Τα προβιοτικά συμπληρώματα μειώνουν κατά το ήμισυ το ρυθμό απώλειας οστού, που μπορεί να οδηγήσει σε οστεοπόρωση και κατάγματα, δύο μεγάλες ανησυχίες για την υγεία καθώς μεγαλώνουμε και ειδικά για τις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση.

Τα προβιοτικά συμπληρώνουν με «καλά» βακτήρια το έντερο και είναι ένας ακόμα τρόπος με τον οποίο το έντερο ρυθμίζει την υγεία μας. Η ανακάλυψη ήταν ένα ακόμα παράδειγμα της δράσης των προβιοτικών στην προστασία των οστών μας, λένε οι ερευνητές.

Οι περισσότερες γυναίκες άνω των 80 ετών πάσχουν από οστεοπόρωση ή οστεοπενία, πράγμα που σημαίνει ότι λόγω της ευθραυστότητας των οστών η παραμικρή πτώση μπορεί να προκαλέσει κάταγμα. Υπάρχουν φάρμακα στην αγορά που μπορούν να θεραπεύσουν την οστεοπόρωση σε κάποιο βαθμό, αλλά συχνά συνταγογραφούνται μόνο μετά την ανίχνευση οστικής απώλειας.

Ωστόσο, οι γυναίκες που παίρνουν προβιοτικά για τουλάχιστον ένα χρόνο έχουν μειωμένη οστική απώλεια κατά 50% σε σχέση με τις γυναίκες που δεν παίρνουν, σύμφωνα με ερευνητές από το πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας.

Στη μελέτη έλαβαν μέρος 90 γυναίκες με μέσο όρο ηλικίας 76 ετών, οι μισές από τις οποίες λάμβαναν προβιοτικά και οι υπόλοιπες εικονικό συμπλήρωμα (placebo). Μετά από ένα χρόνο, μετρήθηκε με αξονικό τομογράφο η υγεία των οστών στα κάτω άκρα όλων των γυναικών και ανακάλυψαν ότι εκείνες που λάμβαναν προβιοτικά είχαν μειωμένη κατά το ήμισυ οστική απώλεια σε σχέση με εκείνες που λάμβαναν το εικονικό φάρμακο.

Καμία από τις γυναίκες που λάμβαναν προβιοτικά δεν υπέστη οποιεσδήποτε ανεπιθύμητες ενέργειες ή αντιδράσεις.

Είναι η πρώτη φορά που έχουν δοκιμαστεί τα αποτελέσματα των προβιοτικών στην υγεία των οστών σε ανθρώπους, λένε οι ερευνητές. Μέχρι τώρα, οι μελέτες περιορίζονταν σε εργαστηριακά ποντίκια.

Τα προβιοτικά που χρησιμοποιήθηκαν στη δοκιμασία περιείχαν Lactobacillus reuteri 6475, ένα βακτήριο που έχει πολλά οφέλη για την υγεία.

Πηγή: Journal of Internal Medicine, 2018; doi: 10.1111/joim.12805

Ιατρικοί ερευνητές κατηγορούν τους παρασκευαστές φαρμάκων ότι παίζουν βρώμικα παιχνίδια προκειμένου να αποκρύψουν την πραγματική ζημιά που προκαλείται από τα εμβόλια HPV (ενάντια του ιού των ανθρώπινων θηλωμάτων) που χορηγούνται σε έφηβες.

Το εμβόλιο κατά του ιού του HPV χρησιμοποιείται ως πρόληψη κατά του καρκίνου της μήτρας. Ωστόσο, θάνατοι, μόνιμες βλάβες και απειλητικές για τη ζωή αντιδράσεις έχουν κρυφτεί, απορριφθεί και υποτιμηθεί από επιστήμονες που εργάζονται για τους κατασκευαστές εμβολίων. Έχουν επίσης κάνει μια επιστημονική ταχυδακτυλουργία με την προσθήκη αλουμινίου, μιας νευροτοξίνης, στο εικονικό φάρμακο, μειώνοντας έτσι την αναλογία των αναφερόμενων αντιδράσεων στο πραγματικό εμβόλιο.

Ωστόσο, παρά τη δοκιμή των εμβολίων κατά του εικονικού φαρμάκου με αλουμίνιο, περισσότερα νεαρά κορίτσια έχασαν τη ζωή τους μετά την εμβολιασμό τους. 14 από τα 2.881 που εμβολιάστηκαν πέθαναν στη συνέχεια σε σύγκριση με τρία που έλαβαν το εικονικό φάρμακο. Και 3% - ή 212 κορίτσια – από τα 7.071 που έλαβαν την υψηλότερη δόση του εμβολίου HPV υπέστησαν μια σοβαρή ανεπιθύμητη αντίδραση.

Ερευνητές από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρδιολογίας στο Μεξικό αξιολόγησαν 28 μελέτες που διερευνούσαν την επίδραση των τριών HPV εμβολίων που κυκλοφορούσαν στην αγορά μέχρι τον περασμένο Ιανουάριο.

Μόνο δύο από τις 16 τυχαιοποιημένες δοκιμές - όπου εικονικό φάρμακο δοκιμάζεται έναντι του ενεργού φαρμάκου - χρησιμοποίησαν αδρανές αλατούχο διάλυμα. Οι υπόλοιπες πρόσθεσαν αλουμίνιο στο εικονικό φάρμακο, αυξάνοντας έτσι την πιθανότητα να αντιδράσει ένας ασθενής σε αυτό.

Ανεξάρτητες δοκιμές ασφάλειας έχουν επιβεβαιώσει τα ευρήματα των ερευνητών. Οι ισπανοί ερευνητές ανακάλυψαν 10 φορές μεγαλύτερο ποσοστό ανεπιθύμητων ενεργειών σε σύγκριση με άλλα εμβόλια, ενώ καναδοί επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα μία στις 10 γυναίκες που εμβολιάστηκε κατά του ιού του HPV χρειάστηκε επείγουσα νοσοκομειακή περίθαλψη εντός 42 ημερών από τον εμβολιασμό.

 Πηγή: Clinical Rheumatology, 2017; doi: 10.1007/s10067-017-3768-5

Μια κρίσιμη έκθεση σχετικά με τους κινδύνους της φορμαλδεΰδης που βρίσκεται στα δομικά υλικά (όπως το κόντρα πλακέ και η μόνωση από αφρώδες υλικό) έχει αποκρυφτεί από τη χημική βιομηχανία. Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος των ΗΠΑ καθυστέρησε την κυκλοφορία των εγγράφων που συνδέουν αυτή τη χημική ουσία με τη λευχαιμία καθώς και με άλλους καρκίνους.

Κορυφαίοι ειδικοί της Υπηρεσίας Προστασίας του Περιβάλλοντος αρνήθηκαν να ελέγξουν τη μελέτη - που σημαίνει ότι δεν μπορούσε να κυκλοφορήσει στο κοινό μετά από έντονη άσκηση πίεσης από ομάδα αντιπροσώπων του κλάδου, από το Αμερικανικό Συμβούλιο Χημείας.

Παρόλο που η φορμαλδεΰδη συνδέθηκε με διάφορους καρκίνους στο παρελθόν, το συμβούλιο ανησυχούσε ιδιαίτερα για τις τελευταίες ενδείξεις ότι θα μπορούσε να προκαλέσει λευχαιμία.

Το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, το οποίο ανακάλυψε την καθυστέρηση, υποψιάζεται ότι η πίεση προέρχεται επίσης απευθείας από τον φιλικό προς τις επιχειρήσεις Λευκό Οίκο, ο οποίος είχε προηγουμένως επίσης επικρίνει την Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος για μια έκθεση σχετικά με τη μόλυνση των δημόσιων υδάτινων αποθεμάτων από χημικά που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή του Teflon και αντιπυρικών υλικών. Και πάλι, η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος μπλόκαρε τη δημοσίευση της έκθεσης όταν σύμβουλος του Λευκού Οίκου δήλωσε ότι θα είχε προκαλέσει "έναν εφιάλτη στις δημόσιες σχέσεις". 

Η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος εργάστηκε για την τελευταία έκθεση για οκτώ χρόνια μετά την επίκριση από την Εθνική Ακαδημία Επιστημών ότι επέτυχε να δείξει «σαφείς συνδέσεις» μεταξύ του χημικού και της λευχαιμίας, μολονότι δέχτηκε ότι θα μπορούσε να προκαλέσει καρκίνο της μύτης και του λάρυγγα.

Όταν η Υπηρεσία Προστασίας Περιβάλλοντος παρουσίασε ένα προσχέδιο της έκθεσης τον περασμένο Ιανουάριο, το Αμερικανικό Συμβούλιο Χημείας δήλωσε ότι η σύνδεση με τη λευχαιμία ήταν «επιστημονικά αδικαιολόγητη».

Πηγή:  Reuters, May 24, 2018.

Ο διαβήτης τύπου 2 περιγράφεται συχνά ως ασθένεια της αντίστασης στην ινσουλίνη και των αυξημένων επιπέδων σακχάρου στο αίμα, όμως νέα έρευνα δείχνει ότι η πραγματική αιτία θα μπορούσε να σχετίζεται περισσότερο με τα μόριά μας. Εάν είναι αλήθεια, το συμπλήρωμα διατροφής L-carnosine μπορεί να είναι το μόνο που χρειάζεται για να αναστραφεί το πρόβλημα.

Κάτω από τα συνηθισμένα συμπτώματα, αυξάνονται τα επίπεδα μεθυλογλυοξάλης (MG), ενός μεταβολίτη γλυκόζης που είναι παραπροϊόν της κυτταρικής δραστηριότητας, υποστηρίζουν ερευνητές από το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Χαϊδελβέργης στη Γερμανία.

Άρχισαν να υποπτεύονται ότι υπήρχε κάτι ακόμα που συνέβαινε στον οργανισμό των διαβητικών όταν διαπίστωσαν ότι οι ασθενείς συνέχιζαν να εμφανίζουν όλα τα συνηθισμένα συμπτώματά τους, συμπεριλαμβανομένης της διαβητικής βλάβης στα νεύρα και τα νεφρά τους, ακόμα και όταν τα επίπεδα σακχάρου τους είχαν πέσει σε φυσιολογικά επίπεδα.

Οι διαβητικοί συνήθως έχουν αυξημένα επίπεδα μεθυλογλυοξάλης και αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει τη βλάβη και όχι οι συνηθισμένοι ύποπτοι που είναι η αυξημένη γλυκόζη και η αντίσταση στην ινσουλίνη, αναφέρουν οι ερευνητές.

Η θεωρία έχει αποδειχθεί σε δοκιμές στο εργαστήριο και σε πειραματόζωα. Όταν τους χορηγήθηκε μεθυλογλυοξάλη με την τροφή τους, οι αρουραίοι άρχισαν να αναπτύσσουν τυπικά σημάδια διαβήτη, συμπεριλαμβανομένης της αντίστασης στην ινσουλίνη.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν κάτι παρόμοιο όταν πραγματοποίησαν δοκιμές σε μύγες φρούτων. Όταν οι ερευνητές απενεργοποίησαν το ένζυμο που διαλύει την μεθυλογλυοξάλη, οι μύγες άρχισαν να γίνονται γρήγορα ανθεκτικές στην ινσουλίνη.

Ενώ τα επίπεδα μεθυλογλυοξάλης μπορεί πράγματι να είναι η αληθινή αιτία του διαβήτη, οι ερευνητές δεν γνωρίζουν ακόμα γιατί τα επίπεδα αυξάνονται εξαρχής.

Ωστόσο αν έχουν δίκιο, το συμπλήρωμα L-carnosine μπορεί να είναι η λύση, λέει ο Mark Turner, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Nottingham Trent. Αναστέλλει το σχηματισμό των μορίων που σχηματίζονται από τη γλυκόζη και τα λιπαρά οξέα - γεγονός που υποδηλώνει ότι η μεθυλογλυοξάλη μπορεί να ανήκει στην κατηγορία αυτή. Οι πρώτες δοκιμές υποστηρίζουν την ιδέα. Σε μία δοκιμή, η L-καρνοσίνη μείωσε τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα και εμπόδισε τις επιπλοκές που συνδέονται τυπικά με τον διαβήτη.

 

Πηγές:

Cell Metabolism, 2018; doi: 10.1016/j.cmet2018.02003;

Ένα στα τρία συνταγογραφούμενα φάρμακα που λαμβάνουν οι άνθρωποι κάθε μέρα μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη και να αυξήσει τον κίνδυνο αυτοκτονίας - και όμως κανείς δεν φαίνεται να έχει επίγνωση των κινδύνων, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Περισσότερα από 200 από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα φάρμακα (π.χ. φάρμακα καρδιάς, παυσίπονα, χάπια δυσπεψίας) συνδέονται με παρενέργειες όπως η κατάθλιψη ο αυτοκτονικός ιδεασμός. Αυτό σημαίνει ότι ένας στους τρεις ανθρώπους παίρνει άθελά του ένα συνταγογραφούμενο φάρμακο που μπορεί να προκαλέσει αυτά τα προβλήματα ψυχικής υγείας, λένε ερευνητές του Πανεπιστημίου του Ιλινόις.

Ο κίνδυνος μπορεί να είναι ακόμα μεγαλύτερος, καθώς πολλοί ηλικιωμένοι λαμβάνουν ταυτόχρονα περισσότερα από ένα φάρμακα. Η κατάθλιψη έχει επηρεάσει περίπου το 15% των ανθρώπων που παίρνουν τρία ή περισσότερα φάρμακα, το 9% από αυτούς που παίρνουν δύο φάρμακα και το 7% από αυτούς που παίρνουν μόνο ένα φάρμακο.

Οι ερευνητές ανέλυσαν τη χρήση φαρμάκων σε περισσότερους από 26.000 ανθρώπους στις ΗΠΑ για διάστημα εννέα ετών και ανακάλυψαν ότι παρόμοια εξέλιξη παρατηρείται στα ποσοστά αυτοκτονίας σε ανθρώπους που έπαιρναν ένα ή περισσότερα φάρμακα.

Ακόμη και τα φάρμακα που δεν χρειάζονται ιατρική συνταγή - όπως τα παυσίπονα ή τα φάρμακα κατά της δυσπεψίας - μπορούν να αυξήσουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας και κατάθλιψης, προειδοποιούν οι ερευνητές. Τα φάρμακα δεν κάνουν μόνο τον ασθενή να αισθάνεται κατάθλιψη - μπορεί να οδηγήσουν σε κλινική διάγνωση κατάθλιψης που μπορεί να οδηγήσει με τη σειρά τους σε συνταγογράφηση αντικαταθλιπτικών, λέει η επικεφαλής ερευνήτρια Dima Qato.

Οι συνταγογραφήσεις για τα 200 φάρμακα που συνδέονται με την κατάθλιψη και την αυτοκτονία αυξήθηκαν κατά 3% τα τελευταία χρόνια, ενώ η χρήση φαρμάκων για τη δυσπεψία, όπως οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων και οι ανταγωνιστές H2, διπλασιάστηκε.

Λίγα από τα φάρμακα που μπορούν να προκαλέσουν κατάθλιψη και αυτοκτονία απαριθμούν τις πιθανές παρενέργειες και έτσι ούτε ο γιατρός που συνταγογραφεί ούτε ο ασθενής έχουν επίγνωση του αυξημένου κινδύνου. "Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο αυτά τα φάρμακα, όμως πολύ λίγα από αυτά έχουν προειδοποιητικές ετικέτες", δήλωσε η Dr Qato.

Πηγή: JAMA, 2018; 319: 2289

Πολλοί χρησιμοποιούν τακτικά ένα χάπι για την καούρα ή τη δυσπεψία και μερικοί παίρνουν ένα κάθε μέρα μετά το γεύμα. Όμως, αυτή η συνήθεια κάθε άλλο παρά ασφαλής είναι για την υγεία μας. Σύμφωνα με μία νέα μελέτη, τα φάρμακα αυτά που είναι γνωστά ως αναστολείς αντλίας πρωτονίων (PPIs), αυξάνουν τον κίνδυνο πρόωρου θανάτου.

Ερευνητές από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον ανακάλυψαν ότι οι άνθρωποι που παίρνουν τα φάρμακα αυτά τακτικά για ένα έτος ή περισσότερο αυξάνουν τον κίνδυνο του πρόωρου θανάτου κατά 25%.

Καθώς κάθε χρόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο γράφονται περισσότερες από 50 εκατομμύρια συνταγές για τη θεραπεία προβλημάτων όπως έλκη, καούρες και γαστρεντερικά προβλήματα, αυτό υποδηλώνει ότι τα φάρμακα αυτά μπορεί να είναι υπεύθυνα για πολλές χιλιάδες ανεξήγητους θανάτους. Μάλιστα, τα φάρμακα αυτά διατίθενται στο φαρμακείο χωρίς συνταγή.

Είναι ήδη γνωστό ότι οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων προκαλούν σοβαρές νεφρικές βλάβες, κατάγματα και ακόμη και άνοια και τώρα ο ξαφνικός και πρόωρος θάνατος πρέπει να προστεθεί στον κατάλογο των κινδύνων που σχετίζονται με τη λήψη τους.

Ο επικεφαλής ερευνητής Ziyad Al-Aly δήλωσε: "Οι άνθρωποι έχουν την ιδέα ότι οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων είναι πολύ ασφαλείς επειδή είναι άμεσα διαθέσιμοι, αλλά υπάρχουν πραγματικοί κίνδυνοι από τη λήψη τους, ιδιαίτερα για μεγάλες χρονικές περιόδους".

Η ερευνητική του ομάδα έκανε την ανακάλυψη αυτή όταν συνέκριναν τα ιατρικά αρχεία περίπου 275.000 χρηστών του φαρμάκου έναντι 75.000 ασθενών που λάμβαναν H2-ανταγωνιστές, μια άλλη κατηγορία φαρμάκων που σχεδιάστηκε επίσης για να μειώνει την καούρα.

Τα φάρμακα υποτίθεται ότι λαμβάνονται για σχετικά σύντομα χρονικά διαστήματα, και σίγουρα όχι για περισσότερο από δύο μήνες, αλλά πολλοί άνθρωποι τα παίρνουν καθημερινά για χρόνια ως μέρος του καθημερινού τους διατροφικού προγράμματος και συχνά μετά από ένα γεύμα.

Παρόλο που οι μη συνταγογραφούμενες μορφές φαρμάκων δεν είναι τόσο ισχυρές όσο οι αντίστοιχες συνταγογραφούμενες, εξακολουθούν να περιέχουν τις ίδιες ενώσεις και δεν υπάρχει τρόπος να παρακολουθεί κανείς πόσο συχνά ή για πόσο χρονικό διάστημα τις παίρνει.

 

Πηγή: BMJ Open, 2017; http://dx.doi.org/10.1136/bmjopen-2016-015735

Περίπου τέσσερις στους πέντε ηλικιωμένους ασθενείς παίρνουν εξιτήριο από το νοσοκομείο με «ακατάλληλη» φαρμακευτική αγωγή.

Νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι τα σφάλματα συνταγογράφησης ευθύνονται συχνά για το θάνατο ηλικιωμένων ασθενών και εκείνοι που υποφέρουν από σοβαρή αντίδραση θα χρειαστεί να εισαχθούν στο νοσοκομείο τουλάχιστον τρεις φορές πριν αναρρώσουν.

Περίπου οι μισοί ηλικιωμένοι ασθενείς πεθαίνουν αφού τους χορηγηθεί λάθος φάρμακο ή δεν τους δοθεί το φάρμακο που χρειάζονται, λένε ερευνητές από το Βασιλικό Νοσοκομείο του Aberdeen στη Σκωτία.

Στη μελέτη αναλύθηκαν τα αρχεία 259 ασθενών - με μέσο όρο ηλικίας 77 ετών - που είχαν πάρει εξιτήριο από το νοσοκομείο. Χορηγήθηκαν συνολικά 2.411 φάρμακα, που σημαίνει ότι πολλοί είχαν 9 ή περισσότερες συνταγές και το 59% των ασθενών έλαβαν «ακατάλληλες συνταγογραφήσεις», όπως λάθος φάρμακα, και σχεδόν το 70% δεν έλαβαν το φάρμακο που έπρεπε να πάρουν. Κατά τους επόμενους 40 μήνες, περίπου οι μισοί είχαν πεθάνει και οι υπόλοιποι είχαν επανεισαχθεί στο νοσοκομείο τουλάχιστον δύο φορές.

Το συγκλονιστικό αυτό πρόβλημα είναι πολύ χειρότερο από ό, τι είχε δείξει οποιαδήποτε άλλη έρευνα, λένε οι ερευνητές που χρησιμοποίησαν ένα νέο εργαλείο ανάλυσης.

Σε ξεχωριστή μελέτη, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ένας στους τρεις ηλικιωμένους υποφέρει από μια σοβαρή αντίδραση σε φάρμακο μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο. Περίπου τα μισά από τα περιστατικά θα μπορούσαν να είχαν προληφθεί, πράγμα που υποδηλώνει σφάλματα φαρμακευτικής αγωγής.

Στη μελέτη των 1.280 ατόμων, οι ερευνητές αναφέρουν ότι το κόστος για την Εθνική Υπηρεσία Υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου είναι 396εκ. λίρες ετησίως και το 90% αυτού σχετίζεται με τις νοσοκομειακές επανεισαγωγές.

Βιβλιογραφικές αναφορές

British Journal of Clinical Pharmacology, 2018, doi: 10.1111 / bcp.13607 & doi: 10.1111 / bcp.13613.

Τα εύφορα εδάφη της Νότιας Ντακότα δεν παράγουν γλυκοπατάτες. Αλλά τα ακόμη πιο εύφορα μυαλά στο μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της πολιτείας παράγουν ένα ψωμί με γλυκοπατάτα που μπορεί να καταπολεμήσει την έλλειψη βιταμίνης Α στην Αφρική.

Ο Κενυάτης ερευνητής Daniel Mbogo από το International Potato Center (CIP) στην άλλη πλευρά του κόσμου συνεργάζεται με έναν Αμερικανό επίκουρο καθηγητή στο κρατικό πανεπιστήμιο της Νότιας Ντακότα.

Ο Srinivas Janaswamy έχει ερευνήσει τα μικροθρεπτικά συστατικά και την πέψη αμύλου στο Τμήμα Γαλακτοκομικών και Επισιτιστικής Επιστήμης της πολιτείας της Νότιας Ντακότα. Μαζί με τον Mbogo δημιούργησαν φόρμουλες ψωμιού που πρόσθεσαν γλυκοπατάτες πλούσιες σε β-καροτένιο, το οποίο το ανθρώπινο σώμα μετατρέπεται σε βιταμίνη Α.

Ο Mbogo εξηγεί ότι πολλοί άνθρωποι στην υποσαχάρια Αφρική υποφέρουν από ανεπάρκεια βιταμίνης Α. Σχεδόν τα μισά παιδιά στην περιοχή, ηλικίας μεταξύ 6 και 59 μηνών, δεν λαμβάνουν επαρκείς ποσότητες βιταμίνης Α. Η μεγάλη έλλειψη βιταμίνης Α προκαλεί πιθανή τύφλωση στα παιδιά. Τα καθιστά πιο ευάλωτα σε διάρροια και άλλες ασθένειες.

 rwanda cip kirimi sindi 809

Ο Kirimi Sindi είναι ο διευθυντής για το Διεθνές Κέντρο Πατάτας (CIP)

Μία πλούσια σε βήτα-καροτένιο ποικιλία γλυκοπατάτας χρησιμοποιείται ως πρόσθετο σε ψωμί

Οι γλυκοπατάτες αποτελούν μία από τις σημαντικότερες πηγές διατροφής στην Αφρική. Ωστόσο, οι περισσότερες από αυτές είναι οι ποικιλίες που έχουν λευκή ή κίτρινη σάρκα. Αυτές οι γλυκοπατάτες περιέχουν χαμηλά επίπεδα β-καροτίνης.

Το CIP εκτρέφει διάφορες ποικιλίες γλυκοπατάτας των οποίων η πορτοκαλί σάρκα είναι πλούσια σε β-καροτένιο. Αυτές οι καλλιέργειες μπορούν να αναπτυχθούν καλύτερα στο αφρικανικό έδαφος και είναι ιδανικές για τους κατοίκους όσον αφορά τόσο τη γεύση όσο και τα θρεπτικά συστατικά.

Ο Mbogo εργάζεται στο εργαστήριο τροφίμων και διατροφικής αξιολόγησης της CIP στην Κένυα. Η δουλειά του είναι να βοηθήσει συνεργάτες του από τον ιδιωτικό τομέα να ανακαλύψουν το ψωμί εμπλουτισμένο με γλυκοπατάτα που μπορεί να παρασχεθεί στους αφρικανούς καταναλωτές.

Για να αξιολογήσει καλύτερα την αφομοιωσιμότητα του αμύλου στο ψωμί, καθώς και για να μετρήσει με ακρίβεια τις πιθανές θρεπτικές ουσίες, ο Mbogo ταξίδεψε στο Brookings της Νότιας Ντακότα, ώστε να αποκτήσει το είδος εκπαίδευσης και εξοπλισμού που χρειάζεται και που δεν είναι διαθέσιμο στο εργαστήριό του στη Κένυα. Εργαζόμενος με τον Janaswamy, ο Mbogo προσέθεσε διαφορετικά επίπεδα γλυκοπατάτας στην ζύμη ψωμιού. Φρόντισε να βρει μια ισορροπία μεταξύ της διατροφικής αξίας και των ιδιοτήτων που απαιτεί κάποιος από ένα ψωμί. Μόλις έκρινε ότι η ζύμη ήταν έτοιμη, χρησιμοποίησε μια μηχανή παρασκευής ψωμιού. Στη συνέχεια, ο Mbogo βαθμολόγησε το ψωμί σύμφωνα με τα χαρακτηριστικά γεύσης, την υφή και τον όγκο του. Πήρε επίσης τη γνώμη μιας ομάδας δοκιμαστών γεύσης.

Το ψωμί που αφομοιώνεται αργά από το πεπτικό μπορεί να βοηθήσει τους διαβητικούς να διαχειριστούν το σάκχαρο

Μετά την ανάλυση των φυσικών χαρακτηριστικών, ο Mbogo αξιολόγησε την προσθήκη του πουρέ γλυκοπατάτας, αλλάζοντας την αφομοίωση του ψωμιού. Ο Janaswamy περίμενε ότι το εμπλουτισμένο με γλυκοπατάτα ψωμί θα χρειαζόταν περισσότερο χρόνο για να αφομοιωθεί. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτό δεν είναι κακό χαρακτηριστικό. Τα τρόφιμα με μεγαλύτερο χρόνο πέψης είναι ένας πολύ καλός τρόπος για τους διαβητικούς να διαχειρίζονται τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα τους.

Το επόμενο βήμα για τους Mbogo και Janaswamy ήταν να ανακαλύψουν πόσο από το β- καροτένιο στο ψωμί απορροφήθηκε από το ανθρώπινο σώμα. Έγινε προσομοίωση των στοματικών, γαστρικών και εντερικών φάσεων της πέψης για να μετρηθεί πόσο από αυτό το θρεπτικό συστατικό απελευθερώθηκε από το ψωμί και έγινε διαθέσιμο για απορρόφηση. Η ποσότητα β-καροτένιου που απορροφάται από τα εντερικά κύτταρα καθορίζει πόση βιταμίνη Α συντίθεται από το σώμα. Οι ερευνητές μπορούν να υπολογίζουν το ποσό των θρεπτικών συστατικών σε μια μερίδα εμπλουτισμένου με γλυκοπατάτα ψωμιού.

 

ΠηγέςNewsWiseEurekAlert

Σε προηγούμενα άρθρα μας έχουμε δει εμβόλια που δεν δουλεύουν, εμβόλια για «κατασκευασμένες» επιδημίες, εμβόλια για πάσα νόσο.

Έχουμε δει επίσης ένα εξαιρετικά παράδοξο προκαταρκτικό εύρημα: Όπως περιγράψαμε σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Εμβόλιο γρίπης: Νέα ανατρεπτικά ευρήματα», σε έρευνα του 2018 βρέθηκε πως «…ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί με εμβόλιο κατά της γρίπης την τρέχουσα χρονιά, είχαν μεγαλύτερο φορτίο ιού της γρίπης στην ανάσα τους, ήταν δηλαδή πιο μολυσματικοί από τους ανεμβολίαστους όσον αφορά την γρίπη Α. Ακόμη δραματικότερα, ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί και την προηγούμενη χρονιά ήταν 600 φορές περισσότερο μολυσματικοί από τους ανεμβολίαστους.»

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να επισημάνουμε τις δύο πιο συνηθισμένες κατηγορίες εμβολίων και τις διαφορές μεταξύ τους: Τα ζωντανά εξασθενημένα εμβόλια όπου ο παθογόνος οργανισμός περιέχεται ολόκληρος μέσα σε αυτά αλλά μέσα από διάφορες διαδικασίες έχει αποδυναμωθεί τόσο ώστε να μην μπορεί να προκαλέσει ασθένεια και τα απενεργοποιημένα εμβόλια όπου δεν περιέχεται ολόκληρος ο μικροοργανισμός αλλά θραύσματά του ικανά να προκαλέσουν ανοσοποιητική απάντηση κατά του μικροοργανισμού.

Τα πρώτα είναι και τα παλαιότερα και φθηνότερα ενώ τα δεύτερα είναι ακριβότερα καθώς είναι πιο δύσκολα στην παρασκευή τους. Αυτός είναι ο λόγος που σε πολλές από τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη, τα πρώτα συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ευρέως.

Ένας πολύ διαδεδομένος μύθος της συμβατικής ιατρικής ήθελε τα εμβόλια να μην προκαλούν την ασθένεια για την πρόληψη της οποίας κατασκευάζονται. Αυτή η βεβαιότητα δεν είναι παρά ένας μύθος καθώς:

α) Η εμβολιαστική κάλυψη δεν φθάνει το 100% των εμβολιαζόμενων.

β) Καινούρια ερωτήματα αναδύονται για το πόσο διαρκεί η εμβολιαστική ασπίδα. Ο φιλοεμβολιαστικός καθησυχασμός δεν βοήθησε στο να αναδυθούν αυτά τα ερωτήματα έγκαιρα.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κι άλλες αιτίες που καθιστούν την επίσημη αφήγηση έναν απορριπτέο μύθο.  

Θα πάμε όμως απευθείας στην αιτία με τις πιο σημαντικές ίσως προεκτάσεις: Κατηγορία εμβολίων, μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια έναντι της οποίας έχει κατασκευαστεί για να μας προστατεύει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας: Το εμβόλιο Sabin κατασκευάζεται από τρία μεταλλαγμένα στελέχη του ιού που δεν είναι ικανά να προκαλέσουν ασθένεια. Σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση, το εμβόλιο αυτό κατάφερε να εξαφανίσει την ασθένεια σε πολλές περιοχές του πλανήτη μέσα σε μερικά χρόνια, και αυτό το σημείο της αφήγησης δεν έχω μέχρι σήμερα πολύ καλούς λόγους να αμφισβητήσω παρότι μέχρι το 1963 το εμβόλιο αυτό ήταν επιμολυσμένο με τον ογκοϊό των πιθήκων SV40. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.  

Με την εξαφάνιση της νόσου όμως όπως π.χ. στις ΗΠΑ το 1974, τα ελάχιστα κρούσματα που παρατηρούνται δεν οφείλονται πλέον, στην άγρια, την φυσική μορφή της αρρώστιας αλλά στο ίδιο το εμβόλιο.

Τι συμβαίνει;

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «επαγόμενη από εμβόλιο ασθένεια»: Ο εξασθενημένος ιός μένει στο έντερο του εμβολιασμένου για αρκετές μέρες. Αποβάλλεται μαζί με τα κόπρανα. Μεταλλάξεις στον ιό μπορούν να του προσδώσουν ξανά την παθογένειά του και με αυτόν τον τρόπο να μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια.

Έτσι, ένα εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας μπορεί να - και έχει καταγεγραμμένα προκαλέσει - πολιομυελίτιδα, ιδιαίτερα σε άσχημες υγειονομικές συνθήκες.

Έτσι σήμερα, στην επί χρόνια δοκιμαζόμενη Συρία, το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας προκαλεί περισσότερα κρούσματα από ότι η «άγρια» πολιομυελίτιδα παγκοσμίως. Είναι μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα αλλά προς το παρόν μιλάμε για κρούσματα και για μικρά επιδημικά ξεσπάσματα.

Τι πρέπει λοιπόν να προσέξει η παγκόσμια κοινότητα;  

Οι μεγάλοι κίνδυνοι προέρχονται από τα δύο άκρα: Από τη μία, η απόλυτη φοβία για τους κινδύνους, άλλοτε αντισυστημική κι άλλοτε καλλιεργούμενη από τις ίδιες τις φαρμακοβιομηχανίες και τους παγκόσμιους οργανισμούς υγείας όπως είδαμε στις καινές «πανδημίες» γρίπης, κι απ’ την άλλη, ο απόλυτος καθησυχασμός για την ασφάλεια όλων ανεξαιρέτως των εμβολίων που επιτρέπει σε πιθανούς κινδύνους να μεγαλώνουν ανενόχλητοι.

Ας πάρουμε ένα υποθετικό παράδειγμα (αν και δεν είναι τόσο υποθετικό όσο το παρουσιάζουμε): Οι εταιρίες έχουν ένα καινούργιο εμβόλιο ή θέλουν να ξεφορτωθούν ένα παλιό εμβόλιο που λήγει. Οι παγκόσμιοι οργανισμοί για να εξυπηρετήσουν τις πολυεθνικές, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια νέα εξωτική πανδημία ή την ανάδυση μιας παλιάς στον τρίτο κόσμο: Κι έτσι, εκατομμύρια δόσεις του εν λόγω εμβολίου εξαπολύονται στους υπανάπτυκτους λαούς.

Στην καλύτερη περίπτωση, ο τρίτος κόσμος θα τη γλυτώσει με μερικά εκατομμύρια ευρώ κόστος και μερικά επιδημικά ξεσπάσματα που προκλήθηκαν από τον μαζικό εμβολιασμό. Σε μια πολύ χειρότερη, τα μικρά ξεσπάσματα μπορούν να γίνουν μεγάλα.

Και στη χειρότερη όλων, ο μικροοργανισμός που περιέχεται στο εμβόλιο, όχι μόνο ξαναγίνεται ενεργός αλλά ανασυνδυάζεται με το γενετικό υλικό άλλων οργανισμών (που περιέχονται ή όχι σε εμβόλια) και γίνεται πρωτόγνωρα παθογόνος, σκοτώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους…

Όπως έχουμε τονίσει κατά το παρελθόν, ο μεγαλύτερος κίνδυνος πανδημίας, δεν προέρχεται από τη φύση. Στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας και της μαθητευόμενης βιοτεχνολογίας, ο μεγαλύτερος κίνδυνος από τον άνθρωπο, προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Είναι επιτακτική ανάγκη η επιστήμη των εμβολίων και γενικά η ιατρική να ξαναγυρίσει στην παλιά της σχολαστικότητα και αντικειμενικότητα αντί ο αυτοσκοπός της να είναι η εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων, όπως ολέθρια έχει καταντήσει να είναι σήμερα.

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Ένα σημαντικό φάρμακο που έχει σχεδιαστεί για τη συρρίκνωση των όγκων στον προχωρημένο καρκίνο του μαστού, στην πραγματικότητα βοηθά να αναπτυχθούν, σύμφωνα με νέα μελέτη.

Αν και χρησιμοποιείται συστηματικά από την έγκρισή της πριν από 11 χρόνια, οι ερευνητές μόλις πρόσφατα ανακάλυψαν ότι η λαπατινίμπη (Lapatinib) θα μπορούσε να κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Σε εργαστηριακές εξετάσεις, ερευνητές από το Ινστιτούτο Francis Crick έδειξαν ότι το φάρμακο βοηθά τα καρκινικά κύτταρα να αναπτυχθούν πολύ πιο γρήγορα και να εξαπλωθούν. Η ανακάλυψη θα μπορούσε να εξηγήσει γιατί οι κλινικές δοκιμές στο φάρμακο έφεραν φτωχά αποτελέσματα, υποστηρίζουν. Παρόλο που το φάρμακο είχε αρχικά επιτυχία, δεν έχει επεκτείνει τη ζωή των ασθενών.

Η λαπατινίμπη υποτίθεται ότι περιορίζει τους προχωρημένους καρκίνους του μαστού που προκαλούνται από περίσσεια HER2, μια πρωτεΐνη που σηματοδοτεί την ανάπτυξη και τη διάσπαση των καρκινικών κυττάρων. Όμως οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αντί να παρεμβαίνει στη σηματοδότηση, το φάρμακο φαίνεται να βοηθάει την HER2 να βελτιώσει τις επικοινωνίες με την HER3, δημιουργώντας ένα «ζεύγος σημάτων» που βοηθάει την εξάπλωση των καρκινικών κυττάρων.

Περίπου το 20% όλων των καρκίνων του μαστού πιστεύεται ότι προκαλούνται από μια περίσσεια πρωτεΐνης HER2 (υποδοχέας του ανθρώπινου επιδερμικού αυξητικού παράγοντα τύπου 2). Η λαπατινίμπη χρησιμοποιείται συστηματικά σε συνδυασμό με χημειοθεραπεία.

ΠηγήeLife, 2018; 7; doi: 10.7553/eLife.32271.