Ποιος είπε ότι μία vegan διατροφή δεν μπορεί να είναι πλήρης και υγιεινή; Αρκεί να δώσετε την απαραίτητη προσοχή σε μερικές συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να μην υστερεί σε τίποτα από οποιοδήποτε άλλο υγιεινό μοντέλο διατροφής.

Οι ιστορικές ρίζες του βιγκανισμού ανάγονται 2000 χρόνια πίσω, όπου κάποιοι επέλεγαν να μην καταναλώνουν ζωικά προϊόντα. Ο Έλληνας μαθηματικός Πυθαγόρας πίστευε στην καλοσύνη σε όλα τα είδη και την ίδια εποχή ο Βούδας συζητούσε με τους οπαδούς του για τη χορτοφαγία.
Ουσιαστικά, η vegan διατροφή είναι απαλλαγμένη από κάθε προϊόν ζωικής προέλευσης, αυτό περιλαμβάνει την αποφυγή γαλακτοκομικών, αβγών, κρέατος, πουλερικών, ψαριών και μελιού, μεταξύ άλλων.
Η vegan διατροφή απαιτεί κάποιο προγραμματισμό για να εξασφαλιστεί η πλήρωση όλων των θρεπτικών συστατικών που είναι απαραίτητα για την ανθρώπινη υγεία. Και έτσι, τα θρεπτικά συστατικά που δεν υπάρχουν στις vegan τροφές θα πρέπει να συμπληρώνονται προκειμένου να αποφευχθεί η ανεπάρκεια θρεπτικών συστατικών.Και φυσικά θα πρέπει να καταναλώνονται ροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες και λίπη μαζί με πηγές υδατανθράκων που απελευθερώνουν ενέργεια αργά, προάγουν το αίσθημα κορεσμού και βοηθούν στη διατήρηση ενός ισορροπημένου επιπέδου γλυκόζης στο αίμα, ώστε να διατηρείται σταθερή η ενέργεια από γεύμα σε γεύμα.

Τι πρέπει να τρώω για να διατηρώ την ενέργειά μου;

Πώς να σχεδιάσετε τα γεύματά σας:
1. Το μισό πιάτο σας θα πρέπει να αποτελείται από μια ποικιλία λαχανικών διαφορετικών χρωμάτων. Επικεντρωθείτε σε αυτά που φυτρώνουν πάνω από το έδαφος.
2. Το ένα τέταρτο θα πρέπει να είναι αμυλούχα λαχανικά - αυτά που φυτρώνουν κάτω από το έδαφος ή μη επεξεργασμένα δημητριακά ολικής άλεσης.
3. Και το τελευταίο τέταρτο θα πρέπει να αποτελείται από τρόφιμα πλούσια σε πρωτεΐνες, όπως όσπρια, τόφου, μανιτάρια σεϊτάν και edamame.
4. Για να προσθέσετε μερικά υγιεινά λιπαρά, δοκιμάστε να μαγειρέψετε με βιολογικό λάδι καρύδας, να περιχύσετε με βιολογικό ελαιόλαδο ή να πασπαλίσετε με σπόρους.

Συμβουλές τρόπου ζωής
1. Ψωνίστε εποχιακές τροφές. Αυτό μας ενθαρρύνει να τρώμε πολύ μεγαλύτερη ποικιλία από διαφορετικά τρόφιμα.
2. Εξετάστε τις επιλογές κατεψυγμένων και αποξηραμένων τροφίμων, για να μεγιστοποιήσετε τη διατροφική ποικιλία.
3. Το μαγείρεμα σε μερίδες διευκολύνει την προετοιμασία του φαγητού.
4. Καλλιεργήστε τα δικά σας φρέσκα βότανα και φύλλα σαλάτας. Είναι μία εξαιρετική ιδέα να ξεκινήσετε την καλλιέργεια, βάζοντας μερικούς σπόρους σε λίγο κομπόστ, τοποθετώντας τους σε ένα περβάζι και διατηρώντας την υγρασία στο χώμα. Σύντομα θα μπορείτε να μαζέψετε χόρτα πλούσια σε θρεπτικά συστατικά.
5. Τρώτε φυτικές τροφές από όλο το φάσμα χρωμάτων και στοχεύστε σε 6 διαφορετικά φρούτα και λαχανικά καθημερινά. Αναζητήστε βιολογικά προϊόντα για να ελαχιστοποιήσετε τα φυτοφάρμακα.
6. Τρώτε τρόφιμα ολικής αλέσεως και αποφύγετε τις επεξεργασμένες, γεμάτες ζάχαρη, αλάτι και λίπος τροφές.
7. Οι πιθανότητες είναι ότι αν δεν αναγνωρίζετε το όνομα ενός συστατικού είναι καλύτερο να το αποφύγετε. Τα πρόχειρα φαγητά είναι πρόχειρα, είτε είστε χορτοφάγοι είτε όχι.
8. Περιοδικές εξετάσεις αίματος μπορεί να είναι απαραίτητες για την παρακολούθηση των επιπέδων σιδήρου, ειδικά στις γυναίκες με έμμηνο ρύση.
9. Ο φελλός είναι μια εξαιρετική εναλλακτική λύση για τσάντες, πορτοφόλια και παπούτσια αντί για το δέρμα.
10. Τα αντικείμενα που κατασκευάζονται από μπαμπού έχουν γίνει πολύ δημοφιλή. Από οδοντόβουρτσες μέχρι κουτιά φαγητού και ποτήρια καφέ, αυτός ο ευέλικτος και βιώσιμος θάμνος μειώνει την ανάγκη για πλαστικό.
11. Κινηθείτε! Κάντε κάποια μορφή άσκησης για τουλάχιστον 30 λεπτά 4 φορές την εβδομάδα για να βελτιστοποιήσετε την υγεία σας.
12. Ενημερωθείτε από το τοπικό σας ανεξάρτητο κατάστημα υγιεινής διατροφής. Είναι πιθανό να διαθέτει ένα ευρύ φάσμα επιλογών που δεν θα βρείτε σε άλλα καταστήματα.

Σημαντικά θρεπτικά συστατικά της φυτικής διατροφής για διατροφική ισορροπία

Η βιοτίνη είναι μια βιταμίνη Β που εμπλέκεται στην υγεία των μαλλιών και του δέρματος. Μια ανασκόπηση των στοιχείων έδειξε ότι 500mcg ημερησίως υποστηρίζουν την αναγέννηση των μαλλιών και την υγεία του δέρματος.
Οι βιταμίνες Β6 και Β12 εκτός από την συμβολή τους στην παραγωγή ορμονών, νευροδιαβιβαστών και ενέργειας είναι απαραίτητες για την υποστήριξη της ζωτικότητας, της αποτοξίνωσης, της παραγωγής του DNA και των κυττάρων. Η κόπωση, η κακή μνήμη και ο λήθαργος μπορεί να υποδηλώνουν χαμηλά επίπεδα βιταμινών Β, ενώ όσοι ακολουθούν μια vegan διατροφή είναι πιθανό να πρέπει να ενισχύουν τη βιταμίνη Β12 από κάποιο συμπλήρωμα διατροφής.
Η χολίνη λειτουργεί σε συνέργεια με τα φωσφολιπίδια και είναι γνωστό ότι είναι απαραίτητη για τη λειτουργία του εγκεφάλου. Μάλιστα, μια πρόσφατη μελέτη έδειξε ότι η ανάπτυξη του εγκεφάλου του εμβρύου σχετίζεται θετικά με την πρόσληψη χολίνης από τη μητέρα.
Το συνένζυμο Q10 παράγεται φυσικά από το ήπαρ από το αμινοξύ τυροσίνη και είναι άφθονο στον καρδιακό μυ. Ωστόσο η παραγωγή CoQ10 μειώνεται με την ηλικία και ίσως είναι απαραίτητο να προμηθεύσετε τον οργανισμό σας με ένα συμπλήρωμα διατροφής.
Η ανεπάρκεια βιταμίνης D μπορεί να μειώσει την ανοσολογική λειτουργία και να αυξήσει την ευαισθησία σε λοιμώξεις. Προσθέστε τουλάχιστον 400IU βιταμίνης D για να διατηρήσετε υγιή τα επίπεδά της στον οργανισμό σας.
Το ιώδιο είναι ζωτικής σημασίας για τη δραστηριότητα του θυρεοειδούς, τη διαδικασία που κινεί το μεταβολισμό. Ένας υπολειτουργικός θυρεοειδής συνδέεται με κόπωση, δυσκοιλιότητα και αίσθημα κρύου, εκτός από χαμηλή διάθεση και λήθαργο.
Ο σίδηρος αποτελεί βασικό συστατικό της αιμοσφαιρίνης του αίματος, του μεταφορέα που μεταφέρει το οξυγόνο στα κύτταρα για την παραγωγή ενέργειας. Έρευνες έχουν δείξει ότι τα πολύ χαμηλά ή πολύ υψηλά επίπεδα σιδήρου αναστέλλουν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και προδιαθέτουν το άτομο σε λοιμώξεις.
Η βιταμίνη Κ συνδέεται θετικά με τη μείωση της αρτηριακής ακαμψίας και της αγγειακής ασβεστοποίησης μέσω της συνεργιστικής της δράσης με τη βιταμίνη D και το μαγνήσιο ώστε να κατευθύνεται το ασβέστιο στα οστά και τα δόντια.
Η λευκίνη θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα αμινοξέα που εμπλέκονται στη διατήρηση της μυϊκής μάζας, ιδίως σε ηλικιωμένους που χάνουν μάζα λόγω γήρανσης. Ανήκει στην κατηγορία των αμινοξέων που ονομάζονται αμινοξέα διακλαδισμένης αλυσίδας, τα οποία φαίνεται να είναι τα πιο εύκολα απορροφήσιμα και αξιοποιήσιμα. Η λυσίνη παίζει ρόλο στην ενεργοποίηση των γονιδίων και την μείωση της αργινίνης παρουσία του απλού έρπητα για να διακόψει την εξέλιξή του. Μπορεί επίσης να μετατραπεί σε άλλα αμινοξέα ανάλογα με τις ανάγκες.
Η μεθειονίνη είναι η θρεπτική ουσία εκκίνησης για μια διαδικασία που υποστηρίζει την αποτοξίνωση, την παραγωγή DNA και νέων κυττάρων. Είναι ενδιαφέρον ότι λειτουργεί σε συνδυασμό με το μαγνήσιο, τη βιταμίνη Β2, τη Β12 και το φολικό οξύ.


Jenny carson
Η Jenny είναι έμπειρη διατροφολόγος και διευθύντρια της Viridian Nutrition. Με πτυχίο στη Διατροφική Επιστήμη και MRES στη Δημόσια Υγεία, έχει λεπτομερή κατανόηση της σημασίας της διατροφής, της κλινικής έρευνας και της διατροφής για τη δημόσια υγεία. Παθιασμένη με τη γυμναστική και την πρόληψη για τη διατήρηση της υγείας, η Jenny Carson πιστεύει ότι η διατροφή παρέχει τα ζωτικά δομικά στοιχεία για ό,τι κάνουμε και επομένως η σωστή διατροφή είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία και την ευτυχία.

Κατηγορία Διατροφή

O ομοιοπαθητικός οδοντίατρος βασιζόμενος στην ολιστική αντιμετώπιση της νόσου σύμφωνα με τον Hahnemann μπορεί να διακρίνει μήπως η νόσος των ούλων δεν οφείλεται σε τοπικούς παράγοντες αλλά είναι η εκδήλωση μιας γενικής νόσου του οργανισμού σε κάποιο άλλο επίπεδο.

Τι είναι ουλίτιδα: Είναι μια φλεγμονώδης αντίδραση των ούλων που οφείλεται κυρίως σε τοπικά ερεθιστικά αίτια. Τα συνήθη αίτια αυτά είναι η συσσώρευση της οδοντικής πλάκας και πέτρας (τρυγίας) στην επιφάνεια των δοντιών. Οδοντική πλάκα είναι το πρoϊόν ζύμωσης των τροφών από τα μικρόβια της στοματικής κοιλότητας. Τα ούλα που έχουν ουλίτιδα αιμορραγούν, είναι επώδυνα στο βούρτσισμα και μπορεί να εμφανίσουν οίδημα. Η αναπνοή είναι κάποιες φορές δύσοσμη εξαιτίας της συσσώρευσης υπολειμμάτων τροφών στα μεσοδόντια διαστήματα.
Η κλασική οδοντιατρική συστήνει την αφαίρεση της οδοντικής πλάκας και πέτρας από την επιφάνεια των δοντιών και την εκπαίδευση του ασθενούς ώστε να διατηρεί το στόμα του καθαρό με τη βοήθεια της οδοντόκρεμας, της οδοντόβουρτσας και του στοματικού διαλύματος.

Τι είναι περιοδοντοπάθεια: Αν η ουλίτιδα αφαιρεθεί αθεράπευτη μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να εξελιχθεί σε περιοδοντοπάθεια. Η φλεγμονή επεκτείνεται από τα ούλα στους υποκείμενους ιστούς που είναι τα οστά των γνάθων που στηρίζουν τα δόντια. Τα τελευταία αρχίζουν να καταστρέφονται, τα δόντια αρχίζουν να κουνιούνται και πονάνε κατά τη μάσηση. Γύρω από τα δόντια που πάσχουν μπορεί να εμφανιστούν αποστήματα. Τα ούλα παρουσιάζουν έντονη ερυθρότητα, αιμορραγία και πόνο κατά το βούρτσισμα. Η δυσοσμία του στόματος είναι συνήθως ιδιαίτερα έντονη. Σε πολλούς ασθενείς τα παραπάνω συμπτώματα λείπουν, η νόσος περνάει απαρατήρητη και εξελίσσεται αργά μέσα στο χρόνο. Η καταστροφή των οστών που είναι η φυσική εξέλιξη της νόσου, προκαλεί τελικά την απόπτωση των δοντιών.
Η κλασική οδοντιατρική προτείνει την αφαίρεση της οδοντικής πέτρας από τα δόντια και την απόξεση των ριζών των δοντιών με ειδικά εργαλεία και συσκευή υπερήχων. Σε περιπτώσεις που υπάρχει μεγάλη οστική καταστροφή ακολουθούνται ειδικές μικροχειρουργικές τεχνικές με σκοπό να αναγεννηθεί το οστό που έχει χαθεί και τα δόντια να σταματήσουν να κουνιούνται. Τα συνήθη βιοϋλικά που χρησιμοποιούνται για την ανάπλαση των χαμένων οστών είναι οστικά μοσχεύματα, εμβρυϊκές πρωτεΐνες και μεμβράνες κολλαγόνου.

Η ομοιοπαθητική θεώρηση των νόσων του περιοδοντίου (ουλίτιδα – περιοδοντοπάθεια)
Η κλασική οδοντιατρική θεωρεί τις παραπάνω νόσους σαν τοπικές στοματικές φλεγμονές που χρειάζονται τοπική θεραπεία, με ταυτόχρονη (σε σοβαρές περιπτώσεις) λήψη θεραπείας με αντιβιωτικά. Δεν λαμβάνει υπόψη ότι για να εκδηλωθεί οποιαδήποτε φλεγμονή στον οργανισμό πρέπει η άμυνα του αρρώστου να είναι εξασθενημένη. Μόνο τότε οι μικροβιακοί παράγοντες της οδοντικής πλάκας θα βρουν το κατάλληλο έδαφος για την εμφάνιση της νόσου.
Έτσι, ένας ασθενής με λίγη οδοντική πλάκα και εξασθενημένο αμυντικό σύστημα θα εκδηλώσει τη νόσο σε σοβαρή μορφή, ενώ ένας ασθενής με ισχυρό αμυντικό σύστημα και την ίδια ποσότητα οδοντικής πλάκας θα εμφανίσει τη νόσο σε ηπιότερο βαθμό ή δεν θα νοσήσει καθόλου.
Θεωρούμε, στην ομοιοπαθητική, ότι μια νόσος δεν είναι τίποτα άλλο από μια εκδήλωση ενός συνόλου συμπτωμάτων σε έναν δεδομένο οργανισμό. Αν η νόσος του περιοδοντίου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη δύναμη του μικροβιακού παράγοντα που περιέχεται στην οδοντική πλάκα-πέτρα, θα σταματήσει και δεν θα επανεμφανιστεί με την ολοκλήρωση της αποτρύγωσης, της απόξεσης και τη διδασκαλία της στοματικής υγιεινής.
Αν όμως η νόσος είναι αποτέλεσμα ενός εξασθενημένου αμυντικού συστήματος θα επανεμφανιστεί σύντομα μετά το τέλος της κλασικής οδοντιατρικής θεραπείας.
Αυτό που θα δώσει απάντηση στην πραγματική αιτιολογία της νόσου θα είναι η κλινική παρατήρηση του ασθενούς. Ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος πρέπει να αποκτήσει μια καθαρή εικόνα της εξέλιξης της νόσου παρατηρώντας αν η τελευταία έχει την τάση να επανεμφανιστεί.
Η κλινική παρατήρηση θα απαντήσει στο ερώτημα αν η ουλίτιδα ή η περιοδοντοπάθεια του ασθενούς είναι μια τοπική φλεγμονώδης αντίδραση των ούλων και του υποκείμενου οστού ή αποτελεί εκδήλωση ενός εξασθενημένου αμυντικού συστήματος – μιας χρόνιας διαταραχής της υγείας, που βρίσκει εκτόνωση στην ανάπτυξη φλεγμονής στους ουλικούς – οστικούς ιστούς. Στην 25χρονη εξάσκηση του οδοντιατρικού επαγγέλματος είδαμε να εκδηλώνονται σοβαρές βλάβες στα ούλα και στα οστά σε ασθενείς με καλή στοματική υγιεινή. Η αιτία της νόσου οφειλόταν σε τέτοιες περιπτώσεις σε παράγοντες εντελώς άσχετους με τη στοματική υγιεινή.
Ένας χωρισμός, μια ερωτική ή επαγγελματική απογοήτευση, ο καταπιεσμένος θυμός, η θεραπεία με αντιβίωση και κορτικοστεροειδή δερματικών και αναπνευστικών προβλημάτων και διάφορες ανάλογες αιτίες μπορούν να οδηγήσουν σε εμφάνιση των νόσων του περιοδοντίου.

Τα συμπεράσματά μου μετά από 25 χρόνια εφαρμογής της ομοιοπαθητικής στη θεραπεία της ουλίτιδας και της περιοδοντοπάθειας
Η ουλίτιδα και η περιοδοντοπάθεια πρέπει να παρακολουθούνται μέσα στο βάθος του χρόνου ώστε ο θεράπων ιατρός να αξιολογεί αν το πρόβλημα οφείλεται σε μια τοπική ή γενική διαταραχή της υγείας του ασθενή του.
Ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος μπορεί να θεραπεύσει τον ασθενή του με τις κλασικές οδοντιατρικές πρακτικές (απόξεση- αποτρύγωση, χειρουργική αναγέννηση οστών) και παράλληλα να ενδυναμώσει το αμυντικό σύστημα του ασθενή του με τη χρήση ομοιοπαθητικών και φυτοθεραπευτικών φαρμάκων ώστε η νόσο να μην επανεμφανιστεί.

Μπορεί ακόμα ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος – βασιζόμενος στην ολιστική αντιμετώπιση της νόσου σύμφωνα με τον Hahnemann- να διακρίνει μήπως η νόσος των ούλων δεν οφείλεται σε τοπικούς παράγοντες (μικρόβια της οδοντικής πλάκας – πέτρας) αλλά είναι η εκδήλωση μιας γενικής νόσου του οργανισμού σε κάποιο άλλο επίπεδο.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, αλλά το πιο κοινό είναι η εμφάνιση αιμορραγικής ουλίτιδας σε άτομα που έχουν υποδειγματική στοματική υγιεινή. Αν σε έναν τέτοιο ασθενή δοθεί αντιβίωση ή μια οδοντόκρεμα που σταματάει την αιμορραγία το μόνο που θα πετύχουμε είναι η καταπίεση της αιμορραγίας που έχει αιτία π.χ. το στρες ή καταπιεσμένο θυμό. Άτομα που έχουν συχνές εκδηλώσεις αιμορραγικής ουλίτιδας συνηθως ανταποκρίνονται σε φάρμακα όπως τα Sulphur, Phosphorus, Staphysagria, Platina, Paladium, Aurum, Mercurius solubilis, Ferrum sulphuricum.


Mηνάς Ρηγάτος εργάστηκε στο Παρίσι από το 1986 μέχρι το 1990, αποκλειστικά σαν Χειρούργος στόματος – Περιοδοντολόγος. Από το 1991 μέχρι το 1998 εργάστηκε σαν Εμφυτευματολόγος και Περιοδοντολόγος στο Οδοντιατρικό Ινστιτούτο Αθηνών στο Ψυχικό. Από το 1998 μέχρι και σήμερα διατηρεί Ιδιωτικό Ομοιοπαθητικό Οδοντιατρείο στη Γλυφάδα. Έχει ιδρύσει το Οδοντιατρικό Ομοιοπαθητικό Ινστιτούτο Γλυφάδας, με σκοπό την διοργάνωση σεμιναρίων και την εκπαίδευση των οδοντιάτρων στην ομοιοπαθητική.

Κατηγορία Ομοιοπαθητική

Ο θυρεοειδής είναι ευαίσθητος στα επίπεδα ιωδίου και έχει αποδειχθεί ότι προσαρμόζει τη φυσιολογία του με βάση τα διαθέσιμα επίπεδα ιωδίου. Η σχέση μεταξύ της πρόσληψης ιωδίου και της εμφάνισης θυρεοειδικής νόσου έχει περιγραφεί ότι έχει κατανομή σχήματος U.
Ερευνητές στη Δανία ανακάλυψαν ότι η επίδραση του ιωδίου στον υποθυρεοειδισμό φαινόταν επίσης σε σχήμα U, με τόσο ανεπαρκείς όσο και υπερβολικές διατροφικές ποσότητες να προκαλούν υποθυρεοειδισμό! Ανεπαρκείς ποσότητες συσχετίστηκαν με βρογχοκήλη και μη αυτοάνοσο υποθυρεοειδισμό που σχετίζεται με το ιώδιο, ενώ οι υπερβολικές ποσότητες ιωδίου έχουν συσχετιστεί με αυξημένα ποσοστά αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας.
Σε περιπτώσεις σοβαρής ανεπάρκειας ιωδίου, αναπτύσσονται καταστάσεις όπως υποθυρεοειδισμός, βρογχοκήλη και εγκεφαλική βλάβη. Αντίθετα, αρκετές μελέτες δείχνουν ότι η υπερβολική πρόσληψη ιωδίου μπορεί να οδηγήσει σε υποθυρεοειδισμό Hashimoto και η υπερκατανάλωση ιωδίου αναγνωρίζεται πλέον ως περιβαλλοντικός πυροδοτητής για τη νόσο του Hashimoto.
Το Hashimoto δεν αναγνωρίστηκε στις ΗΠΑ πριν από την έναρξη του πανεθνικού προγράμματος ιωδίωσης αλατιού το 1924. Σε πολλές άλλες χώρες, μελέτες έχουν δείξει ότι τα ποσοστά αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας αυξήθηκαν δραστικά μετά από προγράμματα ιωδίωσης αλατιού.
Έχουν παρατηρηθεί αλλαγές στη συχνότητα εμφάνισης παθήσεων του θυρεοειδούς με πολύ μικρές διακυμάνσεις στην πρόσληψη ιωδίου. Στις περισσότερες περιπτώσεις ήπιας έως μέτριας ανεπάρκειας ιωδίου, ο θυρεοειδής αντισταθμίζει και περιορίζει τη χρήση του ιωδίου για την παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών, διατηρώντας την παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών φυσιολογική. Για να επιτευχθεί όμως αυτό, ο θυρεοειδής αδένας μεγεθύνεται, δημιουργώντας βρογχοκήλη.

Παρατηρείται ένα μοτίβο πτώσης των επιπέδων της TSH με την προχωρημένη ηλικία λόγω της χρόνιας μεγέθυνσης και της αυξημένης παραγωγής θυρεοειδικών ορμονών. Έτσι, τα ηλικιωμένα άτομα σε ήπιες έως μέτριες καταστάσεις έλλειψης ιωδίου είναι πιο πιθανό να αναπτύξουν υπερθυρεοειδισμό.
Αντίθετα, οι πληθυσμοί με υψηλή πρόσληψη ιωδίου έχει παρατηρηθεί ότι παρουσιάζουν αυξανόμενη TSH και ποσοστά υποθυρεοειδισμού καθώς γερνούν. Έχει υποτεθεί ότι αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ο θυρεοειδής αδένας αντισταθμίζει την προσαρμογή του στα υψηλά επίπεδα ιωδίου. Οι Καυκάσιοι πληθυσμοί (λευκή φυλή) φαίνεται να είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι.
Καθώς τα επίπεδα ιωδίου αυξάνονται, παρατηρείται περισσότερος κυτταρικός θάνατος στον θυρεοειδή. Το υπεροξείδιο του υδρογόνου, ένα αντιδραστικό είδος οξυγόνου, παράγεται κατά τη μετατροπή του ιωδίου στη χρησιμοποιήσιμη κατάστασή του στον θυρεοειδή. Η υπερβολική αφθονία υπεροξειδίου του υδρογόνου προκαλεί βλάβη στα κύτταρα του θυρεοειδούς. Τα λευκά αιμοσφαίρια (λεμφοκύτταρα) έρχονται να «καθαρίσουν» αυτά τα νεκρά κύτταρα του θυρεοειδούς.
Δεδομένου ότι η υπεροξειδάση του θυρεοειδούς (TPO) είναι το ένζυμο που εμπλέκεται στην ενεργοποίηση της απελευθέρωσης υπεροξειδίου του υδρογόνου, ίσως το ένζυμο TPO αναγνωρίζεται ως «εισβολέας», καθώς συνεχίζει να προκαλεί βλάβη στους γύρω ιστούς μέσω της απελευθέρωσης υπεροξειδίου του υδρογόνου. Όσο περισσότερο ιώδιο καταναλώνεται, τόσο περισσότερο πρέπει να μετατραπεί, σηματοδοτώντας έτσι περισσότερο υπεροξείδιο του υδρογόνου, το οποίο προκαλεί τη συσσώρευση περισσότερων λεμφοκυττάρων στον θυρεοειδή.
Ίσως υπάρχει ένα όριο βλάβης του θυρεοειδικού ιστού ως αποτέλεσμα της απελευθέρωσης υπεροξειδίου του υδρογόνου που αναγκάζει το σώμα να αναγνωρίσει αυτή τη φυσιολογική διαδικασία ως ξένο εισβολέα.

Η περίσσεια ιωδίου είναι προβληματική
Ερευνητές στο Ιράν μπόρεσαν να τεκμηριώσουν τα ποσοστά αντισωμάτων θυρεοειδικής υπεροξειδάσης (TPOAb) και αντισωμάτων θυρεοσφαιρίνης (TgAb) πριν και μετά από το εθνικό πρόγραμμα ιωδίωσης άλατος που ξεκίνησε το 1994. Το 1983-84, θετικό TPOAb και θετικό TgAb βρέθηκαν στο 3,2% και στο 4% από τους 465 ενήλικες που επιλέχθηκαν από τυχαία δειγματοληψία στην Τεχεράνη. Αυτή η δειγματοληψία επαναλήφθηκε με 1.426 ενήλικες στην Τεχεράνη το 1999-2000, δείχνοντας αυτή τη φορά 12,5% θετικό για TPOAb και 16,8% θετικό για TgAb. Η προσθήκη ιωδίου τετραπλασίασε το ποσοστό του Hashimoto μέσα σε διάστημα έξι ετών! (1).

Όσο περισσότερο ιώδιο, τόσο υψηλότερα τα ποσοστά του Hashimoto
Το ιώδιο φαίνεται να έχει ένα αποτέλεσμα δόσης-απόκρισης. Μια σλοβενική μελέτη παρακολούθησε τα ποσοστά παθήσεων του θυρεοειδούς μετά την αύξηση της ποσότητας ιωδιούχου καλίου που προστέθηκε στο σλοβενικό αλάτι από 10 mg/kg αλατιού σε 25 mg/kg το 1999. Αυτή η αύξηση είχε ως αποτέλεσμα σημαντική αλλαγή στη συχνότητα εμφάνισης διαταραχών του θυρεοειδούς. Ενώ υπήρξε μια αξιοσημείωτη μείωση στη συχνότητα του υποθυρεοειδισμού λόγω έλλειψης ιωδίου, τα ποσοστά του Hashimoto υπερδιπλασιάστηκαν από την αρχική τιμή μετά την αύξηση (2).

Ακόμα και μικρές ποσότητες ιωδίου μπορεί να επιδεινώσουν το Hashimoto
Στη Γερμανία, χορηγήθηκε χαμηλή δόση ιωδιούχου καλίου (250 mcg) σε 40 άτομα που βρέθηκαν θετικά σε αντισώματα κατά του θυρεοειδούς (TPO) ή είχαν υπερηχογράφημα θυρεοειδούς που έδειχνε ένα υποηχογενές πρότυπο σύμφωνο με το Hashimoto. Μια ομάδα 43 ατόμων με παρόμοια χαρακτηριστικά χρησίμευσε ως ομάδα ελέγχου.
Εννέα ασθενείς από την ομάδα του ιωδίου ανέπτυξαν ανωμαλίες του θυρεοειδούς, σε σύγκριση με μόνο ένα άτομο από την ομάδα ελέγχου. Από τους εννέα ασθενείς στην ομάδα του ιωδίου, οι επτά ανέπτυξαν υποκλινικό υποθυρεοειδισμό, ένας υποθυρεοειδισμό και ένας άλλος υπερθυρεοειδισμό.
Αλλαγές παρατηρήθηκαν επίσης στα επίπεδα αντισωμάτων TPO καθώς και στο υπερηχογράφημα θυρεοειδούς. Τρεις από τους επτά ασθενείς με υποκλινικό υποθυρεοειδισμό και ο ασθενής με υπερθυρεοειδισμό ανέκτησαν τη φυσιολογική λειτουργία του θυρεοειδούς μετά τη διακοπή του ιωδίου (3).
Λαμβάνοντας υπόψη ότι το ιώδιο αυξάνει τη συχνότητα εμφάνισης του Hashimoto – και ακόμη και μικρές δόσεις ιωδίου μπορεί να οδηγήσουν στην εξέλιξη ανωμαλιών του θυρεοειδούς σε σύντομο χρονικό διάστημα – δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι μία στις πέντε γυναίκες θα έχει δυσλειτουργία του θυρεοειδούς κάποια στιγμή στη ζωή της παρουσία ιωδιούχου αλατιού.
Επίσης δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι σήμερα το 90-99% των περιπτώσεων υποθυρεοειδισμού στις αναπτυγμένες δυτικές χώρες οφείλεται στο Hashimoto, ενώ περιπτώσεις υποθυρεοειδισμού λόγω έλλειψης ιωδίου αναφέρονται σπάνια.

Είναι το ιώδιο απαραίτητο για την παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών;
Είναι. Ο θυρεοειδής αδένας χρειάζεται περίπου 52 mcg ιωδίου καθημερινά για να παράγει θυρεοειδικές ορμόνες.
Η RDA για το ιώδιο είναι 150 mcg για ενήλικες που δεν είναι έγκυοι, 220 mcg για εγκύους, 290 mcg για θηλάζουσες γυναίκες και 90-120 mcg για παιδιά ηλικίας ενός έως δεκατριών ετών. Ανώτατο όριο πρόσληψης ιωδίου έχει οριστεί για 1100 mcg.
Οι περισσότερες κατευθυντήριες οδηγίες αναφέρουν τώρα ότι οι δόσεις στις οποίες εμφανίζονται ανεπιθύμητες ενέργειες στο ιώδιο μπορεί να ποικίλλουν και ότι τα άτομα με αυτοάνοση νόσο του θυρεοειδούς μπορεί να εμφανίσουν ανεπιθύμητες ενέργειες με τη λήψη ιωδίου που θεωρείται ασφαλής για τον γενικό πληθυσμό.
Η δόση του ιωδίου που βρίσκεται στις πολυβιταμίνες και τις πολυβιταμίνες για εγκύους (120-220 mcg) δεν είναι πιθανό να είναι πρόβλημα για τα περισσότερα άτομα με Hashimoto. Τα οφέλη από μικρές δόσεις ιωδίου πιθανότατα υπερτερούν των κινδύνων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της γαλουχίας, αλλά θα ήθελα να προειδοποιήσω να μην χρησιμοποιείτε υψηλότερες δόσεις ιωδίου.

Πόσο πολύ ιώδιο λαμβάνετε;
Ενώ ο μέσος Αμερικανός μπορεί να καταναλώνει μεταξύ 6 και 10 γραμμάρια αλατιού την ημέρα – κυρίως λόγω των επεξεργασμένων τροφίμων – είναι δύσκολο να εκτιμηθεί η ποσότητα ιωδίου που περιέχεται στην Τυπική Αμερικανική Δίαιτα (SAD) λόγω της αβεβαιότητας σχετικά με το εάν το παρασκευασμένο φαγητό παρασκευάστηκε με ιωδιούχο ή μη ιωδιούχο αλάτι.
Ο FDA (Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων) εκτιμά ότι μεταξύ 2003 και 2004 η μέση πρόσληψη ιωδίου στις ΗΠΑ κυμαινόταν από 138 έως 353 mcg. Αυτά τα δεδομένα, ωστόσο, δεν επηρεάζουν το ιώδιο που λαμβάνουν οι άνθρωποι από τη χρήση ιωδιούχου αλατιού.
Οι υποστηρικτές των διαιτών και των σχημάτων υψηλών δόσεων ιωδίου συχνά αναφέρουν ότι στην Ιαπωνία – μια χώρα με την υψηλότερη πρόσληψη ιωδίου – η πρόσληψη ιωδίου είναι κατά μέσο όρο 1000-3000 mcg/ημέρα, αλλά αυτή η χώρα έχει χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης χρόνιων ασθενειών. Ωστόσο, τα ποσοστά εμφάνισης του Hashimoto στην Ιαπωνία και τις ΗΠΑ αναφέρονται ότι είναι παρόμοια. Είναι ενδιαφέρον ότι μια συσχέτιση με ένα συγκεκριμένο γονίδιο βρέθηκε ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη του Hashimoto σε Ιάπωνες, αλλά όχι σε άτομα της Καυκάσιας (λευκής) φυλής. Ίσως λοιπόν οι Ιάπωνες να είναι γενετικά πιο προσαρμοσμένοι στην υψηλή πρόσληψη ιωδίου από τους πληθυσμούς της Καυκάσιας (λευκής) φυλής.

Η διαμάχη για το ιώδιο
Το αν οι ασθενείς με Hashimoto πρέπει να αποφεύγουν, να λαμβάνουν ή να αγνοούν το ιώδιο είναι ένα αμφιλεγόμενο θέμα. Οι υποστηρικτές της χρήσης υψηλών δόσεων ιωδίου ισχυρίζονται ότι μελέτες που έγιναν σε ζώα δείχνουν ότι το ανόργανο ιώδιο δεν προκαλεί αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα εκτός εάν συνδυάζεται με βρογχοκηλογόνα. Μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας, ωστόσο, αποκαλύπτει πολλές άλλες μελέτες που δείχνουν ότι ισχύει το αντίθετο.
Σε πειραματικά μοντέλα ποντικών αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας, τα ποντίκια ανέπτυξαν αυθόρμητα χαμηλά επίπεδα αντισωμάτων κατά της TPO, τα οποία ερμηνεύω ότι είναι μια φυσιολογική κατάσταση «καθαρισμού». Όταν προστίθεται ιώδιο στο νερό των ποντικών, η επικράτηση και η σοβαρότητα της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας αυξάνεται σημαντικά. Η περίσσεια ιωδίου στην πραγματικότητα χρησιμοποιείται για να διεγείρει την αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα σε ζωικά μοντέλα!
Επιπλέον, μια μελέτη που έγινε στην Κορέα δείχνει ότι μόνο ο περιορισμός του ιωδίου μπορεί να επαναφέρει τους ασθενείς με υποθυρεοειδισμό Hashimoto σε ευθυρεοειδική κατάσταση εντός τριών μηνών! Αυτή η μελέτη διεξήχθη σε 90 ασθενείς που τυχαιοποιήθηκαν είτε να συνεχίσουν να λαμβάνουν την ίδια ποσότητα ιωδίου είτε να περιορίσουν την πρόσληψη ιωδίου σε λιγότερο από 100 mcg την ημέρα. Ένα εντυπωσιακό 78% των ατόμων στην ομάδα περιορισμού του ιωδίου ανέκτησε τη φυσιολογική λειτουργία του θυρεοειδούς όπως εκδηλώθηκε από τη φυσιολογική τιμή της TSH εντός τριών μηνών. Οι συγγραφείς αναφέρουν ότι οι ασθενείς της ομάδας μελέτης που δεν ανέκτησαν φυσιολογική TSH στο τέλος της τρίμηνης δοκιμής εμφάνισαν πτωτική τάση στην TSH και προέβλεψαν ότι και αυτοί θα γίνονταν ευθυρεοειδείς εάν τους δινόταν περισσότερος χρόνος. Οι συγγραφείς συνέστησαν ότι ο περιορισμός του ιωδίου θα πρέπει να είναι μέτρο πρώτης γραμμής για όσους πάσχουν από υποθυρεοειδισμό Hashimoto – πριν καν ξεκινήσει η λήψη φαρμάκων για τον θυρεοειδή (4).

Το ιώδιο προκαλεί αυτοάνοση νόσο Hashimoto ελλείψει του αντιοξειδωτικού σεληνίου
Αν και συμφωνώ πλήρως με τους υποστηρικτές των υψηλών δόσεων ιωδίου ότι το ιώδιο είναι σημαντικό για την υγεία του μαστού και την πρόληψη του καρκίνου του μαστού, διαφωνώ με τον ισχυρισμό ότι όλοι οι ασθενείς με θυρεοειδή έχουν έλλειψη ιωδίου και πρέπει να λαμβάνουν συμπληρώματα υψηλής δόσης. Σε μια συνέντευξη, ο Δρ David Brownstein, υποστηρικτής της υψηλής δόσης ιωδίου και συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου “Overcoming Thyroid Disorders”, δήλωσε ότι το ιώδιο μπορεί να επιδεινώσει τις αυτοάνοσες παθήσεις του θυρεοειδούς και μπορεί να είναι «παρόμοιο με το να ρίχνεις αέριο πάνω από μια φωτιά».
Υποψιάζομαι ότι η υψηλή δόση ιωδίου δεν προκαλεί στην πραγματικότητα νόσο του Hashimoto, αλλά είναι απλώς υπερβολική για ένα υπερφορτωμένο σύστημα, και έτσι το ιώδιο διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο της καταστροφής του θυρεοειδούς. Ίσως μόλις διορθωθούν οι άλλες διαρροές (ανεπάρκειες, επινεφρίδια, έντερο), το ιώδιο δεν θα πυροδοτεί πλέον το Hashimoto. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι έχουν έλλειψη σεληνίου. Γιατί είναι τόσο σημαντικό το σελήνιο; Ξεκινά με το άλας ιωδίου (iodide) – τη μορφή ιωδίου που καταναλώνετε, όπως ο τύπος ιωδίου που προστίθεται συχνά στο επιτραπέζιο αλάτι για να παραχθεί ιωδιούχο αλάτι. Όταν το σώμα σας μετατρέπει το άλας ιωδίου σε στοιχειακό ιώδιο (iodine), η διαδικασία παράγει υπεροξείδιο του υδρογόνου, ένα οξειδωτικό, το οποίο καταστρέφει τα κύτταρα του θυρεοειδούς και μπορεί να προκαλέσει μια αυτοάνοση απόκριση.
Όταν το ιώδιο εισέρχεται στο κύτταρο, η TPO – το ένζυμο που οξειδώνει το άλας ιωδίου προς το αντιδραστικό (στοιχειακό) ιώδιο – απελευθερώνεται για να επιτρέψει στο ιώδιο να προσκολληθεί στα υπολείμματα τυροσίνης στη θυρεοσφαιρίνη για να σχηματίσει θυρεοειδικές ορμόνες.
Στα φυσιολογικά κύτταρα του θυρεοειδούς, το αντιοξειδωτικό υπεροξειδάση της γλουταθειόνης εξουδετερώνει το υπεροξείδιο του υδρογόνου, αποτρέποντας τη βλάβη των κυττάρων του θυρεοειδούς. Αυτό το αντιοξειδωτικό είναι φτιαγμένο από γλουταθειόνη και σελήνιο. Η έλλειψη διαφόρων ουσιών, ιδιαίτερα του σεληνίου και της γλουταθειόνης, έχει αναγνωριστεί ως πυροδοτητής για το Hashimoto.
Ο ακόλουθος μηχανισμός εξηγεί γιατί η συμπλήρωση με άλας ιωδίου μπορεί να προκαλέσει έξαρση του ανοσοποιητικού συστήματος:

1) Το άλας ιωδίου εισέρχεται στο αίμα.
2) Το άλας ιωδίου οξειδώνεται σε στοιχειακό ιώδιο από την TPO.
3) Ελεύθερες ρίζες οξυγόνου σχηματίζονται κατά την οξείδωση.
4) Ελλείψει σεληνίου, οι ελεύθερες ρίζες προκαλούν βλάβη στα κύτταρα του θυρεοειδούς αντί να εξουδετερώνονται.
5) Τα λεμφοκύτταρα (λευκά αιμοσφαίρια) διεισδύουν στον θυρεοειδή ιστό για να επιδιορθώσουν τη βλάβη και προκαλούν φλεγμονή του θυρεοειδούς.
6) Η φλεγμονή προκαλεί περαιτέρω καταστροφή των ιστών του θυρεοειδούς.
7) Περισσότερα λευκά αιμοσφαίρια διεισδύουν στον θυρεοειδή.

Χρειάζεστε σελήνιο για να εξουδετερώσετε το υπεροξείδιο του υδρογόνου. Επομένως, αν οι άνθρωποι λαμβάνουν επαρκές σελήνιο, το ιώδιο δεν θα αποτελεί πρόβλημα πρόκλησης ή πυροδότησης της θυρεοειδίτιδας Hashimoto.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Heydarian P, Ordookhani A, Azizi F. Goiter rate, serum thyrotropin, thyroid autoantibodies and urinary iodine concentration in Tehranian adults before and after national salt iodization. J Endocrinol Invest. 2007 May;30(5):404-10.
2. Zaletel, K, Gaberscek S, Pirnat E, et al. Ten-year follow-up of thyroid epidemiology in Slovenia after increase in salt iodization. Croat Med J. Oct 2011;52(5):615-621.
3. Reinhardt W, Luster M, Rudorff KH, et al. Effect of small doses of iodine on thyroid function in patients with Hashimoto’s thyroiditis residing in an area of mild iodine deficiency. Eur J Endocrinol. 1998;139:23-28.
4. Yoon S, Choi S, Kim D, et al. The effect of iodine restriction on thyroid function in patients with hypothyroidism due to Hashimoto’s thyroiditis. Yonsei Medical Journal. 2003;44(2):227-235.


Δημόπουλος Μάριος
Ο Μάριος Δημόπουλος γεννήθηκε το 1975 στον Πειραιά. Σπούδασε αρχικά φιλολογία με ειδικότητα στη γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια λόγω του ενδιαφέροντός του στις φυσικές και εναλλακτικές θεραπείες σπούδασε στο εξωτερικό διατροφολογία και φυσικοπαθητική (naturopathy). Έχει ειδικευθεί στη χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων και εστιάζει την έρευνά του στην πρόληψη των ασθενειών με σωστή διατροφή, με χορήγηση βιταμινών, μετάλλων και αντιοξειδωτικών ουσιών υπό μορφή διατροφικών συμπληρωμάτων και με χορήγηση φαρμακευτικών φυτών και βοτάνων. Είναι καθηγητής διατροφολογίας στη σχολή Natural Health Science (Ελλάδα), όπου διδάσκει για τα διατροφικά συμπληρώματα σε φαρμακοποιούς, διαιτολόγους, διατροφολόγους και εναλλακτικούς θεραπευτές. Ο Μάριος Δημόπουλος έχει γράψει 36 βιβλία για θέματα υγείας. Εδώ το πλήρες βιογραφικό του.

Κατηγορία Διατροφή

Τα εμβόλια Covid-19 έχουν συνδεθεί με σημαντική αύξηση των καρδιακών, αιματολογικών και νευρολογικών διαταραχών, σύμφωνα με μια νέα μελέτη που παρακολούθησε 99 εκατομμύρια εμβολιασθέντες.
Οι άνθρωποι που έχουν κάνει ένα από τα κύρια εμβόλια Covid -που παρασκευάζονται από την Pfizer, τη Moderna ή την AstraZeneca- έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να υποφέρουν από κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας, συμπεριλαμβανομένου του τριπλάσιου κινδύνου μυοκαρδίτιδας ή φλεγμονής της καρδιάς.
Το εμβόλιο Moderna αυξάνει κατά 3,7 φορές τον κίνδυνο οξείας διάχυτης εγκεφαλομυελίτιδας (ADEM) (ένα οίδημα στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό που προκαλεί βλάβη στην επένδυση των νευρικών ινών), ενώ το εμβόλιο AstraZeneca αυξάνει τον κίνδυνο ADEM και εγκάρσιας μυελίτιδας (οίδημα του νωτιαίου μυελού) έως και 3,9 φορές.
Μία δόση του εμβολίου mRNA της Pfizer αυξάνει κατά 1,05 φορές τον κίνδυνο παράλυσης του Bell (μιας προσωρινής αδυναμίας ή παράλυσης των μυών στη μία πλευρά του προσώπου), και υπήρξε 1,4 φορές μεγαλύτερος κίνδυνος επιληπτικών κρίσεων μετά την πρώτη και τη δεύτερη δόση του εμβολίου Moderna.
Οι ερευνητές, από το Ινστιτούτο Statens Serum στην Κοπεγχάγη, ανέλυσαν δεδομένα από συστήματα αναφοράς ανεπιθύμητων ενεργειών εμβολίων από οκτώ χώρες που είχαν παρακολουθήσει 99 εκατομμύρια ανθρώπους στους οποίους είχαν χορηγηθεί πάνω από 183 εκατομμύρια ενέσεις ενός από τα εμβόλια Covid.

Η έρευνα: Vaccine, 2024; doi: 10.1016/j.vaccine.2024.01.100

Κατηγορία Έρευνα
Σελίδα 1 από 68