρούνται από τα πιστοποιητικά εμβολίων, και δηλώνουν τον σκοπό ενός τέτοιου συστήματος: « ….είναι να βοηθήσουμε την επιστροφή στις δραστηριότητες που είχαμε πριν τη παρουσία του Covid-19 και να ταξιδεύουμε χωρίς να θέτουμε σε κίνδυνο τη προσωπική και τη δημόσια υγεία». Ωστόσο αυτό που δεν αναφέρθηκε σε αυτή τη δημοσίευση είναι η σημαντικότατη καταπάτηση των προσωπικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που ένα τέτοιο σύστημα θα επιφέρει.
Δεδομένου ότι η ικανότητα των εμβολίων να μπλοκάρουν τη μετάδοση του ιού ή να αποτρέψουν τη μόλυνση των ανθρώπων είναι ακόμη άγνωστη, το σύστημα αποτυγχάνει στο πρώτο εμπόδιο. Αντί να απελευθερώνουν τους ανθρώπους, οι κυβερνήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο θα λέγαμε «σφίγγουν τον κλοιό» και αφαιρούν την ικανότητά μας να ζήσουμε τη ζωή μας με τον τρόπο που επιλέγουμε. Αυτό περιλαμβάνει το δικαίωμα να αποφασίζουμε πώς διαχειριζόμαστε την υγεία μας και με ποια μέσα.
Σκέφτομαι ότι πέρασε μόλις έναν χρόνος και είμαστε έτοιμοι να παραχωρήσουμε τόσο εύκολα και αβίαστα τα ανθρώπινα δικαιώματα, για να περάσουμε σε μια «κανονικότητα», στην οποία τόσα χρόνια μας έθισαν και σαφώς δεν έχει καμία σχέση με την ελευθερία που προσέγγισαν ο Ελύτης, ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Κατσαρός, ο Ρίτσος, ο Ελυάρ, ο Ερνάντεθ, ο Πλάτωνας, ο Όμηρος και τόσοι άλλοι!
Ο υγειονομικός ρατσισμός που ήδη στοιχειοθετείται, θα απομονώσει ομάδες ανθρώπων που θα χαρακτηριστούν ως εγκληματίες για τη δημόσια υγεία. Αυτή η κακοποίηση της ελευθερίας μας οδηγεί σε ένα μοντέλο καταπάτησης δικαιωμάτων που εμφανίστηκε πριν από 80 χρόνια και το έζησε η ανθρωπότητα ως φασισμό. Η 4η βιομηχανική επανάσταση έρχεται στο προσκήνιο δυναμικά και εντελώς συμπτωματικά, παράλληλα τα ανθρώπινα δικαιώματα υποβιβάζονται και δίνουν τη θέση τους σε έναν νέο τεχνολογικό μεσαίωνα; Αναρωτηθείτε γιατί…

Αναφορές:
1. https://www.bmj.com/content/372/bmj.n272
2. https://en.wikipedia.org/wiki/J._Bart_Classen
3. https://scivisionpub.com/pdfs/covid19-rna-based-vaccines-and-the-risk-of-prion-disease-1503.pdf
4. https://en.wikipedia.org/wiki/Prion
5. https://www.clinicalimaging.org/article/S0899-7071(21)00020-6/fulltext
6. https://www.israelhayom.com/2021/02/16/does-covid-19-vaccine-disrupt-menstrual-cycle/
7. https://royalsociety.org/-/media/policy/projects/set-c/set-c-vaccine-passports.pdf

Με αφορμή την έκδοση του νέου βιβλίου του Πέτρου Αργυρίου με τίτλο "Χωρίς Ανάσα: τα χρονικά του μεγάλου φόβου", συναντήσαμε τον γνωστό συγγραφέα- αναλυτή και εξασφαλίσαμε μια αποκαλυπτική συνέντευξη με θέμα την πανδημία Covid-19!

 

interview photo

 Δείτε τη συνέντευξη στο κανάλι μας στο You Tube

Σημείωση: Ο Πέτρος Αργυρίου αναφέρει δύο φορές στην συνέντευξη, πως η πτωτική τάση παγκοσμίως είχε σημείο έναρξης την 28η Αυγούστου. Όπως ο ίδιος επισήμανε, αυτό έγινε εκ παραδρομής, καθώς ήταν από τους πρώτους που σε πείσμα του αφηγήματος για την έλευση του δεύτερου κύματος ήδη από τον Αύγουστο, επισήμανε στα social media αυτήν την πτωτική τάση, που ξεκίνησε από τις 26-28 Ιούλη και διήρκησε μέχρι τα τέλη Αυγούστου όταν και δόθηκε η συνέντευξη. Έκτοτε, η πανδημική τάση είναι ανοδική, κάτι που επίσης έχει επισημάνει 


Subscribe to Holistic Life TV: https://rb.gy/129ah8
Site: https://www.holisticlife.gr/
Facebook: https://www.facebook.com/holisticlifegr

Ας εισέλθουμε σε ένα εντυπωσιακό πεδίο. Η Αμερικανίδα νευρολόγος Κάντις Μπ. Περτ, που πέθανε το 2013, διευθύντρια του ΝΙΜΗ (Εθνικό Ινστιτούτο Πνευματικής Υγείας των ΗΠΑ) και συγγραφέας του μπεστ σέλερ Molecules of Emotion (Τα μόρια των συναισθημάτων) σχετικά με την επιρροή των μορίων αυτών στην υγεία, έφερε μια πραγματική επανάσταση με τις μελέτες της γύρω από τη σχέση πνεύματος-σώματος. Εκείνη ανακάλυψε τον υποδοχέα οπιοειδών.

Ας εξηγήσουμε, λοιπόν, με απλό τρόπο την ανακάλυψή της. Οι υποδοχείς οπιοειδών βρίσκονται στην επιφάνεια της κυτταρικής μεμβράνης και ενώνονται επιλεκτικά με συγκεκριμένα μόρια – όπως ένα κλειδί με την κλειδαριά. Τα μόρια αυτά που φτάνουν στους υποδοχείς ονομάζονται νευροπεπτίδια. Τα τελευταία είναι τα βασικά υποστρώματα του συναισθήματος.

Το ενδιαφέρον είναι πως κάθε συναίσθημα ενεργοποιεί την παραγωγή αυτών των νευροπεπτιδίων. Όταν ο υποδοχέας της μεμβράνης δέχεται αυτό το μόριο –το νευροπεπτίδιο– του συναισθήματος, μεταδίδει ένα μήνυμα στο εσωτερικό του κυττάρου. Το μήνυμα αυτό έχει την ικανότητα να αλλάξει την κυτταρική συχνότητα και βιοχημεία, επηρεάζοντας την κυτταρική συμπεριφορά.

Τι περιλαμβάνει η κυτταρική συμπεριφορά; Από τη δημιουργία νέων πρωτεϊνών ή την κυτταρική διαίρεση ως το άνοιγμα ή το κλείσιμο των ιονικών διαύλων, ή ακόμα και την τροποποίηση της επιγενετικής έκφρασης – γονίδια! Δηλαδή, αυτά τα νευροπεπτίδια λειτουργούν ως μηχανισμοί που αλλοιώνουν τη φυσιολογία μας, τη συμπεριφορά μας και τη γενετική μας. Μέρος της «ιστορίας» ενός κυττάρου προκύπτει από τα σημάδια που στέλνουν τα νευροπεπτίδια του συναισθήματος στη μεμβράνη.

Σύμφωνα με τα λόγια της γιατρού Περτ, «οι νευροδιαβιβαστές με το όνομα πεπτίδια φέρουν συναισθηματικά μηνύματα. Όσο αλλάζουν τα συναισθήματά μας, αυτό το μείγμα των πεπτιδίων ταξιδεύει σε όλο το σώμα και τον εγκέφαλο. Κυριολεκτικά αλλάζουν τη χημεία κάθε κυττάρου του σώματος».

Χάρη σε αυτές και άλλες ανακαλύψεις θεωρείται η ιδρύτρια αυτού που σήμερα ονομάζουμε «ψυχονευροανοσολογία».

Η ασθένεια ταυτίζεται αναπόφευκτα με τα συναισθήματα. Όταν εκφράζεται ένα συναίσθημα, ο οργανισμός αντιδρά. Όταν αρνιόμαστε ή καταπνίγουμε ένα συναίσθημα, παραμένει παγιδευμένο, βλάπτοντάς μας σημαντικά. Όπως λέει η Περτ, κάθε συναίσθημα έχει μια βιοχημική αντανάκλαση στο σώμα.


Απόσπασμα από το βιβλίο: «Πως θα αφήσεις το καλό να μπει στη ζωή σου». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο (συγγραφέας: Marian Rojas Estape)

Παρασκευή, 22 Μαΐου 2020 08:11

Τα ανθρωπογενή λάθη στην πανδημία

Με όλες τις μελέτες να δείχνουν σήμερα ποσοστά θνητότητας του κορωνοϊού από 0,5% ως 0,1%, αν το πραγματικό ποσοστό είναι στο 0,2%, το ερώτημα που γεννάται είναι από πού προέρχονται τα εξτρά ποσοστά που κάποιες μελέτες δείχνουν ενώ άλλες όχι.

Η απάντηση είναι μάλλον δυσάρεστη, καθώς ο πιο πιθανός υποψήφιος είναι ο ανθρώπινος παράγοντας.

Σε χώρες με πολλά κρούσματα, δύο είναι οι χειρότερες εστίες μετάδοσης της επιδημίας: τα γηροκομεία και τα νοσοκομεία.

Σε κάποιες χώρες, οι θάνατοι από τα γηροκομεία έφτασαν στο 50% των συνολικών θανάτων. Ενώ οι κυβερνήσεις ισχυρίζονταν ότι οι καραντίνες έγιναν για να προστατευτούν οι ηλικιωμένοι και οι ευπαθείς, στην ουσία κανένα μέτρο δεν πάρθηκε για να προστατευτούν τα γηροκομεία: Το προσωπικό τους ούτε ενημερώθηκε, ούτε εκπαιδεύτηκε, ούτε εξετάστηκε για κορωνοϊό στο βαθμό που θα έπρεπε. Σε κάποιες χώρες δε, ηλικιωμένοι που δεν είχαν σοβαρά συμπτώματα, επέστρεψαν στα γηροκομεία λόγω έλλειψης κλινών, με τις φριχτές συνέπειες που γνωρίσαμε.

Ο πανικός που δημιουργήθηκε, έστειλε αρκετό κόσμο με συμπτώματα στα νοσοκομεία, με αποτέλεσμα συνωστισμό και μεγάλη ενδονοσοκομειακή μετάδοση της νόσου.

Χαρακτηριστικό είναι πως στην Ιταλία για παράδειγμα, το 8% όλων των κρουσμάτων ήταν από νοσοκόμες και γιατρούς. Η έλλειψη τεστ ακόμη και για τους γιατρούς σε κάποιες χώρες, επιδείνωσε ακόμη περισσότερο την κατάσταση.

Με τον κορωνοϊό να έχει γίνει η απόλυτη προτεραιότητα δημόσιας υγείας και με τα νοσοκομεία να αντιμετωπίζουν σχεδόν τα πάντα ως COVID-19 μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου, άλλα νοσήματα παραμελήθηκαν, συχνά λόγω του φόβου των ασθενών, με αποτέλεσμα, για παράδειγμα, οι καρδιολογικές κλινικές να είναι σε μεγάλο βαθμό άδειες και ακόμη περισσότεροι θάνατοι να συμβούν εκτός νοσοκομείου, όχι από τον ίδιο τον κορωνοϊό αλλά από τον πανικό του και την ελλιπή ιατρική μέριμνα.

Με συνθήκες συνωστισμού στις εντατικές, ασθενείς κόλλησαν όχι μόνο κορωνοϊό αλλά και άλλες ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, συχνά θανατηφόρες, που οδήγησαν και σε άλλους θανάτους που εσφαλμένα αποδόθηκαν στον κορωνοϊό.

Επίσης, όπου ήταν αυτό εφικτό, αρχικά οι ασθενείς έμπαιναν νωρίς σε διασωλήνωση, που από μόνη της ενέχει κίνδυνο να καταλήξει σε θάνατο σε ποσοστό από 5% ως 8%. Δυστυχώς όμως, η εμπειρία που αποκτήθηκε έκτοτε υποδεικνύει ότι τα συνήθη πρωτόκολλα που ακολουθήθηκαν ήταν λανθασμένα καθώς τα πνευμόνια πολλών ασθενών με COVID-19 φαίνεται να αντέχουν λιγότερη πίεση από ότι συμβαίνει σε άλλα αίτια. Αναφέρεται πως γιατροί που ακολούθησαν την πρακτική της χαμηλής πίεσης οξυγόνου στην διασωλήνωση έσωσαν και τους εκατό ασθενείς που είχαν, όταν στην Νέα Υόρκη, 88% των ασθενών που μπήκαν σε διασωλήνωση, πέθαναν, ένα ποσοστό δραματικό, 2,5 φορές πάνω από αυτούς που πεθαίνουν από διασωλήνωση λόγω γρίπης H1N1.

Στο πεδίο της δοκιμής φαρμάκων έγινε το έλα να δεις. Δεκάδες φάρμακων δοκιμάστηκαν σε ασθενείς σε δοκιμές fast track με αμφίβολα αποτελέσματα. Στο αποκορύφωμα των πρακτικών αυτών, ο FDA έδωσε κατ’ επείγουσα έγκριση στο αποτυχημένο κατά του έμπολα φάρμακο (ρεμντεσιβίρη), με βάση δοκιμή που έκανε η ίδια η εταιρία που το παράγει, η Gillead, κάτι που ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες είναι σκανδαλώδες καθώς άλλες μικρότερες έρευνες δεν το βρήκαν αποτελεσματικό. Το μόνο εύρημα που παρουσίασε η έρευνα της εταιρίας ήταν ότι μειώνει τον χρόνο παραμονής του ιού στο σώμα κατά πέντε μέρες. Τα δεδομένα της δοκιμής δεν δόθηκαν σε άλλους επιστήμονες και χρειάστηκε ο λόγος του διευθυντή του FDA, του Antoni Fauci, για να εγκριθεί κακήν κακώς το φάρμακο. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Fauci κάνει κάτι τέτοιο καθώς το είχε κάνει πρώτη φορά στο AIDS (για περισσότερα, στο μοναδικό και επίκαιρο όσο ποτέ βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες», εκδόσεις Etra, 2011).

Στο πεδίο των εμβολίων γίνεται και εκεί το σώσε. Στο όνομα του κατ’ επείγοντος, ολόκληρα στάδια ασφάλειας των δοκιμών παραγκωνίζονται, και μάλιστα όταν προηγούμενα εμβόλια κατά κορωνοϊών σε ζώα έκαναν τους ιούς περισσότερο θανατηφόρους καθώς επάγουν υπέρμετρη αντίδραση του ανοσοποιητικού.

Λένε πως ποτέ η επιστήμη δεν προχώρησε τόσο γρήγορα, όταν φαίνεται πως ποτέ δεν προχώρησε τόσο βιαστικά και πρόχειρα. Και το προχώρησε είναι μάλλον ευφημισμός καθώς χρειάζεται μόνο μια ματιά να ρίξει κανείς στις κατά καιρούς δηλώσεις αρμοδίων (https://agriazwa.blogspot.com/2020/04/blog-post_30.html)

Ας πάμε τώρα στις συνέπειες της ίδιας της καραντίνας στη δημόσια υγεία. Λόγω του εγκλεισμού, τα ανοσοποιητικά συστήματα, πρωτίστως των παιδιών, θα έχουν κακή επίδοση το επόμενο φθινόπωρο-χειμώνα, με ενδεχόμενο δεύτερο κύματα της πανδημίας να χτυπάει πολύ χειρότερα. Τα ποσοστά ανεργίας στην χώρα μας θα ανέβουν κατά 10-20% για κάποιο διάστημα. Σε κάθε 1,5% ανόδου του ποσοστού ανεργίας, σε χώρες με τον πληθυσμό μας αντιστοιχούν 100 αυτοκτονίες, όπως πολύ καλά μάθαμε τα προηγούμενα χρόνια. Τυχόν 20% ανόδου, σημαίνει 1600 νεκρούς, ενώ μυστήριο παραμένει το πώς θα βρεθούν οι πόροι για τη δημόσια υγεία υπό τόσο ακραίες οικονομικές συνθήκες, όταν μάλιστα μπορεί να υποστούμε κι άλλες μηνιαίες καραντίνες από το ερχόμενο φθινόπωρο και με το παγκόσμιο κραχ και τις χρεοκοπίες να καιροφυλακτούν.

Η καραντίνα καθυστερεί την επιδημία και τους θανάτους της. Δεν την αναχαιτίζει. Μακροπρόθεσμα, κρίνουμε ότι ο πανικός θα έχει περισσότερους νεκρούς από την ίδια την πανδημία, καθώς, και μεγαλύτερη θνητότητα προκαλεί, αλλά και σκοτώνει ζωτικά τμήματα της επιστήμης και της οικονομίας που με την σειρά τους θα σκοτώσουν ακόμη περισσότερο κόσμο. 


petros argyriou

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).


Με περισσότερες εκπονήσεις και δημοσιεύσεις ερευνών στον γενικό πληθυσμό, η μπίλια της θνησιμότητας του κορωνοϊού, από το «θα πεθάνουμε όλοι αν δεν κάτσουμε σπίτια μας» ποσοστό του 1% και του 5%, πόσο μάλλον του 10-15%, κάθεται μάλλον ανεπιστρεπτί στο 0,4% με 0,1%. Ενδεικτικά, η έρευνα της Decode στην Ισλανδία από νωρίς έδειχνε 0,3%, τα νούμερα στην Κωμόπολη Vo στην Βόρεια Ιταλία έδειχναν 0,33% και μέσω αυτών επετεύχθη η εξαφάνιση της πανδημίας εκεί, η πρόσφατη μελέτη στην πόλη Gangelt στην Γερμανία έδωσε 0,34% και ακόμη πιο πρόσφατη έρευνα του Στάνφορντ στη Σίλικον Βάλλεϊ έδειξε ποσοστά από 0,1 εώς 0,2%. Εδώ να τονιστεί ότι όταν αναφερόμαστε σε ποσοστά θνησιμότητας, εννοούμε το πόσοι από αυτούς που έχουν προβληθεί από τον ιό, θα πεθάνουν από αυτόν. Στον γενικό πληθυσμό τα ποσοστά αυτά είναι κατά πολύ μικρότερα.

Τα ποσοστά αυτά δεν είναι ποσοστά του «δεν τρέχει τίποτε» αλλά είναι σίγουρα ποσοστά που εξανεμίζουν τον πανικό και την προπαγάνδα του.

Για όποιον έχει κάποια εξοικείωση με την ιστορία των καινών επιδημιών, αυτό το φαινόμενο δεν είναι πρωτόγνωρο.

Στην μεγάλη προπαγάνδα της γρίπης των χοίρων το 2008-2009, είχαμε ακριβώς την ίδια στατιστική διόγκωση, με τα ποσοστά θνησιμότητας να ξεκινάνε από το 10%, για να κάτσουν τελικά στο 0,2%.

Η μεγάλη διαφορά είναι ότι τότε, η δουλειά είχε στηθεί για να πουληθούν εμβόλια και φάρμακα που ήταν έτοιμα ή σχεδόν έτοιμα και δεν υπήρχε μπροστάρης όπως η Κίνα για να επιβληθούν καραντίνες. (Περισσότερα για αυτά τα θέματα, μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο μου Θανάσιμες Θεραπείες, εκδ. Etra, 2011, που παραμένει ένας φάρος κι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αναφοράς στα ζητήματα αυτά.)

Με το τεράστιο ποσοστό μη καταγεγραμμένων κρουσμάτων να υπολογίζεται από την μελέτη του Στάνφορντ από 50 έως 80 φορές πάνω από το καταγεγραμμένο, πολλές από τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί πρέπει να ειδωθούν υπό άλλο πρίσμα, που καθόλου κολακευτικό δεν είναι, όχι μόνο για αυτούς που τις έλαβαν αλλά και για αυτούς που τις δέχτηκαν, επικρότησαν και χειροκρότησαν, καθώς ουσιαστικά χειροκρότησαν τον οικονομικό τους θάνατο.  

Με έναν στους έξι Νεοϋορκέζους να έχουν ήδη προσβληθεί πριν την καραντίνα όπως δείχνουν οι στατιστικές προβολές, η καραντίνα ήταν απλά αδύνατο να ανασχέσει την επιδημία εκεί και ίσως να επιτάχυνε κιόλας την επέκτασή της μέχρι του σημείου της επίτευξης φυσικής ανοσίας αγέλης. Το ίδιο συμβαίνει και σε συγκεκριμένες περιοχές της Β. Ιταλίας και Ισπανίας, κι αυτό αποτελεί ισχυρό δείκτη του πόσο καταστροφική και μάταια είναι η λογική της μαζικής καραντίνας αντί των επιλεκτικών προσεγγίσεων, με οδηγό τα τεστ και την ιχνηλάτιση.

Αυτό συμβαίνει όταν κυβερνήσεις και πληθυσμοί πορεύονται στο άγνωστο με βάρκα τον κινεζικό αυταρχισμό.

Οι επιπτώσεις του πανικού και της καραντίνας, φαίνεται πλέον να είναι μεγαλύτερες από την ίδια την επίπτωση της πανδημίας: Πέρα από την τεράστια οικονομική ζημιά που ξεπερνά κατά πολύ την κρίση του 2009 κι ενώ σίγουρα δεν είναι λίγοι οι νεκροί της πανδημίας, το άθροισμα των νεκρών από ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις, από παραμέληση άλλων νοσημάτων, από στρες, και πιθανόν και από ιατρικά λάθη, μάλλον ξεπερνούν τα θύματα από τον ίδιο τον ιό και θα έχουν και μακροχρόνιες επιπτώσεις.

Το δόγμα «αντιμετωπίστε τα πάντα σαν κορωνοϊό», είχε καταστροφικές συνέπειες.

Η πανδημία της προπαγάνδας, του πανικού, της αμέλειας, του ανορθολογισμού, της προχειρότητας και του φασισμού, πιθανόν να ήταν χειρότερη από την πανδημία του ιού.

Ηγέτες όπως ο Τζόνσον και ο Τραμπ, χαρακτηρίστηκαν ως ανθρωπόμορφα τέρατα που δεν τους νοιάζουν οι ανθρώπινες ζωές, όταν στην πραγματικότητα, ο πραγματικός φασισμός ήταν το να υφαρπάξει το κράτος ελευθερίες και δικαιώματα και ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού όχι μόνο να το επικροτεί αυτό αλλά και να θεωρεί όσους δεν συμφωνούν με αυτό δημόσιους κινδύνους. Γιατί κυρίες και κύριοι, πραγματικός φασισμός είναι όταν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού μετέχει αυτού.   

Όλο και περισσότερες χώρες, ανοίγουν τις καραντίνες. Αλλά το κάνουν με έναν τρόπο που δεν αφήνουν πλήρως τον απόλυτο έλεγχο που επετεύχθη πάνω στον πληθυσμό.

Έτσι οι κυβερνήσεις θα συνεχίζουν να ορίζουν ποιοι τομείς της κοινωνικής ζωής και οικονομικής ζωής θα ανοίγουν και ποιοι θα κλείνουν, συνεχίζοντας να έχουν θεϊκές, ή αν θέλετε βασιλικές εξουσίες πάνω στις ζωές μας.  

Όπως δήλωσε αποκαλυπτικά ο κος Μόσιαλος, εκπρόσωπος της κυβέρνησης σε διεθνείς οργανισμούς για την αντιμετώπιση της πανδημίας, δεν θα υπάρχει επιστροφή σε πλήρη κανονικότητα. Το οποίο, όπως άλλωστε συνέβη και με τα μνημόνια, μεταφράζεται στο «θα υπάρξει επιστροφή στην νέα κανονικότητα», με ορίζοντα την επιβολή υποχρεωτικού εμβολίου, τουλάχιστον για τις ευπαθείς ομάδες, αν όχι για όλους. Υπήρξαν κι άλλοι αξιωματούχοι που έκαναν παρόμοιες δηλώσεις.

Αυτές τις νέες κανονικότητες είναι που πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο.

Το 2005, είχα δώσει τον τίτλο Θανάσιμες Θεραπείες στο βιβλίο που είχα ξεκινήσει να γράφω τότε, παρακινούμενος από την προπαγάνδα της εποχής για την γρίπη των πουλερικών.

Δεδομένου του ότι σε αρκετές χώρες όπου έγιναν πολλά κατά μέσο όρο τεστ στον γενικό πληθυσμό, με πρώτες και καλύτερες την Ισλανδία, τις νήσους Φερόε και με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κατάρ και το Μπαχρέιν να ακολουθούν, η επιδημία του κορωνοϊού διακόπηκε στο ξεκίνημά της, η μαζική και το ξανατονίζω η μαζική καραντίνα, μοιάζει με θανάσιμη θεραπεία.

Με την εξαίρεση του ότι δεν είναι καν θεραπεία, σε τυχόν δεύτερο κύμα της επιδημίας, όσο πληθυσμοί έχουν προσβληθεί λιγότερο την πρώτη φορά, όπως συμβαίνει π.χ. στα βαλκάνια, θα έχουν πολύ χειρότερη μοίρα, ενώ αυτοί που υπέφεραν περισσότερο και έφτασαν κοντά στην ανοσία αγέλης, δε θα επηρεαστούν περισσότερο από ότι από την εποχική γρίπη. Οι τελευταίοι έσονται πρώτοι.  

Υπάρχει ένας και μόνο τρόπος αποτελεσματικής αντιμετώπισης της οποιαδήποτε πανδημίας: Η επιστήμη και η τεχνολογία, με άλλα λόγια τεστ και ιχνηλάτιση στον γενικό πληθυσμό, με επιλεκτική απομόνωση μεμονωμένων κρουσμάτων και ομάδων.

Η γενική καραντίνα είναι ένας καταστροφικός ανορθολογικός φασισμός που στόχο έχει να αποκρυφτούν οι ευθύνες για την συρρίκνωση των συστημάτων δημόσιας υγείας και κρίσιμων υποδομών και για να περάσουν αυταρχικές ατζέντες που ελάχιστη σχέση είχαν μέχρι πρότινος με τον Δυτικό Πολιτισμό.


petros argyriou

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2020 11:04

Η μεγάλη εικόνα του COVID

Όπως και στην γρίπη των χοίρων, έτσι και τώρα, οι αρμόδιοι οργανισμοί παύουν να μετρούν κρούσματα στον γενικό πληθυσμό, όταν ο Π.Ο.Υ. φωνάζει πανδημία, λες και αυτό είναι το κύριο μέλημά τους: να φωνάξει ο Π.Ο.Υ. πανδημία.

Στις 13/3/2020 λοιπόν και η Ελλάδα, με μόλις 121 επιβεβαιωμένα κρούσματα, σταμάτησε να ψάχνει για κρούσματα και να αντλεί στατιστικά από τον γενικό πληθυσμό. Εργαστηριακά τεστ γίνονται πλέον μόνο σε ασθενείς με συμπτώματα οξείας αναπνευστικής λοίμωξης. Ειπώθηκε ότι άμεσα θα γίνουν και κάποιες δειγματοληψίες στον γενικό πληθυσμό για να έχουμε μια μικρή εικόνα για το τι γίνεται στην κοινότητα.

Με ποια κριτήρια όμως θα γίνουν αυτές;

Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο καθηγητής Τσιόδρας: «Δεν υπάρχει και νόημα όσοι έχουν ήπια συμπτώματα να πηγαίνουν για εργαστηριακό έλεγχο στα νοσοκομεία. Άλλωστε αν τα συμπτώματα είναι ήπια, καμία σημασία δεν έχει αν κανείς έχει νοσήσει από κορωνοϊό ή για παράδειγμα από γρίπη, αφού δεν κινδυνεύει. Αρκεί βέβαια να παραμείνει στο σπίτι του.»

Πού πήγε όλο εκείνο το κυνήγι του ιού και η ιχνηλάτιση των προηγούμενων ημερών; Τώρα μας νοιάζει μόνο η καραντίνα. Αφού ο Π.Ο.Υ. φώναξε πανδημία, όλα καλά τώρα.

Με την πρακτική εργαστηριακής εξέτασης μόνο των σοβαρών κρουσμάτων, τα ποσοστά της καταγεγραμμένης θνησιμότητας τεχνητά θα διογκωθούν, δημιουργώντας μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, αυτή της επικίνδυνης πανδημίας. Με αυτήν την πρακτική θα μάθουμε κάτι το εντελώς πρωτόγνωρο: οι άρρωστοι πεθαίνουν πιο συχνά από τους υγιείς! Μάλιστα…

Ποια είναι όμως τα κριτήρια του Π.Ο.Υ. για εργαστηριακή διερεύνηση; Τα εργαστηριακά τεστ γίνονται στους ασθενείς με σοβαρά συμπτώματα. Είναι στην διακριτική ευχέρεια των χωρών να κάνουν τεστ σε ευρύτερα κλάσματα του πληθυσμού. Κι έτσι, είμαστε βέβαιοι ότι τα στατιστικά για την μεταδοτικότητα και την θνησιμότητα που μας δίνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, είναι συχνά λάθος. Αυτό είναι ικανό να εξηγήσει τις τεράστιες διαφορές σε ποσοστά θνησιμότητας ανάμεσα σε χώρες, που μπορεί να φτάνουν και το 6000%.

Αυτό λοιπόν που βλέπουμε δεν είναι την επιδημία αλλά όπως ολόσωστα έχει από νωρίς παρατηρήσει ο πνευμονιολόγος Wolgang Wodarg, τη δραστηριότητα των ειδικών που ψάχνουν για τον ιό! Ο Wodarg ήταν άλλωστε αυτός που πίεσε για να κάνει η ΕΕ έρευνα για την γρίπη των χοίρων και να βγάλει ένα καταδικαστικό πόρισμα που συγκαλύφθηκε από τα media).

Ας δούμε όμως, πόσα τεστ έκαναν οι χώρες, σε όλο τον πλανήτη, πλην της Κίνας; Τα τεστ που έχουν γίνει παγκοσμίως, πλην Κίνας, δεν πρέπει να ξεπερνάνε τα 500.000.

Ενδεικτικά, 200.000 σε Νότιο Κορέα, 60.000 σε Ιταλία, 26.000 σε Η.Β, 21.000, 8.000 σε ΗΠΑ, 5.000 σε Αυστρία και στις περισσότερες άλλες χώρες κάτω από χίλια.

Από αυτά, θα διαλέξουμε την χώρα που είχε το μεγαλύτερο δείγμα, την Νότια Κορέα, με 1 τεστ ανά 250 κατοίκους της. Τι ποσοστό θνησιμότητας δείχνει η Ν.Κορεά; 0,7%.

Αν υπολογίσει κάποιος και τα αδιάγνωστα κρούσματα που είναι δύο και τρεις φορές παραπάνω από τα καταγεγραμμένα, παίρνουμε ποσοστό θνησιμότητας εποχιακής γρίπης. Ούτως ή άλλως, 7 με 15% των κρουσμάτων σε κάθε σεζόν γρίπης, συνοδεύονται από κορωνοϊούς.

Και ούτως ή άλλως, σε σχέση με τους 4.000.000 θανάτους που έχουμε από οξείες αναπνευστικές λοιμώξεις, οι 5.000 θάνατοι που έχουμε από τον COVID, είναι ποσοστό περίπου 0,01%, πολύ μικρότερο από την συμμετοχή των κορωνοϊών σε κάθε σεζόν. Αν βάλουμε τα ψευδώς θετικά τεστ, γίνονται λίγο ακόμη χειρότερα, πόσο μάλλον αν αμφισβητήσουμε την ειδικότητα των τεστ.

Ο αρμόδιος φορέας στις ΗΠΑ, έδωσε στα νοσοκομεία στις 20 Φεβρουαρίου ένα πολύ φιλόδοξο τεστ που θα ανίχνευε όχι μόνο τα κρούσματα COVID-19, αλλά και άλλους ιούς. Το τεστ, αποσύρθηκε καθώς έδινε πολλά ψευδή θετικά στην δεύτερη κατηγορία.

Ποιος μπορεί να μας πει λοιπόν μέσα σε αυτόν τον ωκεανό της ανικανότητας, τι στο καλό συμβαίνει;

Οι νοσοκομειακοί γιατροί. Υπάρχουν δύο εξαιρέσεις στον κανόνα που περιγράφω: Η Ιταλία και η Γιουχάν. Εκεί μυρίζει θάνατο σε απόλυτα νούμερα.

Οπουδήποτε αλλού, τα νούμερα του κορωνοϊού δεν είναι πολύ δραματικότερα από τους εποχιακούς κύκλους της γρίπης και των γριπωδών συνδρομών. Ο κορωνοϊός, αν και πιο επιβαρυντικός για το αναπνευστικό και πιο πολύτροπος στην μετάδοση, δεν είναι θανατηφόρος για τα παιδιά.

Θα υπάρξει επιβάρυνση των συστημάτων υγείας. Σε κάθε σεζόν υπάρχει. Έχουν όμως οι ήδη δικαιολογημένα πανικόβλητοι γιατροί μας κάποια ιδέα για το πόσα πανικόβλητα γεροντάκια με πυρετό και βήχα θα σπεύσουν στα νοσοκομεία εξαιτίας όχι της επιδημίας αλλά του πανικού που έχει διασπαρθεί;

Είναι η τέταρτη φορά μέσα σε 40 χρόνια, που ο Π.Ο.Υ. φωνάζει πανδημία μεγαλοποιώντας, ενίοτε και σε βαθμό φαιδρότητας την πραγματική εικόνα.

Είναι η πρώτη φορά όμως στην σύγχρονη εποχή που η καραντίνα επιβάλλεται σχεδόν παγκοσμίως ως μέτρο αντιμετώπισης ασθενειών.

Η πρώτη φορά μετά από αιώνες που φορείς θα διώκονται. Η σχετική νομοθεσία άλλωστε υπάρχει και προβλέπει και ισόβια για όποιον κολλήσει ασθένεια σε ομάδα άλλων ανθρώπων.

Από δω το έφεραν, από εκεί το έφεραν, τελικά τα καταφέραν. Και μας την έφεραν.

Μπήκαμε σε έναν πολύ σκοτεινό δρόμο που μας γυρνάει αιώνες πίσω.

Αυτή η επιδημία θα σκοτώσει κάποιους ανθρώπους. Άνθρωποι πεθαίνουν. Ίσως να εξαντλήσει και κάποια συστήματα υγείας. Τα παράπονά σας στην ηγεμονία των νεοφιλελευθέρων και των αγορών παρακαλώ. Είναι όμως σίγουρα ένα ακόμη καρφί στο φέρετρο του Δυτικού Πολιτισμού και των αξιών του.

Δεν ήρθε μόνο ο ιός από τον Κίνα. Ήρθε και ο αυταρχισμός της και η αρχή του τέλους της ατομικής και κοινωνικής ελευθερίας.


 petros argyriou

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Εσχάτως κυκλοφορεί το τελευταίο του και πρώτο για παιδιά βιβλίο «Η Ελπίδα και οι Υπερκακοί». Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Τρίτη, 07 Ιανουαρίου 2020 09:37

Η επιτακτική ανάγκη για μεταμόρφωση

Όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια βαθιά κρίση, όταν ο παλιός τρόπος ύπαρξης στον κόσμο, της αλληλεπίδρασης με τους άλλους ανθρώπους και με το βασίλειο της φύσης, δεν λειτουργεί πλέον, όταν η επιβίωση απειλείται από φαινομενικά δυσεπίλυτα προβλήματα, μια ατομική μορφή ζωής –ή ένα είδος– είτε θα φύγει από τη ζωή και θα εξαφανιστεί, είτε θα υπερκεράσει τους περιορισμούς της υπόστασής της με ένα εξελικτικό άλμα.

Πιστεύεται ότι οι μορφές ζωής του πλανήτη μας εξελίχθηκαν αρχικά στη θάλασσα. Την περίοδο που δεν υπήρχαν ακόμα ζώα στη στεριά, η θάλασσα ήδη έσφυζε από ζωή. Έπειτα, κάποια στιγμή, ένα από τα όντα της θάλασσας πρέπει να άρχισε να περιπλανιέται στη στεριά. Στην αρχή ίσως να σύρθηκε για λίγους πόντους και στη συνέχεια, καταπονημένο από την τεράστια βαρυτική έλξη του πλανήτη, μπορεί να γύρισε στο νερό, όπου η βαρύτητα είναι σχεδόν μηδενική και όπου μπορούσε να επιβιώσει με πολύ περισσότερη άνεση. Θα επαναλάμβανε την προσπάθεια ξανά και ξανά, και πολύ αργότερα θα προσαρμοζόταν σε μια ζωή σε στερεό έδαφος, θα ανέπτυσσε πόδια αντί για πτερύγια και πνεύμονες αντί για βράγχια. Είναι μάλλον απίθανο ένα είδος να τολμήσει να περιηγηθεί σε ένα εντελώς άγνωστο περιβάλλον και να υποστεί μια εξελικτική μεταμόρφωση αν δεν αναγκαστεί να το κάνει εξαιτίας δυσμενών συνθηκών. Είναι πιθανό να υπήρξε μια μεγάλη θαλάσσια έκταση, η οποία απομονώθηκε από τον κύριο όγκο του ωκεανού, όπου το νερό υποχωρούσε βαθμιαία σε χρονικό διάστημα χιλιάδων ετών, υποχρεώνοντας τα ψάρια να αφήσουν τον οικότοπό τους και να εξελιχθούν.

Η αντίδραση σε συνθήκες εξαιρετικά κρίσιμες, οι οποίες απειλούν την ίδια την επιβίωσή μας, είναι η πρόκληση που η ανθρωπότητα καλείται να αντιμετωπίσει. Είναι η πρώτη φορά που η δυσλειτουργία του εγωτικού ανθρώπινου νου, την οποία ήδη συνειδητοποιούσαν πριν από 2.500 χιλιάδες χρόνια οι αρχαίοι δάσκαλοι της σοφίας, και η οποία γιγαντώνεται στην εποχή μας με όχημα την επιστήμη και την τεχνολογία, προοιωνίζεται κινδύνους για την επιβίωσή μας στον πλανήτη. Ακόμα και στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, ο μετασχηματισμός της ανθρώπινης συνειδητότητας –τον οποίο είχαν επίσης καταδείξει οι φωτισμένες μορφές της αρχαιότητας– δεν αποτελούσε παρά ένα ενδεχόμενο που μπορούσε να υλοποιηθεί από ελάχιστες και σπάνιες προσωπικότητες, ανεξαρτήτως πολιτισμικού ή θρησκευτικού υπόβαθρου. Το γεγονός ότι δεν υπήρξε μια ευρύτατα διαδεδομένη άνθηση της ανθρώπινης συνειδητότητας οφείλεται στο ότι δεν ήταν ακόμα επιβεβλημένη.

Μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Γης σύντομα θα αναγνωρίσει, αν δεν το έχει κάνει ήδη, ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται τώρα πρόσωπο με πρόσωπο με μια οριακή επιλογή: ή θα εξελιχθεί ή θα αφανιστεί. Ένα ακόμα σχετικά περιορισμένο αλλά ραγδαία αυξανόμενο ποσοστό της ανθρωπότητας βιώνει εσωτερικά τη διάσπαση των παρελθοντικών εγωτικών νοητικών μοντέλων και την ανάδυση μιας νέας διάστασης της συνειδητότητας.

Αυτό που τώρα προβάλλει δεν είναι μια καινούρια κοσμοθεωρία, μια νέα θρησκεία, πνευματική ιδεολογία ή μυθολογία. Πλησιάζουμε στο τέλος όχι μόνο των μυθολο-γιών, αλλά και των ιδεολογιών και των κοσμοθεωριών. Η αλλαγή προχωρεί βαθύτερα από το περιεχόμενο του νου μας, βαθύτερα από τις σκέψεις μας. Στην καρδιά της νέας συνειδητότητας εντοπίζεται η υπέρβαση της σκέψης, η άρτι ανακαλυφθείσα ικανότητα της ανύψωσης πάνω από τη σκέψη, της συνειδητοποίησης μιας εσωτερικής διάστασής μας, η οποία είναι απείρως μεγαλύτερη από τη σκέψη. Οπότε η ταυτότητά μας και το αίσθημα του ποιοι είμαστε δεν εκπορεύονται από την αδιάκοπη ροή της σκέψης, την οποία, στην παλιά συνειδητότητα, εκλαμβάναμε ως τον εαυτό μας. Πόσο λυτρωτικό είναι να συνειδητοποιούμε ότι «η φωνή μέσα στο κεφάλι μας» δεν είναι αυτό που είμαστε! Τότε ποιοι είμαστε; Είμαστε αυτοί που το βλέπουν. Η συνειδητότητα που προηγείται της σκέψης, ο χώρος όπου η σκέψη –ή το συναίσθημα ή η αισθητηριακή αντίληψη– συμβαίνει.

Το εγώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από αυτό: είναι η ταύτιση με τη μορφή που πρωταρχικά σημαίνει σκεπτομορφές. Αν το κακό έχει κάποια πραγματική υπόσταση –και έχει μια σχετική, όχι απόλυτα πραγματική υπόσταση– αυτός είναι και ο ορισμός του: απόλυτη ταύτιση με τη μορφή – απτές μορφές, σκεπτομορφές, συναισθηματικές μορφές. Αυτό συνεπάγεται την παντελή απουσία επίγνωσης της σύνδεσής μας με το όλον, της εγγενούς μας ενότητας με κάθε «άλλο», καθώς και με την Πηγή. Αυτή η λήθη αποτελεί προπατορικό αμάρτημα, οδύνη, αυταπάτη. Όταν αυτή η αυταπάτη του απόλυτου χωρισμού στηρίζει και ρυθμίζει οτιδήποτε σκεπτόμαστε, λέμε και κάνουμε, τι είδους κόσμο δημιουργούμε; Αν θέλουμε να δώσουμε μια απάντηση σε αυτό το ερώτημα, ας παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο συνδέονται μεταξύ τους οι άνθρωποι, ας διαβάσουμε ένα βιβλίο ιστορίας ή ας παρακολουθήσουμε απόψε τις ειδήσεις στην τηλεόραση.

Αν οι νοητικές δομές του ανθρώπου παραμείνουν αμετάβλητες, πάντα θα φθάνουμε στο σημείο να δημιουργούμε εκ θεμελίων, ξανά και ξανά, τον ίδιο κόσμο, τα ίδια δεινά, την ίδια δυσλειτουργία.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle  με τίτλο “Μια Νέα Ζωή” . Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2019 08:49

Δρ Rangan Chatterjee: Στρες και έντερο

Υιοθετώντας αυτές τις προσεγγίσεις στο παρελθόν, θεράπευσα µια ασθενή που έπασχε από βαριάς µορφής εκδήλωση της νόσου του Crohn. Η ασθενής µου υπέφερε από οδυνηρές στοµαχικές κράµπες και έπρεπε να πηγαίνει συνεχώς στην τουαλέτα. Τίποτα δεν φαινόταν να βελτιώνει την κατάστασή της. Η ίδια είχε χάσει την υποµονή της µε τον ειδικό ιατρό που την παρακολουθούσε και απευθύνθηκε σ’ εµένα. Συνέστησα κάποιες αλλαγές στο διαιτολόγιό της, που τη βοήθησαν για κάποιο διάστηµα, αλλά πολύ γρήγορα η κατάστασή της κατέληξε στάσιµη. ∆εν καταλάβαινα τον λόγο και αποφάσισα να προχωρήσω παραπέρα. Σύντοµα αντιλήφθηκα ότι στην προσωπική της ζωή δεν υπήρχε κυριολεκτικά τίποτα για την ίδια. Έπρεπε να κάνει τα πάντα µε τον σύζυγο και τα παιδιά της. Βρισκόταν πάντα υπό πίεση και δεν έδινε ποτέ προτεραιότητα στον εαυτό της. «Υπάρχουν άλλα φάρµακα που µπορώ να δοκιµάσω; Και τι άλλο πρέπει να κάνω µε τη διατροφή µου;» µε ρώτησε.

«Κοίταξε», της είπα. «Θα δοκιµάσω κάτι τελείως διαφορετικό. Θα ορίσουµε µια συνάντηση µετά από έναν µήνα. Στο µεταξύ, αυτά που θέλω να κάνεις τα γράφω εδώ». Σε µια σελίδα από το σηµειωµατάριό µου της έγραψα τρία πράγµατα. «∆ύο δεκαπεντάλεπτα τη µέρα αφιερωµένα σ’ εσένα. Έναν περίπατο κάθε πρωί. Βρες επίσης να κάνεις κάτι, τουλάχιστον δύο φορές την εβδοµάδα, που να σου αρέσει και να το κάνεις µόνο για σένα».

Έχοντας διαφωνήσει έντονα µε τον ιατρό της, αυτό ήταν το τελευταίο πράγµα που ήθελε να ακούσει. Το έβλεπα στο πρόσωπό της – νόµιζε ότι επανερχόµουν στην ήπια, συγκεχυµένη, πατερναλιστική ιατρική. Ίσως να αισθάνθηκε ότι τη χειραγωγούσα. Έπασχε από µια σοβαρή νόσο και προσδοκούσε σοβαρή ιατρική αντιµετώπιση. «Και τι γίνεται µε τα συµπληρώµατα;» µε ρώτησε θυµωµένη. «Τι γίνεται µε τα φάρµακα;» «Αυτά είναι όλα», της απάντησα. «Αυτά θέλω να κάνεις». Έσπρωξα το χαρτί προς το µέρος της. «Αυτή είναι η συνταγή σου».

Γνώριζα καλά την ασθενή. Παρά την καχυποψία της, µε εµπιστεύτηκε και ευελπιστούσα ότι τουλάχιστον θα προσπαθούσε να ακολουθήσει την αγωγή µου. Όταν συναντηθήκαµε µετά από τέσσερις εβδοµάδες, ενθουσιάστηκα. Μου είπε ότι είχε αρχίσει να παρακολουθεί µαθήµατα χορού, κάτι που ήθελε να κάνει εδώ και χρόνια, αλλά πίστευε ότι δεν είχε τον χρόνο. Επιπλέον, είχε ξεκινήσει τον καθηµερινό πρωινό περίπατο. Τέλος, περνούσε δύο δεκαπεντάλεπτα τη µέρα στο σαλόνι της ακούγοντας µουσική και έχοντας αφήσει το τηλέφωνο και τον φορητό υπολογιστή στην κουζίνα. Συµπληρώσαµε ένα ιατρικό ερωτηµατολόγιο συµπτωµάτων, το οποίο έχει συνταχθεί για την αντικειµενική εκτίµηση των επιπτώσεων της ασθένειας· περιλαµβάνονει ερωτήσεις όπως πόσο συχνά ο ασθενής υποφέρει από στοµαχικές κράµπες ή κάθε πότε χρειάζεται να ενεργηθεί. Ακόµα και εγώ έµεινα έκπληκτος διαπιστώνοντας ότι τα συµπτώµατα της ασθένειάς της είχαν υποχωρήσει κατά 50%. Αυτή η υποχώρηση, µέσα σε µόλις τέσσερις εβδοµάδες, για µια πάθηση τόσο περίπλοκη και σοβαρή όπως η νόσος του Crohn, είναι κάτι το απίστευτο.

Αυτό που στον εξωτερικό παρατηρητή µπορεί να προκαλεί ακόµα µεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι τα συµπτώµατα της νόσου του Crohn εντοπίζονται στο έντερο της ασθενούς και ότι καµία από τις παρεµβάσεις που της είχα συστήσει δεν σχετιζόταν µε αυτό το όργανο. Γνωρίζω όµως ότι αν τα επίπεδα της κορτιζόλης είναι υψηλά, αυτό δεν επηρεάζει µόνο τον βαθµό ηρεµίας µας, αλλά και τη λειτουργία του εντέρου µας. Και όχι µόνο. Οι δείκτες φλεγµονής αυξάνονται και ο τρόπος συµπεριφοράς των κυτοκινών (χηµικών ενώσεων που αποστέλλουν µηνύµατα σε ολόκληρο το ανοσοποιη­τικό σύστηµα) µεταβάλλεται. Τι µας λένε όλα αυτά; Ότι το ανθρώπινο σώµα είναι απολύτως συνδεδεµένο. Ενώ η ασθενής αντιµετώπιζε πρόβληµα µε το έντερό της, το ότι «δεν έκλεινε ποτέ τον διακόπτη» επιδείνωνε την κατάστασή της. ∆εν ισχυρίζοµαι ότι αυτή η προσέγγιση θα έχει αποτέλεσµα σε κάθε ασθενή µε νόσο του Crohn. ∆εν υπάρχει προσέγγιση που να υποδεικνύει ότι αυτός είναι ο τρόπος θεραπείας της ασθένειας – και πιθανώς δεν θα υπάρξει. Αυτό ωστόσο δεν συµβαίνει επειδή παρεµβάσεις σαν κι αυτή δεν είναι επιτυχηµένες, αλλά επειδή κάθε ασθενής που πάσχει από τη νόσο του Crohn διαφέρει από τους άλλους.

Ως ιατρός πιστεύω ακράδαντα ότι πρέπει να ακολουθώ τις συµβουλές µου και γενικά το κατορθώνω. Ένας ασθενής µου, πυροσβέστης στο επάγγελµα, µου είπε ότι ο µόνος λόγος που θα ακολουθούσε τις οδηγίες µου ήταν επειδή ήµουν ο µόνος ιατρός που εφάρµοζε όσα πρέσβευε.

Θέλω όµως να είµαι ειλικρινής: στο παρελθόν προσπαθούσα να εξοικονοµήσω προσωπικό χρόνο. ∆εν το κάνω πια. Τώρα έχω εντάξει κάποιο χρόνο για µένα στο καθηµερινό πρόγραµµά µου. Τον τελευταίο καιρό στην κλινική Oldham επέτρεπα στον εαυτό µου έναν δεκαπεντάλεπτο περίπατο κατά τη διάρκεια του πρωινού ιατρείου. Η γραµµατεία το ήξερε και δεν κανόνιζε κανένα ραντεβού για εκείνη την ώρα, από τις 10.15 µέχρι τις 10.30. Ακόµα και αν υπήρχαν ασθενείς σε αναµονή, εγώ σταµατούσα τα πάντα και πήγαινα βόλτα. Στην αρχή η υπεύθυνη δυσανασχετούσε µε αυτή µου τη στάση: «Γιατί το κάνει αυτό την ώρα που θα έπρεπε να εξετάζει αρρώστους;» Γρήγορα όµως κατάλαβε ότι εξέταζα όσους ασθενείς εξέταζαν και οι άλλοι ιατροί, ίσως και περισσότερους.

ΚΥΤΟΚΙΝΕΣ

Πρόκειται για πρωτεΐνες που απελευθερώνονται από το ανοσοποιητικό σύστηµα. Λειτουργούν ως αγγελιαφόροι, µεταφέροντας σε ολόκληρο το σώµα πληροφορίες προερχόµενες από το ανοσοποιητικό σύστηµα. Έχουν καθοριστική σηµασία για τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήµατος και εµπλέκονται στον συντονισµό της έναρξης, της διατήρησης και του τερµατισµού όλων των ανοσολογικών αντιδράσεων. Η διατήρηση της λεπτής ισορροπίας µεταξύ αυτών των αγγελιαφόρων είναι ζωτικής σηµασίας για την υγεία.

Το ανοσοποιητικό σύστηµα αποδεσµεύει κυτοκίνες ως αντίδραση όχι µόνο σε µολύνσεις και τραυµατισµούς, αλλά και σε ερεθίσµατα όπως το στρες, η τροφή και η σωµατική άσκηση.

Η αποδέσµευση των κυτοκινών είναι αυστηρά ρυθµιζόµενη, διότι οι επιπτώσεις µπορεί να είναι πολύ δυσµενείς: ορισµένες από αυτές προκαλούν φλεγµονή, ενώ άλλες έχουν το διαµετρικά αντίθετο αποτέλεσµα. Κάποιες, όπως η ιντερλευκίνη 6, µπορούν να επιτελέσουν, υπό διαφορετικές συνθήκες, και τις δύο λειτουργίες.

∆ίνω προτεραιότητα στον χρόνο για τον εαυτό µου. Τον έχω εντάξει στο ηµερήσιο πρόγραµµά µου. Στις µέρες µας, υπάρχει πάντα και κάτι άλλο που πρέπει να γίνει – να στείλετε ένα µέιλ, να δείτε µια ανάρτηση στο facebook, να απαντήσετε σε  ένα «τιτίβισµα» στο twitter. Γι’ αυτό πρέπει να αποφασίσετε  ότι ο χρόνος για τον εαυτό σας θα γίνει προτεραιότητά σας.

Μια ασθενής 44 ετών που ανέλαβα πρόσφατα, η Σουζάν, πάσχιζε να τα βγάλει πέρα µε τη µητρότητα και µε µια δουλειά µερικής απασχόλησης. Όταν µου ανέφερε ότι δεν είχε χρόνο για τον εαυτό της, της είπα: «Σουζάν, αφού αφήσεις τα παιδιά στο σχολείο, πηγαίνεις στα µαγαζιά, επιστρέφεις σπίτι, κοιτάζεις τα µέιλ σου, και δεν σταµατάς ούτε λεπτό µέχρι να έρθει η ώρα να πάρεις τα παιδιά. Τι θα συνέβαινε όµως αν το αυτοκίνητό σου παρουσίαζε βλάβη; Θα σταµατούσες για καµιά ώρα και θα περίµενες την οδική βοήθεια. Κάτι τέτοιο θα σε ανάγκαζε “να κλείσεις τον διακόπτη” για λίγο. Θα έκανες αργότερα ό,τι είχες να κάνεις, έτσι δεν είναι;» Τα λόγια µου ήχησαν σαν καµπανάκι µέσα της. Έτσι έθεσε έναν κανόνα στον εαυτό της. Κάθε µέρα, αφού άφηνε τα παιδιά, θα πήγαινε πάση θυσία έναν δεκαπεντάλεπτο περίπατο χωρίς το τηλέφωνό της. Ύστερα από έξι εβδοµάδες αισθανόταν εντελώς διαφορετικά. Ένιωθε λιγότερο στρες κατά τη διάρκεια της ηµέρας και, δίχως να το περιµένει, έγινε πιο παραγωγική και έκανε περισσότερα πράγµατα. Μια µικρή αλλαγή είχε τεράστιο αντίκτυπο στη ζωή της.

∆ίνοντας χώρο στον εαυτό σας για δεκαπέντε λεπτά την ηµέρα, µπορείτε να φέρνετε την κορτιζόλη σε φυσιολογικά επίπεδα. Ο οργανισµός σας θα θυµηθεί πώς είναι να νιώθει ασφαλής και όχι απειλούµενος. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, ακόµα και αν πρόκειται για κάτι απλό όπως τα πολλά µέιλ στα εισερχόµενά σας, είναι στρεσογόνος. Και εγώ τον θεωρώ στρεσογόνο. Είναι µήπως κακό, στον πάντα πολυάσχολο πολιτισµό µας, να αφιερώνουµε λίγο χρόνο στον εαυτό µας; Ασφαλώς όχι. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι οι άνθρωποι που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν χρόνο για τέτοιες παρεµβάσεις είναι αυτοί που τις χρειάζονται περισσότερο.


Απόσπασμα από το βιβλίο του  Δρ Rangan Chatterjee με τίτλο «Οι 4 Πυλώνες της Ευζωίας». Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

4 πυλώνες cover RanganChatterjee large

Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019 20:09

Επιτρέποντας τη μείωση του Εγώ

Το εγώ βρίσκεται πάντα σε θέση άμυνας απέναντι σε κάθε είδους μείωση που αντιλαμβάνεται. Αυτόματοι μηχανισμοί επισκευής τού εγώ τίθενται σε λειτουργία, προκειμένου να αποκαταστήσουν τη νοητική μορφή τού «εγώ». Όταν κάποιος μας κατηγορεί ή μας επικρίνει, αυτό εκλαμβάνεται από το εγώ ως μείωση του εαυτού· έτσι θα προσπαθήσει πάραυτα να αποκαταστήσει το μειωμένο αίσθημα εαυτού μέσα από την αυτοδικαιολόγηση, την άμυνα ή την απόδοση κατηγοριών. Δεν έχει καμιά σημασία για το εγώ αν ο άλλος άνθρωπος έχει δίκιο ή άδικο. Το ίδιο νοιάζεται πολύ περισσότερο για την αυτοσυντήρηση παρά για την αλήθεια. Αυτή είναι η διατήρηση της ψυχολογικής μορφής τού «εγώ». Ακόμα και κάτι φυσιολογικό, όπως το να αντιγυρίσουμε κάποιες λέξεις μεγαλόφωνα σε έναν άλλο οδηγό που μας αποκάλεσε «ηλίθιους», είναι ένας αυτόματος και υποσυνείδητος μηχανισμός αποκατάστασης του εγώ.

Ένας από τους πιο συνηθισμένους μηχανισμούς αποκατάστασης του εγώ είναι ο θυμός, ο οποίος δημιουργεί μια παροδική αλλά τεράστια διόγκωση του εγώ. Για το εγώ, όλοι οι μηχανισμοί αποκατάστασης είναι απόλυτα λογικοί. Στην πραγματικότητα ωστόσο είναι δυσλειτουργικοί. Οι πλέον ακραίοι μηχανισμοί είναι η σωματική βία και η αυταπάτη υπό μορφή ψευδαισθήσεων μεγαλείου.

Μια αποτελεσματική πνευματική άσκηση είναι να επιτρέπουμε συνειδητά τη μείωση του εγώ όταν συμβαίνει, χωρίς να προσπαθούμε να προβούμε σε αποκατάστασή του. Καλό είναι να δοκιμάζουμε αυτή την άσκηση κατά περιόδους. Για παράδειγμα, όταν κάποιος μας επικρίνει, μας κατηγορήσει ή μας βρίσει, εμείς, αντί να αντεπιτεθούμε ή να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα. Πρέπει να επιτρέψουμε τη μείωση της εικόνας του εαυτού μας και να μπούμε σε κατάσταση εγρήγορσης ώστε να διαπιστώσουμε πώς αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας. Για μερικά δευτερόλεπτα μπορεί να νιώσουμε αμήχανα, σαν να έχει περισταλεί το μέγεθός μας. Στη συνέχεια είναι πιθανό να βιώσουμε μια εσωτερική ευρυχωρία, η οποία αποπνέει ένα πολύ έντονο αίσθημα ζωντάνιας. Δεν έχουμε λοιπόν μειωθεί στο ελάχιστο. Απεναντίας, έχουμε διευρυνθεί. Και τότε μπορεί να συνειδητοποιήσουμε κάτι εκπληκτικό: όταν φαινομενικά έχουμε μειωθεί με κάποιον τρόπο και παραμένουμε σε κατάσταση μη αντίδρασης όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτα αληθινό δεν έχει μειωθεί, αλλά ότι μέσα από το «λιγότερο» γινόμαστε «περισσότερο». Όταν δεν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και δεν πασχίζουμε να ενισχύσουμε τη μορφή του, αφήνουμε πίσω μας την ταύτιση με τη μορφή, με τη νοητική εικόνα. Τη στιγμή που μειωνόμαστε (σύμφωνα με την αντίληψη του εγώ), ουσιαστικά εκτεινόμαστε και δημιουργούμε χώρο για την εμφάνιση της Ύπαρξης. Η αληθινή δύναμη, αυτό που είμαστε πέρα από τη μορφή, είναι τότε σε θέση να στείλει το φως της μέσα από τη φαινομενικά καταβεβλημένη μορφή. Αυτό εννοούσε ο Χριστός όταν έλεγε «αρνήσου τον εαυτό σου» ή «γύρνα και το άλλο μάγουλο».

Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε τις προσβολές ή τη θυματοποίηση από μη συνειδητούς ανθρώπους. Ορισμένες φορές οι περιστάσεις μπορεί να απαιτούν να πούμε σε κάποιον «φύγε από ’δω» ρητά και κατηγορηματικά. Χωρίς καμιά εγωτική στάση άμυνας, τα λόγια μας θα έχουν δύναμη, αλλά όχι αντιδραστική βία. Αν είναι επίσης αναγκαίο, μπορούμε να πούμε ευθαρσώς «όχι» σε κάποιον. Αυτό το χαρακτηρίζω ως «υψηλής ποιότητας όχι» και είναι απαλλαγμένο από κάθε αρνητισμό.

Αν μας ικανοποιεί το να μην είμαστε κάποιοι συγκεκριμένα, το να μην είμαστε διακριτοί, τότε ευθυγραμ-μιζόμαστε με τη δύναμη του σύμπαντος. Αυτό που το εγώ εκλαμβάνει ως αδυναμία είναι ουσιαστικά η μόνη αληθινή δύναμη. Η πνευματική αλήθεια βρίσκεται στον αντίποδα των αξιών του συγχρόνου πολιτισμού μας και του επίκτητου τρόπου συμπεριφοράς.

Το Τάο Τε Τσινγκ διδάσκει ότι αντί να αγωνίζεσαι να γίνεις βουνό, «γίνε σαν κοιλάδα που δέχεται όλα τα πράγματα του κόσμου». Με αυτόν τον τρόπο επανέρχεσαι στην ολότητα, «γιατί η αληθινή ολοκληρότητα μπορεί να κατορθωθεί μόνο με την επιστροφή».

Αντίστοιχα, ο Χριστός σε μία από τις παραβολές του διδάσκει: «ἀλλ᾿ ὅταν κληθῇς, πορευθεὶς ἀνάπεσε εἰς τὸν ἔσχατον τόπον, ἵνα ὅταν ἔλθῃ ὁ κεκληκώς σε εἴπῃ σοι· φίλε, προσανάβηθι ἀνώτερον· τότε ἔσται σοι δόξα ἐνώπιον τῶν συνανακειμένων σοι, ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

Μια άλλη πτυχή αυτής της πρακτικής είναι η αποχή από κάθε προσπάθεια ενίσχυσης του εαυτού μέσα από την επίδειξη, την επιθυμία για διάκριση, προβολή και εντύπωση, ή από την απαίτηση για προσοχή. Κατά περίπτωση, μπορεί να περιλαμβάνονται τόσο η αποχή από την έκφραση γνώμης την ώρα που οι άλλοι λένε τη δική τους, όσο και η παρατήρηση του συναισθήματος που η εν λόγω αποχή μάς δημιουργεί.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle  με τίτλο “Μια Νέα Ζωή” . Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Μια νέα ζωή rah 54099716160 480x270