Δεν είναι εύκολο να προσδιορίσει κανείς πότε ακριβώς ξεκίνησε η μεγάλη αλλαγή. Ίσως όταν η προσωπική ανάπτυξη έπαψε να αποτελεί μια ιδιωτική αναζήτηση και έγινε δημόσιο θέαμα. Ίσως όταν η ευεξία απέκτησε τη δική της βιομηχανία. Ίσως όταν τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν με ανθρώπους που υπόσχονταν όχι απλώς καλύτερες συνήθειες, αλλά μια νέα ζωή.

Σήμερα, όποιος αναζητά μεγαλύτερη ψυχική ισορροπία ή έναν διαφορετικό τρόπο να κατανοήσει τον εαυτό του, βρίσκεται μπροστά σε μια σχεδόν ατελείωτη αγορά επιλογών. Εφαρμογές διαλογισμού, διαδικτυακά σεμινάρια, retreats, προγράμματα coaching, podcasts, βιβλία αυτοβελτίωσης, συνδρομητικές κοινότητες, influencers που μιλούν για «ενέργεια», «συχνότητες», «αφθονία» ή «θεραπεία». Μέσα σε λίγα χρόνια, η προσωπική ανάπτυξη απέκτησε τη δική της γλώσσα, τη δική της αισθητική και, κυρίως, το δικό της επιχειρηματικό μοντέλο. 
Το φαινόμενο δεν είναι περιθωριακό. Η παγκόσμια οικονομία της ευεξίας αποτιμάται πλέον σε τρισεκατομμύρια δολάρια και συνεχίζει να αναπτύσσεται με ταχύτερους ρυθμούς από πολλούς παραδοσιακούς κλάδους της οικονομίας. Παράλληλα, η αγορά της αυτοβελτίωσης, του coaching και των εμπειριών προσωπικής ανάπτυξης προσελκύει εκατομμύρια ανθρώπους που επενδύουν χρόνο, χρήμα και ελπίδες στην υπόσχεση μιας καλύτερης ζωής.
Από μόνη της, αυτή η εξέλιξη δεν είναι ούτε θετική ούτε αρνητική. Άλλωστε, η αναζήτηση της υγείας, της ισορροπίας και του νοήματος είναι τόσο παλιά όσο και ο ίδιος ο άνθρωπος. Εκείνο που είναι πραγματικά νέο είναι ο τρόπος με τον οποίο αυτές οι βαθιές ανθρώπινες ανάγκες εντάχθηκαν στους μηχανισμούς της σύγχρονης αγοράς.
Η ευεξία έγινε υπηρεσία. Η αυτογνωσία έγινε προϊόν. Η προσωπική μεταμόρφωση απέκτησε τιμοκατάλογο. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν αυτό είναι σωστό ή λάθος. Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο ενδιαφέρον: τι συμβαίνει όταν η αναζήτηση νοήματος γίνεται αντικείμενο εμπορίου; Η απάντηση δεν βρίσκεται μόνο στην οικονομία. Βρίσκεται στην ψυχολογία, στην κοινωνιολογία, στην ψηφιακή κουλτούρα και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε σήμερα την ευτυχία, την επιτυχία και την προσωπική αλλαγή.
Το άρθρο αυτό επιχειρεί να χαρτογραφήσει αυτό το νέο τοπίο. Όχι για να αμφισβητήσει την αξία της πνευματικής αναζήτησης ή της προσωπικής ανάπτυξης, αλλά για να εξετάσει πώς η αυθεντική ανθρώπινη ανάγκη για νόημα συνάντησε μια από τις πιο δυναμικές βιομηχανίες του 21ου αιώνα. Και πώς, μέσα σε αυτή τη συνάντηση, άλλαξε όχι μόνο η αγορά, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό.

1. Η αγορά του νοήματος
Μέχρι πριν από λίγες δεκαετίες, η πνευματική αναζήτηση δύσκολα θα μπορούσε να περιγραφεί ως οικονομική δραστηριότητα. Η σχέση με έναν δάσκαλο, η συμμετοχή σε μια κοινότητα, η μελέτη φιλοσοφικών ή θρησκευτικών κειμένων και η προσωπική άσκηση δεν εντάσσονταν σε μια οργανωμένη αγορά με σαφείς επιχειρηματικούς κανόνες. Σήμερα, όμως, η εικόνα είναι εντελώς διαφορετική.
Η αναζήτηση της ευεξίας, της προσωπικής ανάπτυξης και της εσωτερικής ισορροπίας αποτελεί πλέον έναν από τους ταχύτερα αναπτυσσόμενους οικονομικούς τομείς διεθνώς. Σύμφωνα με το Global Wellness Institute, η παγκόσμια οικονομία της ευεξίας έφθασε το 2024 τα 6,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, ποσό που αντιστοιχεί σε περισσότερο από το 6% του παγκόσμιου ΑΕΠ, ενώ προβλέπεται να προσεγγίσει τα 9,8 τρισεκατομμύρια δολάρια έως το 2029¹.
Πίσω από αυτούς τους εντυπωσιακούς αριθμούς δεν βρίσκονται μόνο τα γυμναστήρια, τα spa ή η βιομηχανία των συμπληρωμάτων διατροφής. Η σύγχρονη οικονομία της ευεξίας περιλαμβάνει ένα εξαιρετικά ευρύ οικοσύστημα: εφαρμογές διαλογισμού, προγράμματα προσωπικής ανάπτυξης, coaching, retreats, ταξίδια ευεξίας, ψηφιακές πλατφόρμες ψυχικής υγείας, βιοτεχνολογικές υπηρεσίες, ακόμη και εξειδικευμένα προγράμματα που υπόσχονται βελτίωση της απόδοσης, της δημιουργικότητας ή της μακροζωίας. Η ευεξία δεν αποτελεί πλέον έναν ξεχωριστό κλάδο· διαπερνά σχεδόν κάθε πτυχή της σύγχρονης οικονομίας.
Παράλληλα, η αγορά της προσωπικής ανάπτυξης ακολουθεί τη δική της ανοδική πορεία. Σύμφωνα με αναλύσεις της Grand View Research, η αξία της αγοράς προσωπικής ανάπτυξης εκτιμήθηκε στα 51 δισεκατομμύρια δολάρια το 2025 και προβλέπεται να φτάσει σχεδόν τα 80 δισεκατομμύρια δολάρια έως το 2033. Σημαντικό μέρος αυτής της ανάπτυξης προέρχεται από τις ψηφιακές πλατφόρμες εκπαίδευσης, το online coaching και τα εξατομικευμένα προγράμματα αυτοβελτίωσης.²
Η εντυπωσιακή αυτή ανάπτυξη δεν οφείλεται μόνο στην επιδέξια προώθηση προϊόντων και υπηρεσιών. Αντανακλά και βαθύτερες κοινωνικές αλλαγές. Η αύξηση του άγχους, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η μοναξιά, η αποδυνάμωση παραδοσιακών κοινοτήτων και η διαρκής έκθεση στις απαιτήσεις της ψηφιακής ζωής έχουν ενισχύσει την ανάγκη πολλών ανθρώπων να αναζητήσουν νέους τρόπους φροντίδας του εαυτού τους. Η ευεξία δεν παρουσιάζεται πλέον ως πολυτέλεια, αλλά ως αναγκαία προϋπόθεση για να ανταπεξέλθει κανείς στις απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής.
Αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον σημείο. Η αγορά δεν δημιούργησε από το μηδέν την ανάγκη για προσωπική ανάπτυξη. Η ανάγκη προϋπήρχε. Εκείνο που άλλαξε ήταν ο τρόπος με τον οποίο οργανώθηκε και προσφέρθηκε. Η προσωπική αναζήτηση απέκτησε συνδρομές, πιστοποιήσεις, επαγγελματικές ταυτότητες, ψηφιακές πλατφόρμες και επιχειρηματικά μοντέλα. Με άλλα λόγια, η ανάγκη για νόημα βρήκε τη θέση της μέσα στην οικονομία της εμπειρίας.
Και κάπου εδώ αρχίζει να αναδύεται το πραγματικό ερώτημα. Αν η αγορά προσφέρει πλέον όχι μόνο προϊόντα αλλά και υποσχέσεις προσωπικής μεταμόρφωσης, τι ακριβώς είναι αυτό που αγοράζουμε; Μια δεξιότητα; Μια εμπειρία; Ή την ελπίδα ότι μπορούμε να γίνουμε μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού μας;

2. Η υπόσχεση της αλλαγής
Γιατί ένας άνθρωπος πληρώνει για να παρακολουθήσει ένα σεμινάριο προσωπικής ανάπτυξης; Γιατί αγοράζει ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης, εγγράφεται σε ένα πρόγραμμα coaching ή ταξιδεύει στην άλλη άκρη του κόσμου για να συμμετάσχει σε ένα retreat; Η εύκολη απάντηση είναι ότι αναζητά λύσεις. Η ουσιαστική, όμως, είναι βαθύτερη: αναζητά την πιθανότητα να γίνει κάποιος άλλος. Η επιθυμία για προσωπική αλλαγή δεν είναι σύγχρονο φαινόμενο. Από τις αρχαίες φιλοσοφικές σχολές μέχρι τις μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις, ο άνθρωπος αναζητούσε πάντοτε τρόπους να υπερβεί τα όριά του, να κατανοήσει καλύτερα τον εαυτό του και να ζήσει με μεγαλύτερη πληρότητα. Αυτό που διαφοροποιεί τη σημερινή εποχή δεν είναι η ανάγκη για μεταμόρφωση, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αυτή παρουσιάζεται.
Στον σύγχρονο ψηφιακό κόσμο, η προσωπική αλλαγή δεν προβάλλεται ως μια αργή και συχνά δύσκολη διαδικασία. Παρουσιάζεται ως κάτι άμεσα προσβάσιμο, μετρήσιμο και, κυρίως, εφικτό για όλους. Η γλώσσα της αγοράς είναι χαρακτηριστική: ξεκλείδωσε τις δυνατότητές σου, γίνε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, άλλαξε τη συχνότητά σου, επανεκκίνησε τη ζωή σου. Παρότι οι εκφράσεις αυτές προέρχονται από διαφορετικές σχολές σκέψης, έχουν ένα κοινό στοιχείο: υπόσχονται ότι η αλλαγή βρίσκεται πολύ πιο κοντά απ' όσο πιστεύουμε.
Από ψυχολογική άποψη, αυτή η υπόσχεση δεν είναι τυχαία. Η ελπίδα αποτελεί έναν από τους ισχυρότερους κινητήριους μηχανισμούς της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Όταν οι άνθρωποι βιώνουν αβεβαιότητα, άγχος ή την αίσθηση ότι έχουν εγκλωβιστεί σε μια ζωή που δεν τους εκφράζει, γίνονται περισσότερο δεκτικοί σε αφηγήσεις που προτείνουν έναν διαφορετικό δρόμο. Δεν αγοράζουν απλώς μια υπηρεσία· αγοράζουν την πιθανότητα μιας νέας αρχής.
Η ψυχολογία της προσδοκίας έχει μελετηθεί εκτενώς τις τελευταίες δεκαετίες. Έρευνες δείχνουν ότι οι προσδοκίες μπορούν να επηρεάσουν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο βιώνουμε μια εμπειρία, ακόμη και όταν το αντικειμενικό της αποτέλεσμα παραμένει αμετάβλητο. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό από την έρευνα γύρω από το placebo, αλλά επεκτείνεται και σε πολλούς άλλους τομείς της ανθρώπινης συμπεριφοράς.³ Δεν σημαίνει ότι κάθε υπόσχεση οδηγεί σε πραγματική αλλαγή· σημαίνει όμως ότι η ίδια η προσδοκία μπορεί να επηρεάσει βαθιά την εμπειρία του ανθρώπου. Αυτό ακριβώς αξιοποιεί και η σύγχρονη αγορά της αυτοβελτίωσης. Οι περισσότερες υπηρεσίες δεν πωλούν ένα απτό προϊόν. Δεν αγοράζει κανείς ένα αντικείμενο που θα πάρει μαζί του στο σπίτι. Αγοράζει μια εμπειρία, μια αφήγηση, μια προοπτική για το μέλλον. Στην πραγματικότητα, το βασικό προϊόν είναι η προσδοκία ότι κάτι μέσα του μπορεί να αλλάξει.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η λογική δεν αφορά μόνο τις εναλλακτικές μορφές ευεξίας. Η ίδια γλώσσα χρησιμοποιείται πλέον από εταιρείες τεχνολογίας, εφαρμογές παραγωγικότητας, προγράμματα φυσικής κατάστασης, ακόμη και από την αγορά της αισθητικής ή της διατροφής. Όλοι υπόσχονται μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Η προσωπική μεταμόρφωση έχει εξελιχθεί σε μια κοινή εμπορική αφήγηση, ανεξάρτητα από το προϊόν που πωλείται.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι κάθε πρόγραμμα προσωπικής ανάπτυξης είναι παραπλανητικό ή ότι κάθε υπόσχεση είναι ψευδής. Πολλοί άνθρωποι πράγματι ωφελούνται από τη θεραπεία, τον διαλογισμό, την άσκηση, την ψυχοθεραπεία ή την εκπαίδευση. Η διαφορά βρίσκεται αλλού. Η ουσιαστική αλλαγή απαιτεί συνήθως χρόνο, συνέπεια, προσωπική εργασία και συχνά την αποδοχή ότι η πορεία δεν είναι ούτε εύκολη ούτε γραμμική. Αντίθετα, η αγορά ευνοεί τις αφηγήσεις που είναι άμεσες, αισιόδοξες και εύκολα επικοινωνήσιμες.
Ίσως, λοιπόν, το σημαντικότερο προϊόν της βιομηχανίας της αφύπνισης να μην είναι η ευεξία ούτε η αυτογνωσία. Να είναι η υπόσχεση ότι η αλλαγή βρίσκεται σε ένα ακόμη βιβλίο, σε ένα ακόμη σεμινάριο ή σε ένα ακόμη πρόγραμμα. Και εδώ γεννιέται ένα νέο ερώτημα. Αν η αλλαγή έχει μετατραπεί σε προϊόν, ποιοι είναι εκείνοι που την προσφέρουν και με ποιο επιχειρηματικό μοντέλο λειτουργούν; Η απάντηση οδηγεί σε μια νέα αγορά που μέσα σε λίγα χρόνια γνώρισε εκρηκτική ανάπτυξη: την οικονομία της αυτοβελτίωσης.

3. Η οικονομία της αυτοβελτίωσης
Αν πριν από είκοσι χρόνια κάποιος αναζητούσε ένα βιβλίο αυτογνωσίας, πιθανότατα θα κατευθυνόταν σε ένα βιβλιοπωλείο. Σήμερα, η ίδια αναζήτηση ξεκινά συνήθως από μια μηχανή αναζήτησης ή από τα κοινωνικά δίκτυα. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο ενδιαφερόμενος μπορεί να βρεθεί μπροστά σε εκατοντάδες διαδικτυακά σεμινάρια, ατομικές συνεδρίες coaching, retreats, ψηφιακές κοινότητες, εφαρμογές, podcasts και συνδρομητικά προγράμματα που υπόσχονται να τον βοηθήσουν να βελτιώσει κάθε πτυχή της ζωής του. Δεν πρόκειται απλώς για μια νέα μορφή εκπαίδευσης. Πρόκειται για ένα νέο επιχειρηματικό οικοσύστημα.
Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές υπηρεσίες, όπου ο πελάτης αγοράζει ένα συγκεκριμένο προϊόν ή μια σαφώς ορισμένη υπηρεσία, η οικονομία της αυτοβελτίωσης βασίζεται κυρίως σε διαρκείς σχέσεις. Ο στόχος δεν είναι μια μεμονωμένη συναλλαγή, αλλά η δημιουργία ενός κύκλου συνεχούς συμμετοχής: ένα εισαγωγικό webinar οδηγεί σε ένα πρόγραμμα μερικών εβδομάδων, αυτό σε μια συνδρομητική κοινότητα, αργότερα σε ένα retreat και, τελικά, σε μια πιστοποίηση που επιτρέπει στον συμμετέχοντα να διδάξει ο ίδιος τη μέθοδο σε άλλους.
Η μετάβαση αυτή δεν είναι τυχαία. Τα ψηφιακά μέσα μείωσαν δραστικά το κόστος δημιουργίας και διάθεσης εκπαιδευτικού περιεχομένου. Ένας άνθρωπος μπορεί πλέον να απευθυνθεί σε κοινό χιλιάδων ή και εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς φυσική παρουσία, δημιουργώντας μια σχέση που συνδυάζει εκπαίδευση, ψυχαγωγία και προσωπική καθοδήγηση. Το μοντέλο αυτό δεν περιορίζεται στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης· χρησιμοποιείται ευρέως από την επιχειρηματικότητα, την εκπαίδευση και τη δημιουργική οικονομία. Ωστόσο, στον χώρο της ευεξίας αποκτά ιδιαίτερη δυναμική, επειδή το αντικείμενό του δεν είναι μια τεχνική δεξιότητα αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος.
Ένα ακόμη χαρακτηριστικό της νέας αυτής οικονομίας είναι η μετατόπιση από την πληροφορία στην εμπειρία. Οι πληροφορίες για τον διαλογισμό, τη διατροφή ή τη διαχείριση του άγχους είναι σήμερα ελεύθερα διαθέσιμες σε βιβλία, επιστημονικά άρθρα και αξιόπιστες ιστοσελίδες. Εκείνο που αποκτά αξία δεν είναι πλέον η πληροφορία, αλλά η εμπειρία που υπόσχεται μια οργανωμένη διαδικασία: η αίσθηση ότι κάποιος σε καθοδηγεί, ότι ανήκεις σε μια κοινότητα, ότι συμμετέχεις σε μια πορεία αλλαγής μαζί με άλλους ανθρώπους.
Η κοινωνιολογία έχει δείξει εδώ και χρόνια ότι οι άνθρωποι δεν καταναλώνουν μόνο προϊόντα· καταναλώνουν και τα νοήματα που συνδέονται με αυτά. Στην περίπτωση της αυτοβελτίωσης, το προϊόν δεν είναι μόνο ένα σεμινάριο ή μια συνεδρία. Είναι η ταυτότητα που συνοδεύει αυτή την επιλογή: ο άνθρωπος που επενδύει στον εαυτό του, που εξελίσσεται, που αναζητά διαρκώς μια καλύτερη εκδοχή της ζωής του. Αυτό εξηγεί γιατί η αγορά της προσωπικής ανάπτυξης χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τη γλώσσα της κοινότητας. Οι συμμετέχοντες δεν αντιμετωπίζονται απλώς ως πελάτες αλλά ως μέλη, συνοδοιπόροι ή μέρος μιας ευρύτερης αποστολής. Η αίσθηση του «ανήκειν» γίνεται συχνά εξίσου σημαντική με το ίδιο το περιεχόμενο των προγραμμάτων.
Έχει αλλάξει λοιπόν η έννοια της δημιουργίας κοινοτήτων; Η κοινωνική υποστήριξη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που ενισχύουν τη διατήρηση θετικών αλλαγών στη συμπεριφορά. Όταν όμως η αίσθηση της κοινότητας συνδέεται αποκλειστικά με την κατανάλωση ολοένα και περισσότερων υπηρεσιών ή με την ιδέα ότι η επόμενη βαθμίδα θα φέρει την πραγματική μεταμόρφωση, τότε η προσωπική ανάπτυξη κινδυνεύει να μετατραπεί σε μια διαδικασία χωρίς τέλος. Κάπως έτσι διαμορφώνεται ένας νέος τύπος καταναλωτή. Δεν αγοράζει μόνο γνώσεις ή εμπειρίες. Επενδύει διαρκώς σε μια υπόσχεση μελλοντικής βελτίωσης. Και όσο η βελτίωση παρουσιάζεται ως ένας στόχος που βρίσκεται πάντοτε λίγο πιο μπροστά, τόσο η αγορά συνεχίζει να αναπτύσσεται.
Αυτό μας οδηγεί σε ένα ακόμη κρίσιμο ερώτημα. Πώς ανακαλύπτει ο σύγχρονος άνθρωπος όλες αυτές τις προτάσεις; Ποιος αποφασίζει ποια φωνή θα ακούσει, ποιο βιβλίο θα διαβάσει ή ποιον δάσκαλο θα εμπιστευθεί; Στην ψηφιακή εποχή, η απάντηση δεν βρίσκεται πλέον μόνο στις προσωπικές συστάσεις ή στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης. Βρίσκεται ολοένα και περισσότερο στους αλγορίθμους που διαμορφώνουν καθημερινά το περιεχόμενο που βλέπουμε στις οθόνες μας.

4. Ο αλγόριθμος ως νέος «γκουρού»
Αν κάποιος αποφάσιζε πριν από τριάντα ή σαράντα χρόνια να αναζητήσει έναν νέο τρόπο ζωής ή μια διαφορετική προσέγγιση στην υγεία, πιθανότατα θα ξεκινούσε από ένα βιβλιοπωλείο, μια βιβλιοθήκη ή από τη σύσταση ενός ανθρώπου που εμπιστευόταν. Η πληροφορία ήταν περιορισμένη και η αναζήτηση απαιτούσε χρόνο, προσωπική εμπλοκή και συχνά πραγματικά ταξίδια. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα που αποτυπώνεται στην ταινία «Στη Κόψη του Ξυραφιού» (The Razor's Edge) με τον Bill Murray, όπου ο πρωταγωνιστής εγκαταλείπει την άνεση της ζωής του και διασχίζει χώρες και πολιτισμούς αναζητώντας απαντήσεις που δεν μπορούσαν να αποκτηθούν εύκολα ή άμεσα. Σήμερα, αντίθετα, η πρώτη στάση είναι σχεδόν πάντα μια οθόνη.
Μια αναζήτηση για το άγχος, την αϋπνία ή την ψυχική εξάντληση μπορεί να οδηγήσει σε εκατοντάδες βίντεο, άρθρα και αναρτήσεις. Μέσα σε λίγα λεπτά, ο χρήστης εκτίθεται σε ένα μωσαϊκό από επιστημονικές συμβουλές, προσωπικές μαρτυρίες, διαφημίσεις, σύντομα αποσπάσματα από podcasts και περιεχόμενο δημιουργών που υπόσχονται λύσεις για σχεδόν κάθε πρόβλημα. Η ποσότητα της πληροφορίας είναι πρωτοφανής. Το ίδιο όμως και ο ανταγωνισμός για την προσοχή.
Στην καρδιά αυτής της διαδικασίας βρίσκονται οι αλγόριθμοι των ψηφιακών πλατφορμών. Ο ρόλος τους είναι να επιλέγουν ποιο περιεχόμενο θα εμφανιστεί μπροστά μας, βασιζόμενοι στις προηγούμενες επιλογές, στις αλληλεπιδράσεις και στον χρόνο που αφιερώνουμε σε κάθε ανάρτηση. Ο στόχος τους δεν είναι να αξιολογήσουν ποια πληροφορία είναι περισσότερο αξιόπιστη ή επιστημονικά τεκμηριωμένη. Ο στόχος τους είναι να διατηρήσουν το ενδιαφέρον του χρήστη όσο το δυνατόν περισσότερο, γιατί ο χρόνος προσοχής αποτελεί το σημαντικότερο νόμισμα της ψηφιακής οικονομίας.⁴
Αυτό δημιουργεί ένα ενδιαφέρον παράδοξο. Οι ίδιες πλατφόρμες που δίνουν πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας επιστημονική γνώση μπορούν να προωθήσουν με την ίδια ευκολία υπεραπλουστευμένες ή ατεκμηρίωτες αφηγήσεις, εφόσον αυτές προκαλούν μεγαλύτερη αλληλεπίδραση. Δεν πρόκειται απαραίτητα για πρόθεση παραπληροφόρησης. Είναι συνέπεια του τρόπου με τον οποίο λειτουργούν τα συστήματα προτάσεων περιεχομένου. Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο σύνθετη όταν προστεθεί ο ανθρώπινος παράγοντας. Η ψυχολογική έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι τείνουν να εμπιστεύονται περισσότερο πρόσωπα με τα οποία αισθάνονται οικειότητα, ακόμη και όταν αυτή η σχέση είναι μονομερής. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως παρακοινωνική σχέση (parasocial relationship): ο θεατής αισθάνεται ότι γνωρίζει προσωπικά έναν δημιουργό περιεχομένου, παρότι η σχέση υπάρχει μόνο μέσω της οθόνης.⁵
Στον χώρο της προσωπικής ανάπτυξης, η δυναμική αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ο δημιουργός περιεχομένου δεν παρουσιάζεται μόνο ως ειδικός. Μοιράζεται προσωπικές εμπειρίες, στιγμές της καθημερινότητάς του, δυσκολίες και επιτυχίες. Σταδιακά δημιουργείται η αίσθηση μιας σχέσης εμπιστοσύνης, η οποία συχνά επηρεάζει περισσότερο τις αποφάσεις του κοινού από ό,τι ένας κατάλογος επιστημονικών προσόντων. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι influencers ή οι δημιουργοί περιεχομένου στερούνται αξιοπιστίας. Πολλοί από αυτούς συνεργάζονται με επιστήμονες ή διαθέτουν οι ίδιοι ουσιαστική κατάρτιση. Το ζητούμενο είναι διαφορετικό: στην ψηφιακή εποχή, η αξιοπιστία δεν οικοδομείται μόνο μέσα από τη γνώση. Διαμορφώνεται και από την ορατότητα, την αφήγηση, την αισθητική και την ικανότητα δημιουργίας σχέσης με το κοινό. Η μετατόπιση αυτή έχει αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αναζητούν πληροφορίες για την υγεία και την προσωπική ανάπτυξη. Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, ολοένα και περισσότεροι χρήστες, ιδιαίτερα νεότερων ηλικιών, χρησιμοποιούν πλατφόρμες όπως το TikTok και το Instagram ως βασική πηγή ενημέρωσης για θέματα υγείας, ψυχολογίας και ευεξίας, παρά το γεγονός ότι η ποιότητα του περιεχομένου παρουσιάζει μεγάλη διακύμανση.⁶
Τα κοινωνικά δίκτυα συνέβαλαν σημαντικά στη διάδοση γνώσεων για την ψυχική υγεία, στη μείωση του στίγματος γύρω από την ψυχοθεραπεία και στην ευρύτερη συζήτηση για ζητήματα που άλλοτε παρέμεναν στο περιθώριο. Ταυτόχρονα, όμως, κατέστησαν πολύ πιο δύσκολο για τον μέσο χρήστη να διακρίνει πότε μια πληροφορία βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα και πότε σε προσωπικές πεποιθήσεις ή εμπορικές στρατηγικές.
Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη αλλαγή της ψηφιακής εποχής να μην είναι ότι έχουμε περισσότερες επιλογές. Είναι ότι οι επιλογές αυτές φιλτράρονται συνεχώς από συστήματα που γνωρίζουν όλο και περισσότερα για τις προτιμήσεις μας. Η αναζήτηση του νοήματος παραμένει προσωπική· η διαδρομή προς αυτό, όμως, διαμορφώνεται ολοένα και περισσότερο από αόρατους ψηφιακούς μηχανισμούς.
Και αυτό μας οδηγεί στο επόμενο, πιο ευαίσθητο, ερώτημα: όταν η προσωπική ανάπτυξη μετατρέπεται σε αντικείμενο έντονης προβολής και εμπορικής αξίας, πού συναντώνται η επιστημονική γνώση και το marketing;

Η συνέχεια στην έντυπη έκδοση
Το άρθρο «Η βιομηχανία της αφύπνισης» συνεχίζεται στην έντυπη έκδοση του Holistic Life, όπου εξετάζουμε πώς η αναζήτηση προσωπικής ανάπτυξης και νοήματος μετατρέπεται σε μια παγκόσμια αγορά: από τον ρόλο των social media και των αλγορίθμων έως το science washing, το AI wellness και τη διαρκή υπόσχεση μιας «καλύτερης εκδοχής» του εαυτού μας.
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην έντυπη έκδοση του Holistic Life.

Η συζήτηση γύρω από τα social media και την ψυχική υγεία των παιδιών επικεντρώνεται συνήθως σε όσα μπορούμε να παρατηρήσουμε και να μετρήσουμε: άγχος, κατάθλιψη, διατροφικές διαταραχές, εξάρτηση από την οθόνη, κοινωνική απομόνωση, προβλήματα αυτοεκτίμησης. Η ψυχαναλύτρια και συγγραφέας Robin Kirman, όμως, θέτει ένα βαθύτερο ερώτημα: τι συμβαίνει στην εσωτερική ζωή ενός παιδιού όταν ένα μεγάλο μέρος της ανάπτυξής του διαμορφώνεται μέσα από τα social media; Σε πρόσφατο άρθρο στον Guardian, η Kirman υποστηρίζει ότι ίσως δεν έχουμε ακόμη κατανοήσει πλήρως μία από τις σημαντικότερες συνέπειες της ψηφιακής ζωής: την επίδρασή της στην ικανότητα του παιδιού να ανακαλύπτει τι πραγματικά θέλει και, μέσα από αυτό, ποιο είναι. (The Guardian) 
Η αφετηρία της είναι μια ιστορία από δικαστική υπόθεση στις ΗΠΑ σχετικά με την εξάρτηση ανηλίκων από τα social media. Μια νεαρή γυναίκα, η Kaley, η οποία χρησιμοποιούσε κοινωνικά δίκτυα από την ηλικία των έξι ετών, ρωτήθηκε κάποτε από τη θεραπεύτριά της πώς θα έμοιαζε η ιδανική της ημέρα, εάν μπορούσε να πραγματοποιηθεί οποιαδήποτε επιθυμία της. Η απάντησή της ήταν ότι θα ήθελε να είναι πιο όμορφη. Για την Kirman αυτή η απάντηση είναι ενδεικτική ενός βαθύτερου προβλήματος. Ένα παιδί ή ένας έφηβος θα μπορούσε να επιθυμεί να ταξιδέψει, να δημιουργήσει κάτι, να αγαπήσει, να ανακαλύψει, να μάθει, να παίξει, να γνωρίσει ανθρώπους ή να βιώσει μια περιπέτεια. Στην περίπτωση της Kaley, όμως, ο ορίζοντας των πιθανών επιθυμιών είχε συρρικνωθεί γύρω από μία και μόνη ιδέα: την εικόνα του εαυτού της στα μάτια των άλλων.

Πώς μαθαίνουμε τι πραγματικά θέλουμε; Η Kirman στρέφεται στη θεωρία του Βρετανού παιδιάτρου και ψυχαναλυτή Donald Winnicott. Για τον Winnicott, η ανάπτυξη μιας αυθεντικής αίσθησης του εαυτού συνδέεται στενά με την ελευθερία του παιδιού να ακολουθεί αυθόρμητες παρορμήσεις και ενδιαφέροντα. Ένα παιδί που σκαρφαλώνει σε έναν φράχτη επειδή θέλει να δει τι υπάρχει από την άλλη πλευρά, που επινοεί ένα παιχνίδι χωρίς συγκεκριμένο σκοπό ή που τραβά βιβλία από ένα ράφι μέχρι να βρει κάτι που του κινεί την περιέργεια, δεν περνά απλώς την ώρα του. Μέσα από αυτές τις μικρές πράξεις αρχίζει να ανακαλύπτει τι το ενδιαφέρει. Και μαζί με αυτό, σύμφωνα με αυτή την ψυχαναλυτική οπτική, ανακαλύπτει σταδιακά ποιο είναι. Το πρόβλημα που εντοπίζει η Kirman είναι ότι τα social media εισάγουν έναν εξωτερικό παρατηρητή σχεδόν σε κάθε πλευρά αυτής της διαδικασίας. Η πράξη, το ενδιαφέρον, η εμφάνιση ή η γνώμη του παιδιού μπορούν πλέον να φωτογραφηθούν, να δημοσιευθούν, να σχολιαστούν και να μετρηθούν. Likes, followers, views και σχόλια δημιουργούν έτσι ένα περιβάλλον όπου το παιδί δεν αναρωτιέται μόνο «τι μου αρέσει;», αλλά όλο και συχνότερα «τι θα αρέσει στους άλλους;».

Από τον αυθεντικό στον «κατασκευασμένο» εαυτό: Εδώ η Kirman χρησιμοποιεί μία από τις γνωστότερες έννοιες του Winnicott: το false self, τον «ψευδή εαυτό». Δεν σημαίνει ότι κάποιος προσποιείται συνειδητά ότι είναι κάτι άλλο. Περιγράφει περισσότερο έναν εαυτό που μαθαίνει να προσαρμόζεται υπερβολικά στις προσδοκίες του περιβάλλοντος. Σε ένα ψηφιακό περιβάλλον αυτό μπορεί να πάρει μια ιδιαίτερα έντονη μορφή. Το παιδί αρχίζει να παρατηρεί τον εαυτό του σχεδόν σαν να ήταν τρίτος άνθρωπος: Πώς φαίνομαι; Πόσο δημοφιλής είμαι; Αρέσει αυτό που κάνω; Πόσα likes πήρε; Πώς συγκρίνομαι με τους άλλους; Η Kirman θεωρεί ότι αυτή η συνεχής αξιολόγηση μπορεί να απομακρύνει τον νέο άνθρωπο από μια πιο αυθόρμητη εσωτερική σχέση με τις επιθυμίες του. Αντί να ζει μια εμπειρία, αρχίζει συγχρόνως να παρακολουθεί πώς φαίνεται ενώ τη ζει. Και αυτή η διαφορά είναι ουσιαστική.

Όταν η περιέργεια γίνεται ατελείωτο scrolling: Η συγγραφέας συνδέει ακόμη το ζήτημα με το έργο του νευροεπιστήμονα Jaak Panksepp, ο οποίος είχε περιγράψει ένα θεμελιώδες νευροβιολογικό σύστημα αναζήτησης, το λεγόμενο Seeking system. Πρόκειται, απλουστευμένα, για τον μηχανισμό που μας ωθεί προς το καινούργιο: να εξερευνήσουμε, να αναζητήσουμε, να περιμένουμε κάτι, να κινηθούμε προς έναν στόχο. Κατά την Kirman, η δύναμη των social media βρίσκεται ακριβώς στο ότι αξιοποιούν αυτή την τάση. Κάθε swipe μπορεί να αποκαλύψει κάτι νέο. Κάθε ειδοποίηση υπόσχεται μια μικρή έκπληξη. Κάθε νέο βίντεο δημιουργεί την προσδοκία του επόμενου. Έτσι, η ίδια η ανάγκη για αναζήτηση μπορεί να εγκλωβιστεί μέσα σε έναν κλειστό κύκλο. Το παιδί εξακολουθεί να «αναζητά», αλλά η αναζήτησή του δεν στρέφεται απαραίτητα προς τον πραγματικό κόσμο, προς ένα ενδιαφέρον, μια δεξιότητα, έναν άνθρωπο ή μια εμπειρία. Στρέφεται προς το επόμενο περιεχόμενο. Η Kirman το περιγράφει ως μια αλλοίωση της επιθυμίας: η φυσική περιέργεια χάνει την ποικιλία και τον αυθορμητισμό της και προσανατολίζεται συνεχώς προς το feed.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ο χρόνος οθόνης: Συχνά αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα των social media ποσοτικά: πόσες ώρες περνά ένα παιδί στο κινητό; Πόσο TikTok βλέπει; Πόσο χρόνο βρίσκεται στο Instagram; Η Kirman προτείνει να θέσουμε και μια διαφορετική ερώτηση: Τι καταλαμβάνει ο ψηφιακός κόσμος μέσα στην εσωτερική ζωή του παιδιού; Ένα παιδί μπορεί να περάσει δύο ώρες στο διαδίκτυο και παρ' όλα αυτά να έχει φίλους, ενδιαφέροντα, παιχνίδι, δημιουργικότητα, περιέργεια και έναν ζωντανό κόσμο έξω από την οθόνη. Ένα άλλο μπορεί να έχει οργανώσει μεγάλο μέρος της αυτοεκτίμησης και της ταυτότητάς του γύρω από το πώς εμφανίζεται και πώς αξιολογείται διαδικτυακά. Η διαφορά δεν μετριέται εύκολα με ένα χρονόμετρο.

Χώρος για να μην συμβαίνει τίποτα: Η προσέγγιση της Kirman οδηγεί τελικά σε μια αρκετά απλή αλλά απαιτητική ιδέα: τα παιδιά χρειάζονται χώρο στον οποίο δεν παρακολουθούνται, δεν αξιολογούνται και δεν χρειάζεται να παρουσιάζουν τον εαυτό τους. Χρειάζονται χρόνο για τεμπελιά, παιχνίδι, εξερεύνηση και ενδιαφέροντα που δεν έχουν κοινό. Χρειάζονται δραστηριότητες που δεν φωτογραφίζονται και στιγμές που δεν μετατρέπονται σε περιεχόμενο. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε χρήση των social media οδηγεί αναγκαστικά σε ψυχική βλάβη, ούτε ότι η ψυχαναλυτική ερμηνεία της Kirman αποτελεί από μόνη της επιστημονική απόδειξη. Η ίδια παρουσιάζει μια κλινική και θεωρητική ανάγνωση ενός πολύπλοκου φαινομένου. Αλλά ίσως θέτει μια ερώτηση που αξίζει να κρατήσουμε. Όταν ένα παιδί μεγαλώνει διαρκώς μπροστά σε ένα πραγματικό ή φανταστικό κοινό, πόσο εύκολο είναι να ανακαλύψει ποιο θα ήταν εάν κανείς δεν το παρακολουθούσε; Ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση της ψηφιακής εποχής δεν είναι μόνο να βοηθήσουμε τα παιδιά να χρησιμοποιούν λιγότερο τις οθόνες. Είναι να προστατεύσουμε εκείνον τον εσωτερικό χώρο όπου μπορούν, χωρίς likes, αλγόριθμους και συγκρίσεις, να ανακαλύψουν τι τα συγκινεί, τι επιθυμούν και τελικά ποια θέλουν να γίνουν.

Αναφορές

  1. Avci H, Baams L, Kretschmer T. A Systematic Review of Social Media Use and Adolescent Identity Development. Adolescent Research Review, 2025. DOI: 10.1007/s40894-024-00251-1.
  1. Pérez-Torres V. Social media: a digital social mirror for identity development during adolescence. Current Psychology, 2024. DOI: 10.1007/s12144-024-05980-z.
  1. American Psychological Association. Health Advisory on Social Media Use in Adolescence.
  1. Social Media Use and adolescents’ mental health and well-being: An umbrella review. Computers in Human Behavior Reports, 2024. DOI: 10.1016/j.chbr.2024.100404.

ΣΥΝΘΕΣΗ
Το Human Design System (Σύστημα Ανθρώπινου Σχεδιασμού) είναι μια σύνθεση αρχαίων συστημάτων γνώσης και σύγχρονων επιστημών. Ενώνει δεδομένα της Σωματιδιακής Φυσικής, Μηχανικής, Βιολογίας και Βιοχημείας με την παραδοσιακή σοφία της Δυτικής Αστρολογίας, του κινεζικού Ι-ΤΣΙΝΓΚ, του Ινδουιστικού-Βραχμανικού Συστήματος Chakra και του Δέντρου της Ζωής της Καμπάλα.
Στο Human Design περιστρέφονται τα πάντα γύρω από τη λήψη αποφάσεων. Βάσει των στοιχείων γέννησης ενός ατόμου υπολογίζεται το μοναδικό ολιστικό του σχέδιο – ο προσωπικός του χάρτης. Αποτυπώνει τα μόνιμα καθορισμένα χαρακτηριστικά του εαυτού του από τα οποία απορρέει ο αυθεντικός και αξιόπιστος τρόπος να παίρνει αποφάσεις. Το ολιστικό σχέδιο συνδέει την ευφυϊα του σώματος με την αντίληψη της προσωπικότητας. Τα βασικότερα στοιχεία του σχεδίου είναι ο ΤΥΠΟΣ ενός ατόμου και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ του. Τύπος και Στρατηγική & Εσωτερική Εξουσία (Σ&ΕΕ) αποτελούν τα εργαλεία κλειδιά που μπορούν να καθοδηγήσουν έναν άνθρωπο κάθε στιγμή της ζωής του.

ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΤΗΣ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ
Το Human Design είναι η Επιστήμη της Διαφοροποίησης[1]. Με την εφαρμογή της Σ&ΕΕ βγαίνει σταδιακά στην επιφάνεια ο αυθεντικός εαυτός ενός ατόμου, δηλαδή η ολότητα των μοναδικών χαρακτηριστικών που υπάρχουν από τη στιγμή της γέννησης θεμελιωμένα στο DNA του και τον διαφοροποιούν από τους άλλους. Εφαρμόζοντας τη Σ&ΕΕ αναδύεται σιγά-σιγά η μοναδικότητα που καλύπτεται από στρώματα παγιωμένων μοτίβων σκέψης και συμπεριφοράς. Μοτίβων σκέψης και συμπεριφοράς που υιοθετούνται και ενισχύονται στο πλαίσιο μιας εξαρτημένης μάθησης και επιρροής (Conditioning) κατά τη διάρκεια της ζωής.

ΕΠΙΡΡΟΗ και ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗ ΜΑΘΗΣΗ
Η επιρροή και εξαρτημένη μάθηση λειτουργεί μέσω του ανοιχτού ενός σχεδίου – μέσω των ανοιχτών κέντρων, πυλών και καναλιών. Οτιδήποτε είναι ανοιχτό περιέχει υποδοχείς και είναι δεκτικό στην επιρροή του περιβάλλοντος, είτε πρόκειται για κάποιο άλλο άτομο, είτε πρόκειται για τη συνεχόμενη επιρροή των νετρίνων του πλανητικού προγράμματος.[2] Το μυαλό – η αντίληψη της προσωπικότητας – ταυτίζεται με την μεταβαλλόμενη ενέργεια (πίεση, φόβους, επιθυμίες, προσδοκίες κ.τ.λ.) που δέχεται από το περιβάλλον και μαθαίνει να προσαρμόζεται και να συμμορφώνεται με αυτήν. Αναπτύσσει στρατηγικές για να μπορέσει να διαχειριστεί τη διακεκομμένη πρόσβαση στην ενέργεια που αντιλαμβάνεται. Οι στρατηγικές αυτές παγιώνονται, γίνονται μοτίβα και συνήθειες που καταστέλλουν ή κρύβουν τον αληθινό εαυτό ενός ατόμου.

ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ
Αρχίζοντας να ακολουθεί κανείς τη Σ&ΕΕ αρχίζει να συνειδητοποιεί την επιρροή και ταύτιση με την ενέργεια του περιβάλλοντος και πως τον ωθεί σε δράση. Αρχίζει να διακρίνει αυτό που είναι από αυτό που δέχεται. Ανακαλύπτει πως όταν προκύπτουν αποφάσεις και δράσεις από την εφαρμογή της Σ&ΕΕ, βιώνει μια διαφορετική αίσθηση. Εφαρμόζοντας τη Σ&ΕΕ αρχίζει η διαδικασία αντιστροφής της εξαρτημένης μάθησης (Deconditioning).
Ζητούμενο δεν είναι η εξάλειψη της επιρροής την οποία βέβαια όχι μόνο δεχόμαστε αλλά και ασκούμε. Ζητούμενο είναι αφενός η συνειδητοποίηση ότι πρόκειται για επιρροή και αφετέρου το αυθεντικό φιλτράρισμά της μέσω του καθορισμένου. Ζητούμενο είναι η εξαρτημένη μάθηση να γίνει εμπλουτισμένη εξελιγμένη μάθηση που θα μπορέσει με τη σειρά της να γίνει αυθεντική πολύτιμη συνεισφορά.   

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
Εφαρμόζοντας την Σ&ΕΕ μπαίνει κανείς σε μια διαδικασία ολιστικής μετεκπαίδευσης η οποία συμπεριλαμβάνει τη συνειδητοποίηση του ανοιχτού ΚΑΙ του καθορισμένου του σχεδίου του. Διότι η επί σειρά ετών εξαρτημένη μάθηση δεν αφήνει αλώβητο το καθορισμένο – τον αυθεντικό εαυτό. Δυσλειτουργεί και το καθορισμένο. Για να γίνουν το ανοιχτό και το καθορισμένο πάλι λειτουργικά, πρέπει το καθορισμένο να βγει απ’ την καταστολή και το ανοιχτό να καθαρίσει. Είναι μια διαδικασία κατά την οποία επανέρχεται το σώμα και αναλαμβάνει τον έλεγχο της πορείας και το μυαλό αποσύρεται σταδιακά από την εξουσία, εξοικειώνεται με το ρόλο του παρατηρητή και εκφραστή και χαλαρώνει.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
Ας δούμε ενδεικτικά το σχέδιο της Μάρθας: Η Μάρθα είναι Μανιφεστορική Γεννήτρια. Η Στρατηγική της είναι να περιμένει ώστε να δει τι θα της φέρει η ζωή. Η Εσωτερική της Εξουσία που είναι υπεύθυνη για τη λήψη αποφάσεων είναι η ανταπόκριση του Ιερού.

01 HDS

Ως Γεννήτρια η Μάρθα είναι σχεδιασμένη να νιώθει ευχαρίστηση και ικανοποίηση με αυτό που ανταποκρίνεται να κάνει. Η ένδειξη κλειδί για τη Μάρθα πως παραβιάζει τη Σ&ΕΕ της είναι όταν νιώθει αγανάκτηση και θυμό. Το βίωμα της αγανάκτησης και του θυμού είναι σαφείς ενδείξεις πως έχει αποπροσανατολιστεί, πως κινείται ενάντια στο σχέδιό της, ενάντια στη διαθεσιμότητα της ενέργειάς της και εν τέλει ενάντια στο σκοπό της ενσάρκωσής της. Ο σκοπός ύπαρξης της Μάρθας είναι να προσφέρει προσανατολισμό καθοδηγώντας τους γύρω της σε ένα ασφαλές μέλλον. Πως μπορεί όμως να το κάνει αυτό όταν κινείται ενάντια στον εαυτό της? Όταν δεν αποκτά τα απαραίτητα βιώματα για αυτήν ώστε να μπορέσει να ασκήσει τον ηγετικό ρόλο που είναι σχεδιασμένη να ασκήσει?

ΟΤΑΝ ΧΑΝΕΤΑΙ Ο ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ
Το σχέδιο ενός ατόμου αποτυπώνει αυτό που είναι – ο αληθινός του εαυτός, και αυτό που δεν είναι – ο μη-εαυτός του. Ο εαυτός είναι το μόνιμα καθορισμένο, αυθεντικό και αξιόπιστο. Ο μη-εαυτός είναι το ανοιχτό (λευκό) που δέχεται επιρροή, που μεταβάλλεται, αυτό που καθορίζεται με διακεκομμένο τρόπο ανάλογα με το περιβάλλον.  Ο μη-εαυτός είναι ζωτικής σημασίας, διότι καθιστά δυνατή την εξέλιξη, κατανόηση και σοφία μας, ανοίγοντάς μας παράθυρα προς τους δρόμους του (έξω) κόσμου. Ο εαυτός μας όμως είναι το σπίτι, το καταφύγιο, η στέγη μας που προσφέρει μόνιμη ασφάλεια και προστασία. Όταν βασιζόμαστε στον μη-εαυτό για να αποφασίζουμε για τη ζωή μας αγνοώντας τον αληθινό μας εαυτό, είναι σαν να αφήνουμε το σπίτι μας για να βρούμε ασφάλεια και προστασία στο δρόμο. Η Σ&ΕΕ λειτουργεί ως πυξίδα που μας κατευθύνει προς την είσοδο του σπιτιού μας, και εντός του σπιτιού σε μια άνετη θέση στο παράθυρο με καλή θέα. Βέβαια όλα είναι σχετικά, αυτό ισχύει και για την θέα. Το ότι είναι καλή δεν σημαίνει απαραιτήτως πως είναι και όμορφη, καλαίσθητη, ήρεμη. Είναι όμως η θέα που απαιτεί η ιδιοσυγκρασία μου να βιώσω ώστε να εξελιχθώ και να ωριμάσω στο μέτρο που είναι δυνατό.

ΦΥΣΙΚΗ ΠΙΕΣΗ
Όπως δείχνει το σωματογράφημα, η Μάρθα έχει το κέντρο της Ρίζας ανοιχτό. Η Ρίζα είναι το κέντρο φυσικής πίεσης, στρες και αδρεναλίνης που βιολογικά αναλογεί στα επινεφρίδια.

02 HDS

Η Ρίζα δημιουργεί την πίεση να εξελιχθούμε, να προσαρμοστούμε, να ρισκάρουμε, να διορθώσουμε, να μεταμορφωθούμε προκειμένου να διατηρήσουμε τη ζωτικότητά μας και να βελτιώσουμε τη ζωή μας. Η ιδιαιτερότητα του κέντρου της Ρίζας είναι ότι είναι ταυτόχρονα κέντρο πίεσης και κέντρο κινητήρας. Είναι το καύσιμο για την εξέλιξή μας και η ισχυρότερη ενέργεια που διαθέτουμε. Η Μάρθα έχει αυτό το κέντρο ανοιχτό, που σημαίνει πως δεν έχει ένα σταθερό, συνεχόμενο τρόπο να αντιμετωπίζει και να επεξεργάζεται φυσική πίεση. Δεν είναι κατασκευασμένη – ας μου επιτραπεί η έκφραση – να λειτουργεί για μεγάλο χρονικό διάστημα σε υψηλές στροφές.
Ας υποθέσουμε πως ο σύντροφος της Μάρθας ή η συγκάτοικός της έχουν καθορισμένο το κέντρο της Ρίζας. Η ανοιχτή Ρίζα της Μάρθας δέχεται την πίεση του περιβάλλοντός της και την ενισχύει. Εάν η Μάρθα ταυτιστεί με την ενέργεια που δέχεται και ενισχύει, θα πιεστεί να δράσει προκειμένου να προσαρμοστεί, διορθώσει, εξελιχθεί κ.τ.λ., και να απαλλαγεί από την πίεση. Η στρατηγική που αναπτύσσει το μυαλό στην περίπτωση της ανοιχτής Ρίζας είναι «Πρέπει να βιαστώ, να ξεμπερδεύω με αυτή τη δουλειά να κάνω την επόμενη.»  Η Μάρθα υιοθετώντας τα επίπεδα πίεσης του περιβάλλοντός της ωθείται να αναλαμβάνει ένα φόρτο εργασίας που υπερβαίνει κατά πολύ την αντοχή της. Σωματικά οδηγείται σε υπερκόπωση και κατάρρευση και ψυχολογικά σε κατάθλιψη. Διότι αυτό που αντιλαμβάνεται ψυχολογικά μέσω της ανοιχτής Ρίζας είναι ότι ενώ μονίμως προσπαθεί δεν βρίσκει απαλλαγή από την πίεση. Νιώθει ότι έχει διαρκώς στρες χωρίς να βιώνει ικανοποιητική εξέλιξη και βελτίωση της ζωής της. Όπως λέει το δημώδες: «Τρέχει και δεν φτάνει.»

ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ  Σ & ΕΕ
Η εφαρμογή της Σ&ΕΕ της δίνει τη δυνατότητα να αποφασίσει βάσει σχεδίου και ιδιοσυγκρασίας της ποιες δραστηριότητες/εργασίες είναι σωστές για αυτήν να αναλάβει. Η εφαρμογή της Σ&ΕΕ θα της επιτρέψει να ανταποκριθεί στις εργασίες για τις οποίες η δική της σταθερά καθορισμένη ενέργεια είναι και διαθέσιμη. Έτσι θα αναλάβει αυτά που αναλογούν και συμβαδίζουν με τη φυσική της ενέργεια. Ως αποτέλεσμα θα βιώσει για την ιδιοσυγκρασία της ανεκτά επίπεδα πίεσης και στρες. Και εν τέλει ως Γεννήτρια θα έχει τη δυνατότητα να βιώσει και την ικανοποίηση και ευχαρίστηση που αναζητά.

ΠΙΕΣΗ ΣΚΕΨΗΣ
Στο σχέδιο της Μάρθας το κέντρο του Κεφαλιού είναι καθορισμένο. Το κέντρο του Κεφαλιού είναι και αυτό κέντρο πίεσης. Εδώ πρόκειται για την πίεση-καύσιμο να σκεφτούμε, εδώ δημιουργούνται ερωτήματα, αμφιβολίες και απορίες. Εδώ προσπαθούμε να βγάλουμε νόημα από αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, από τις εμπειρίες μας. Παίρνουμε έμπνευση από τις εμπειρίες μας και μας δημιουργούνται ερωτήματα και απορίες σχετικά με αυτές. Βιολογικά το κέντρο του Κεφαλιού αναλογεί στην επίφυση που ρυθμίζει μεταξύ άλλων τον κύκλο ύπνου-αφύπνισης του σώματος. Η επίφυση ρυθμίζει τη ροή πληροφορίων από τον εγκεφαλικό φλοιό προς τις περιοχές φαιάς ουσίας και αντίστροφα. Έχοντας τη θέση της στο κέντρο διανοητικής πίεσης του Κεφαλιού, η επίφυση ρυθμίζει το καύσιμο για τις διανοητικές-γνωστικές λειτουργίες. Ασκεί πίεση στο κέντρο του Ajna / Mυαλού που είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία εννοιών, εξηγήσεων, ερμηνειών, ιδεών, θεωριών.

03 HDS


Το κέντρο του Κεφαλιού δημιουργεί την πίεση να σκεφτούμε και να βρούμε απαντήσεις, δεν είναι όμως κέντρο κινητήρας. Δεν έχει την ενέργεια κινητήρα για να πραγματοποιήσει τις σκέψεις του. Το ότι η Μάρθα έχει το κέντρο του Κεφαλιού καθορισμένο σημαίνει πως έχει μια μόνιμη, σταθερά καθορισμένη πίεση να σκέφτεται και να προσπαθεί να βγάλει νόημα από αυτά που συμβαίνουν. Είναι σημαντικό η Μάρθα να αποδεχθεί αυτή τη διαρκή πίεση χωρίς να προσπαθεί να την αποφύγει ή να τη μετατρέψει σε πράξη προκειμένου να εκτονωθεί. Είναι σημαντικό να δει πως οι εμπειρίες της φυσιολογικά της δημιουργούν σύγχυση, αμφιβολίες και απορίες, συνθήκες που την οδηγούν στην αναζήτηση νοήματος και απαντήσεων. Οι απαντήσεις όμως προκύπτουν με το δικό τους ρυθμό και timing. Εάν προσπαθήσει η Μάρθα να εκβιάσει νόημα και απαντήσεις, στρέφει την πίεση προς τα μέσα και προκαλεί στον εαυτό της άγχος και αμφισβήτηση.

ΟΛΙΣΤΙΚΟ ΟΦΕΛΟΣ ΤΗΣ  Σ & ΕΕ
Στην παραπάνω ανάλυση αναφέρθηκα ενδεικτικά σε μόνο δύο κέντρα και πως λειτουργούν ή δυσλειτουργούν ως ανοιχτά ή καθορισμένα κέντρα. Το σχέδιο ενός ανθρώπου αποτελείται ωστόσο από εννέα κέντρα και το καθένα, ανοιχτό ή καθορισμένο, συμβάλλει με το δικό του τρόπο στο ολιστικό βίωμα της ζωής και της αίσθησης σωματικής και ψυχικής ισορροπίας.

04 HDS

Ο άνθρωπος των εννέα κέντρων – ως εξέλιξη του πλάσματος των επτά κέντρων γνωστό από την Ινδουιστική-Βραχμανική παράδοση – διαθέτει ένα σημαντικό πλεονέκτημα: Η κατασκευή του του επιτρέπει να εμπιστεύεται απολύτως την μοναδική από το σώμα και την προσωπικότητα απορρέουσα Στρατηγική & Εσωτερική Εξουσία του, χωρίς να εξαρτάται από τις στρατηγικές του μυαλού για να εξασφαλίσει την επιβίωσή του.
Η αξία της Στρατηγικής & Εσωτερικής Εξουσίας είναι ανεκτίμητη. Συντονίζει και συγχρονίζει την πολυπλοκότητα του ολιστικού σχεδίου κάθε στιγμή αναμονής και απόφασης. Η Μάρθα εφαρμόζοντας την Σ&ΕΕ έχει τη δυνατότητα να βιώσει τις εμπειρίες που αντιστοιχούν στο σχέδιό της και είναι απαραίτητες για την ιδιοσυγκρασία της ώστε να πάρει τα μαθήματα που πρέπει να πάρει, προκειμένου να αντιμετωπίσει συγχύσεις, αμφιβολίες και απορίες αναγκαίες για να οδηγηθεί στις απαντήσεις που αναζητά. Απώτερος σκοπός είναι να δώσει έμπνευση και τροφή για σκέψη στους άλλους και κυρίως να αποκτήσει και να μοιραστεί επίγνωση.

ΥΓΕΙΑ, ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ
Τα οφέλη από την εφαρμογή της Στρατηγικής & Εσωτερικής Εξουσίας είναι πολλά. Σωματικά εξασφαλίζεται η αποτελεσματικότερη και υγιέστερη δυνατή χρήση της διαθέσιμης ενέργειας του οργανισμού. Ας μην ξεχνάμε πως η Σ&ΕΕ αποτελεί το έμφυτο σύστημα πλοήγησής μας μέσω των αποφάσεων που προκύπτουν από αυτήν. Το νόημα αυτού του συστήματος είναι να μας κατευθύνει στα σημεία εμπειριών και βιωμάτων που απαιτεί ο σκοπός της ύπαρξής μας, και να το κάνει αυτό προκαλώντας την ελάχιστη δυνατή σωματική καταπόνηση. Και κυρίως προσφέροντας τη μέγιστη δυνατή προστασία και ασφάλεια.
Η ομαλή σωματική λειτουργία οδηγεί και στην ψυχική και πνευματική ισορροπία. Και αυτή η ισορροπία δίνει μια διαφορετική αίσθηση της ζωής, η οποία δεν πρέπει να είναι μια διαρκή μάχη και πάλη, βάσανο και βάρος. Με όλα αυτά που την κάνουν να είναι ζωή, με τα πάνω της και τα κάτω της, ανακαλύπτει κανείς πως είναι ωραία.
Σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο απρόβλεπτος, που το ένα κύμα σοκ διαδέχεται το άλλο και αυτά που θεωρούνταν κεκτημένα καταρρίπτονται, η εφαρμογή της προσωπικής Στρατηγικής & Εσωτερικής Εξουσίας δίνει μια τολμηρή και πρωτοποριακή λύση για να προσαρμοστεί και να διανύσει κανείς την κρίση.           

[1] Lynda Bunnell / Ra Uru Hu (2011): The Definitive Book of Human Design. The Science of Differentiation. HDC Publishing. Carlsbad

[2] Βλ. Lynda Bunnell / Ra Uru Hu (2011) και σχετικές διευκρινιστικές αναρτήσεις μου στο @thelivingyourdesignlab


Alexandra Goulimi
H Αλεξάνδρα Γουλιμή, Ph.D. είναι πιστοποιημένη επαγγελματίας του Human Design της Διεθνούς Σχολής Ανθρώπινου Σχεδιασμού (IHDS) και αρθρογράφος του Human Design BG5 Business Institute. Προσφέρει Online το Living Your Design Workshop όπου οι μετέχοντες μαθαίνουν το σχέδιό τους και πώς να το εφαρμόζουν στην καθημερινότητά τους. Είναι πτυχιούχος και διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και Επικοινωνίας των Πανεπιστημίων Μονάχου και Έσσεν Γερμανίας. Έχει πολυετή εμπειρία στο χώρο του Ανθρώπινου Δυναμικού. Η Αλεξάνδρα Γουλιμή ζει το σχέδιό της από το 2009. Ο τύπος της είναι Μανιφεστορική Γεννήτρια και ο δημόσιος ρόλος της (προφίλ) είναι 3/5 Πρωτοπόρος/Αγγελιοφόρος. Ζει στην Πάτρα.

Πέμπτη, 26 Ιουνίου 2025 08:40

Unani Tibb: Τα επίπεδα της ασθένειας

Σύμφωνα με την Ασκληπιακή Ιατρική (Unani Tibb) της σχολής της Κω και των κλασικών Ελλήνων ιατροφιλοσόφων, η ασθένεια είναι μία διαταραχή της φύσας-πνεύμα-ζωτικής δύναμης που διέπει, κυβερνά και θεραπεύει το σώμα. Τι είναι όμως η φύσα-πνεύμα-ζωτική δύναμη;

«Το ανθρώπινο σώμα αλλά και των λοιπών όντων τρέφεται με τρία είδη τροφών: με τα φαγητά, τα ποτά και τα πνεύματα. Το πνεύμα όταν είναι μέσα στο σώμα λέγεται φύσα και όταν είναι έξω από το σώμα λέγεται αέρας» (Ιπποκράτης «Περί Φυσών» παρ.3). (Διαβάστε το προηγούμενο άρθρο του Holistic Life, τεύχος 127). 
Ο Ιπποκράτης με τη φράση του «φύσις νούσων ιητρός», υπονοεί ότι «η φύσις-φύσα είναι η μόνη και πραγματική δύναμη που θεραπεύει» και όχι ο ιατρός, καθώς εκείνος χρειάζεται να είναι απλά ο βοηθός της.
Η ζωτική αυτή δύναμη επειδή είναι λεπτοφυής ενέργεια, έχει την δυνατότητα να κινείται σε όλα τα επίπεδα της ανθρώπινης ύπαρξης, από το υλικό σώμα, στο συναισθηματικό σώμα και στο πνευματικό σώμα. Σύμφωνα με την Πυθαγορική και Πλατωνική θεωρία της τριμέρειας της ανθρώπινης ύπαρξης και της ψυχής έχουμε:
Α) Το Επιθυμητικό, είναι ταυτισμένο με το σώμα και αφορά τις σωματικές λειτουργίες. Συνδέεται με τις βασικές σωματικές επιθυμίες, (πείνα, δίψα, σεξουαλική έλξη κ.ά.) και τις άλλες σωματικές ανάγκες, καθώς και τα πάθη του σώματος.
Β) Το Θυμοειδές, είναι ταυτισμένο με τις συναισθηματικές λειτουργίες, το θάρρος, την ορμή και την αίσθηση της τιμής. Συνδέεται με τις βασικές συναισθηματικές λειτουργίες, τα πάθη (οργή, ζήλεια, αλαζονεία κ.ά.) και τις επιθυμίες που δημιουργούν αυτά.
Γ) Το Λογιστικό, είναι ταυτισμένο με τις λειτουργίες του νου, την λογική, την διάνοια και την σοφία. Συνδέεται με τις βασικές νοητικές λειτουργίες (μνήμη, γλώσσα, συγκέντρωση, βούληση, κατανόηση κ.ά.).

Σε αυτά τα τρία επίπεδα κατηγοριοποιείται συνολικά η ανθρώπινη ύπαρξη. Τα επίπεδα αυτά συνδέονται μεταξύ τους και αλληλεπιδρούν, καθώς ο οργανισμός αποτελεί μία ολότητα. Το καθένα από αυτά μπορεί να διαιρεθεί και ν’ αναλυθεί σε μικρότερα τμήματα, είτε βαθύτερα είτε πιο εξωτερικά.Έτσι ο οργανισμός μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα κρεμμύδι, όπου οι φλούδες του αποτελούν τα μέρη-επίπεδα, ή όπως η κούκλα ματριόσκα (μπαμπούσκα), όπου η μία κούκλα βρίσκεται διαδοχικά μέσα στην άλλη. Ας δούμε τα τρία αυτά επίπεδα λίγο πιο αναλυτικά:

1ο επίπεδο - Σωματικό: Το σωματικό επίπεδο (αντιστοιχεί στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής), έχει τη δική του διαβάθμιση απ’ τα πιο εξωτερικά μέρη στα πιο εσωτερικά. Ξεκινώντας απ’ το εξωτερικό μέρος του το δέρμα, διαδοχικά προχωράμε στους βλεννογόνους και στη λέμφο, στους ιστούς και στην περιτονία, στο αίμα, στα οστά, στα όργανα και τέλος στο νωτιαίο μυελό και στο νευρικό σύστημα.

2ο επίπεδο Συναισθηματικό: Το συναισθηματικό επίπεδο (αντιστοιχεί στο θυμοειδές μέρος της ψυχής), έχει κι αυτό τη δική του διαβάθμιση. Στο εξωτερικό μέρος του έχουμε παθολογικά συναισθήματα όπως εύκολος εκνευρισμός και δυσαρέσκεια, μετά διαδοχικά προχωράμε σε άγχος-στρες, σε επιθετικότητα και ζήλεια, μετά σε κατάθλιψη, μετά σε φοβίες και σε μανία και τέλος σε τάσεις αυτοκτονίας.

3ο επίπεδο Νοητικό: Το νοητικό επίπεδο (αντιστοιχεί στο λογιστικό μέρος της ψυχής) εμφανίζει την δική του παθολογία, όπως αρχικά έλλειψη συγκέντρωσης, μετά διαδοχικά διαταραχή μνήμης, μετά παθήσεις του νευρικού συστήματος (παραισθήσεις και οράματα), σύγχυση ταυτότητας, μετά επιληψία και παράλυση, μετά παθήσεις τύπου Parkinson και Alzheimer και φθάνουμε στο τελευταίο στάδιο στην άνοια.

Το ανθρώπινο σώμα
Η ανθρώπινη οντότητα στην υλική σφαίρα ξεκινά να ζει και να αναπτύσσεται ως ένα είδος κυττάρων μικρού αριθμού, όπου πολλαπλασιάζονται σ’ ένα τεράστιο αριθμό τριών διαφορετικών ειδών κυττάρων, μέσα απ’ την διαδικασία της μίτωσης. Έτσι αναπτύσσεται και δημιουργείται το ανθρώπινο σώμα. Τα κύτταρα αυτά δημιουργούν τρία διαφορετικά επίπεδα: Το εκτόδερμα, το μεσόδερμα και το ενδόδερμα.
Τα επίπεδα αυτά περιπλέκονται μεταξύ τους και το ένα αντανακλά την παθολογία στο άλλο, καθώς το εξώδερμα καταλήγει να σχηματίζει το δέρμα και το νευρικό σύστημα, το μεσόδερμα σχηματίζει τα οστά και τον μυϊκό ιστό και το ενδόδερμα σχηματίζει τους ιστούς των εσωτερικών οργάνων. 
Η ασθένεια ως αίτιο, μπορεί να πλήξει τον οργανισμό και στα τρία επίπεδα της ύπαρξης. Η ευφυής Ζωτική Δύναμη για την προστασία της ανθρώπινης ύπαρξης, θα προσπαθήσει να μεταφέρει την ασθένεια σε όσο πιο εξωτερικά επίπεδα του οργανισμού μπορεί και κυρίως στο σώμα (σωματοποίηση της ασθένειας). Σε όλους μας έχει συμβεί, όταν κάποτε κάποιος μας πρόσβαλλε ή μας επιτέθηκε λεκτικά, σε λίγες ώρες να έχουμε πονοκέφαλο ή στομαχόπονο.
Εκεί στο σώμα θα δοθεί «η μάχη της θεραπείας», με σκοπό να εξαλειφθεί το πρωταρχικό αίτιο, όπου εδώ ήταν η επίθεση σε συναισθηματικό επίπεδο. Όμως όσο πιο βαθιά προς τα στρώματα του οργανισμού κινηθεί η ασθένεια, τόσο πιο έντονη επιδείνωση της υγείας έχουμε.
Για παράδειγμα, δερματοπάθεια όπου μετά από φαρμακευτική θεραπεία εξαφανίζεται, καταλήγει σε κάποιο χρονικό διάστημα να εμφανιστεί ιγμορίτιδα. Εδώ η ασθένεια κινείται από έξω προς τα μέσα, δηλαδή απ’ το δέρμα προς τους βλεννογόνους.

Οι Έλληνες Ασκληπιάδες ιατροφιλόσοφοι, γνωρίζοντας αυτές τις αναλογίες, χρησιμοποιούσαν μεθόδους θεραπείας βοηθώντας την φύσα-ζωτική δύναμη να εξωτερικεύσει την ασθένεια, βοηθώντας την στην διαδικασία της ίασης με τους εξής δύο τρόπους:

Α) Ενισχύοντας τα συμπτώματα (μέθοδος των ομοίων).
Β) Καθαρίζοντας τις υπερβολές, ή συμπληρώνοντας τις ελλείψεις (μέθοδος των αντιθέτων).

Για κανένα λόγο δεν δημιουργούσαν καταστολή των συμπτωμάτων, όπως δηλαδή γίνεται σήμερα απ’ την Αλλοπαθητική Ιατρική:

«Ο πυρετός που προκαλείται από το φλέγμα, άλλοτε δημιουργείται και θεραπεύεται από τα όμοια και άλλοτε από τα αντίθετα αυτών που τον προκάλεσαν… Και με τους δύο αυτούς τρόπους που είναι διαφορετικοί μεταξύ τους, ο άρρωστος γίνεται απολύτως καλά.» (Ιπποκράτης «Περί Τόπων των Κατά Άνθρωπον» παρ. 42)

Επομένως, η ασθένεια (διαταραχή της φύσας-ζωτικής δύναμης) αν αρχικά εμφανιστεί στο εξωτερικό επίπεδο του οργανισμού στο σώμα και μάλιστα στο δέρμα και κατασταλεί, τότε θα κινηθεί σε πιο εσωτερικά επίπεδα του σώματος, απ’ το δέρμα προς τους βλεννογόνους. Αν η καταστολή συνεχιστεί σε ένα ανάλογο χρονικό διάστημα θα εισχωρήσει ακόμη βαθύτερα, σε αίμα, οστά και όργανα, όπου μπορεί να φθάσει ακόμη και στο νευρικό σύστημα.
Ταυτόχρονα το συναισθηματικό σώμα θα υποστεί παθολογικά συμπτώματα και αν αυτή η πορεία συνεχιστεί θα βλαφτεί και το νοητικό σώμα, με τα αντίστοιχα συμπτώματα που προαναφέρθηκαν. Αυτή είναι η πορεία προς την ασθένεια, την πρόωρη γήρανση και στον θάνατο, καθώς η σύγχρονη επιστήμη εξακολουθεί να αγνοεί τις γνώσεις της Ασκληπιακής Ιατρικής και την Ελληνική Φιλοσοφία.

Το κύριο θέμα της επιστήμης του Human Design (Σύστημα Ανθρώπινου Σχεδιασμού) είναι η λήψη αποφάσεων ως ο εαυτός μας. Κατά το Human Design κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μοναδικό σχέδιο. Το σχέδιο (ή ο χάρτης) περιγράφει τις ιδιαιτερότητες του εαυτού μας και έναν αυθεντικό και αξιόπιστο τρόπο να παίρνουμε αποφάσεις. Για να υπολογιστεί το σχέδιο χρειάζονται η ημερομηνία, ο τόπος και η ακριβής ώρα γέννησης. Από το σχέδιο προκύπτουν, μεταξύ άλλων, ο ΤΥΠΟΣ ενός ατόμου, αλλά και η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ του, στις οποίες μπορεί να βασιστεί για να παίρνει αυθεντικές και αξιόπιστες αποφάσεις.

ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ
Η θεμελιώδης αρχή του Ανθρώπινου Σχεδιασμού είναι ότι το ΣΩΜΑ (ή ΟΧΗΜΑ) έχει την δική του ξεχωριστή ευφυία που το καθιστά (το μόνο) ικανό και κατάλληλο να μας οδηγεί στις αποφάσεις μας. Το ολιστικό σχέδιο ενός ατόμου ενώνει την ασυνείδητη ευφυία του σώματος με την συνειδητή αντίληψη της προσωπικότητας. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ – τα εργαλεία για τη λήψη αποφάσεων – απορρέουν από αυτή την ενοποίηση και δίνουν έκφραση στην ευφυία του σώματος.

ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΛΟΗΓΗΣΗΣ
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ είναι το έμφυτο σύστημα πλοήγησης που διαθέτει κάθε άνθρωπος έτσι ώστε να κινείται στην σωστή τροχιά και με τη μικρότερη δυνατή φθορά. Όταν προκύπτουν αποφάσεις από την εφαρμογή της ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, αυτές οι αποφάσεις ευθυγραμμίζουν το άτομο με την τροχιά του. Ως αποτέλεσμα, οδηγείται εκεί όπου σύμφωνα με το ολιστικό σχέδιό του βιώνει καταστάσεις και συνέπειες που είναι σε θέση να αντιμετωπίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

ΤΥΠΟΙ, ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ & ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ
Στο Human Design υπάρχουν τέσσερις ΤΥΠΟΙ: Γεννήτορες, Μανιφέστορες, Προτζέκτορες και Ρεφλέκτορες. Κάθε ΤΥΠΟΣ έχει την δική του ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ περιγράφει τον τρόπο αλληλεπίδρασης ενός ανθρώπου με το περιβάλλον του, τον τρόπο που είναι σχεδιασμένος να συναντά τη ζωή. Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ είναι ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος είναι σχεδιασμένος να αποφασίζει εάν είναι σωστό να εμπλακεί σε αυτό που συναντά ή όχι.

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ
εικ 1Το σχέδιο του Παύλου δείχνει ότι είναι Γεννήτορας με ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ τα Συναισθήματα (ή το Ηλιακό Πλέγμα). Ως Γεννήτορας η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ του είναι να περιμένει έως ότου ανταποκριθεί σε κάποιο εξωτερικό ερέθισμα, που μπορεί να είναι για παράδειγμα μια ερώτηση που θα δεχτεί από το περιβάλλον του. Ας υποθέσουμε ότι ο Παύλος ζει και εργάζεται στο Βόλο. Ο εργοδότης του τον ρωτάει εάν θα ήθελε να αναλάβει μια νέα θέση εντός της εταιρείας, στο παράρτημα όμως που βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Η ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ του Παύλου είναι τα Συναισθήματά του, που σημαίνει ότι είναι απαραίτητο να πάρει το χρόνο του έως ότου νιώσει ηρεμία και συναισθηματική καθαρότητα ώστε να αισθανθεί εάν είναι σωστό να δεχτεί την πρόταση του εργοδότη του ή όχι.

ΟΤΑΝ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΟ
Ωστόσο, το να αποφασίζει ένα άτομο ακολουθώντας την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ του, έρχεται σε αντίθεση με τον διαδεδομένο τρόπο να παίρνουμε αποφάσεις, όπου πάνω από όλα «αποφασίζει το μυαλό». Το μυαλό κρίνει, συγκρίνει, σταθμίζει, ζυγίζει, μετράει τα υπέρ και τα κατά, τα θετικά και τα αρνητικά, καταλήγοντας πως η Α ή Β απόφαση έχει μάλλον περισσότερες πιθανότητες να οδηγήσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Το μυαλό αναζητά επιλογές και συχνά βρίσκεται σε δίλημμα. Όταν βλέπει ότι το αποτέλεσμα και οι συνέπειες μιας απόφασης είναι κάθε άλλο παρά οι επιθυμητές, τότε μετανιώνει, ψάχνει για αιτίες και υπαίτιους ή κατηγορεί τον εαυτό του. «Την επόμενη θα κάνω διαφορετική επιλογή», λέει. Το μυαλό δεν μπορεί να έχει απόλυτη βεβαιότητα γιατί βλέπει πάντα τουλάχιστον δύο πλευρές. Το μυαλό αναρωτιέται, απορεί, αμφιβάλει, αμφισβητεί: «Μπορεί να είναι έτσι, μπορεί και όχι ή μπορεί να είναι εν μέρει έτσι, αν λάβω υπόψη και κάποιους παράγοντες ακόμη …». Σημείο αναφοράς του μυαλού είναι αυτά που θεωρεί δεδομένα, γνωστά, καθιερωμένα. Αυτά που θεωρεί πως γνωρίζει για τον εαυτό του. Τις επιθυμίες του, τα θέλω και τους φόβους του. Αυτά που θεωρεί πιθανά και απίθανα. Ποτέ όμως δεν μπορεί να έχει απόλυτη γνώση.

ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ
Αυτό που συμβαίνει όταν λαμβάνονται αποφάσεις εφαρμόζοντας την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ είναι ότι παρακάμπτονται οι αβεβαιότητες και τα διλήμματα του μυαλού. Εφαρμόζοντας την ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, σημασία δεν έχουν ούτε εξωτερικοί παράγοντες, ούτε η περιορισμένη συνειδητή αντίληψη της προσωπικότητάς μας. Δηλαδή όλα αυτά που το μυαλό νομίζει πως γνωρίζει για την ζωή και την ιδιοσυγκρασία μας. Η ευθύνη των αποφάσεων μεταφέρεται «προς τα μέσα». «Εξουσιοδοτείται» το ΣΩΜΑ να λαμβάνει αποφάσεις σύμφωνα με το δικό του χαρακτηριστικό τρόπο που προκύπτει από το ολιστικό σχέδιο του ατόμου.

ΚΑΘΟΡΙΣΜΕΝΟ & ΑΝΟΙΧΤΟ
Κοιτώντας το σχέδιο ενός ατόμου – και πάλι το παράδειγμα του Παύλου – βλέπουμε ότι υπάρχουν διάφορες έγχρωμες περιοχές και λευκές. Οτιδήποτε είναι έγχρωμο συνιστά τη συνεχή, διαρκή και μόνιμη ροή ενέργειας που χαρακτηρίζει έναν άνθρωπο. Μας δείχνει τον καθορισμό ενός ατόμου. Είναι όλα αυτά τα απολύτως αξιόπιστα, αυθεντικά και σταθερά χαρακτηριστικά που περιγράφουν τη φύση ενός ανθρώπου.

Οτιδήποτε λευκό ή ανοιχτό, είναι περιοχές υποδοχέων, είναι όλα αυτά τα πεδία όπου δέχεται επιρροή ένας άνθρωπος. Οι ανοιχτές περιοχές δέχονται ροή ενέργειας. Δέχονται επιρροή που είναι όμως παροδική, διακεκομμένη, περιστασιακή. Εδώ πρόκειται για τη ροή ενέργειας του περιβάλλοντος και όχι για την συνεχή και μόνιμη ενέργεια του ατόμου.

ΤΟ ΜΥΑΛΟ & ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ
εικ 1Από τη στιγμή που γεννιόμαστε και με τη πάροδο του χρόνου αντιλαμβανόμαστε τις ανοιχτές περιοχές ως κάτι ασταθές και αβέβαιο στο οποίο κάποιες φορές έχουμε πρόσβαση και άλλες φορές δεν έχουμε πρόσβαση. Όταν αγνοούμε το αξιόπιστο και σταθερά καθορισμένο του εαυτού μας και άρα την ύπαρξη της ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ μας, το μυαλό ταυτίζεται με ότι είναι ανοιχτό στο σχέδιό μας. Το μυαλό αντιλαμβάνεται την εναλλαγή πρόσβασης-μη πρόσβασης ως πρόβλημα, ως έλλειψη, και αναπτύσσει στρατηγικές για να αναπληρώνει αυτό που θεωρεί ότι λείπει. Παίρνει αποφάσεις με κριτήριο να οδηγηθεί στην αναπλήρωση ή εξισορρόπηση της έλλειψης.
εικ 2
Ας δούμε πάλι το σχέδιο του Παύλου ως παράδειγμα. Ο Παύλος έχει ανοιχτό το κέντρο της Καρδιάς (ή κέντρο της Δύναμης της Θέλησης) – το λευκό τρίγωνο στο σχέδιο. Στην περίπτωση της Καρδιάς η στρατηγική που αναπτύσσει το μυαλό για να αναπληρώσει αυτό που θεωρεί ότι λείπει, είναι να προσπαθεί να αποδεικνύει την αξία του και σε αυτή τη προσπάθεια να δίνει υποσχέσεις που δεν μπορεί να κρατήσει. Τι σημαίνει τώρα αυτό για την απόφαση που καλείται να πάρει ο Παύλος σχετικά με τη θέση εργασίας στη Θεσσαλονίκη; Το μυαλό θα του λέει: «Πρέπει να δεχτώ αυτή τη πρόταση. Να αποδείξω σε όλους ότι είμαι και ικανός και πρόθυμος. Να επιτέλους μια ευκαιρία να αποδείξω πως μπορώ να επικεντρωθώ σε μια δουλειά, πως έχω σθένος και επιμονή. Να η ευκαιρία να αποδείξω πως μπορώ να χτίσω γερές επαγγελματικές σχέσεις. Να τους δείξω πως ξέρω να ρισκάρω και είμαι πολύτιμος και αφοσιωμένος συνεργάτης.» Ο μονόλογος του μυαλού μέσω του ανοιχτού κέντρου της Καρδιάς εμποδίζει τον Παύλο να λειτουργήσει ως ο εαυτός του, δηλαδή να περιμένει μέχρι να νιώσει συναισθηματική καθαρότητα. Μέχρι να νιώσει ότι συναισθηματικά έχει μια πλήρη εικόνα και να αισθάνεται ήρεμος και ασφαλής με την απόφαση που προκύπτει. Αντί να εμπιστευτεί τα Συναισθήματά του θα πάρει την απόφαση κρίνοντας με το μυαλό αν πηγαίνοντας στη Θεσσαλονίκη μπορέσει να αποδείξει το κύρος και την αξία του. Το κέντρο της Καρδιάς είναι εντωμεταξύ μόνο ένα από τα συνολικά πέντε ανοιχτά κέντρα στο σχέδιο του Παύλου. Κάθε ανοιχτό κέντρο έχει τις δικές του στρατηγικές που αποπροσανατολίζουν έναν άνθρωπο από τον εαυτό του, από το σταθερά καθορισμένο και αυθεντικό μέσα του. Στο Human Design όταν ένας άνθρωπος λειτουργεί με γνώμονα το μυαλό και τις στρατηγικές των ανοιχτών κέντρων, λέμε ότι λειτουργεί ως ο μη-εαυτός του.

ΠΟΙΟ ΡΟΛΟ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΕΠΙΛΕΓΟΥΜΕ
Δεν είναι πρόθεσή μου η δαιμονοποίηση του μυαλού ούτε και της επιρροής του περιβάλλοντος. Αντιθέτως, η επιρροή που δεχόμαστε είναι και αναπόφευκτη και ευπρόσδεκτη όταν αποτελεί τροφή και σχολείο για την εξέλιξή μας. Όταν λειτουργεί σαν ανοιχτό παράθυρο προς τον έξω κόσμο για να αντιληφθούμε, να ερμηνεύσουμε και να επικοινωνήσουμε όλα αυτά που υπάρχουν πέραν του εαυτού μας. Όταν το μυαλό ασκεί αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα, δηλαδή να παρατηρεί, να σταθμίζει, να μετράει και να μοιράζεται αυτά που κατανοεί όταν του ζητηθούν. Όταν το μυαλό δεν γίνεται τυφλό εργαλείο της επιρροής του περιβάλλοντος, παρά έχει το ρόλο του προσεκτικού παρατηρητή και χαλαρού επιβάτη που απολαμβάνει τη διαδρομή από τη θέση του στο πίσω κάθισμα του οχήματος. Όταν αφήνει το ΣΩΜΑ μέσω της ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ να παίρνει αποφάσεις και να κατευθύνει την πορεία του ταξιδιού. Το μυαλό λοιπόν δεν είναι ούτε ο κακός ούτε ο εχθρός της υπόθεσης, είναι αυτός που φορτώνεται κατά λάθος όλο το βάρος και την ευθύνη για μια δουλειά που δεν είναι σε θέση να φέρει εις πέρας.

Η ΑΡΧΗ ΜΙΑΣ ΝΕΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Όταν ξεκινάμε να πειραματιζόμαστε με τη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ μας το μυαλό μαθαίνει και επανεκπαιδεύεται σταδιακά ως προς το νέο του ρόλο, το ρόλο του παρατηρητή. Πράγμα πολύ απλό, αλλά καθόλου εύκολο. Μετά από δεκαετίες όπου το μυαλό λειτουργεί μέσω της επιρροής του περιβάλλοντος ως ο έχων εξουσία να αποφασίζει και να κυβερνά τη ζωή μας, είναι ευνόητο πως η επανεκπαίδευσή του χρειάζεται χρόνο και υπομονή. Ο αναπροσδιορισμός του μυαλού απαιτεί πρώτα από όλα ανυπακοή στις προσταγές του, μια στάση κατά την οποία αντιλαμβάνομαι και παρατηρώ μεν αυτά που λέει αλλά δεν τα ακολουθώ, δεν τα κάνω πράξη. Η σύμφωνα με το σχέδιό μας ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ είναι αυτή που μας βοηθάει εδώ να μείνουμε προσηλωμένοι στον αυθεντικό εαυτό μας και να μην αποπροσανατολιζόμαστε από τα λεγόμενα του μυαλού. Μαθαίνουμε σταδιακά να διακρίνουμε τη βλαβερή επιρροή του μυαλού από το βίωμα του εαυτού μας όταν κινούμαστε σύμφωνα με τη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ και ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ μας. Με αυτή την έννοια η επανεκπαίδευση σημαίνει απεξάρτηση και χειραφέτηση του εαυτού μας από την βλαβερή επιρροή του μυαλού. Κάνουμε μια νέα αρχή – ένα ολικό RESTART – και μπαίνουμε σε μια διαδικασία έντονης εξέλιξης και σταδιακών μεταμορφώσεων.


Alexandra Goulimi
H Αλεξάνδρα Γουλιμή, Ph.D. είναι πιστοποιημένη επαγγελματίας του Human Design της Διεθνούς Σχολής Ανθρώπινου Σχεδιασμού (IHDS) και αρθρογράφος του Human Design BG5 Business Institute. Προσφέρει Online το Living Your Design Workshop όπου οι μετέχοντες μαθαίνουν το σχέδιό τους και πώς να το εφαρμόζουν στην καθημερινότητά τους. Είναι πτυχιούχος και διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και Επικοινωνίας των Πανεπιστημίων Μονάχου και Έσσεν Γερμανίας. Έχει πολυετή εμπειρία στο χώρο του Ανθρώπινου Δυναμικού. Η Αλεξάνδρα Γουλιμή ζει το σχέδιό της από το 2009. Ο τύπος της είναι Μανιφεστορική Γεννήτρια και ο δημόσιος ρόλος της (προφίλ) είναι 3/5 Πρωτοπόρος/Αγγελιοφόρος. Ζει στην Πάτρα.

Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2025 05:56

Μυκοθεραπεία: Maitake - Grifola frondosa

Η μυκοθεραπεία είναι η επιστήμη που μελετά και χρησιμοποιεί ορισμένους τύπους μανιταριών για τη βελτίωση της υγείας των ανθρώπων και των ζώων. Η χρήση των φαρμακευτικών μανιταριών χρονολογείται από την αρχαιότητα. Τα τελευταία 40 χρόνια, η έρευνα που διεξήχθη με όλο και πιο εξελιγμένες τεχνολογίες έχει αποδείξει και έχει δώσει επιστημονικότητα σε αυτή τη θεραπεία. Τα μανιτάρια που χρησιμοποιούνται στη μυκοθεραπεία καλλιεργούνται σε ειδικές φάρμες μανιταριών (ειδικές φάρμες-θερμοκήπια), σε αμόλυντες αγροτικές περιοχές. Είναι πιστοποιημένα και ελεγχόμενα, τηρώντας αυστηρά και βιολογικά πρότυπα: χωρίς παράσιτα, χωρίς μικρόβια και χωρίς βαρέα μέταλλα. Η μυκοθεραπεία βελτιώνει όλες τις ασθένειες, από τις πιο απλές έως τις πιο σύνθετες, χωρίς παρενέργειες.
Η μυκοθεραπεία είναι μια ολιστική επιστήμη, η οποία δεν περιορίζεται στη θεραπεία του μεμονωμένου συμπτώματος, αλλά δρα και στην αιτία και τα αποτελέσματα που προκύπτουν σε όλα τα συστήματα του οργανισμού αποκαθιστούν την κατάσταση της γενικής ισορροπίας.
Στην ολιστική αντίληψη, το σώμα μπορεί να συγκριθεί με μια οικογένεια: όλοι απολαμβάνουν ευεξία και καλή υγεία, μόνο εάν όλα τα μέλη τους είναι καλά. Εάν ένα μέλος της οικογένειας είναι άρρωστο, εάν ένα παιδί είναι άρρωστο, όλα τα μέλη της οικογένειας υποφέρουν, η αρμονία αλλάζει και εμφανίζεται η ταλαιπωρία.
Με τον ίδιο τρόπο, εάν ένα όργανο πάσχει, επηρεάζονται και όλα τα άλλα και διαταράσσεται η κατάσταση ευεξίας και γενικής αρμονίας.
Η μυκοθεραπεία μάς επιτρέπει να ενεργήσουμε τόσο στο μεμονωμένο πρόβλημα όσο και σε ολόκληρο τον οργανισμό. Συγκεντρώνει την αυτοθεραπευτική δύναμη ολόκληρου του σώματος στο άρρωστο όργανο, προσφέροντας περαιτέρω βοήθεια. Δρα τόσο στο συγκεκριμένο σύμπτωμα όσο και στην αιτία της νόσου, προκειμένου να προωθήσει την πραγματική (πλήρη) υποχώρηση των συμπτωμάτων. Για να επιβιώσει, το σώμα πρέπει: να αμυνθεί, να θρέψει τον εαυτό του, να αποβάλει τα απόβλητα, να παράγει ενέργεια. Για το σκοπό αυτό, τα μανιτάρια παρεμβαίνουν για να εξισορροπήσουν ξανά το κυτταρικό σύστημα, μέσω των κύριων δυνάμεών τους.

MAITAKE -Grifola frondosa
Φύεται σε πυκνές συστάδες, σε νεκρούς ή ετοιμοθάνατους πλατύφυλλους κορμούς, ιδιαίτερα: σε οξιές, καστανιές και σε θαμμένες ρίζες. Η λέξη Grifola προέρχεται από το Griffin, ένα μυθολογικό πλάσμα με σώμα λιονταριού και κεφάλι, φτερά και πόδια αετού.
Το μανιτάρι στην Ιαπωνία ονομάζεται MAITAKE (mai= χορός και παίρνω = μανιτάρι).
To ΜΑΙΤΑΚΕ (Grifola frondosa) περιέχει:

- Ιχνοστοιχεία: κάλιο, σίδηρο, μαγνήσιο και ασβέστιο 

- Αμινοξέα

- Ακόρεστα λιπαρά οξέα

- Βιταμίνες του συμπλέγματος Β (Β1,Β2,Β3), εργοστερόλη πρόδρομος της βιταμίνης D2 

- Λεκτίνες και πολυσακχαρίτες, όπως β – γλυκάνες.

Στην Κίνα και την Ιαπωνία θεωρείται ο βασιλιάς των μανιταριών.

Συνταγογραφείται ως τονωτικό, για την προαγωγή της υγείας και της γενικής ευεξίας του οργανισμού.

Πολλές έρευνες έχουν επιβεβαιώσει τη σημασία του στον τομέα των νεοπλασματικών παθήσεων, στην υπέρταση, στην ηπατίτιδα και σε όλες εκείνες τις κλινικές καταστάσεις που ομαδοποιούνται στον όρο «μεταβολικό σύνδρομο».

Χάρη στις β-γλυκάνες έχει εξαιρετικά διεγερτικά αποτελέσματα στο ανοσολογικό σύστημα.

Η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος που προσφέρει το Maitake, το καθιστά επίσης απαραίτητο στη θεραπεία ιογενών ασθενειών, όπως: AIDS και ηπατίτιδα C.

Οι παθολογίες που οφείλονται σε ιούς προκαλούν ανοσοανεπάρκεια, η οποία συχνά αντιπροσωπεύει επίσης την έναρξη μιας ασθένειας όγκου, στην οποία δρα ειδικά το Μaitake.

Ο καρκίνος στον οποίο έχει χρησιμοποιηθεί περισσότερο, είναι ο καρκίνος του προστάτη. Μείζονες καταστροφές όγκου και σχετικές συμπτωματολογικές βελτιώσεις έχουν βρεθεί στον καρκίνο του μαστού, του πνεύμονα, του ήπατος και της ουροδόχου κύστης.

Μια άλλη σημαντική δράση που πραγματοποιεί το Μaitake είναι η αντιδιαβητική. Ολόκληρο το μανιτάρι είναι πολύ χρήσιμο στον διαβήτη ΙΙ, μη ινσουλινοεξαρτώμενο, που επηρεάζει γενικά τους ηλικιωμένους. Το Maitake δεν εμποδίζει την εντερική απορρόφηση της γλυκόζης, αλλά ενεργοποιεί τον μεταβολισμό της. Στην πραγματικότητα, πραγματοποιεί μια δράση ευαισθητοποίησης στους κυτταρικούς υποδοχείς της ινσουλίνης. Μειώνει επίσης την ολική χοληστερόλη γιατί αναστέλλει τη συσσώρευση λίπους. Η επίδρασή του παραμένει για μεγάλο χρονικό διάστημα και οδηγεί σε σταθεροποίηση, ιδίως των επιπέδων HDL, τα οποία συνήθως τείνουν να μειώνονται στην περίπτωση μιας δίαιτας υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά.

Το Maitake έχει υψηλή περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες και είναι πλούσιο σε βιταμίνες, μέταλλα, πρωτεΐνες, φωσφολιπίδια. Χάρη στην υψηλή του περιεκτικότητα σε εργοστερόλη, το πρώτο μεταβολικό στάδιο στη σύνθεση της βιταμίνης D, προάγει την αφομοίωση του ασβεστίου, ενισχύοντας έτσι τα οστά και τον συνδετικό ιστό. Μπορεί να είναι χρήσιμο στην πρόληψη της ραχίτιδας και της οστεοπόρωσης.

Κατάλογος παθολογιών στις οποίες ενδείκνυται περισσότερο το Maitake:

- Νεοπλάσματα που δεν είναι ή ελάχιστα ορμονοεξαρτώμενα: γαστρικά, πνευμονικά, ηπατικά, ουροφυσαλιδικά, εγκεφαλικά, προστατικά, μαστικά.

- Παρενέργειες της χημειοθεραπείας

- Λευχαιμία

- Μελάνωμα

- Μεταστατική τάση, ιδιαίτερα στο ήπαρ και στα οστά

- Αρτηριοσκλήρωση

- Γεροντικός διαβήτης

- Αρτηριακή υπέρταση

- Υπερτριγλυκεριδαιμία

- Γαστρίτιδα παχυσαρκίας

- Αιμορροΐδες

- Τροφικές αλλεργίες και δυσανεξίες - AIDS

- Υποτροπιάζουσα κυστίτιδα

- Ανοσολογική ανεπάρκεια

- Ηπατίτιδα C και B

- Οστεοπόρωση.

Το Maitake συνιστάται σε άτομα με δυσλειτουργίες του ηπατικού μεταβολισμού σακχάρων και λιπών, με ηπατίτιδα και σε άτομα με πεπτικές δυσκολίες λόγω έλλειψης παγκρεατικών ενζύμων. Το Maitake επίσης συνιστάται σε άτομα με αδύναμο συνδετικό ιστό για την υποστήριξη και ενίσχυση του συνδετικού ιστού και των οστών. Ακόμα το Maitake συνιστάται σε άτομα με εξιδρωματισμό, με στασιμότητα τοξινών στο ήπαρ και δυσκολίες στο μεταβολισμό της γλυκόζης και σε άτομα με χοληστερίνη.

Δοσολογία: 2g/ημέρα που είναι η ελάχιστη αποτελεσματική δόση, ακόμη και για παιδιά 4 ετών. Από 0-4 ετών, 1g/ημέρα. Η ελάχιστη αποτελεσματική δόση για ενήλικες είναι 3g/ημέρα.

Χρόνος διαχείρισης:

1ος μήνας: κάθαρση, ελαφρά βελτίωση (συμπτώματα και αιτίες)

2ος και 3ος μήνας: προοδευτική βελτίωση, τα συμπτώματα και τα αίτια μειώνονται σημαντικά και εξαφανίζονται.

Από τον 4ο έως τον 6ο μήνα προχωράμε σε συντήρηση.

Πέμπτη, 20 Φεβρουαρίου 2025 07:44

Unani Tibb: Η φύσις - Πνεύμα - Ζωτική δύναμη

Σύμφωνα με την Ελληνική Ιατρική τέχνη, το ανθρώπινο σώμα κυβερνάται, διευθύνεται και αυτοθεραπεύεται, από μία εγγενή ενεργειακή δύναμη, που είναι κομμάτι της ψυχής και κατονομάζεται ως Φύσα κατά τον Ιπποκράτη, Πνεύμα κατά τον Γαληνό, ή Ζωτική Δύναμη. Στο φιλοσοφικό σύστημα της Yoga η δύναμη αυτή ονομάζεται Prana, ενώ στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική, Qi.

Αναφέρει ο Ιπποκράτης γι' αυτή τη δύναμη:
«Το ανθρώπινο σώμα αλλά και των λοιπών όντων τρέφεται με τρία είδη τροφών: με τα φαγητά, τα ποτά και τα πνεύματα. Το πνεύμα όταν είναι μέσα στο σώμα λέγεται φύσα και όταν είναι έξω από το σώμα λέγεται αέρας.» (Ιπποκράτης «Περί Φυσών» παρ.3).

Εδώ ο Ιπποκράτης μας εξηγεί ότι το πνεύμα-φύσα ή ενέργεια είναι μία βασική τροφή για τους ανθρώπους.
Επίσης, είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι η λέξη «Φύσις» όπως την εννοούσαν οι πρόγονοί μας δεν σχετίζεται με την σύγχρονη έννοια, καθώς σήμερα Φύση σημαίνει αόριστα το περιβάλλον και τα όντα του.
Τότε η λέξη «Φύσις» είχε την έννοια της ενέργειας που ρέει μέσα στο περιβάλλον και όχι το ίδιο το περιβάλλον. Αυτό που σήμερα οι επιστήμονες κατέληξαν να ονομάζουν ως «σκοτεινή ενέργεια» και «σκοτεινή ύλη».
Επομένως, όπως λέει ο Ιπποκράτης, η Φύσα-ενέργεια του περιβάλλοντος είναι η τροφή αυτή η οποία εισέρχεται συνεχώς μέσα μας μέσω της αναπνοής και η οποία ενισχύει και αναζωογονεί την ήδη υπάρχουσα ενεργειακή μας υπόσταση.
Η ευφυής αυτή και βαθιά κατανόηση της πραγματικότητας απ’ τους Ασκληπιάδες ιατροφιλοσόφους, υιοθετήθηκε κατά τον Μεσαίωνα, απ' τους Αλχημιστές και τους φιλοσόφους Βιταλιστές, οι οποίοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν την ζωή μέσα από την έννοια αυτή.

Ο όρος που προέρχεται εκ της Λατινικής λέξης «vita»=ζωή, είναι μια φιλοσοφική θεωρία που υιοθετήθηκε απ' τις νεώτερες Εναλλακτικές θεραπείες, η οποία υποστηρίζει την ύπαρξη μιας ζωτικής αρχής ή Ζωτικής Δύναμης, ένα είδος ενεργειακής νοημοσύνης της «vis vitalis», η οποία ζωογονεί, δημιουργεί, κατευθύνει και μπορεί να θεραπεύσει μέσω των ζωτικών λειτουργιών, όλα τα έμβια όντα και τους ζώντες οργανισμούς.
Σ’ αυτή την φιλοσοφική θεώρηση του Βιταλισμού ανήκουν όλες οι παραδοσιακές εναλλακτικές φυσικές θεραπείες (η Φυσικοπαθητική, η Αγιουρβέδα, η Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική, η Ομοιοπαθητική, η Χειροπρακτική κ.ά.).
Η διορατικότητα του Ιπποκράτη, τον οδήγησε να ενοποιήσει την άποψη των προκατόχων του φιλοσόφων, ότι ο άνθρωπος είναι μια ψυχοσωματική ολότητα, ένα εν δυνάμει βιοενεργειακό ον. Κι αυτή η έννοια της Ζωτικής Δύναμης, προϋποθέτει την ύπαρξη της ψυχής, καθώς η ίδια αποτελεί μία ιδιότητά της.
Αυτό το κενό γνώσης και μνήμης, έχει δημιουργηθεί απ’ την σύγχρονη "επιστήμη" και την δυτική Ιατρική, οι οποίες μιλούν για έναν κόσμο αποκλειστικά βιοχημικό, υλιστικό και μηχανιστικό, με αποτέλεσμα οι ίδιοι και όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, να μην γνωρίζουν την αληθινή Φύση τους.
Κι ενώ η κύρια ανθρώπινη υπόστασή μας είναι η πνευματική, ο σημερινός άνθρωπος είναι ταυτισμένος με τα ενδύματα της ψυχής του, δηλαδή το σώμα, τα συναισθήματά του και τον κατώτερο νου του. Έχει δηλαδή ξεχάσει την πραγματική του φύση, τον αθάνατο ανώτερό του Εαυτό.
Στην σύγχρονη εποχή μας αυτό έχει ως αποτέλεσμα τον φόβο του θανάτου, όπου συνυπάρχει η εξαφάνιση και ο μηδενισμός της ανθρώπινης ύπαρξης. Η λανθασμένη αυτή αντίληψη οδηγεί τον άνθρωπο στην μελαγχολία, την απελπισία και τον αυτομηδενισμό του, με αποτέλεσμα την αρρώστια, την γήρανση και τον θάνατο.

Η σύγχρονη Ιατρική έχει αποκλείσει τελείως αυτή τη γνώση, γι' αυτό βρίσκεται και σε ένα τέτοιο βαθύ αδιέξοδο. Ας δούμε όμως τι λέει ο ίδιος Ιπποκράτης για την ύπαρξη της ψυχής, την ενέργειά της και την λειτουργία της:
«Όταν το σώμα βρίσκεται σε εγρήγορση, η ψυχή δεν ανήκει στον εαυτό της, αλλά είναι κατανεμημένη σε όλα τα μέρη του σώματος όπου τα υπηρετεί για να λειτουργούν, την ακοή, την όραση, την αφή, ακόμη στην οδοιπορία και σε όλες τις λοιπές ενέργειες του σώματος. Σ' αυτή την περίπτωση η ψυχή δεν ασχολείται με τον εαυτό της. Όταν όμως το σώμα ηρεμήσει (κοιμηθεί), η ψυχή κινείται και συρόμενη εξέρχεται απ' τα μέρη του σώματος, διοικεί τον δικό της οίκο και επιτελεί μόνη της όλες τις πράξεις του σώματος. Όποιος λοιπόν γνωρίζει να τα κρίνει αυτά σωστά, τότε κατέχει μεγάλο μέρος της σοφίας...» (Ιπποκράτης "Περί Διαίτης Α', παρ. 28).

Επομένως, για τον μέγιστο εκείνο ιατροφιλόσοφο, που όλοι οι σύγχρονοι δυτικοί γιατροί ορκίζονται στο όνομά του, κατέχει μέρος της σοφίας όποιος όχι μόνο γνωρίζει για την ύπαρξη της ψυχής, αλλά μπορεί να κρίνει τις λειτουργίες της σωστά.
Στην Unani Tibb (Ιατρική των Ιώνων-Ελλήνων) θεωρούμε ότι αυτή η ενέργεια της ψυχής, διέπει την ικανότητά μας να διατηρούμε ισορροπία στο σώμα μας σε φυσικό, συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο. Η ενέργεια είναι άυλη σε κάποιο βαθμό στο ότι δεν μπορούμε να τη δούμε, αλλά ξέρουμε ότι υπάρχει και ότι μπορεί να μετρηθεί με σύγχρονα μηχανήματα. Ήδη εδώ και πολλά χρόνια η μέθοδος φωτογράφησης Kirlian, μας δείχνει την αύρα που εκπέμπουν όλα τα όντα και αποτελεί το φως της ψυχής τους.
Η Ζωτική Δύναμη ή η αόρατη αυτή ενέργεια, κατευθύνει όλες τις πτυχές της ζωής μας. Προσαρμόζεται στο περιβάλλον, ζωντανεύει τη συναισθηματική μας ζωή, παρέχει σκέψεις και δημιουργικότητα και διευκολύνει την πνευματική μας έμπνευση.

Αυτή η ενέργεια η Ζωτική Δύναμη είναι ο βασικός παράγοντας της θεραπείας. «Φύσις, νούσων ιητρός» μας λέει ο Ιπποκράτης, δηλαδή η φύσα ή Ζωτική Δύναμη είναι αυτή που θεραπεύει και όχι ο ιατρός και τα φάρμακα.
Το οποιοδήποτε φάρμακο ή η όποια θεραπεία χρειάζεται να στοχεύει στην ενίσχυση της «Ζωτικής Δύναμης» με σκοπό να την βοηθήσει να επιδιορθώσει την όποια ανισορροπία και όχι να καταστείλει τα συμπτώματα που εκείνη προκαλεί, αυτό δηλαδή που κάνουν τα φάρμακα και οι θεραπείες της δυτικής Ιατρικής.
Ας δούμε τώρα μερικές από τις βασικές ιδέες και αρχές της Ζωτικής Δύναμης, όπως εφαρμόζονται στην Unani Tibb. Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά μεταξύ ενός ζωντανού και ενός μη ζωντανού σώματος. Ο ζωντανός οργανισμός είναι προικισμένος με αισθήσεις και λειτουργίες και τις δυνάμεις αυτοσυντήρησης και αναπαραγωγής.
Σε υγιή κατάσταση ένα άτομο είναι ήρεμο και γαλήνιο όσον αφορά στις αισθήσεις που νιώθει και τις λειτουργίες που εκτελεί σαν σώμα. Οι καρδιακοί παλμοί, οι πνεύμονες διαστέλλονται και ξεφουσκώνουν, τα έντερα κάνουν περισταλτικές κινήσεις, χωρίς να επηρεάζουν τη συνείδηση. Η διαδικασίας της πέψης, της αφομοίωσης των χυμών, της απέκκρισης, της αιμοποίησης και τόσες άλλες, γίνονται με ένα τέλεια συντονισμένο και μαγικό τρόπο.
Για την ακρίβεια για κάθε ένα δευτερόλεπτο που περνά, 1,5 εκατομμύριο σωματικές λειτουργίες γίνονται τέλεια εκτελεσμένες και συντονισμένες μεταξύ τους, για είμαστε σε υγιή κατάσταση. Πραγματικά ασύλληπτο!
Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο παράγων, ο μαέστρος, ο οποίος συντονίζει αυτή την μαγική ορχήστρα που λέγεται σώμα και ανθρώπινος οργανισμός και την κρατά σε Ομοιόσταση; Μα φυσικά η Φύσα, Πνεύμα ή Ζωτική Δύναμη.
Σε περίπτωση ασθένειας τώρα, μόλις αισθανθεί κάποιος την ύπαρξη μίας δυσαρμονίας ή μιας δυσλειτουργίας με κάποιο τρόπο, η σωματική ισορροπία της Ομοιόστασης διαταράσσεται και ο άνθρωπος αρχίζει να υποφέρει, μέσω αλλοιωμένων αισθήσεων και λειτουργιών που ονομάζουμε συμπτώματα.
Αυτή είναι ή προσβολή ενός ασυνήθιστου φυσικού στρες, ή μιας κατάστασης ασθένειας. Η Ζωτική Δύναμη που κυβερνά τον οργανισμό, τώρα καλείται για βοήθεια, καθώς μη φυσιολογικές αισθήσεις, πόνοι, αύξηση της θερμοκρασίας, δυσφορία, εμετός κ.ά. συμπτώματα, εμφανίζονται έτσι ώστε να προειδοποιηθεί ο άνθρωπος την αρρώστια που του έχει προκύψει.

Η διαφορά κατανόησης ενός εναλλακτικού θεραπευτή και ενός δυτικού ιατρού είναι χαοτική. Στην Unani Tibb τα συμπτώματα αυτά τα δημιουργεί η ίδια η Ζωτική Δύναμη, ώστε να δημιουργήσει την λεγόμενη θεραπευτική κρίση. Επομένως ο πυρετός, ο εμετός, η διάρροια, οι πόνοι, το έκζεμα και όποιο άλλο σύμπτωμα, γίνεται για να επανέλθει η Ομοιόσταση.
Η δυτική Ιατρική αντιδρώντας στα συμπτώματα αυτά τα καταστέλλει με κάθε μέσο, φάρμακα, χειρουργείο, ακτίνες κ.ά. Έτσι καταστέλλεται και η Ζωτική Δύναμη. Αντίθετα, στις Εναλλακτικές θεραπείες ο θεραπευτής δεν την καταστέλλει αλλά βοηθά τη Ζωτική Δύναμη, ώστε να επιφέρει βαθιά ίαση και θεραπεία.

Συνοψίζοντας: Η Φύσα, Πνεύμα, ή Ζωτική Δύναμη, είναι η εγγενής θεϊκή ενέργεια της ψυχής μας που κατέχουμε απ' την στιγμή της γέννησής μας, που δρα με απεριόριστη νοημοσύνη και σοφία σε κάθε περίπτωση και μας κρατά σε Ομοιόσταση και Υγεία.

Ο παγκοσμίου φήμης βιολόγος και συγγραφέας Dr. Bruce Lipton για πρώτη φορά στην Ελλάδα, 12 και 13 Οκτωβρίου 2024 - Πολυχώρος Dais

lm bruce lipton se facebook post gr 1

Πώς θα ήταν η ζωή σας αν μαθαίνατε ότι είστε πιο ισχυροί από ό,τι σας έχουν διδάξει ποτέ;

Ο καθηγητής Bruce H. Lipton, Ph.D., διεθνής κυτταρικός βιολόγος βλαστοκυττάρων και συγγραφέας, έρχεται για πρώτη φορά στην Αθήνα, για ένα διήμερο workshop στον Πολυχώρο Dais και μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι κατανόησης για το πώς οι σκέψεις επηρεάζουν τα κύτταρά μας, τη βιολογία μας και κατ’ επέκταση την ευημερία και την υγεία μας.
Ο Dr. Bruce Lipton  με μεγάλη και σημαντική πορεία σε διεθνές επίπεδο,  πιστεύει ότι οι πεποιθήσεις μας ελέγχουν τα σώματά μας, το νου μας και κατ’ επέκταση τη ζωή μας και γι‘ αυτό πρόκειται στο διήμερο workshop να εκφράσει και να εξηγήσει απόψεις που οδηγούν σε ριζικές αλλαγές όσον αφορά στην κατανόηση της ζωής και την αξία της.

Ηγετική φυσιογνωμία στον χώρο της βιολογίας και της συνειδητότητας,
ο  Dr. Bruce Lipton στον Πολυχώρο Dais 
θα αποκαλύψει τη μεγάλη σύγκλιση της τριάδας

Σώμα – Νους – Πνεύμα.

 Η Υγεία και η Συμπεριφορά, που κάποτε θεωρούνταν ότι ορίζονταν από τα γονίδια, συνδέονται πλέον με το περιβάλλον και κυρίως με την αντίληψή μας για το περιβάλλον. Η νέα επιστήμη φωτίζει τους μηχανισμούς με τους οποίους η συνείδηση και ο αναπτυξιακός προγραμματισμός, μέχρι την ηλικία των 7 ετών, ελέγχουν τη συμπεριφορά και δημιουργούν τις εμπειρίες της ζωής μας.

Η νέα γνώση του “εαυτού” θα δώσει τη δυνατότητα στους συμμετέχοντες να ανακτήσουν τον δημιουργικό έλεγχο της ζωής τους και να εξελιχθούν σε συνδημιουργούς του κόσμου που έρχεται εμβαθύνωντας στις πρωτοποριακές του ιδέες που συνδυάζουν την επιστήμη με την πνευματικότητα.
Η 'Βιολογία της Πεποίθησης' του Dr. Bruce Lipton που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις KEY BOOKS και 'Το φαινόμενο του μήνα του μέλιτος' του ίδιου το οποίο πρόκειται να επανεκδοθεί μέσα στον Οκτώβριο από την KEY BOOKS και πάλι, αποτυπώνουν τα συμπεράσματα των πολυετών ερευνών του ίδιου και άλλων κορυφαίων επιστημόνων οι οποίες συγκλίνουν στο γεγονός ότι οι πεποιθήσεις μας καθορίζουν τόσο την υγεία όσο και την ευημερία μας.  

Μην χάσουμε λοιπόν την ευκαιρία να συναντήσουμε  από κοντά μια  εξαιρετική φυσιογνωμία στον χώρο της βιολογίας και της συνειδητότητας.

Βίντεο

https://www.youtube.com/watch?v=A9iB1Kzaaw0

https://youtu.be/pjtQlBXLvBA?si=t9sk6iGP8dTuGWaJ

https://youtu.be/5oVjixuwCEs?si=jYSiWcRTt3_gz4lf

Για περισσότερες πληροφορίες και για να εγγραφείτε στο συνέδριο, επισκεφτείτε τον ιστότοπο  https://leadingminds.gr/el/ 

Ποια είναι η κατάσταση των Ελλήνων εναλλακτικών θεραπευτών σήμερα;

Ως γνωστόν στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα μετά την ψευτοπανδημία και τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, υπάρχει μια στροφή του πληθυσμού προς τις εναλλακτικές θεραπευτικές τέχνες. Οι απλοί άνθρωποι, απεγνωσμένοι τώρα πια από την άσκηση της επίσημης Ιατρικής, στρέφονται κατά χιλιάδες προς τους εναλλακτικούς θεραπευτές. Οι εναλλακτικές θεραπευτικές τέχνες οι οποίες επιλέγονται από τους ασθενείς είναι, κατά σειρά συχνότητας, η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός, η Βοτανοθεραπεία, η Διατροφή, η Μαλαξοθεραπεία (ρεφλεξολογία, shiatsu, κ.α.) και άλλες.

Και βέβαια τα αποτελέσματα είναι καλά και οι ασθενείς μένουν ευχαριστημένοι. Και αποδεικνύεται ότι οι εναλλακτικές θεραπευτικές τέχνες είναι πιο ασφαλείς και πιο αποτελεσματικές από την επίσημη δυτική Ιατρική, η οποία με τα φάρμακα, τις εγχειρήσεις και τα εμβόλιά της, προκαλεί πλήθος θανάτων. Χωρίς υπερβολή θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο σύγχρονος άνθρωπος στον Δυτικό κόσμο, τώρα πια πεθαίνει πιο συχνά από ιατρογενή αίτια παρά από φυσικά. Αυτοί που έχουν ελπίδες επιβίωσης το έχουν καταλάβει αυτό. Η ελπίδα στην Ιατρική βρίσκεται στην εναλλακτική Ιατρική και στους εναλλακτικούς θεραπευτές.

Η προσφορά των εναλλακτικών θεραπευτών σε μια δύσκολη στιγμή για την Ελλάδα (υπογεννητικότητα) και την ανθρωπότητα γενικότερα (μαζική εξόντωση πληθυσμού), είναι πολύ μεγάλη και σπουδαία, παρ’ όλα αυτά δεν έχουν καμία επαγγελματική κατοχύρωση και αναγνώριση. Παρά το γεγονός ότι τα δεδομένα στον χώρο της υγείας και της περίθαλψης έχουν αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια, το νομοθετικό πλαίσιο παραμένει απαρχαιωμένο και προσκολλημένο στην εξυπηρέτηση γιατρών και φαρμακοβιομηχάνων.

Σε πρόσφατη ερώτηση στην Βουλή από βουλευτίνα και αξιέπαινη για αυτά που τόλμησε να πει, η αποστομωτική απάντηση του Υπουργού Υγείας για τους εναλλακτικούς θεραπευτές, είναι ότι αυτό είναι θέμα το οποίο αφορά το Κ.Ε.Σ.Υ.. και ότι «εγώ σαν Υπουργός Υγείας θα κάνω ότι μου πει το Κ.Ε.Σ.Υ.»

Το Κ.Ε.Σ.Υ. είναι το κεντρικό συμβούλιο Υγείας το οποίο αποτελείται από γιατρούς – εκπροσώπους συμφερόντων της φαρμακοβιομηχανίας. Δηλαδή από ανθρώπους αντιθέτων συμφερόντων με τους εναλλακτικούς θεραπευτές. Δηλαδή από εκείνους που έχουν κάθε λόγο να μην κατοχυρωθούν και αναγνωρισθούν οι εναλλακτικοί θεραπευτές. Αυτούς που εξαφάνισαν τους παραδοσιακούς Έλληνες θεραπευτές (με δικαστήρια, κ.α.) και ισοπέδωσαν την Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική. Μας ζητάει ο Υπουργός Υγείας λοιπόν να δεχθούμε ότι τα πρόβατα πρέπει να τα φυλάει ο λύκος.

Σαφώς εμείς οι εναλλακτικοί θεραπευτές στην Ελλάδα, δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτε ούτε από το Κ.Ε.Σ.Υ. ούτε από το Υπουργείο Υγείας, ούτε από την Ελληνική Πολιτεία.

Πρέπει μονάχοι μας να βρούμε έναν τρόπο αυτοοργάνωσης, αυτοαναγνώρισης και αυτοκατοχύρωσης. Αλλά για να συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να ενωθούμε.

Και ποια είναι η κατάσταση των εναλλακτικών θεραπευτών ως προς την ενοποίηση και αυτοοργάνωση;

Η κατάσταση βέβαια ως προς την ενοποίηση και άρα την ενδυνάμωση της διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας, είναι για γέλια και για κλάματα. Οι ομοιοπαθητικοί έχουν το δικό τους μαγαζί και ούτε θέλουν να γνωρίζουν τίποτα για όλους τους άλλους. Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τους βελονιστές. Στην πραγματικότητα μέσα στους κόλπους των εναλλακτικών θεραπευτών όλοι είναι εναντίον όλων. Οι ομοιοπαθητικοί ενάντια στους βελονιστές. Οι βελονιστές γιατροί ενάντια στους βελονιστές μη γιατρούς. Μια ατέρμονη αντιπαλότητα και ένας εξωφρενικός ανταγωνισμός διέπει τις σχέσεις των εναλλακτικών θεραπευτών μεταξύ τους. Καμία πιθανότητα συνεννόησης, επικοινωνίας και ενδεχομένως συνεργασίας μεταξύ των εναλλακτικών θεραπευτών δεν διαφαίνεται ότι μπορεί να συμβεί. Παρ’ όλα αυτά όλους εμάς τους σκληρά ανταγωνιζόμενους εναλλακτικούς θεραπευτές, υπάρχουν πράγματα που μας συνδέουν και οπωσδήποτε πρέπει να τα εντοπίσουμε και ενδεχομένως να τα αξιοποιήσουμε. Πρώτα απ’ όλα μας συνδέει το γεγονός ότι έχουμε αναπτύξει μια απέχθεια απέναντι στο επίσημο ιατρικό σύστημα. Δεύτερον ότι προσπαθούμε να σταθούμε σαν επαγγελματίες και να επιβιώσουμε χρησιμοποιώντας άλλα θεραπευτικά εργαλεία πέρα απ’ αυτά που επιτρέπει το επίσημο ιατρικό σύστημα. Βοηθάμε συνήθως τους ασθενείς μας, οι οποίοι μας εμπιστεύονται και μας ακολουθούν, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν παύουμε να είμαστε οι παρίες της ιατρικής σήμερα, περιθωριοποιημένοι σε μια ιδιότυπη κατάσταση νόμιμης παρανομίας.

Εκείνο όμως το οποίο είναι πιο σημαντικό απ’ όλα και από το οποίο δυστυχώς απέχουμε πολύ στο να το συνειδητοποιήσουμε, είναι το γεγονός ότι όλοι εμείς οι εναλλακτικοί θεραπευτές, είμαστε οι ζωντανοί συνεχιστές της ιατρικής παράδοσης των προγόνων μας, δηλαδή της Παραδοσιακής Ελληνικής Ιατρικής.

Μπορεί ν’ ασκούμε τον Βελονισμό ακολουθώντας την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική ή την Ayurveda ακολουθώντας την Παραδοσιακή Ινδική Ιατρική, παρ’ όλα αυτά δεν είμαστε οι συνεχιστές της Παραδοσιακής Κινέζικης ή Ινδικής Ιατρικής, αλλά οι συνεχιστές της Παραδοσιακής Ελληνικής Ιατρικής που για ιδιαίτερους ιστορικούς λόγους αντί να μάθουμε την Ιατρική του Ιπποκράτη, όταν αντιδράσαμε στο επίσημο ιατρικό σύστημα, μάθαμε Βελονισμό και Ayurveda. Αυτά όμως δεν μας καθιστούν Κινέζους ή Ινδούς. Ασκώντας την τέχνη της θεραπείας στην Ελλάδα και μιλώντας την Ελληνική γλώσσα, αναγκαστικά συμπορευόμαστε με τον Απόλλωνα, τον Ασκληπιό, τον Ιπποκράτη, τον Γαληνό, τον Αγάπιο, και όλους τους υπόλοιπους λαϊκούς θεραπευτές οι οποίοι κουβαλούν την κληρονομιά του Ιπποκράτη. Αυτή την ίδια κληρονομιά κουβαλάμε και όλοι εμείς οι Έλληνες εναλλακτικοί θεραπευτές, η ελπίδα της Ελλάδος και του κόσμου.

Και εμείς λοιπόν οι Έλληνες εναλλακτικοί θεραπευτές, το μοναδικό ελπιδοφόρο φως στη ζοφερή πραγματικότητα του επίσημου ιατρικού συστήματος, σπαρασσόμαστε από έριδες, αδελφοκτόνα μίση, ζηλοφθονία, χωριστικότητα. Ως πότε αδέλφια θα ακολουθούμε το πεπρωμένο της Ελλάδος, ως προς τον διχασμό και τον εμφύλιο πόλεμο;

Ενώ βρισκόμαστε στην ίδια όχθη, με αρχαίο καθοδηγητή τον Ιπποκράτη και απέναντι από το επίσημο ιατρικό σύστημα, δεν μπορούμε να δούμε ούτε την σύνδεσή μας με τον Ιπποκράτη, ούτε την ανάγκη της ενότητας μεταξύ μας.

Δύο θέματα λοιπόν νομίζω ότι πρέπει ν’ απασχολήσουν τους Έλληνες εναλλακτικούς θεραπευτές άμεσα:

1ον: Η ανάγκη σύνδεσης με τον Ιπποκράτη και η ιστορική συνέχεια της Παραδοσιακής Ελληνικής Ιατρικής, με ενσαρκωτές τους σύγχρονους εναλλακτικούς θεραπευτές.

2ον : Η ανάγκη ενότητας όλων όσων βρίσκονται στην ίδια όχθη γιατρών, μη γιατρών θεραπευτών, βελονιστών, ομοιοπαθητικών, ρεφλεξολόγων. Η ανάγκη παραμερισμού των διαφορών και η εστίαση σ’ αυτά που μας ενώνουν και όχι σ’ αυτά που μας χωρίζουν.


Τηλικίδης
Ο Αλέξανδρος Τηλικίδης γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Αποφοίτησε απ' την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών το 1991. Πήρε τον τίτλο Ιατρικής ειδικότητας, ως φυσίατρος το 2001, απ' το Ασκληπιείο της Βούλας. Απ' το 1994 και ενώ βρισκόταν ήδη στην Κίνα με ετήσια κρατική υποτροφία, άρχισε να ασχολείται με τα Κινέζικα Βότανα. Την ίδια χρονιά άρχισε να διαβάζει τα Άπαντα του Ιπποκράτους και να μυείται μέσω της μελέτης αυτής, στην Αρχαία Ελληνική σκέψη. Το 1999 άρχισε να τα διδάσκει στην Ελλάδα, ενώ επίσης εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο: "Η Βασική Θεωρία της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής". Το 2011 εξέδωσε το δεύτερο του βιβλίο: "Ο ελληνικός βελονισμός". Το 2014 εξέδωσε το τέταρτό του βιβλίο: "Η βασική θεωρία της αρχαίας ελληνικής ιατρικής, μέρος Α".
 

Για πολλούς ανθρώπους, η ανθρωποσοφική ιατρική είναι μια δύσκολη έννοια. Όμως στην πραγματικότητα, είναι αρκετά εύκολο να εξηγηθεί. Είναι μια ενοποιητική μορφή ιατρικής, προερχόμενη από δύο πηγές: από τη μία πλευρά, "υλική επιστημονική ιατρική" με τις μεθόδους και τα αποτελέσματά της, και από την άλλη "πνευματικά επιστημονικά" ευρήματα. Καμία από αυτές τις πηγές δεν μπορεί να ληφθεί μεμονωμένα.
Ένα άτομο δεν είναι απλά ένα σώμα, πρέπει να ληφθούν υπόψη και η ψυχή καθώς και η προσωπικότητα. Οι Ανθρωπόσοφοι γιατροί θεωρούν τη σωματική και ψυχική ύπαρξη μαζί με την προσωπικότητα ως μια μονάδα, όπου κάθε στοιχείο έχει την ικανότητα να επηρεάζει τα άλλα. Μία από τις θεμελιώδεις πτυχές της ανθρωποσοφικής ιατρικής είναι ότι το λαμβάνουν αυτό υπόψη κατά τη διάρκεια της διάγνωσης και της θεραπείας.

Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι μια «εναλλακτική ιατρική» - δεν αποσκοπεί στο να αντικαταστήσει τη συμβατική ιατρική. Αντίθετα, βασίζεται στην αποδεκτή ιατρική επιστήμη και απλώς προχωρά ένα βήμα παραπέρα. Η ανθρωποσοφική ιατρική κάνει χρήση όλων όσων έχει αποκαλύψει η επιστημονική έρευνα ότι είναι προς όφελος της ανθρώπινης ύπαρξης. Επιπλέον, συμπληρώνει την "υλική επιστήμη" με πτυχές της πνευματικής επιστήμης, προκειμένου να εκτιμηθεί το άτομο ως μια αδιάσπαστη ενότητα. Για παράδειγμα, αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη γλώσσα του σώματος, το προσωπικό ιστορικό, την αναπνοή και πολλές άλλες πτυχές, οι οποίες καθορίζουν την προσωπικότητα του ατόμου. Η ανθρωποσοφική ιατρική επιχειρεί επομένως να περιλαμβάνει την ατομικότητα του ασθενούς, καθώς και τα αποδεκτά χαρακτηριστικά μιας ασθένειας, κατά τη διαδικασία της θεραπείας. Γιατί όπως κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, έτσι και κάθε θεραπεία είναι μοναδική- αν και ορισμένες φαίνεται να μπορούν να εφαρμόζονται σε πολλούς ανθρώπους.
Η ανθρωποσοφική ιατρική δεν είναι προκαθορισμένη. Αποφεύγει την απλή ρουτίνα. Ακόμη και αν, λόγω του ιδιαίτερου χαρακτήρα τους, συνεχώς επαναλαμβάνονται οι ίδιες νοσολογικές εικόνες, κάθε ασθένεια εκδηλώνεται με διαφορετικό τρόπο σε κάθε ασθενή - μια εκδήλωση αδιαχώριστη από τη μοναδικότητα του ατόμου. Ως εκ τούτου, η ανθρωποσοφική ιατρική έχει ως στόχο να σχηματίσει μια εικόνα για τις υλικές, ψυχολογικές και προσωπικές συνθήκες που οδήγησαν στην εκδήλωση μιας ασθένειας. Η εκτίμηση αυτών των παραγόντων κατά τη διάγνωση και τη θεραπεία καθώς και η εφαρμογή εκ νέου της διαδικασίας σε κάθε νέο ασθενή, υπό την καθοδήγηση επιστημονικών ευρημάτων, ιατρικής εμπειρίας, προσωπικής διάκρισης και διαίσθησης, είναι θεμελιώδους σημασίας για την ανθρωποσοφική ιατρική. Κάθε ιατρική που αγνοεί τη μοναδικότητα κάθε ατόμου δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αληθινή ανθρώπινη ιατρική.

Σε τι διαφέρει η ανθρωποσοφική ιατρική από τα άλλα συστήματα;
Η κύρια διαφορά της ανθρωποσοφικής ιατρικής από τη συμβατική ιατρική, είναι ότι δεν αναζητά την ασθένεια στη προσωπικότητα του ατόμου, αλλά μάλλον την προσωπικότητα του ατόμου στην ασθένεια. Οι διαγνωστικές διαδικασίες και τα συμπτώματα που παρατηρούνται μπορεί να είναι τα ίδια, αλλά μια ολιστική ερμηνεία μπορεί να οδηγήσει στο να προταθούν διαφορετικές θεραπείες, ή συμβατικές θεραπείες, που συμπληρώνονται με πρόσθετα θεραπευτικά σχήματα.
Η ιατρική που βασίζεται αποκλειστικά στην υλική επιστήμη, περιορίζεται στο να εξηγήσει μια ασθένεια αποκλειστικά με βάση τους νόμους της φυσικής και της χημείας. Η ανθρωποσοφική ιατρική είναι πιο φιλόδοξη. Λαμβάνει υπόψη επιπλέον παράγοντες, τόσο γενικούς όσο και ατομικούς, που μπορεί να επηρεάζουν τη ζωή, το νου και την ψυχή του ασθενούς, και τη φυσική τους εκδήλωση: στην ανάπτυξη, την αναγέννηση, τη μικροκυκλοφορία, την κατακράτηση υγρών, το δέρμα, τον μυϊκό τόνο, τους βιορυθμούς, την κατανομή της θερμότητας, τη στάση του σώματος, την ευθύτητα, το βάδισμα, την ψυχική εστίαση και την ομιλία.

Όταν εμφανίζεται η ασθένεια, η εξέταση των παραπάνω μπορεί να αποκαλύψει αποκλίσεις, ανισορροπίες και ακραίες καταστάσεις - επιπρόσθετες διαγνωστικές παράμετροι πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την επιλογή της θεραπείας. Επίσης η ανθρωποσοφική ιατρική κατανοεί διαφορετικά το ρόλο που διαδραματίζει ο ασθενής στην καταπολέμηση της ασθένειας. Ο ασθενής δεν είναι απλώς παθητικός αποδέκτης ιατρικών δεξιοτήτων, αλλά ισότιμος συνεργάτης με τον γιατρό. Άλλωστε, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τον ασθενή καλύτερα από ό, τι ο ίδιος ο ασθενής τον εαυτό του. Κατά τη διάρκεια μιας ασθένειας, ο ασθενής έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίζει σε τι κατάσταση ανισορροπίας σώματος και ψυχής έχει φθάσει, να την κατανοεί και να την διορθώνει. Η ασθένεια μπορεί να παράσχει μια ευκαιρία στο άτομο να μάθει νέους τρόπους συμπεριφοράς, να αναπτύξει περαιτέρω ιδέες, και να αποκτήσει μεγαλύτερη ωριμότητα.
Οι ανθρωποσοφικοί γιατροί προσφέρουν υποστήριξη στον ασθενή κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Ενισχύουν την αυτονομία του ασθενή, αναγνωρίζουν την ευθύνη του και προωθούν το δικαίωμά του να συμμετέχει στην επιλογή κατάλληλης θεραπείας.

Μέθοδοι & Δυνατότητες - Ασθένεια και Υγεία
Το εκκρεμές της ζωής μας ταλαντεύεται μεταξύ της ασθένειας και της υγείας και αυτός είναι ο λόγος που οι γιατροί της ανθρωποσοφικής ιατρικής πάντοτε εξετάζουν και τις δύο πλευρές μαζί.
Η υγεία παράγεται όταν τα δύο πολικά άκρα της ζωής βρίσκονται σε δυναμική ισορροπία: εγρήγορση και ύπνος, ακινησία και κίνηση, χαρά και θλίψη. Προκύπτει από την αναζήτηση και επιλογή της διαδρομής που κάνουμε ως άτομα στον κόσμο και πίσω στον εαυτό μας. Υπάρχουν, ως εκ τούτου, τόσες πολλές καταστάσεις υγείας όσες και οι άνθρωποι στον κόσμο. Η υγεία δεν είναι αυτοσκοπός, απλώς μας βοηθά να διάγουμε το μεγαλύτερο μέρος της προσωπικής και κοινωνικής μας ζωής. Οι Ανθρωπόσοφοι γιατροί δεν αντιμετωπίζουν μόνο την ασθένεια, αλλά επίσης προσπαθούν να προάγουν την υγεία του ατόμου και να ενισχύσουν τη δική του αποφασιστικότητα ώστε να παραμένει υγιές.
Οι γιατροί της ανθρωποσοφίας θα προτείνουν όλες τις διαθέσιμες μεθόδους διάγνωσης και θεραπείας;

Οι Ανθρωπόσοφοι γιατροί είναι εξοικειωμένοι με όλο το φάσμα των διαγνωστικών και θεραπευτικών δυνατοτήτων. Πα’ όλα αυτά, δεν χρησιμοποιούν κατ' ανάγκη όλα αυτά τα μέσα. Είναι ιδιαίτερα επικριτικοί στην τάση να χρησιμοποιούνται ορισμένες συμβατικές διαδικασίες ή φάρμακα ως κάτι το αυτονόητο. Διερωτώνται κατά πόσον αυτές οι γνωστές μέθοδοι είναι πραγματικά κατάλληλες για την επίλυση του συγκεκριμένου προβλήματος του ασθενούς. Η θεραπεία πρέπει να γίνεται μόνον όταν η διαγνωστική ή θεραπευτική πορεία δράσης θα ωφελήσει το ατομικό προφίλ του ασθενούς - τίποτα δεν πρέπει να γίνεται απλά επειδή «αυτός είναι ο τρόπος που είναι πάντα». Τα οφέλη πρέπει πάντα να υπερτερούν σημαντικά των ενδεχόμενων κινδύνων που συνδέονται με τη διαγνωστική ή θεραπευτική διαδικασία.

Χρησιμοποιείται επίσης ιατρική τεχνολογία
Στη διάγνωση μιας ασθένειας, οι γιατροί της ανθρωποσοφικής ιατρικής χρησιμοποιούν όλες τις διαδικασίες που προσφέρονται από τη συμβατική ιατρική. Παρ’ όλα αυτά, όταν πρόκειται για ιατρικές ενισχύσεις, προτιμούν αρχικά να βασίζονται στις δικές τους αισθήσεις.
Εξετάζουν το άτομο από την κορυφή μέχρι τα νύχια, παρατηρώντας τη γλώσσα του σώματος, εκφράσεις και χειρονομίες, τη χειραψία του ασθενούς, το βάδισμα, τη στάση - στην πραγματικότητα, ολόκληρη την εμφάνισή του. Νιώθουν πόσο ζεστό ή κρύο είναι το δέρμα και τα άκρα, αν είναι υγρό ή ξηρό στο άγγιγμα, και επίσης αισθάνονται και ακούνε το σώμα. Ακούν την εκτίμηση του ίδιου του ασθενή για τη σωματική και ψυχική του υγεία, και αξιολογούν πόσο ισχυρή είναι η θέληση του ασθενούς να ζήσει – τώρα και σε σχέση με την προσωπική του ιστορία στο παρελθόν.
Μόνο τότε τίθεται το ζήτημα κατά πόσον ή όχι μια τεχνική διαδικασία θα μπορούσε να βοηθήσει τη διάγνωση. Το βασικό ζήτημα είναι πάντα: ποιες νέες πληροφορίες ενδέχεται να αποκαλύψει μία τέτοια έρευνα και ποιο θα είναι το θεραπευτικό αποτέλεσμα; Είναι ένα τέτοιο βήμα ακόμη σχετικό με το συγκεκριμένο ασθενή; Η ιατρική τεχνολογία χρησιμοποιείται μόνο όταν θα μπορούσε να φέρει αναγνωρίσιμα οφέλη για τον ασθενή. Αποφεύγονται, ως εκ τούτου, περιττές έρευνες, πράγμα που σημαίνει ότι οι ανθρωποσοφικοί γιατροί εργάζονται με έναν ιδιαίτερα οικονομικά προσιτό τρόπο. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που μία τεχνική μέθοδος θεωρείται κατάλληλη, οι ανθρωποσοφικοί γιατροί είναι πολύ πρόθυμοι να εφαρμόσουν τη σύγχρονη τεχνολογία για το καλό του ασθενούς.

Τι θεραπευτική διαδικασία χρησιμοποιείται;
Από τη μία πλευρά, η ανθρωποσοφική ιατρική χρησιμοποιεί διαδικασίες που απαιτούν παθητική αποδοχή εκ μέρους του ο ασθενούς. Αυτές συμπληρώνονται, ωστόσο, από διαδικασίες που απαιτούν την ενεργό συμμετοχή του ασθενούς.
Ιατρικές διαδικασίες, όπως οι εγχειρήσεις, όλο το φάσμα της φυσιοθεραπείας, και τα αλλοπαθητικά φάρμακα της συμβατικής ιατρικής, δεν απαιτούν την ενεργή συμμετοχή του ασθενούς. Οι καλλιτεχνικές θεραπείες όπως η ορθοφωνία, η μουσική, η ζωγραφική, η γλυπτική, και η θεραπευτική ευρυθμία, η θεραπεία με συζήτηση (ψυχοθεραπεία, συμβουλευτική), η διατροφή, η κίνηση, και οι τεχνικές χαλάρωσης, από την άλλη πλευρά, εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τη συμμετοχή του ασθενούς.
Η θεραπεία με φάρμακα βασίζεται εν μέρει στη δοσολογία ανθρωποσοφικών φαρμάκων φυσικής προέλευσης, η σύνθεση των οποίων καθορίζεται από τα τυπικά χαρακτηριστικά μιας ασθένειας. Επιπλέον, χορηγούνται άλλες ουσίες προσαρμοσμένες στα μοναδικά χαρακτηριστικά του ασθενούς. Αυτά είναι συχνά ομοιοπαθητικές ουσίες που αποσκοπούν στην τόνωση του οργανισμού και των δυνάμεων της αυτοΐασης.

Πώς ορίζεται ένα ανθρωποσοφικό φάρμακο;
Η θεραπεία με φάρμακα της ανθρωποσοφικής ιατρικής βασίζεται στην αρχαία αρχή: όσο το δυνατόν λιγότερο, τόσο όσο χρειάζεται.
Σε περιπτώσεις σοβαρών και χρόνιων ασθενειών, ή εάν τα αποθέματα του ασθενή έχουν εξαντληθεί, μπορεί να προτιμηθεί η χρήση αλλοπαθητικών φαρμάκων. Ωστόσο, όσο είναι δυνατόν, τα συμπτώματα δεν καταστέλλονται. Αντ’ αυτού είναι σημαντικό να ενεργοποιηθούν οι δυνάμεις αυτοΐασης με τη βοήθεια των ομοιοπαθητικά παραγόμενων ανθρωποσοφικών φαρμάκων, και να τονωθεί ο οργανισμός ώστε να βρει το δικό του φυσικό ρυθμό για μια ακόμη φορά.
Κατά τη διάρκεια της θεραπείας, οι ανθρωποσοφικοί γιατροί προσπαθούν να παρατηρήσουν τι ειδικά ερεθίσματα απαιτεί ο οργανισμός για να έχει μια πλήρη ανάρρωση. Για παράδειγμα, πικρές ουσίες από τη ρίζα της κίτρινης γεντιανής ή του κιχώριου διεγείρουν την παραγωγή των πεπτικών υγρών και προάγουν την κίνηση του εντέρου. Τα αιθέρια έλαια με θερμαντικές ιδιότητες που προέρχονται από το γένος των χειλανθών ή από γηγενή φυτά της Μεσογείου, μπορούν να συμβάλουν στη μείωση της μυϊκής έντασης και να προάγουν την κυκλοφορία του αίματος.
Χρησιμοποιούνται επίσης επιπρόσθετες ουσίες προσαρμοσμένες στην εν λόγω ασθένεια: η σύνθεσή τους βασίζεται στα γενικά χαρακτηριστικά της εικόνας της ασθένειας. Αυτές περιλαμβάνουν παρασκευάσματα φυτικών εκχυλισμάτων, ορυκτών ή ζωικής προέλευσης.
Το ποια ουσία επιλέγει ένας γιατρός, είτε ως καθαρό εκχύλισμα είτε σε ομοιοπαθητική συγκέντρωση, εξαρτάται από τον τύπο και την πορεία της ασθένειας, τα συμπτώματα, τους πόνους, τη διάρκεια της ασθένειας, τη δύναμη του ασθενούς, την ηλικία, αλλά πάνω από όλα τα εσωτερικά και εξωτερικά επίπεδα δραστηριότητας του ασθενούς.
Τα ανθρωποσοφικά φάρμακα παράγονται με τα πρότυπα ποιότητας της φαρμακοποιίας και όπου διατίθενται σε συγκεκριμένες εθνικές, ευρωπαϊκές και διεθνείς φαρμακοποιίες.
Ο στόχος του ανθρωποσοφικού φαρμάκου για την κατανόηση τόσο των ασθενών όσο και της ασθένειας, απαιτεί επίσης μια πλουραλιστική, ολιστική προσέγγιση στη φαρμακευτική θεραπεία.

Ένα πολύ σημαντικό βήμα για την αναγνωρισιμότητα της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής σε παγκόσμιο επίπεδο!
Ανταποκρινόμενος στην αυξανόμενη δημοτικότητα της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής παγκοσμίως, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) δημοσίευσε κριτήρια αναφοράς για την εκπαίδευση στην Ανθρωποσοφική Ιατρική. Ο καθορισμός των προτύπων προσόντων του ΠΟΥ για τους επαγγελματίες της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής, αντανακλά τη σημασία της ως παγκόσμιας ιατρικής πρακτικής και παρέχει στους ασθενείς ένα ξεκάθαρο επίπεδο φροντίδας.
Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό βήμα για την Ανθρωποσοφική Ιατρική ώστε να ενσωματωθεί ακόμη περισσότερο στα εθνικά συστήματα υγείας.

"Καθώς όλο και περισσότερες χώρες καθορίζουν πολιτικές για την παραδοσιακή, συμπληρωματική και ολοκληρωμένη ιατρική, ο ΠΟΥ ανέπτυξε τα κριτήρια αναφοράς της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής ως σημείο αναφοράς για τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής, τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας και τους παρόχους εκπαίδευσης", δήλωσε ο Δρ Kim Sungchol, επικεφαλής της μονάδας Παραδοσιακής, Συμπληρωματικής και Ολοκληρωμένης Ιατρικής στον ΠΟΥ.

Η δημοσίευση αυτή αποτελεί το αποτέλεσμα μιας αυστηρής διαδικασίας χαρτογράφησης και αναθεώρησης των προτύπων εκπαίδευσης της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής από εμπειρογνώμονες, σύμφωνα με τα κριτήρια του ΠΟΥ. "Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι με τα αποτελέσματα. Τα κριτήρια αναφοράς αντικατοπτρίζουν πλήρως αυτό που η κοινότητα της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής θεωρεί ως ελάχιστη εκπαίδευση για τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας για την άσκηση της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής", πρόσθεσε ο Δρ Matthias Girke, ειδικός στην εσωτερική ιατρική και επικεφαλής του Ιατρικού Τμήματος στο Goetheanum (Ελβετία), το διεθνές κέντρο συντονισμού της Ανθρωποσοφικής Ιατρικής.

Πηγή: Ινστιτούτο Ανθρωποσοφικής Ιατρικής στην Ελλάδα