Δεν είναι μόνο οι συγγραφείς, οι ποιητές, οι ζωγράφοι, οι καλλιτέχνες που αναζητούν την έμπνευσή τους μέσα σε ένα όμορφο περιβάλλον, αλλά και όλοι εμείς οι κοινοί θνητοί που χάνουμε την ευτυχία μας πίσω από τις άμορφες γκρίζες μάζες μπετόν των μεγαλουπόλεων, οι οποίες δεν αφήνουν χώρο ούτε στον ουρανό να φανεί…

Η ατομική ευτυχία πράγματι ταιριάζει με το γραφικό, όμορφο περιβάλλον που ζούμε, όπως, τουλάχιστον, αποτυπώνεται στα συμπεράσματα δύο μελετών. Η πρώτη βασίζεται σε δεδομένα εφαρμογής  smartphone γνωστής εταιρείας. Πρόκειται γα το Mappiness που αποτελεί εφαρμογή Apple iOS smartphone, η οποία επιτρέπει στους χρήστες σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο να παρακολουθούν την ευτυχία τους. Η εφαρμογή Mappiness βασίζεται στη μέθοδο δειγματοληψίας εμπειρίας (ESM), όπου οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να χρησιμοποιήσουν ένα ημερολόγιο για να καταγράψουν λεπτομέρειες σχετικά με την ευημερία τους σε προκαθορισμένες ώρες της ημέρας.

Η δεύτερη μελέτη βασίζεται στη βαθμολόγηση φωτογραφιών από ολόκληρη τη Μεγάλη Βρετανία και πιο συγκεκριμένα της γραφικότητας του τοπίου που αποτυπώθηκε μέσω του on line παιχνιδιού Scenic-Or-Not…

Πρόκειται για παιχνίδι στο οποίο οι παίκτες βαθμολογούν τις φωτογραφίες τους από ολόκληρο το Ηνωμένο Βασίλειο, με βάση το πόσο γραφικά βρίσκουν τα τοπία. Μέσω του εν λόγω παιχνιδιού έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 1,5 εκατομμύρια αξιολογήσεις φωτογραφιών, οι οποίες αφορούν περισσότερες από  200.000 τοποθεσίες στο Ηνωμένο Βασίλειο. Οι αξιολογήσεις  συνέβαλαν σε μετρήσεις σε εθνικό επίπεδο για την περιβαλλοντική αισθητική, που δεν ήταν διαθέσιμες μέχρι τότε στους ερευνητές.

Μετρώντας ευτυχισμένες στιγμές

Κατά τη διάρκεια της μελέτης των δεδομένων οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να «σημειώσουν» την ευτυχία τους μέσω της εφαρμογής –Mapiness- σε διάφορες στιγμές της μέρας και να αναφέρουν που βρίσκονται –στο σπίτι, στην εξοχή ή στο γραφείο- με ποιον βρίσκονται και σε ποιες δραστηριότητες συμμετέχουν. Ακόμη «μέτρησαν» την γραφικότητα περιοχών, οι οποίες αντιπροσωπεύουν σε έκταση το ένα τετραγωνικό χιλιόμετρο της Μεγάλης Βρετανίας, χρησιμοποιώντας μία κλίμακα από το ένα έως το δέκα.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ανάλυσης των επιστημόνων η ευτυχία των ανθρώπων δεν συνδέεται με την μετακίνηση, συνδέεται όμως με δραστηριότητες όπως το περπάτημα και η κηπουρική αλλά και με τον χρόνο που περνούν με την οικογένεια κα τους φίλους. Ακόμη, ρόλο στο πόσο ευτυχισμένοι αισθανόμαστε φαίνεται ότι παίζει και ο καιρός, καθώς η βροχή δεν φέρνει ευτυχία, η οποία φαίνεται να προτιμά μάλλον τις υψηλές θερμοκρασίες.

Η βασική διαπίστωση, ωστόσο, της μελέτης είναι ότι οι άνθρωποι προτιμούν τις γραφικές τοποθεσίες και νιώθουν πιο ευτυχισμένοι σε αυτές.

Περιγράφοντας την αισθητική του περιβάλλοντος

Η λογική οδηγεί στη σκέψη ότι ως γραφικό περιγράφεται κυρίως το φυσικό-αγροτικό περιβάλλον, που χαρακτηρίζεται από πολύ πράσινο και άλλα έντονα φυσικά στοιχεία. Ωστόσο δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με όσα κατέγραψε ο φακός των εικόνων του Scenic-Or-Not, οι πλέον γραφικές εικόνες αποτελούνται κυρίως από τοπία στη φύση. Εικόνες που δεν περιέχουν μόνο το πράσινο φόντο της γης αλλά ορεινά τοπία, καθώς και το υδάτινο στοιχείο. Ακόμη, η γραφικότητα η οποία συνδέεται με την ευτυχία, περιλαμβάνει και κατοικημένες περιοχές με ιδιαίτερη ομορφιά, όπως γραφικά χωριά, με όμορφες γέφυρες και λίμνες και πάρκα, αλλά και τις βιομηχανικές κατασκευές. .Σύμφωνα με την ίδια ανάλυση  χτιστά στοιχεία, όπως οι εκκλησίες, τα σπίτια και οι πύργοι, μπορούν να επηρεάσουν θετικά τις εκτιμήσεις αλλά και αντίστροφα, καθώς μερικά φυσικά στοιχεία, όπως μεγάλες ποσότητες γρασιδιού, μπορούν να συσχετιστούν με αρνητικές επιπτώσεις στην βαθμολογία της γραφικότητας. Νιώθουμε, λοιπόν, περισσότερο ευτυχισμένοι όχι μόνο κοντά στη φύση, αλλά κα σε κατοικημένες περιοχές, που χαρακτηρίζονται από  ομορφιά…

Αποτελέσματα με πολλούς αποδέκτες

Σύμφωνα με τους μελετητές, πρόκειται για την πρώτη μελέτη μεγάλης κλίμακας, η οποία μπορεί να δώσει μια απάντηση στο ερώτημα αν ο άνθρωποι που συναντούν στη μέρα τους γραφικό περιβάλλον νιώθουν και πιο ευτυχισμένοι.

Οι ίδιοι καταλήγουν  ότι οι άνθρωποι είναι πράγματι πιο ευτυχισμένοι όταν περνούν χρόνο σε γραφικό περιβάλλον, ακόμα και αφού ελέγξουν μια σειρά από μεταβλητές όπως οι πιθανές επιπτώσεις από τις καιρικές συνθήκες και τη δραστηριότητα με την οποία το άτομο ασχολήθηκε εκείνη την εποχή.

Η βασική διαπίστωση της μελέτης είναι, πάντως,  ότι η επίδραση της περιβαλλοντικής αισθητικής ξεπερνά το αποτέλεσμα του εάν ένα άτομο βρίσκεται σε ένα φυσικό, πράσινο ή αγροτικό περιβάλλον.

Εξηγώντας, μάλιστα, τον τρόπο που οι γραφικές εικόνες μας κάνουν να νιώθουμε πιο ευτυχισμένοι, οι επιστήμονες μιλούν για την θεωρία της αποκατάστασης της προσοχής, σύμφωνα με την οποία οι σκηνές που απαιτούν λιγότερη ζήτηση της προσοχής μας, μας κάνουν λιγότερο κουρασμένους, πιο ικανούς να συγκεντρωθούμε  και ίσως λιγότερο ευερέθιστους. Ακόμη, χαρακτηριστικά γραφικών τοποθεσιών, όπως οι γραφικοί χώροι και το άπλετο φως μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλέστεροι κα πιο ευτυχισμένοι.

Αφού, λοιπόν, η ομορφιά μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην ευτυχία μας, τότε η παραπάνω μελέτη θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εργαλείο στα χέρια μηχανικών, αρχιτεκτόνων, πολεοδόμων καi κυρίως όλων όσοι βρίσκονται στα ανάλογα κέντρα αποφάσεων για να γίνουν οι πόλεις που ζούμε εμείς και μεγαλώνουν τα παιδιά μας, τόποι καθημερινής ευτυχίας και ευημερίας.

Πηγή: ncbi.

Η Ντίνα Διονυσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος-μέλος της ΕΣΗΕΑ. Εργάζεται εδώ και 25 χρόνια στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, ως ρεπόρτερ αλλά και ως συντάκτρια ύλης. Πιστεύει ότι η δημοσιογραφία έχει πολλά ακόμη να προσφέρει και πως για τα αδιέξοδα υπάρχουν οι εναλλακτικοί δρόμοι.

Τα τροπικά δάση όπως αυτά στον νοτιοαμερικανικό Αμαζόνιο αποτελούν μία από τις πιο πολύτιμες πηγές φαρμάκων στον κόσμο. Σήμερα, περισσότερα από 120 συχνά συνταγογραφούμενα φάρμακα προέρχονται απευθείας από φυτά τροπικών δασών. Καθώς τα αντιβιοτικά αρχίζουν να εμφανίζουν μειωμένη αποτελεσματικότητα, η ανθεκτικότητα των μικροβίων στα αντιβιοτικά αποτελεί πλέον πραγματικό κίνδυνο. Τώρα περισσότερο από ποτέ, οι άνθρωποι επιστρέφουν στη φύση για να βρουν απαντήσεις για την καταπολέμηση των σύγχρονων προβλημάτων υγείας τους.

Μέχρι σήμερα, μόνο ένας μικρός αριθμός φυτών στα τροπικά δάση έχουν ελεγχθεί για ιατρικούς σκοπούς. Με την σύγχρονη ιατρική να αποτυγχάνει επανειλημμένα στην αντιμετώπιση της μικροβιακής αντοχής, τα τροπικά δάση μπορεί να αποτελούν την πηγή για την αναζήτηση αποτελεσματικών φαρμάκων που σώζουν ζωές.

Ο ανθεκτικός στη μεθυκιλλίνη χρυσίζων σταφυλόκοκκος (MRSA) είναι μια από τις σημαντικότερες μικροβιακές απειλές που αντιμετωπίζει ο κόσμος μας σήμερα. Συνήθως βρίσκεται σε νοσοκομεία ή κλινικές και είναι ανθεκτικός σε πολλά από τα αντιβιοτικά τελευταίας γενιάς. Εάν δεν αντιμετωπιστούν σύντομα, οι λοιμώξεις από τον MRSA μπορεί να είναι θανατηφόρες. Στην πραγματικότητα, από τις 80.000 περιπτώσεις ασθενών με επιθετικές λοιμώξεις MRSA που εμφανίζονται στις ΗΠΑ κάθε χρόνο, οι 11.000 δεν επιβιώνουν, σύμφωνα με εκτιμήσεις των Κέντρων Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) των ΗΠΑ.

Αμερικανοί ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Emory μπορεί να έχουν ανακαλύψει ένα νέο όπλο για να πολεμήσουν αυτή τη θανατηφόρα ασθένεια. Εμπνευσμένοι από θεραπευτές στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου που χρησιμοποιούν τους καρπούς του Βραζιλιάνικου πιπερόδεντρου (Brazilian Peppertree) για τη θεραπεία πληγών και λοιμώξεων για αιώνες, διαπίστωσαν ότι τα εκχυλίσματα των μούρων του φυτού αυτού μπορεί να αποδειχθούν πολύ χρήσιμα στη θεραπεία θανατηφόρων λοιμώξεων από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο.

Το Βραζιλιάνικο πιπερόδεντρο είναι ένα μικρό δέντρο (είδος σχίνου) που μοιάζει με θάμνο και κατάγεται από την Βραζιλία, την Παραγουάη και την Αργεντινή. Θεωρείται ένα ιδιαίτερα χωροκατακτητικό είδος στις νότιες Ηνωμένες Πολιτείες. Ωστόσο, οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Emory μπορεί να έχουν βρει έναν τρόπο να χρησιμοποιήσουν αυτό το επιβλαβές ζιζάνιο.

Αντιμετώπιση των βακτηρίων MRSA

Η καθηγήτρια Cassandra Quave, ερευνήτρια και εθνοβοτανολόγος στο Πανεπιστήμιο Emory, εξήγησε ότι αντί να σκοτώνει τα βακτήρια του χρυσίζοντα σταφυλόκοκκου, βρέθηκε ότι ένα πλούσιο σε φλαβόνες συστατικό που εξάγεται από τα μούρα της βραζιλιάνικης πιπεριάς καταστρέφει ένα γονίδιο που επιτρέπει στα βακτήρια να επικοινωνούν μεταξύ τους και να δρουν συλλογικά. Η διακοπή αυτού του μηχανισμού, γνωστού ως quorum quenching, διευκολύνει τον οργανισμό να καταπολεμήσει τη μόλυνση από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο.

Η Quave, η οποία ερευνά το πώς οι αυτόχθονες πληθυσμοί ενσωματώνουν φυτά στις θεραπευτικές πρακτικές, με σκοπό να βρει υποσχόμενα φυτά υποψήφια για νέα φάρμακα, σημείωσε ότι το βραζιλιάνικο πιπερόδεντρο δεν είναι κάποια εξωτικό και σπάνιο φυτό. Είναι ένα πολύ κοινό ζιζάνιο. Επιπλέον, η Quave αναφέρει ότι από οικολογική σκοπιά είναι λογικό αυτά τα ζιζάνια να έχουν ενδιαφέρουσα χημεία λόγω του πλεονεκτήματός τους να καταπολεμούν ασθένειες και να εξαπλώνονται ευκολότερα μέσω του οικοσυστήματος.

Η ερευνητική ομάδα εξέτασε μια ένωση πλούσια σε φλαβόνες, η οποία βρίσκεται στα μούρα του συγκεκριμένου φυτού σε ποντίκια με δερματικές λοιμώξεις ανθεκτικού χρυσίζοντα σταφυλόκοκκου. Στα μολυσμένα με ανθεκτικό σταφυλόκοκκο ποντίκια, το εκχύλισμα ανέστειλε το σχηματισμό δερματικών αλλοιώσεων χωρίς να προκαλέσει βλάβη στο δέρμα ή στα φυσιολογικά, υγιή βακτήρια που ζουν σε αυτό.

"Αφοπλίζει ουσιαστικά τα βακτήρια MRSA (του ανθεκτικού στη μεθυκιλλίνη χρυσίζωντα σταφυλόκοκκου), εμποδίζοντάς τα να εκκρίνουν τις τοξίνες που χρησιμοποιούν ως όπλα για να βλάψουν τους ιστούς", δήλωσε η Quave. "Το φυσιολογικό ανοσοποιητικό σύστημα του σώματος έχει τότε περισσότερες πιθανότητες να θεραπεύσει μια πληγή", πρόσθεσε.

Δεδομένου ότι επίσης εξέτασαν την τεχνική, γνωστή ως μέθοδο κατά των λοιμογόνων παραγόντων, σε εργαστηριακά αναπτυγμένα κύτταρα ανθρώπινου δέρματος χωρίς ορατές παρενέργειες, οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα εκχυλίσματα μούρων από το βραζιλιάνικο πιπερόδεντρο ενδέχεται να βοηθήσουν στην μάχη κατά της αντίστασης στα αντιβιοτικά.

Ενώ η Quave τόνισε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις οι βαριές αντιβιοτικές θεραπείες θα παραμείνουν αναπόφευκτες για να σωθούν οι ασθενείς, πιστεύει ότι οι μέθοδοι κατά της λοιμογόνου δράσης μπορεί να είναι εξίσου αποτελεσματικές για την αποκατάσταση της υγείας. Ωστόσο, πρόσθεσε ότι χρειάζεται περισσότερη έρευνα για να ανακαλύψουμε πώς να χρησιμοποιούνται θεραπευτικά αντι-λοιμογόνοι παράγοντες για τη βελτίωση του αποτελέσματος ενός ασθενούς.

Πηγές: natureprevent diseasenews in health

Πριν από έναν αιώνα, Βρετανοί επιστήμονες υποστήριξαν μια σύνδεση μεταξύ της αυξημένης υγιεινής και των αλλεργικών παθήσεων — μία πρώτη ένδειξη ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα "εκπαιδεύεται" λανθασμένα.

Πρέπει να σκαλίζετε τη μύτη σας;

Μην γελάτε. Επιστημονικά, είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση.

Πρέπει τα παιδιά σας να σκαλίζουν τις μύτες τους; Πρέπει τα παιδιά σας να τρώνε χώμα; Ίσως: Το σώμα σας πρέπει να γνωρίζει ποιες ανοσολογικές προκλήσεις κρύβονται στο άμεσο περιβάλλον.

Πρέπει να χρησιμοποιείτε αντιβακτηριακά σαπούνια ή απολυμαντικά χεριών; Όχι. Παίρνουμε πάρα πολλά αντιβιοτικά; Ναι.

"Λέω στους ανθρώπους, όταν πέφτει φαγητό στο πάτωμα, να το μαζεύουν και να το τρώνε", δήλωσε η Dr Meg Lemon, δερματολόγος στο Ντένβερ, η οποία ασχολείται με αλλεργίες και αυτοάνοσες διαταραχές.

"Ξεφορτωθείτε το αντιβακτηριδιακό σαπούνι. Κάντε ανοσοποίηση! Αυτό κάνω και στα παιδιά μου. Και είναι ο.κ. αν τρώνε χώμα ή αν σκαλίζουν τη μύτη τους."

Παραπέμπει, με αυτές τις δηλώσεις, στο γεγονός ότι το ανοσοποιητικό μας σύστημα μπορεί να διαταραχθεί εάν δεν έχει τακτικές αλληλεπιδράσεις με τον φυσικό κόσμο.

"Το ανοσοποιητικό μας σύστημα χρειάζεται δουλειά", δήλωσε η Dr Lemon. "Έχουμε εξελιχθεί για εκατομμύρια χρόνια έχοντας το ανοσοποιητικό μας σύστημα υπό συνεχή επίθεση. Τώρα δεν έχει τίποτα να κάνει".

Δεν είναι η μόνη. Κορυφαίοι γιατροί και οι ανοσολόγοι επανεξετάζουν τους αντισηπτικούς, κατά καιρούς υστερικά, τρόπους με τους οποίους αλληλεπιδράμε με το περιβάλλον μας.

Γιατί; Ας στραφούμε στο Λονδίνο του 19ου αιώνα.

Το βρετανικό περιοδικό ομοιοπαθητικής (The British Journal of Homeopathy), στον τόμο 29 που δημοσιεύτηκε το 1872, περιελάμβανε μια καταπληκτικά προφητική παρατήρηση: «Η αλλεργική ρινίτιδα θεωρείται μια αριστοκρατική ασθένεια και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, αν δεν περιορίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις, είναι σπάνια, αν ποτέ συναντάται, μεταξύ των μορφωμένων».

Η αλλεργική ρινίτιδα είναι ένας όρος που καλύπτει όλες τις εποχιακές αλλεργίες στη γύρη και σε άλλους ερεθιστικούς παράγοντες. Με αυτή την ιδέα ότι η αλλεργική ρινίτιδα ήταν μια αριστοκρατική ασθένεια, οι Βρετανοί επιστήμονες έφταναν σε κάτι.

Πάνω από έναν αιώνα αργότερα, τον Νοέμβριο του 1989, δημοσιεύθηκε στο BMJ μία άλλη μελέτη με μεγάλη επιρροή για το θέμα της αλλεργικής ρινίτιδας. Το έγγραφο ήταν σύντομο, με τίτλο “Hay Fever, Hygiene, and Household Size.” (Αλλεργική ρινίτιδα, υγιεινή και μέγεθος νοικοκυριού). Ο συγγραφέας μελέτησε την επικράτηση της αλλεργικής ρινίτιδας μεταξύ 17.414 παιδιών που γεννήθηκαν τον Μάρτιο του 1958. Από τις 16 μεταβλητές που διερευνήθηκαν από τον επιστήμονα, περιέγραψε ως «πιο εντυπωσιακή» μια συσχέτιση μεταξύ της πιθανότητας για ένα παιδί να πάθει αλλεργική ρινίτιδα και του αριθμού των αδερφών του.

Ήταν μια αντίστροφη σχέση, που σημαίνει όσο περισσότερα αδέλφια είχε το παιδί, τόσο λιγότερο πιθανό ήταν να έχει αλλεργίες. Όχι μόνο αυτό, αλλά τα παιδιά με λιγότερες πιθανότητες να πάθουν αλλεργίες ήταν εκείνα που είχαν μεγαλύτερα αδέλφια.

Η μελέτη υποστηρίζει ότι "οι αλλεργικές παθήσεις αποτρέπονταν με τη μόλυνση στην πρώιμη παιδική ηλικία, που μεταφερόταν από ανθυγιεινή επαφή με μεγαλύτερα αδέλφια ή που αποκτήθηκε προγεννητικά από τη μητέρα που μολύνθηκε από την επαφή με τα μεγαλύτερα παιδιά της."

"Κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, η μείωση του μεγέθους της οικογένειας, η βελτίωση στις οικιακές ανέσεις και τα υψηλότερα πρότυπα προσωπικής υγιεινής έχουν μειώσει την ευκαιρία για διασταυρούμενη μόλυνση στις νέες οικογένειες", συνεχίζει η μελέτη. "Αυτό μπορεί να έχει οδηγήσει σε πιο εκτεταμένη κλινική έκφραση της ατοπικής νόσου, που εμφανίζεται σε πλουσιότερους ανθρώπους, όπως φαίνεται να συνέβη για την αλλεργική ρινίτιδα".

Αυτή είναι η γέννηση της «Υπόθεσης της Υγιεινής». Οι ιδέες πίσω από αυτό εξελίχθηκαν και επεκτάθηκαν, αλλά παρέχει μια βαθιά γνώση μιας πρόκλησης που αντιμετωπίζουμε οι άνθρωποι στη σχέση μας με τον σύγχρονο κόσμο.

Οι πρόγονοί μας εξελίχθηκαν για εκατομμύρια χρόνια για να επιβιώσουν στο περιβάλλον τους. Για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ύπαρξης, το περιβάλλον αυτό χαρακτηριζόταν από ακραίες προκλήσεις, όπως τη σπανιότητα των τροφών ή τροφών που μπορούσαν να μεταφέρουν ασθένειες, καθώς και τις ανθυγιεινές συνθήκες και το ακάθαρτο νερό, τις άσχημες καιρικές συνθήκες κ.λπ. Σε ένα τόσο επικίνδυνο περιβάλλον, ήταν μία πραγματική πρόκληση το να επιβιώσουν.

Στο κέντρο της άμυνας μας ήταν το ανοσοποιητικό μας σύστημα, το οποίο είναι προϊόν αιώνων εξέλιξης.

Αργότερα, οι άνθρωποι μάθαμε να παίρνουμε μέτρα για να ενισχύσουμε τις άμυνές μας, αναπτύσσοντας κάθε είδους συνήθειες και τρόπους για να υποστηρίξουμε την επιβίωσή μας. Έτσι, σκεφτείτε τον εγκέφαλο - το όργανο που μας βοηθά να αναπτύσσουμε συνήθειες - ως μια άλλη πτυχή του ανοσοποιητικού συστήματος.

Χρησιμοποιήσαμε το συλλογικό μυαλό μας για να υπολογίσουμε αποτελεσματικές συμπεριφορές. Ξεκινήσαμε να πλένουμε τα χέρια μας και φροντίσαμε να αποφεύγουμε ορισμένα τρόφιμα που η εμπειρία έδειξε ότι θα μπορούσαν να είναι επικίνδυνα ή θανατηφόρα. Σε ορισμένους πολιτισμούς, οι άνθρωποι άρχισαν να αποφεύγουν το χοιρινό κρέας, το οποίο γνωρίζουμε τώρα ότι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητο στην τριχίνωση, σε άλλους, απαγόρευσαν τα κρέατα, τα οποία αργότερα μάθαμε ότι μεταφέρουν τοξικά φορτία από Ε. coli και άλλων βακτήρια.

Το τελετουργικό πλύσιμο αναφέρεται στην Έξοδο, ένα από τα πρώτα βιβλία της Βίβλου: "Έτσι θα πλύνουν τα χέρια και τα πόδια τους, ώστε να μην πεθάνουν".

Οι ιδέες μας εξελίχθηκαν, αλλά ως επί το πλείστον το ανοσοποιητικό σύστημα δεν εξελίχθηκε. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν άλλαξε. Το ανοσοποιητικό σύστημα ανταποκρίνεται στο περιβάλλον μας. Όταν αντιμετωπίζουμε διάφορες απειλές, οι άμυνές μας μαθαίνουν και στη συνέχεια είναι πολύ πιο ικανές να αντιμετωπίσουν αυτή την απειλή στο μέλλον. Με αυτόν τον τρόπο προσαρμοζόμαστε στο περιβάλλον μας.

Επιζήσαμε πάνω από δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Τελικά, πλύναμε τα χέρια μας, σφουγγαρίσαμε τα πατώματά μας, μαγειρέψαμε το φαγητό μας, αποφύγαμε συγκεκριμένες τροφές. Βελτιώσαμε την υγιεινή των ζώων παραγωγής.

Ιδιαίτερα στις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου, καθαρίσαμε το νερό μας και αναπτύξαμε εγκαταστάσεις υδροδότησης και επεξεργασίας αποβλήτων. Απομονώσαμε και σκοτώσαμε βακτήρια και άλλα μικρόβια.

Ο κατάλογος των εχθρών του ανοσοποιητικού συστήματος μειώθηκε, σε μεγάλο βαθμό για το καλό μας. Τώρα, όμως, οι οργανισμοί μας αποδεικνύουν ότι δεν μπορούν να συμβαδίσουν με αυτή την αλλαγή. Δημιουργήσαμε μια αναντιστοιχία ανάμεσα στο ανοσοποιητικό μας σύστημα και το περιβάλλον μας.

Χάρη σε όλη την ισχυρή ικανότητα μάθησης που έχουμε πετύχει ως είδος, έχουμε ελαχιστοποιήσει την τακτική αλληλεπίδραση όχι μόνο με τα παράσιτα αλλά ακόμη και με τα φιλικά βακτήρια και τα παράσιτα που βοήθησαν να διδάξουν και να βελτιώσουν το ανοσοποιητικό σύστημα - που το «εκπαίδευσαν». Έτσι, το ανοσοποιητικό δεν αντιμετωπίζει τόσα μικρόβια όταν είμαστε μωρά. Αυτό δεν είναι μόνο επειδή τα σπίτια μας είναι καθαρότερα, αλλά και επειδή οι οικογένειές μας είναι μικρότερες (λιγότερα μεγαλύτερα παιδιά φέρνουν στο σπίτι τα μικρόβια), τα τρόφιμά μας και το νερό είναι πιο καθαρά, το γάλα μας είναι αποστειρωμένο. Κάποιοι αναφέρονται στην έλλειψη αλληλεπίδρασης με όλα τα είδη μικροβίων που συνηθίζαμε να συναντάμε στη φύση ως τον "παλιό μηχανισμό φίλων".

Τι κάνει το ανοσοποιητικό σύστημα όταν δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένο;

Μπορεί να αντιδράσει υπερβολικά. Ανησυχεί για μικροπράγματα όπως τα ακάρεα σκόνης ή η γύρη. Αναπτύσσει αυτό που ονομάσαμε αλλεργίες, χρόνιες επιθέσεις του ανοσοποιητικού συστήματος - φλεγμονή - με έναν τρόπο που είναι αντιπαραγωγικός, ερεθιστικός, ακόμη και επικίνδυνος.

Το ποσοστό των παιδιών στις Ηνωμένες Πολιτείες με τροφικές αλλεργίες αυξήθηκε κατά 50% μεταξύ 1997-1999 και 2009-2011, σύμφωνα με τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων. Το άλμα στις δερματικές αλλεργίες ήταν 69% κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, με το 12,5% των παιδιών να πάσχουν από έκζεμα και άλλους ερεθισμούς.

Οι τροφικές και αναπνευστικές αλλεργίες αυξήθηκαν σε συνάρτηση με το εισόδημα. Τα περισσότερα χρήματα, τα οποία συσχετίζονται συνήθως με την τριτοβάθμια εκπαίδευση, σήμαιναν μεγαλύτερο κίνδυνο αλλεργίας. Αυτό μπορεί να αντανακλά τις διαφορές σε όσους αναφέρουν τέτοιες αλλεργίες, αλλά πηγάζει επίσης από τις διαφορές στο περιβάλλον.

Αυτές οι τάσεις εμφανίζονται και σε διεθνές επίπεδο. Οι δερματικές αλλεργίες διπλασιάστηκαν ή τριπλασιάστηκαν στις βιομηχανικές χώρες τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, επηρεάζοντας το 15-30% των παιδιών και το 2-10% των ενηλίκων, σύμφωνα με μια μελέτη που αναφέρεται στο περιοδικό Allergy and Clinical Immunology.

Το 2011, ένα στα τέσσερα παιδιά στην Ευρώπη είχε μια αλλεργία και ο αριθμός αυτός ήταν ανοδικός, σύμφωνα με έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Αλλεργίας. Ενισχύοντας την υπόθεση της υγιεινής, το έγγραφο τόνιζε ότι οι μελέτες μετανάστευσης έδειξαν ότι τα παιδιά που γεννιούνται στο εξωτερικό έχουν χαμηλότερα επίπεδα ορισμένων τύπων αλλεργίας αλλά και αυτοανοσίας από τους μετανάστες των οποίων τα παιδιά γεννιούνται στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Υπάρχουν σχετικές τάσεις στη φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, τον λύκο, τις ρευματικές παθήσεις και, ειδικότερα, την κοιλιοκάκη. Η τελευταία προκύπτει από την υπεραντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος στην γλουτένη, μια πρωτεΐνη στο σιτάρι, σίκαλη και κριθάρι. Ως αποτέλεσμα, προκύπτουν βλάβες στα τοιχώματα του λεπτού εντέρου.

Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν τροφική αλλεργία, αλλά είναι εν μέρει διαφορετικό λόγω των συμπτωμάτων. Στην περίπτωση μιας αυτοάνοσης διαταραχής όπως αυτή, το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στην πρωτεΐνη και τις σχετικές περιοχές.

Οι αλλεργίες μπορούν να δημιουργήσουν μια πιο γενικευμένη απάντηση. Μια αλλεργία στα φιστίκια, για παράδειγμα, μπορεί να οδηγήσει σε φλεγμονή στην τραχεία, γνωστή ως αναφυλαξία, που μπορεί να προκαλέσει πνιγμό.

Στην περίπτωση τόσο των αλλεργιών όσο και των αυτοάνοσων διαταραχών, όμως, το ανοσοποιητικό σύστημα αντιδρά πιο ισχυρά από ό, τι θα έπρεπε.

Αυτό δεν σημαίνει ότι όλες αυτές οι αυξήσεις αλλεργιών και αυτοάνοσων οφείλονται στην καλύτερη υγιεινή, στην μείωση της παιδικής λοίμωξης και στη σχέση που υπάρχει με τον πλούτο και την εκπαίδευση. Έχουν υπάρξει πολλές αλλαγές στο περιβάλλον μας, συμπεριλαμβανομένων νέων ρύπων. Υπάρχουν και απολύτως γενετικοί παράγοντες.

Αλλά η υπόθεση της υγιεινής - και όταν πρόκειται για την αλλεργία, η αντίστροφη σχέση μεταξύ των βιομηχανοποιημένων διεργασιών και υγείας – είναι πολύ ισχυρή.

Καθώς τα σώματά μας επιδιώκουν την ισορροπία, η υπερβολική υγιεινή μερικές φορές είναι εις βάρος μας.

Τρεφόμαστε με βάση ένα μάρκετινγκ υγιεινής που ξεκίνησε στα τέλη του 1800, σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2001 από την Ένωση Επαγγελματιών στον τομέα Ελέγχου Λοίμωξης και Επιδημιολογίας. Οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια που πραγματοποίησαν την έρευνα προσπαθούσαν να καταλάβουν πώς ερωτευτήκαμε τόσο πολύ τα προϊόντα σαπουνιού.

Ας δούμε μερικά χαρακτηριστικά δεδομένα:

  • • Ο κατάλογος των Sears στις αρχές της δεκαετίας του 1900 διαφήμιζε σε μεγάλο βαθμό "αμμωνία, βόρακα, σαπούνι για το πλυντήριο και την τουαλέτα".
  • • Κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1900, η παραγωγή σαπουνιού στις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε κατά 44%, συμπίπτοντας με τις «σημαντικές βελτιώσεις στην παροχή νερού, τη διάθεση απορριμμάτων και τα συστήματα αποχέτευσης».
  • • Το μάρκετινγκ σταμάτησε στη δεκαετία του 1960 και του 1970 καθώς τα αντιβιοτικά και τα εμβόλια θεωρήθηκαν ως η απάντηση σε μολυσματικούς παράγοντες, με λιγότερη έμφαση στην "προσωπική ευθύνη".
  • • Στη συνέχεια όμως, ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1980, η αγορά τέτοιων προϊόντων υγιεινής - οικιακής και προσωπικής - αυξήθηκε κατά 81%. Οι συγγραφείς αναφέρουν μια "επιστροφή του κοινού για την προστασία από λοιμώδη νοσήματα", και είναι δύσκολο να μην σκεφτεί κανείς το AIDS ως μέρος αυτής της προσοχής.
  • • Η μελέτη αναφέρει μια δημοσκόπηση το 1998 που διαπίστωσε ότι το 66% των ενηλίκων ανησυχούν για τους ιούς και τα βακτήρια και το 40 % πίστευαν ότι αυτοί οι μικροοργανισμοί γίνονται όλο και πιο διαδεδομένοι." Ανέφερε επίσης ότι το 33% των ενηλίκων εξέφρασε την ανάγκη για αντιβακτηριακά καθαριστικά για να προστατεύσει το περιβάλλον στο σπίτι και το 26% πιστεύει ότι χρειάζονται για την προστασία του σώματος και του δέρματος.

Έκαναν λάθος. Και ακόμη και οι γιατροί έχουν κάνει λάθος.

Συνταγογραφούνται υπερβολικά συχνά αντιβιοτικά. Τα αντιβιοτικά μπορεί να αποτελούν ένα τεράστιο όφελος για ένα ανοσοποιητικό σύστημα που αντιμετωπίζει μια πιθανώς θανατηφόρα λοίμωξη. Αλλά όταν χρησιμοποιούνται χωρίς σοβαρό λόγο, τα φάρμακα αυτά μπορούν να εξαλείψουν τα υγιή μικρόβια στο έντερο και να κάνουν τα βακτήρια να αναπτύξουν άμυνες που τα καθιστούν ακόμα πιο ισχυρά και θανατηφόρα.

Ένας επιστήμονας που κατέβαλε προσπάθειες στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για την ανάπτυξη παγκόσμιας πολιτικής για τον περιορισμό της χρήσης αντιβιοτικών ανέφερε ότι, φιλοσοφικά, αυτό είναι ένα μάθημα που αντιβαίνει σε έναν αιώνα μάρκετινγκ: Δεν είμαστε πιο ασφαλείς όταν προσπαθούμε να εξαλείψουμε κάθε κίνδυνο από το περιβάλλον μας.

"Πρέπει να ξεφύγουμε από την ιδέα να καταστρέψουμε αυτά τα πράγματα στο τοπικό μας περιβάλλον. Απλώς εκμεταλλευόμαστε έναν συγκεκριμένο φόβο", δήλωσε ο επιστήμονας, Dr Keiji Fukuda.

Είναι μεγάλο μέρος της υγιεινής μας πρακτικά ουσιώδες, πολύτιμο, σημαντικό για τη ζωή μας; Ναι.

Το έχουμε παρακάνει; Κάποιες φορές. Πρέπει να λερωνόμαστε με χώμα, ή να σκαλίζουμε τη μύτη μας; Ή να το θέσουμε διαφορετικά: Μπορεί αυτή η ανάγκη να αφορά σε μια πρωτόγονη στρατηγική ενημέρωσης του ανοσοποιητικού μας συστήματος σχετικά με το εύρος των μικροβίων στο περιβάλλον μας; Ναι, ίσως.

Εν ολίγοις, από πολιτιστικής απόψεως, μάλλον δεν πρέπει να σκαλίζουμε τη μύτη μας - όχι τουλάχιστον μπροστά σε κόσμο. Αλλά είναι ένα εκπληκτικά καλό επιστημονικό ζήτημα.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στους New York Times από τον, βραβευμένο με Pulitzer, Matt Richtel και αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο An Elegant Defense: The Extraordinary New Science of the Immune System”.

Εάν ένα μη υγιές έντερο αποτελεί αιτία που πυροδοτεί την εμφάνιση πολλών ασθενειών, η κατάσταση των ούλων μας είναι επίσης ένας σημαντικός παράγοντας. Σε πρόσφατη μελέτη, η ασθένεια των ούλων έχει συνδεθεί με τη ρευματοειδή αρθρίτιδα, τη χρόνια φλεγμονώδη ασθένεια που επηρεάζει τις αρθρώσεις.

Όπως αναφέρουν ερευνητές από το Ερευνητικό Κέντρο Βιοιατρικής του Leeds, τα βακτήρια από προβληματικά ούλα θα μπορούσαν να προκαλέσουν αυτοάνοση απόκριση που προκαλεί πόνο και πρήξιμο των αρθρώσεων που σχετίζονται με την ρευματοειδή αρθρίτιδα.

Η ασθένεια των ούλων (περιοδοντίτιδα) είναι πιο συχνή στους ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα και επίσης έχουν βρεθεί βακτήρια από τα ούλα γύρω από τις αρθριτικές αρθρώσεις, όμως η πραγματική ένδειξη είναι η ανταπόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος. Στα πρώιμα στάδια της ρευματοειδούς αρθρίτιδας, και πριν επηρεαστούν οι αρθρώσεις, παράγει ειδικά αντισώματα πρωτεϊνών για τα βακτήρια που απαντώνται μόνο στα ούλα.

Στη μελέτη τους, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι που κινδυνεύουν περισσότερο από την εμφάνιση ρευματοειδούς αρθρίτιδας έχουν διπλάσιες πιθανότητες να παρουσιάσουν επίσης ασθένεια των ούλων.

Πηγή: Πρακτικά του Ετήσιου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Ρευματολογίας, 15 Ιουνίου 2018.

Μετά από αρκετή χρήση παυσίπονων, οι άνθρωποι συχνά υποπτεύονται ότι αυτά ευθύνονται για διάφορα προβλήματα υγείας - και ίσως να έχουν δίκιο. Μία μελέτη ανακάλυψε ότι ακόμη και τα καθημερινά μη συνταγογραφούμενα παυσίπονα αλλάζουν τον τρόπο λειτουργίας του εγκεφάλου και μειώνουν την ενσυναίσθηση για τους άλλους.

Τα συνήθη παυσίπονα όπως η ιβουπροφαίνη, η ασπιρίνη και η παρακεταμόλη μεταβάλλουν την ευαισθησία στις οδυνηρές εμπειρίες, καθιστούν τον χρήστη λιγότερο συναισθηματικό και επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις πληροφορίες.

Τα ευρήματα είναι «ανησυχητικά», δήλωσαν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, και οι υπεύθυνοι για την υγεία πρέπει να ενημερώνονται για την πιθανή βλάβη που θα μπορούσαν να κάνουν τα φάρμακα αυτά - κανένα από τα οποία δεν χρειάζεται συνταγή.

"Οι καταναλωτές υποθέτουν ότι όταν παίρνουν ένα μη συνταγογραφούμενο φάρμακο για τον πόνο, θα ανακουφίσουν τα σωματικά τους συμπτώματα, αλλά δεν περιμένουν ευρύτερα ψυχολογικά αποτελέσματα", δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Kyle Ratner.

Σε μια ανασκόπηση των προηγουμένως δημοσιευμένων μελετών, οι ερευνητές λένε ότι τα παυσίπονα θολώνουν τη διάκριση μεταξύ σωματικού και κοινωνικού πόνου. Δεν προκαλούν απλώς πόνο, μπορούν επίσης να εμποδίσουν την ικανότητα των ανθρώπων να σκέφτονται ένα άλλο άτομο και να αισθάνονται τον συναισθηματικό και φυσικό πόνο του ατόμου», λένε οι ερευνητές.

(Πηγή: Policy Insights from the Behavioral and Brain Sciences, 2018; 1-8)

Σύμφωνα με νέα μελέτη, η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή θα μπορούσε να συμβαίνει επειδή ζείτε στο βόρειο ημισφαίριο και δεν παίρνετε αρκετό ηλιακό φως.

Οι άνθρωποι που πάσχουν από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή - μια διανοητική διαταραχή όπου ο πάσχων ελέγχει συνεχώς κάτι ή ασκεί την ίδια ρουτίνα - μοιάζουν να μοιράζονται παρόμοια προβλήματα ύπνου και αυτό τείνει να συμβαίνει περισσότερο στους ανθρώπους που ζουν στο βόρειο ημισφαίριο.

Αυτό συμβαίνει επειδή οι άνθρωποι που ζουν σε αυτές τις περιοχές παίρνουν λιγότερο ηλιακό φως, γεγονός που καθιστά πιο δύσκολο το συγχρονισμό με το εσωτερικό βιολογικό ρολόι τους, αναφέρουν οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Binghamton.

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι οι πάσχοντες από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή έχουν δυσκολία να κοιμηθούν και στη συνέχεια δεν μπορούν να ξυπνήσουν εύκολα το πρωί. "Οι άνθρωποι που ζουν σε περιοχές με λιγότερη ηλιακή ακτινοβολία μπορεί να έχουν λιγότερες ευκαιρίες να συγχρονίσουν το κιρκαδικό ρολόι τους, οδηγώντας σε αυξημένα συμπτώματα ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής", δήλωσε η επικεφαλής ερευνήτρια Meredith Coles.

Το να ξυπνάμε αργά κάθε πρωί σημαίνει επίσης ότι παίρνουμε λιγότερο ηλιακό φως ούτως ή άλλως, και αυτό μπορεί να δημιουργήσει ένα φαύλο κύκλο, οδηγώντας σε πιο εκκεντρικά μοτίβα ύπνου.

ΠηγήJournal of Obsessive-Compulsive and Related Disorders, 2018; 18: 25.

Οι μέλισσες βρίσκονται σε κίνδυνο. Οι πληθυσμοί των μελισσών έχουν μειωθεί σε όλο τον πλανήτη σε ανησυχητικό ρυθμό τα τελευταία χρόνια και ορισμένα είδη έχουν ακόμη καταλήξει στη λίστα των εντόμων που βρίσκονται σε κίνδυνο. Οι επιστήμονες προσπαθούν να ανακαλύψουν αυτό που προκαλεί αυτήν την ανησυχητική κατάσταση, ωστόσο υπεύθυνοι υγείας από ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης προειδοποιούν εδώ και χρόνια για δύο βασικά προβλήματα: την εκτεταμένη χρήση φυτοφαρμάκων στη γεωργία, και μια δραματική μείωση της παροχής τροφής των μελισσών.

Η Greenpeace αναφέρει ότι στις καλλιέργειες που απαιτούν επικονίαση από μέλισσες, ο αριθμός των αποικιών μελισσών ανά εκτάριο μειώθηκε κατά 90% από τη δεκαετία του 1960.

Όμως κάποιος μπορεί να πει ότι πολλά είδη έχουν πρόβλημα. Γιατί τόσο μεγάλη κατακραυγή για την μέλισσα; Γιατί οι άνθρωποι είναι απίστευτα εξαρτημένοι από τις μέλισσες.

Οι μέλισσες εκτελούν περίπου το 80 τοις εκατό όλων των επικονιάσεων των φυτών, με μια μόνο αποικία μελισσών να επικονιάζει 300 εκατομμύρια λουλούδια τη μέρα. Οι καρποί, τα φρούτα και τα λαχανικά είναι σχεδόν αποκλειστικά επικονιασμένα από τις μέλισσες και 70 από τις 100 βασικές τροφές που καταναλώνονται από τον άνθρωπο εξαρτώνται από την επικονίαση των μελισσών. Αυτές οι 70 τροφές παρέχουν το 90 τοις εκατό των διατροφικών αναγκών του πλανήτη.

Τα τελευταία χρόνια, η χημική βιομηχανία έχει δαπανήσει πάνω από 11 εκατομμύρια δολάρια σε μια προσπάθεια δημοσίων σχέσεων για να απαλλαγεί από την ευθύνη για τη δεινή κατάσταση των μελισσών. Παρ' όλα αυτά, οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο έχουν αρχίσει να αναγνωρίζουν τον επιζήμιο ρόλο των φυτοφαρμάκων στη δραματική μείωση του πληθυσμού των μελισσών.

Τον Φεβρουάριο, η εφημερίδα Independent του Ηνωμένου Βασιλείου ανέφερε ότι μετά από μελέτες που απέδειξαν με ακρίβεια ότι η χρήση νεονικοτινοειδών εντομοκτόνων θέτει σε σοβαρό κίνδυνο όλα τα είδη μέλισσας, η ΕΕ έλαβε μέτρα για να απαγορεύσει τη χρήση τους σε όλα τα κράτη-μέλη.

Φυσικά, η τοξική βιομηχανία φυτοφαρμάκων είναι πάντα τρία βήματα μπροστά και έχει ήδη καταλήξει σε ένα νέο, "φιλικό" προς τη μέλισσα φυτοφάρμακο για να αντικαταστήσει τα επικίνδυνα προϊόντα της με νεονικοτινοειδή.

Το Science Daily ανακοίνωσε πρόσφατα ότι η Bayer AG έχει αναπτύξει ένα παρασιτοκτόνο που ονομάζεται Sivanto, το οποίο έχει το ενεργό συστατικό φλουπιραδιφουρόνη (flupyradifurone). Η Bayer ισχυρίζεται ότι αυτό το φυτοφάρμακο δεν θα είναι επιβλαβές για τις μέλισσες και μπορεί ακόμη και να εφαρμοστεί με ασφάλεια σε ανθοφόρα χωράφια. Διατίθεται στις ΗΠΑ από το 2015.

Μια ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου του Würzburg ξεκίνησε όμως να δοκιμάζει τους ισχυρισμούς της εταιρείας και διαπίστωσε ότι δεν είναι αλήθεια.

"Τα δεδομένα μας δείχνουν ότι ακόμα και οι μη θανατηφόρες δόσεις φλουπιραδιφουρόνης έχουν αρνητικό αντίκτυπο στη γεύση, τη μάθηση και τη δυνατότητα μνήμης των μελισσών", σημείωσε η επικεφαλής της μελέτης, Ricarda Scheiner.

Η ομάδα κατέληξε στα συμπεράσματά της μετά από μια σειρά δοκιμών που περιελάμβαναν τη δοκιμή της γευστικής αντίδρασης των μελισσών στη ζάχαρη, τον έλεγχο της όσφρησης και τη δοκιμή μνήμης. Προσδιόρισαν ότι μια μόνο δόση 1,2 μικρογραμμαρίων φλουπιραδιφουρόνης ήταν αρκετή για να μειώσει σημαντικά την «αντίληψη και την απόδοση μάθησης».

Ενώ η ομάδα πιστεύει ότι είναι απίθανο οι μέλισσες να έρθουν σε επαφή με τέτοιες υψηλές δόσεις στον «πραγματικό κόσμο», εάν φυσικά το προϊόν εφαρμοστεί σωστά, δεν υπάρχει εγγύηση ότι οι αγρότες θα το χρησιμοποιήσουν ακριβώς όπως ορίζεται. Και προειδοποιούν επίσης ότι κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για τις επιδράσεις στις μέλισσες όταν η φλουπιραδιφουρόνη προστίθεται σε ένα περιβάλλον που ήδη έχει κατάλοιπα από νεονικοτινοειδή.

Έτσι, ακόμη και προτού αντικαταστήσει επίσημα τα νεονικοτινοειδή ως προτιμώμενο φυτοφάρμακο, η φλουπιραδιφουρόνη έχει ήδη αποδειχθεί επικίνδυνη για τις μέλισσες. 

Υπάρχει πραγματικά μόνο μία λύση στο πρόβλημα: Να σταματήσει η χρήση γενικά αυτών των τοξικών χημικών και να χρησιμοποιηθούν τεχνάσματα που χρησιμοποιούν οι βιοκαλλιεργητές, όπως η ενίσχυση του εδάφους και η φύτευση συνοδών φυτών για τη μείωση των παρασίτων των καλλιεργειών.

 

Πηγές: ScienceDailyIndependentNaturalNewsGreenPeace

Αποδεικνύεται ότι η κατανάλωση καφεΐνης κάνει πολύ περισσότερα από το να σας βοηθά απλώς να μένετε ξύπνιοι. Μελέτες δείχνουν ότι μπορεί επίσης να βοηθήσει στην υγεία της καρδιάς.

Μια νέα μελέτη από τη Γερμανία προστίθεται στην αυξανόμενη λίστα από στοιχεία που αποδεικνύουν τα οφέλη για την υγεία από την κατανάλωση καφέ. Οι ερευνητές χορηγώντας σε ποντίκια δόσεις καφεΐνης που ήταν ισοδύναμες με την ανθρώπινη κατανάλωση περίπου τεσσάρων με πέντε φλιτζανιών καφέ ημερησίως, μπόρεσαν να τροποποιήσουν μια αρκετά κοινή πάθηση της καρδιάς που σχετίζεται με την ηλικία.

Στη μελέτη, ο Joachim Altschmied και η Judith Haendeler του Πανεπιστημίου Heinrich Heine περιγράφουν πώς η μοριακή δράση της καφεΐνης φαίνεται να ενισχύει τη λειτουργία των καρδιακών κυττάρων ενώ παράλληλα προστατεύει τα καρδιακά κύτταρα από βλάβες. Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο PLOS Biology, βασίστηκε στην προηγούμενη δουλειά των επιστημόνων, που έδειχνε πώς η καφεΐνη μπορεί να αυξήσει τη λειτουργική ικανότητα των κυττάρων που φέρουν τα αιμοφόρα αγγεία, τροφοδοτώντας τα μιτοχόνδριά τους.

Συγκεκριμένα, η καφεΐνη αυξάνει την ποσότητα μιας πρωτεΐνης που ονομάζεται p27 στα μιτοχόνδρια των καρδιακών κυττάρων. Μετά την πρόκληση καρδιακής προσβολής σε ποντίκια, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα πρόσθετα αποθέματα p27 στα καφεϊνούχα κύτταρα απέτρεψαν το θάνατο των καρδιακών μυϊκών κυττάρων που υπέστησαν βλάβη. Επιπλέον, η p27 ενίσχυσε τα κύτταρα και ενθάρρυνε τις επισκευές στους εσωτερικούς θαλάμους της καρδιάς και στις επενδύσεις των αιμοφόρων αγγείων. Επιβεβαίωσαν τα ευρήματά τους σε ποντίκια με έλλειψη p27, όπου αυτά τα ποντίκια είχαν μειωμένη μιτοχονδριακή λειτουργία που η καφεΐνη δεν μπόρεσε να βελτιώσει.

Παρόλο που οι μελέτες πραγματοποιήθηκαν σε ποντίκια και όχι σε ανθρώπους, η Haendeler είπε ότι αποδεικνύουν ότι η ιδέα ότι τα άτομα με καρδιακά προβλήματα πρέπει να αποφεύγουν τον καφέ είναι ξεπερασμένη. Εάν τα ευρήματα αυτά βρίσκουν εφαρμογή και στον άνθρωπο, μπορεί να προσφέρουν μια άλλη πιθανή πρόταση για την ενίσχυση της καρδιάς τους. Η Εθνική Ένωση Καφέ αναφέρει ότι μόλις το 64% των Αμερικανών ηλικίας άνω των 18 ετών πίνουν τουλάχιστον ένα φλιτζάνι καφέ την ημέρα. Η μέση ημερήσια κατανάλωση των Αμερικανών είναι 3,2 φλιτζάνια.

Τι γίνεται με το τσάι;

Οι πότες τσαγιού χάνουν μερικά από τα πιθανά οφέλη για την υγεία που παρέχει η καφεΐνη στον καφέ; Τρία φλιτζάνια του κλασικού μαύρου τσαγιού παρέχουν λιγότερα από 150mg καφεΐνης. Η ίδια ποσότητα καφέ, αντίθετα, έχει σχεδόν 500mg καφεΐνης. Παρ 'όλα αυτά, το τσάι, ειδικά το πράσινο τσάι, προσφέρει άλλα οφέλη για την υγεία που ο καφές δεν μπορεί να προσφέρει.

Είναι επίσης σημαντικό να έχετε κατά νου ότι ο καφές και η καφεΐνη γενικά δεν είναι ιδανική επιλογή για όλους. Για παράδειγμα, η κατανάλωση περισσότερων από δύο φλιτζάνια καφέ ημερησίως μπορεί να επηρεάσει τη σύλληψη και να αυξήσει τον κίνδυνο αποβολής. Επιπλέον, επειδή οι άνθρωποι μεταβολίζουν την καφεΐνη με διαφορετικούς ρυθμούς, αυτοί που τείνουν να τη μεταβολίζουν πιο αργά, θα μπορούσαν να εμφανίσουν παρενέργειες όπως αϋπνία, ευερεθιστότητα, καρδιακούς παλμούς και καούρες.

Φυσικά, αν και ο καφές μπορεί να είναι καλός για την καρδιά σας, δεν μπορεί να υποκαταστήσει έναν υγιεινό τρόπο ζωής. Το να πίνετε πολλά φλιτζάνια καφέ την ημέρα είναι απίθανο να βοηθήσει την υγεία σας εάν η διατροφή σας αποτελείται από επεξεργασμένα τρόφιμα, ανθυγιεινά λίπη και ζάχαρη. Επίσης, δεν σημαίνει ότι μπορείτε να παραλείψετε την άσκηση, η οποία παραμένει μία συνιστώσα ζωτικής σημασίας για την καλή υγεία της καρδιάς.

Τα πολλαπλά οφέλη του καφέ

Διαφορετικές έρευνες που πραγματοποιήθηκαν από επιστήμονες του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οποίες περιελάμβαναν ανασκόπηση περισσότερων από 200 μελετών, διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση καφέ θα μπορούσε να μειώσει τον κίνδυνο εμφάνισης καρδιαγγειακών παθήσεων κατά 15% και να μειώσει τον κίνδυνο θανάτου από καρδιαγγειακές παθήσεις κατά ένα εντυπωσιακό 19%. Επιπλέον, διαπίστωσαν ότι μειώνει τον κίνδυνο καρκίνου του ήπατος κατά 34% και τον κίνδυνο καρκίνου του παχέος εντέρου κατά 17%.

Διαπίστωσαν ότι ο καφές είχε επίσης επίδραση σε άλλες ασθένειες. Για παράδειγμα, όσοι καταναλώνουν καφέ έχουν 36% λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης της ασθένειας του Πάρκινσον, ενώ ο κίνδυνος εμφάνισης του Αλτσχάιμερ είναι 27% χαμηλότερος. Σε αυτήν την περίπτωση, ωστόσο, πιστεύεται ότι τα αντιοξειδωτικά στον καφέ είναι η αιτία πίσω από αυτά τα αποτελέσματα, καθώς εκείνοι που πίνουν καφέ χωρίς καφεΐνη καφέ απολάμβαναν παρόμοια οφέλη.

ΠηγέςScientificAmericanNaturalNews

Πολλά κανάλια τα οποία προωθούν θεωρίες κατά του εμβολιασμού δεν θα λαμβάνουν χρήματα από διαφημίσεις: Όπως αναφέρει το BBC, την Παρασκευή το YouTube σταμάτησε να παρέχει διαφημίσεις σε πολλά δημοφιλή κανάλια τα οποία προωθούν τέτοιες απόψεις, στο πλαίσιο ενός βήματος μετά από διαμαρτυρίες από εταιρείες οι οποίες ανακάλυψαν πως οι διαφημίσεις τους εμφανίζονταν σε τέτοια βίντεο.
Σύμφωνα με τον ΠΟΥ, η τάση κατά του εμβολιασμού αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες απειλές κατά της δημόσιας υγείας παγκοσμίως για το 2019. Το δημοφιλές site διαμοιρασμού βίντεο ανέφερε πως έκανε αυτό το βήμα επειδή πολλά από τα αντιεμβολιαστικά κανάλια προωθούν «επιβλαβείς ή επικίνδυνες» απόψεις, και οποιαδήποτε παραπληροφόρηση πάνω σε ιατρικά θέματα αποτελεί λόγο προβληματισμού.

Πέραν αυτής της ενέργειας, το YouTube ανέφερε πως προσπαθεί να κάνει ευκολότερη την εύρεση «πιο αξιόπιστου περιεχομένου» πάνω στα οφέλη του εμβολιασμού, ενώ σταματά και την εμφάνιση των αντιεμβολιαστικών βίντεο σε λίστες προτεινόμενων βίντεο. Ακόμη, σχεδιάζεται η δημιουργία «information panels» σε σελίδες με πηγές όπου οι ενδιαφερόμενοι χρήστες μπορούν να διασταυρώσουν και επιβεβαιώσουν πληροφορίες από μόνοι τους.

«Όπως με πολλές αλγοριθμικές αλλαγές, οι προσπάθειες αυτές θα είναι σταδιακές και θα γίνονται πιο ακριβείς με το πέρασμα του χρόνου» σημειώνεται σχετικά.

Η κίνηση αυτή λαμβάνει χώρα μετά από σχόλια τον Ιανουάριο από την καθηγήτρια Dame Σάλι Ντέιβις, chief medical officer της Μ. Βρετανίας, η οποία άσκησε κριτική στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την υποδαύλιση φόβων γύρω από τον εμβολιασμό, κάνοντας λόγο για «μύθους». Ωστόσο, όπως σημειώνει το BBC, η απόφαση του YouTube θεωρείται πως ελήφθη εξαιτίας διαμαρτυριών από μεγάλες εταιρείες που δεν ήθελαν το περιεχόμενό τους (διαφημίσεις) να εμφανίζεται δίπλα σε τέτοια βίντεο - κάποιες, μάλιστα, θεωρείται πως απέσυραν όλες τις διαφημίσεις τους μέχρι να αναλάβει δράση η εταιρεία.

Αξίζει να σημειωθεί πως οι εταιρείες έχουν αρχίσει να εξετάζουν περισσότερο πού ακριβώς εμφανίζονται οι διαφημίσεις τους, μετά από πρόσφατες αναφορές για αναρτήσεις σχολίων από παιδοφίλους σε πολλά βίντεο με παιδιά: Εταιρείες όπως η Hasbro, η Nestle, η AT&T, η Kellogg και άλλοι απέσυραν διαφημίσεις τους, εξαιτίας αυτών των αναφορών.

Πηγή: naftemporiki

Είστε πραγματικά αυτό που τρώτε, όπως μαρτυρεί η ανακάλυψη του μικροβιώματος - των τρισεκατομμυρίων μικροβίων στο έντερό μας. Ένα ανθυγιεινό μικροβίωμα μπορεί να οδηγήσει σε κακή υγεία, ωστόσο αυτό μπορεί να αντιστραφεί γρήγορα, σύμφωνα με όσα ανακάλυψε ένα μοναδικό ερευνητικό πρόγραμμα.

Το μικροβίωμα αλλάζει καθώς μεταβάλλεται η διατροφή μας κατά τη διάρκεια της ζωής μας: από την κατανάλωση γάλακτος, στην κατανάλωση μαλακών τροφών και μετά στερεών τροφών, και τελικά λαχανικών και κρέατος.

Ωστόσο, μία κακή διατροφή δημιουργεί ένα δυσλειτουργικό μικροβίωμα, το οποίο επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο το ανοσοποιητικό μας σύστημα ασχολείται με ιούς και μικρόβια.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να αλλάξουμε το μικροβίωμα μας βελτιώνοντας τη διατροφή μας. Αυτό ανακάλυψαν ερευνητές από τη Σχολή Ιατρικής του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ όταν μελέτησαν τέσσερις κοινότητες που ζουν στα Ιμαλάια. Οι κοινότητες Raute και Raji ήταν καλλιεργητές τα τελευταία 40 χρόνια, η κοινότητα του Tharu για 300 χρόνια, ενώ του Chepang είναι ακόμα κυνηγοί-συλλέκτες.

Τα μικροβιώματα του εντέρου κάθε κοινότητας διέφεραν, αν και των Rautes και Rajis ήταν παρόμοια. Όπως δήλωσε ο ερευνητής Aashish Jha: "Τα ανθρώπινα μικροβιώματα μπορεί να έχουν αλλάξει σταδιακά καθώς αλλάζει ο τρόπος ζωής του ανθρώπου και αυτές οι αλλαγές μπορούν να συμβούν μέσα σε μια ανθρώπινη ζωή".

Η ανακάλυψη αντανακλά προηγούμενες μελέτες, οι οποίες σημείωσαν ότι τα μικροβιώματα των ιθαγενών πληθυσμών στην Αφρική και τη Νότια Αμερική διέφεραν από εκείνα των ανθρώπων στις βιομηχανικές δυτικές χώρες.

Επίσης, θέτει υπό αμφισβήτηση το τι μας κάνει να «αλλάζουμε». Το πρότυπο μοντέλο υποστηρίζει τη γενετική κωδικοποίηση του DNA μας, αλλά αυτές οι νέες ανακαλύψεις υποδηλώνουν ότι είμαστε περισσότερο «μικροβιακοί» και μεταβλητοί σε πολύ πιο σύντομες χρονικές περιόδους.

Πηγή: PLOS Biology, 2018; 16: e2005396