Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2020 08:52

Παιδί, γονιός και Ομοιοπαθητική

Η γέννηση ενός παιδιού προσθέτει έναν επιπλέον ρόλο στο ζευγάρι, αυτόν των γονιών. Ένας νέος άνθρωπος με τις δικές του ιδιαιτερότητες εμφανίζεται στο προσκήνιο. Είναι σημαντικό για το ζευγάρι αλλά και για το παιδί, το μεγάλωμα να γίνεται με τη συμμετοχή και των δύο γονιών. Το ζήτημα είναι ποιοτικό. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητο να μοιράζονται οι υποχρεώσεις που απορρέουν ακριβώς στη μέση. Στη φροντίδα του παιδιού αλλά και για τη βοήθεια του ζευγαριού είναι καλό να εμπλέκονται και τρίτα πρόσωπα (συγγενείς, νταντά).

Η διαδικασία του μεγαλώματος ενός παιδιού είναι μια σκληρή δοκιμασία και ο καταλύτης σε αυτήν είναι η επικοινωνία. Η επικοινωνία βοηθάει να ομαλοποιούνται οι συναισθηματικές εντάσεις και η καθημερινότητα μεταξύ των μελών της οικογένειας και των εμπλεκόμενων με αυτήν.

Επικοινωνώ σημαίνει ότι με ενσυναίσθηση κατανοώ τι λέει ή τι ζητάει ο άλλος. Μπορεί να κάνω λάθος στην αρχική κατανόηση, όμως στη συνέχεια με τον ίδιο τρόπο προσπαθώ να επικεντρωθώ περισσότερο. Αυτό που καταλαβαίνω τελικά, μπορεί να ξεπερνάει τις δυνάμεις μου ή την ηθική μου, τότε χρησιμοποιώ το διάλογο και δίνω το δικό μου μήνυμα για να κατανοηθούν οι δικοί μου περιορισμοί. Σκοπός της επικοινωνίας είναι να κατανοηθούν αμφότερα οι ανάγκες και οι δυνατότητες. Η ουσιαστική επικοινωνία (με κατανόηση) είναι εξίσου σημαντική τόσο στο ζευγάρι όσο και στο παιδί, ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της ζωής του.

Οι εργασίες των John Bowlby and Mary Ainsworth (1980, 1978) πάνω στη σχέση βρέφους και γονιού, έχουν αποδώσει πολλούς καρπούς δημιουργώντας έτσι την εξαιρετικά θεμελιώδη θεωρία του «δεσμού προσκόλλησης». Τα συμπεράσματα που διεξάγονται είναι ότι το βρέφος αναπτύσσει μια έντονη συναισθηματική σύνδεση με τα βασικά ένα ή δύο άτομα που το φροντίζουν. Οι πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι το πρόσωπο που θα αναπτυχθεί ο δεσμός προσκόλλησης μπορεί να είναι οποιοδήποτε ακόμα και πέρα από τη μητέρα. Το βρέφος στην πρώιμή του φάση αναπτύσσει έντονο ναρκισσισμό που χαρακτηρίζεται βέβαια ως υγιής. Η συναισθηματική σύνδεση παράγει την επιθυμία για συνεχή επικοινωνία με τους φροντιστές και μπορεί να εναλλάσσεται με δυσφορία κατά τη διάρκεια του αποχωρισμού. Έτσι στο βρέφος δημιουργείται μια ασφαλής βάση για να μπορέσει να επεκταθεί στο περιβάλλον γύρω του.

Η ποιότητα στην επικοινωνία και τη διαθεσιμότητα του φροντιστή του βρέφους επηρεάζει καθοριστικά την μετέπειτα πορεία ανάπτυξης της προσωπικότητας. Έτσι, διατυπώθηκαν 3 δεσμοί προσκόλλησης. Στον ασφαλή δεσμό, η ποιότητα επικοινωνίας είναι πολύ καλή και η φροντίδα είναι εναρμονισμένη με τις ανάγκες του παιδιού (Παπαλεοντίου-Λουκά Ελεονώρα, 2014).

Οι δομές που δημιουργούνται ως νοητικές αναπαραστάσεις των πρώιμων εμπειριών από τη σχέση βρέφους-φροντιστή θέτουν τις βάσεις στην οργάνωση της προσωπικότητας, της συμπεριφοράς αλλά και τη διαμόρφωση των διαπροσωπικών σχέσεων. Έχει υποστηριχθεί πως εάν το παιδί βιώσει μια σταθερή και ασφαλή σχέση με τους φροντιστές του κατά τα πρώτα του χρόνια τότε έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει στενές σχέσεις με άλλους ανθρώπους ακόμη και να αναπτύξει την πίστη προς το Θεό. Αντίθετα, αν το βρέφος βιώσει αρνητικές εμπειρίες, πιθανόν να οδηγηθεί σε μια έλλειψη εμπιστοσύνης στους συνανθρώπους του και τον Θεό (Thompson and Randall, 1999). Φαίνεται πως η κατάλληλη ανταπόκριση του φροντιστή δίνει την ευκαιρία της κατανόησης του Θεού από το παιδί ως πρόσωπο αγάπης, δύναμης, φροντίδας (Tamminen, 1994).

Τα παιδιά που εγκαταλείφθηκαν ή που δέχτηκαν υπερβολικό έλεγχο, δεν μπόρεσαν να βιώσουν ασφαλή δεσμό προσκόλλησης, επαναλάμβαναν το ανασφαλές μοτίβο και στην ενήλικη ζωή τους και συχνά διατηρούσαν σχέσεις με κάθε κόστος (Ganahl, 2001).

Εν κατακλείδι, στο παιδί ενισχύεται η αυτοπεποίθηση και η ευτυχία του δείχνοντάς του κατανόηση, αποδοχή της διαφορετικότητάς του, και γενικότερα δίνοντάς του το δικαίωμα να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του ελεύθερα ακόμα και αν κάποιες φορές μας «ξεπερνάνε». Το παιδί χρειάζεται να νιώθει κάποιον δίπλα του˙ οποιαδήποτε στιγμή ο γονιός ή ο φροντιστής του μπορεί να γίνει στήριγμα σε κάποια δυσκολία του. Τα εμπόδια για μια ευρεία επικοινωνία είναι οι απειλές, οι ατελείωτες συμβουλές και το «κήρυγμα», η κριτική και οι ταμπέλες, ο «ωχαδερφισμός», ο σαρκασμός, ή η αλλαγή θέματος όταν προσπαθεί να επικοινωνήσει.

Η ανατροφή δεν αλλάζει το γενετικό υλικό. Μπορεί όμως να το χειριστεί και να το αξιοποιήσει.

Στην κλασική ομοιοπαθητική συνεδρία εξετάζονται και διερευνούνται βαθύτερες δυναμικές του παιδιού από τις οποίες προκύπτουν οι δυσαρμονικές συμπεριφορές που έχουν έναν πιο μόνιμο χαρακτήρα, παρά και πέρα των συμπεριφορικών παρεμβάσεων γονέων ή ειδικών. Τα δαγκώματα, η απομόνωση, η ζήλεια, η βία είναι κάποιες από αυτές. Οι ομοιοπαθητικές θεραπευτικές παρεμβάσεις σκοπό έχουν να μειώσουν ή και να εξαφανίσουν προβλήματα σε πεδία όπως στη συμπεριφορά, τη μάθηση, την κοινωνικότητα, την παραβατικότητα ή άλλες δυσκολίες, και μπορούν να ξεκινήσουν από τα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του παιδιού.

Στην Ομοιοπαθητική δεν ισχύει ο μύθος του «νορμάλ» και των ατόμων που δεν είναι νορμάλ. Οι διαγνωστικές ταμπέλες δεν χρησιμοποιούνται στη θεραπευτική προσέγγιση. Δεν υπάρχει η αντίληψη περί κανονικών και μη. Η ιστορία του κάθε παιδιού είναι μια μοναδική ιστορία. Αυτό απαιτεί εξατομίκευση στη διάγνωση και τη θεραπεία. Η ομοιοπαθητική θεραπεία μπορεί να προσφέρει βελτίωση της ψυχικής σφαίρας χωρίς να καταπιέζει τα συμπτώματα και τον οργανισμό και χωρίς παρενέργειες.

«Τα συμπτώματα αποτελούν μόνο την έκφραση της ασθένειας και δεν αποτελούν την ίδια την ασθένεια. Πίσω από αυτή την πολλαπλότητα των συμπτωμάτων υπάρχει μια ενότητα… σκοπός μας δεν είναι απλά και μόνο η αφαίρεση των συμπτωμάτων της ασθένειας καθώς δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι έχει θεραπευθεί συνολικά ο ασθενής» (Ghatak, 2003).

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι η Ομοιοπαθητική είναι μια καλά αποδεδειγμένη εναλλακτική πρόταση που χρησιμοποιείται επιτυχώς για περισσότερα από 200 χρόνια. Εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο. Υποστηρίζεται από αναρίθμητες έρευνες. Η θεραπεία γίνεται σε ολόκληρο το άτομο, στη ρίζα του προβλήματος και όχι μόνο στα προβλήματα συμπεριφοράς και μάθησης, με όρους ολότητας. Πρόκειται για υψηλά εξατομικευμένη θεραπεία, βασισμένη σε πολλά περισσότερα από μια απλή διάγνωση. Οι αρχές και η θεωρία είναι κατανοητές και συνάδουν με την πρακτική εφαρμογή τους. Λειτουργεί αρμονικά με τη φυσική θεραπευτική δύναμη του οργανισμού. Είναι εντελώς ασφαλής, φυσική, μακριά από τις ανεπιθύμητες παρενέργειες των συμβατικών φαρμάκων όπως το άγχος, η διακοπή της όρεξης, η αϋπνία, τα τικ ή το φαινόμενο rebound. Τα ομοιοπαθητικά ιάματα ποτέ δεν καταπιέζουν τη φυσική ανάπτυξη του παιδιού. Στην πραγματικότητα η εμπειρία δείχνει ότι σε πολλά παιδιά η ανάπτυξη εκτινάσσεται μετά την έναρξη της ομοιοπαθητικής θεραπείας. Δεν κάνει το παιδί καταθλιπτικό ή αμβλύ όπως το αποτέλεσμα των διεγερτικών και των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, όπου τα παιδιά δείχνουν μαραμένα χωρίς να είναι ο εαυτός τους. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι μόνιμη και το αποτέλεσμα που φέρνει το ομοιοπαθητικό ίαμα διατηρείται χωρίς να χρειάζονται επαναλαμβανόμενες δόσεις όπως στη συμβατική αγωγή για να διατηρηθεί το αποτέλεσμα (Ullman, 2000. Ullman et al, 2005).


Βιβλιογραφία:

Άντονι Ζένερ κ άλλοι (2006). Εκπαίδευση Αποτελεσματικού Γονέα. Gordon Hellas
Bowlby, J. (1982). Attachment (2nd ed.). New York: Basic Books.
Γεώργιος Πάνος (2017). Σύγχρονες Έρευνες Παιδοψυχολογίας, (288-294). Τόμος Πρακτικών στο πλαίσιο των Προγραμμάτων Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Ghatak N., (2003). Η θεραπεία με την Ομοιοπαθητική. Alter Vet 2, (23-24).
Ελεονώρα Παπαλεοντίου-Λουκά (2014), 12o Συνέδριο Παιδαγωγικής Εταιρείας Κύπρου «Δεσμός Προσκόλλησης», Εμπιστοσύνη και οι Επιδράσεις του στην Ανάπτυξη της Προσωπικότητας, Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
Ελένης Βαλάσση-Αδάμ, 2009. Γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Εκδ. Ελιζά
Ganahl, J. (2004) "Sean Penn's Outspokenness off Camera Earns Him Steinbeck Award." San Francisco Chronicle
Tamminen, K. (1994). Religious Experiences in Childhood and Adolescence: A viewpoint of Religious Development Between the Ages of 7 and 20. International Journal for the Psychology of Religion, 4(2): 61-85.
Thompson, R.A.. and Randall, B. (1999). A Standard of Living Adequate for Children's Spiritual Development. In A.B. Andrew’s & N. Kaufman (Eds.) Implementing the U.N. Convention on the Rights of the Child (p.87-104.) Westport, CT: Praeger
Εγχεριδιο του καλόύ γονέα
Ullman-Reichenberg Judyth, Robert Ullman, Ian Luepker, (2005). A drug-free approach to Asperger syndrome and Autism. Picnic Piont Press
Ullman-Reichenberg Judyth, Robert Ullman, (2000). Ritalin free kids. Three Rivers Press.

 

Κατηγορία Ομοιοπαθητική

Η αντίσταση στα αντιβιοτικά προκαλείται όταν τα βακτήρια αλλάζουν προκειμένου να προστατευτούν από αυτά.

Οι οικογενειακοί ιατροί στο Ηνωμένο Βασίλειο δέχονται σε ετήσια βάση περισσότερα από 300 εκατομμύρια επισκέψεις ασθενών και τουλάχιστον το ένα τέταρτο από αυτές αφορούν παιδιά. Σχεδόν τα δύο τρίτα αυτών των επισκέψεων έχουν σαν κύρια αιτία τους το βήχα, το πονόλαιμο ή ωταλγίες - ασθένειες που συνήθως εκδηλώνονται σε μικρά παιδιά.

Οι γιατροί και οι νοσηλευτές ομαδοποιούν αυτούς τους τύπους ασθενειών ως «οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος». Θεωρούνται ότι είναι «αυτό-περιοριζόμενες», που σημαίνει ότι τα αντιβιοτικά έχουν ελάχιστο ή καθόλου όφελος και ότι η ασθένεια θα εξαλειφθεί εγκαίρως. Ωστόσο, στο 30% αυτών των ιατρικών επισκέψεων συνταγογραφούνται αντιβιοτικά, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Αυτό κατ’ εκτίμηση ισοδυναμεί με 13 εκατομμύρια περιττές συνταγογραφήσεις αντιβιοτικών! Το φαινόμενο αυτό δεν χαρακτηρίζει μόνο τη σπατάλη που γίνεται, αλλά έχει και τις ανεπιθύμητες συνέπειες για την υγεία του παιδιού.

Πράγματι, σε μια νέα μελέτη που πραγματοποιήθηκε σε πάνω από 250.000 παιδιά στο Ηνωμένο Βασίλειο, διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά προσχολικής ηλικίας που είχαν πάρει δύο ή περισσότερους κύκλους αντιβιοτικών για οξείες λοιμώξεις του αναπνευστικού συστήματος κατά το προηγούμενο έτος, είχαν περίπου 30% περισσότερες πιθανότητες να μην ανταποκριθούν στη μετέπειτα θεραπεία (συμπεριλαμβανομένης της ανάγκης για παραπομπή και εισαγωγή στο νοσοκομείο) σε σύγκριση με τα παιδιά που δεν είχαν πάρει αντιβιοτικά. Η μελέτη αυτή αποκλείει ειδικά τα παιδιά με μακροχρόνια προβλήματα υγείας, πράγμα που θα τα καθιστούσε πιο επιρρεπή σε λοιμώξεις.

Το θέμα της αντίστασης

Είναι γνωστό ότι η άσκοπη χρήση αντιβιοτικών κάνει τα βακτήρια να αλλάζουν και μπορεί να οδηγήσει σε ανάπτυξη αντοχής στα αντιβιοτικά. Αλλά οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι η αντίσταση εμφανίζεται μόνο σε όσους χρησιμοποιούν αντιβιοτικά πολύ συχνά, για πάρα πολύ καιρό, ή σε εκείνους τους ασθενείς που πάσχουν από άλλες παθήσεις που τους κάνουν να είναι πιο επιρρεπείς. Αυτό όμως δεν ισχύει.

Η λήψη οποιουδήποτε αντιβιοτικού (είτε είναι κατάλληλο είτε όχι) καθιστά πιθανότερη την ανάπτυξη αντοχής στα αντιβιοτικά. Όπως δείχνει η έρευνα, ακόμη και η σχετικά χαμηλή χρήση αντιβιοτικών έχει πιθανές επιπτώσεις στην υγεία και μεταφέρει στο σπίτι την επίδραση της περιττής χρήσης αντιβιοτικών στα παιδιά. Όταν πολλά παιδιά προσχολικής ηλικίας παρουσιάζουν συχνά αρκετά επεισόδια ασθένειας που ενδεχομένως θα οδηγήσουν στη λήψη αντιβιοτικών, καθιστά τα ευρήματα ακόμα πιο σημαντικά.

Σε αυτό το στάδιο, είναι αδύνατο να πούμε με βεβαιότητα ποιοι είναι οι βασικοί λόγοι που οδηγούν τα παιδιά που έχουν πάρει περισσότερα αντιβιοτικά να έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μην ανταποκριθούν σε μεταγενέστερες θεραπείες.

Θα μπορούσε, για παράδειγμα, να οφείλεται στην εμφάνιση ανθεκτικών βακτηρίων. Θα μπορούσε επίσης να οφείλεται στην αποδιοργάνωση του εύθραυστου μικροβιώματος του εντέρου στα μικρά παιδιά. Μπορεί επίσης να σχετίζεται με τις προσδοκίες των γονέων για περαιτέρω αγωγή και με το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν τον περιορισμένο ρόλο που έχουν τα αντιβιοτικά στις περισσότερες παιδικές ασθένειες. Πράγματι, είναι φυσιολογικό ο «παιδικός» βήχας να διαρκεί περισσότερο από όσο νομίζουμε – (τα μισά παιδιά είχαν βήχα για 10 ημέρες και ένα στα δέκα για 25 ημέρες).

Μακροπρόθεσμες αλλαγές

Φυσικά, οι θεράποντες ιατροί θέλουν να παρέχουν την καλύτερη δυνατή φροντίδα για τους ασθενείς τους. Όμως έρχονται αντιμέτωποι με την απόφαση αν θα πρέπει να συνταγογραφήσουν ένα αντιβιοτικό – προσπαθώντας έτσι να μειώσουν τον άμεσο κίνδυνο για ένα άτομο – ή να μην συνταγογραφήσουν αντιβιοτικά προκειμένου να μειώσουν τον γενικό κίνδυνο.

Η απόφαση αυτή δεν είναι πάντα τόσο απλή υπόθεση. Ειδικά όταν οι κλινικοί ιατροί συχνά σφάλουν, συνταγογραφώντας με αβεβαιότητα. Αλλά η μελέτη δείχνει ότι τα παιδιά που λαμβάνουν μεγαλύτερο αριθμό αντιβιοτικών, είναι πιο πιθανό να επισκεφτούν ξανά το γιατρό μέσα σε μια περίοδο 14 ημερών – πράγμα που από αβλεψία θα αυξήσει το φόρτο εργασίας των γιατρών και των νοσηλευτών.

Δεδομένου ότι τα συμπεράσματα δείχνουν ότι ακόμη και η ελάχιστη χρήση αντιβιοτικών έχει βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών, είναι σαφές ότι όσο λιγότεροι ιατροί συνταγογραφούν αντιβιοτικά σε τέτοιες περιπτώσεις, τόσο το καλύτερο. Αλλά αυτό δεν ισχύει μόνο για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, ισχύει επίσης και για τους γονείς που πρέπει να γίνουν ρεαλιστές σε ό,τι αφορά την διάρκεια της ασθένειας του παιδιού τους.

Πηγές: The Lancet, Oxford Academic, British Journal of General Practice, The bmj, The Conversation.

Κατηγορία Έρευνα

Οι γιατροί συνιστάται να ενημερώνουν τους ασθενείς για τους καρδιακούς κινδύνους της χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας

Όταν ένας γιατρός συνιστά χημειοθεραπεία, πολλοί ασθενείς συμφωνούν χωρίς να θέτουν πολλές ερωτήσεις. Η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι τρομακτική και είναι κατανοητό ότι οι πάσχοντες θα ήθελαν να αρχίσουν να αναλαμβάνουν δράση για να τον αντιμετωπίσουν. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι που προκύπτουν από τη χημειοθεραπεία που πρέπει να εξεταστούν πρώτα, και ένας από αυτούς που δεν αντιμετωπίζεται με την προσοχή που του αξίζει είναι ο κίνδυνος που θέτει για την υγεία της καρδιάς.

Τώρα, οι εμπειρογνώμονες προειδοποιούν για τον σημαντικό αυτό κίνδυνο. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Flinders της Αυστραλίας λένε ότι το 25% των ασθενών που λαμβάνουν χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία αναπτύσσουν καρδιακή ανεπάρκεια ως αποτέλεσμα της θεραπείας τους. Είναι ακόμα πιο ανησυχητικό ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ασθενείς δεν γνωρίζουν καθόλου τους κινδύνους για την υγεία της καρδιάς τους επειδή οι γιατροί τους δεν τους ενημερώνουν γι’ αυτό.

Οι ερευνητές λένε ότι ο ακριβής κίνδυνος για ανάπτυξη καρδιακής ανεπάρκειας από θεραπεία του καρκίνου εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως ο τύπος της ακτινοθεραπείας ή / και η χημειοθεραπεία που χορηγείται καθώς και οι γνωστοί παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου όπως η παχυσαρκία και το κάπνισμα. Υποστηρίζουν ότι η καλύτερη παρακολούθηση της καρδιάς κατά τη διάρκεια της διαδικασίας θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση του αντίκτυπου αυτού του αποτελέσματος.

Τα καρδιακά προβλήματα που σχετίζονται με τη θεραπεία του καρκίνου μπορεί να μην εμφανίζονται αμέσως λόγω πολύπλοκων καταστάσεων. Στην πραγματικότητα, η καρδιακή ανεπάρκεια από τη θεραπεία του καρκίνου μπορεί να μην αναπτυχθεί μέχρι και 20 χρόνια μετά τη θεραπεία.

Σε ένα δείγμα ασθενών που είχαν υποστεί καρδιακή βλάβη ως αποτέλεσμα της θεραπείας του καρκίνου, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μόνο το11% από αυτούς είχαν επισκεφτεί καρδιολόγο πριν την έναρξη χημειοθεραπείας και μόνο το 48% παραπέμφθηκαν σε κλινική λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας τους.

Είναι ενδιαφέρον ότι υπήρξε βελτίωση στην κατάλληλη καρδιακή περίθαλψη για καρκινοπαθείς μετά την δημοσίευση των κατευθυντήριων γραμμών της Κλινικής Πρακτικής της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας. Μετά την δημοσίευση αυτών των πληροφοριών, το ποσοστό των ατόμων που παραπέμφθηκαν σε καρδιολόγους πριν από τη χημειοθεραπεία αυξήθηκε από 0% σε 23%, ενώ το ποσοστό των ασθενών που έκαβαν ένα βασικό ηχοκαρδιογράφημα ανήλθε από 57% σε 77%.

Δυστυχώς, κανένας από τους ασθενείς με χημειοθεραπεία που ρωτήθηκαν δεν είχε ενημερωθεί για την ανάγκη φροντίδας της υγείας της καρδιάς. Παρόλο που περισσότεροι από τους μισούς δήλωσαν ότι άρχισαν να τρώνε πιο υγιεινά μετά τη διάγνωση, κανένας από αυτούς δεν ήξερε ακριβώς τι θα έπρεπε να περιέχει μια ισορροπημένη διατροφή.

Αυτό οδήγησε τους συγγραφείς της μελέτης να συστήσουν να παρακολουθούνται καρδιολογικά οι καρκινοπαθείς καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας τους, δεδομένης της τοξικότητας των φαρμάκων όπως η τραστουζουμάμπη και οι ανθρακυκλίνες. Προειδοποίησαν ότι είναι απαραίτητο οι γιατροί να εξηγούν σαφώς στους ασθενείς με καρκίνο για τις παρενέργειες αυτών των θεραπειών και να τους ενημερώσουν πώς θα μπορούσαν να ελαχιστοποιήσουν αυτόν τον κίνδυνο, όπως, για παράδειγμα, μέσω διατροφής ή άσκησης.

Εκείνοι που αναπτύσσουν καρδιακά προβλήματα κατά τη διάρκεια της θεραπείας θα μπορούσαν να τροποποιήσουν τη θεραπεία τους για να βοηθήσουν στην εξάλειψη του προβλήματος.

Πώς προκαλεί καρδιακά προβλήματα η θεραπεία για το καρκίνο;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους η θεραπεία του καρκίνου μπορεί να προκαλέσει καρδιακά προβλήματα. Μερικοί χημειοθεραπευτικοί παράγοντες αποδυναμώνουν τον καρδιακό μυ, ενώ οι νεώτεροι αναστολείς της αγγειογένεσης που εμποδίζουν τη δημιουργία νέων αιμοφόρων αγγείων μπορεί να οδηγήσουν σε δραματικές αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης, των θρόμβων αίματος και της καρδιακής ανεπάρκειας. Μερικοί παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν χαμηλή ροή αίματος στην καρδιά, αρρυθμία, φλεγμονή ή καρδιακή προσβολή. Εν τω μεταξύ, οι ορμονικές θεραπείες μπορούν να οδηγήσουν σε καρδιακή προσβολή, θρόμβους αίματος και εγκεφαλικό επεισόδιο.

Το πρόβλημα της θεραπείας του καρκίνου είναι τόσο κοινό που έχει προκύψει μια νέα ειδικότητα στην ιατρική για να βοηθήσει τους ασθενείς να ασχοληθούν με τα αποτελέσματά της. Η καρδιο-ογκολογία συνδυάζει τις γνώσεις ογκολόγων και καρδιολόγων για να βοηθήσουν τους καρκινοπαθείς να προστατεύσουν την καρδιακή τους υγεία ενώ υποβάλλονται σε θεραπεία.

Όταν οι γιατροί συστήνουν χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία, οι ασθενείς πρέπει να προειδοποιούνται για όλους τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί να προκύψουν, συμπεριλαμβανομένης της απειλής που μπορεί να θέσει για την υγεία της καρδιάς, ώστε να μπορούν να ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά και να λαμβάνουν τεκμηριωμένη απόφαση που τους δίνει τις καλύτερες πιθανότητες μια μακρά, υγιή ζωή.

Πηγές: Medical news todayHarvard Medical School

Κατηγορία Info
Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019 08:39

Πώς νίκησα την ινομυαλγία!

Όταν η χημική υπερφόρτωση και η νόσος του Λάιμ μετά από δάγκωμα τσιμπουριού πυροδότησαν την ινομυαλγία της Κάρεν Τσάρμαν, ένα νέο σύστημα που συνδυάζει ένζυμα, θεραπεία αλλεργίας και κινεζική ιατρική την βοήθησαν να ανακάμψει.

Το 1996, η Κάρεν Τσάρμαν και ο αρραβωνιαστικός της μετακόμισαν σε ένα διαμέρισμα στο Ίνγουντ, το βορειότερο τμήμα του Μανχάταν. Ήταν ένα παλιό κτίριο που είχε ανακαινιστεί πλήρως, με όλα τα ξύλινα δάπεδα να έχουν αντικατασταθεί από καινούρια. Η Κάρεν είχε αλλεργίες ως παιδί και στα 20 της, στη δεκαετία του 1980, ανακάλυψε ότι ήταν αλλεργική στη γλουτένη και στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Ως επί το πλείστον, αν απέφευγε αυτά τα δύο, οι εκδηλώσεις εκζέματος που σηματοδοτούσαν την αλλεργική αντίδραση παρέμεναν αδρανείς. Όμως όταν το ζευγάρι μετακόμισε στο νέο διαμέρισμά τους, όλα αυτά άλλαξαν.

«Ήταν σαν οτιδήποτε να επιβαρύνει την υγεία μου», λέει η Κάρεν. «Είχα έκζεμα, δυσκολία στην αναπνοή, προβλήματα με το πεπτικό μου σύστημα. Αν έτρωγα ορισμένα πράγματα, το στομάχι μου φούσκωνε και είχα αέρια, ένιωθα μια θολούρα στο μυαλό μου και ήμουν κουρασμένη όλη την ώρα, αισθανόμουν πως το σύστημά μου είχε τελείως αποσυντονιστεί.»

Ως δημοσιογράφος περιβαλλοντικής έρευνας, η Κάρεν ήταν πολύ ενημερωμένη, χάρη στη δουλειά της. «Είχα συναντήσει κάποιους ανθρώπους σε μια συνδιάσκεψη για τα φυτοφάρμακα και τα οικιακά χημικά στην Ουάσιγκτον, δυο χρόνια πριν», αναφέρει, «και ήταν πολύ συνειδητοποιημένοι για τους κινδύνους. Ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα αυτό το ζήτημα. Έτσι όταν άρχισαν να μου συμβαίνουν αυτά σε μένα, είχα τουλάχιστον λίγη γνώση - αρκετή για να φοβηθώ πολύ.»

Συνειδητοποιώντας ότι πιθανώς ο οργανισμός της αντιδρούσε στις φορμαλδεΰδες στα πατώματα και στις οργανικές πτητικές ενώσεις στις μπογιές του νέου της διαμερίσματος, ήξερε ότι χρειαζόταν βοήθεια από επαγγελματία ειδικό.

Σκεφτόμενη ότι ένας συμβατικός γιατρός θα της έλεγε ίσως κάτι κοινότυπο, όπως: «Είναι όλα στο μυαλό σου να δεις έναν ψυχίατρο", βρήκε έναν περιβαλλοντικό γιατρό που έκανε διάφορα τεστ αλλεργίας. Προφανώς "αλλεργική σε όλα», ξεκίνησε μια σειρά ενέσεων κατά των αλλεργιών και μια πολύ αυστηρή διατροφή που όπως έλεγε ήταν απλώς άθλια, επειδή ολόκληρη η ζωή της περιστρεφόταν γύρω από αυτό που θα μπορούσε να φάει. Όμως βοήθησε.

Έφυγε επίσης από την πόλη και μετακόμισε στο Βερμόντ για το χειμώνα, το οποίο αρχικά αποδείχθηκε ευεργετικό. Όμως, όπως επισημαίνει, «Δεν είναι λύση να τρέχεις συνεχώς μακριά». Τελικά επέστρεψε στο Μανχάταν όπου επέστρεψαν και όλα τα συμπτώματά της.

Και επιπλέον, η Κάρεν έπασχε από χρόνιους πόνους από έναν παλαιό τραυματισμό στη μέση. Το 1997 ο φυσιοθεραπευτής της και ο ειδικός αποκατάστασης διέγνωσαν ινομυαλγία.

«Όσον αφορά την ινομυαλγία, δεν ήταν μεν μεγάλης σοβαρότητας όπως σε κάποιους ανθρώπους», λέει, «αλλά ήταν αρκετά σοβαρό.» Ένα πράγμα που ήταν πραγματικά εμπόδιο ήταν ότι δεν μπορούσα να ασκηθώ. Μου αρέσει η ποδηλασία όμως πέντε λεπτά στο ποδήλατό μου αρκούσαν για να αρχίσει το σύστημά μου να έχει σπασμούς. Και αυτό συνεχίστηκε για τουλάχιστον πέντε χρόνια.»

Μία από τις μεγάλες ειρωνείες της κατάστασης της Κάρεν ήταν ότι, αντίθετα με τους περισσότερους ανθρώπους στη Δύση που πάσχουν από χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις όπως η ινομυαλγία, ήταν πάντα πολύ συνειδητή με το φαγητό που έτρωγε. Ακόμη και ως παιδί δεν ήταν άτομο που κατανάλωνε πρόχειρο φαγητό, αλλά έτρωγε καλά και κυρίως βιολογικά.

Αλλά όταν το ανοσοποιητικό της σύστημα άρχισε να αντιδρά, οτιδήποτε έτρωγε της προκαλούσε αλλεργία, συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων σόγιας, τα οποία είχαν γίνει βασικά στη διατροφή της από τότε που διαγνώστηκε ως ευαίσθητη στα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Τώρα, ακόμη και η σόγια προκαλούσε εξαιρετικά δυσάρεστο φούσκωμα και επιδείνωνε τα συμπτώματά της. Μετά από πολλές εξετάσεις και τεστ, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι έπασχε από διαρρέον έντερο - μια κατάσταση όπου τα εντερικά τοιχώματα γίνονται πιο διαπερατά και σωματίδια και τοξίνες τροφών εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος προκαλώντας ανοσοαπόκριση.

«Είναι πολύ τρομακτικό να μην ξέρεις τι θα πυροδοτήσει χημική ευαισθησία και πού», λέει η Κάρεν. «Είναι σαν να βρίσκεσαι συνεχώς στα όρια και φυσικά, όταν βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση, η κορτιζόλη διέρχεται από το σύστημά σου, το οποίο δεν σε βοηθά. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί.»

Το καλοκαίρι του 1997 έφυγε και πάλι από την πόλη της Νέας Υόρκης και μετακόμισε προσωρινά σε προάστιο. Εκεί ανακάλυψε τη δύναμη του βελονισμού. Κάνοντας βελονισμό έξι φορές την εβδομάδα και φυσιοθεραπεία τρεις φορές την εβδομάδα, παρέμενε "λειτουργική". Αλλά δεν ήθελε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της πηγαίνοντας στους γιατρούς και ήξερε ότι έπρεπε να υπάρχει ένας τρόπος για να θεραπεύσει το διαρρέον έντερό της και να καταπολεμήσει τις αλλεργίες της.

Ήταν τότε που ανακάλυψε μία επαγγελματία που χρησιμοποιούσε τις τεχνικές απομάκρυνσης αλλεργιών ΝΑΕΤ - Nambudripad's Allergy Elimination Techniques -ένα πρωτόκολλο θεραπείας, το οποίο αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από την Δρ Ντέβι Νάμπουρντριπτ, γιατρό της Ασιατικήςς Ιατρικής και επίσης εξουσιοδοτημένη βελονίστρια, χειροπράκτη με διδακτορικό στη χρήση ενός συνδυασμού χειροπρακτικής, βελονισμού, εφαρμοσμένης κινησιολογίας και διατροφής για τη θεραπεία διαφόρων χρόνιων παθήσεων.

«Αυτή η γυναίκα μου έκανε θεραπεία ΝΑΕΤ για τη σόγια, και ποτέ δεν εμφάνισα αλλεργική αντίδραση ξανά», λέει η Κάρεν.

Ωστόσο, τα πράγματα έγιναν περίπλοκα όταν η Κάρεν και ο σύζυγός της μετακόμισαν στα βουνά Κάτσκιλ της Νέας Υόρκης το 1999. Ένα τσίμπημα από τσιμπούρι της μετέδωσε τη νόσο του Lyme σε πολύ σοβαρή κατάσταση, η οποία αντιμετωπίστηκε από μια μακρά πορεία αντιβιοτικών.

Όμως τα αντιβιοτικά παρεμπόδισαν το πρωτόκολλο ΝΑΕΤ και η Κάρεν είχε επιδείνωση της υγείας της, ένα περίεργο γεγονός όπως αποδεικνύεται, γιατί την οδήγησε στη Δρ Ντέμπρα Σίνγκερ, χειροπράκτη και βελονίστρια στο Άλμπανι της Νέας Υόρκης, η οποία είναι επίσης επαγγελματίας του BioSET.

Ένα ολοκληρωμένο σύστημα

Το BioSET™ (Bioenergetic Sensitivity and Enzyme Therapy) είναι ένα παρακλάδι του NAET και συνδυάζει τον βελονισμό, στοιχεία της παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής και το σύστημα μεσημβρινών του σώματος, μυϊκά τεστ ή / και ηλεκτρομαγνητική διαγνωστική τεχνολογία και λογισμικό για τη διάγνωση διατροφικών και περιβαλλοντικών αλλεργιών, χημικών ευαισθησιών, τοξικότητας και αδυναμίας των συστημάτων οργάνων, καθώς και ενζυμική θεραπεία.

Το πρωτόκολλο απευαισθητοποίησης BioSET για την αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων υγείας, αναπτύχθηκε από την χειροπράκτη Έλεν Κάτλερ ως απάντηση στα δικά της προβλήματα και ευαισθησίες στο πεπτικό σύστημα.

Το σύστημα BioSET αποτελείται από τέσσερα βασικά στοιχεία: 1) τεστ, 2) αποτοξίνωση αίματος και οργάνων 3) χρήση πεπτικών και συστημικών ενζύμων πλήρους φάσματος για την βελτίωση της πέψης, τη σωστή απορρόφηση θρεπτικών ουσιών, τον καθαρισμό τοξινών και την αποκατάσταση και υποστήριξη του ανοσοποιητικού συστήματος και 4) τη χρήση μιας τεχνικής απευαισθητοποίησης σε σημεία βελονισμού κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης για την απομάκρυνση των ενεργειακών φραγμών στους μεσημβρινούς του σώματος που αντιστοιχούν σε διάφορα όργανα, για να βοηθηθεί η εκκαθάριση των περιβαλλοντικών αλλεργιών και των ευαισθησιών των τροφίμων.

Το σύστημα βασίζεται στην αρχή ότι το ανθρώπινο σώμα δεν είναι μόνο μια βιοχημική συλλογή οργάνων και αδένων, κυκλοφορικού και νευρικού συστήματος. Έχει επίσης ένα ενεργειακό στοιχείο που στηρίζει και συνδέει τα πάντα σε ένα ενεργειακό σύστημα που ονομάζεται μεσημβρινό σύστημα - ένα δίκτυο ενεργειακών καναλιών που χρησιμοποιούνται για την επικοινωνία και τη μετακίνηση ενέργειας σε όλο το σώμα που έχει χαρτογραφηθεί πριν από χιλιάδες χρόνια από την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική.

Οι βελονιστές χρησιμοποιούν βελόνες τοποθετημένες σε συγκεκριμένα σημεία κατά μήκος αυτών των μεσημβρινών για να τονώσουν τη ροή ενέργειας σε συγκεκριμένα όργανα και αδένες. Κάποιοι θεραπευτές χρησιμοποιούν κατάλληλες πιέσεις για να τονώσουν αυτά τα σημεία χωρίς τη χρήση βελονών (πιεσοθεραπεία).

Στο μοντέλο της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής, το ενεργειακό σύστημα βρίσκεται σε επαφή με κάθε μέρος, κάθε κύτταρο, στο σώμα. Ως σύστημα πληροφοριών, αισθάνεται πότε υπάρχουν ανισορροπίες, ελλείψεις και υπερβολές ενέργειας και βιοχημικά στα διάφορα όργανα και συστήματα και ανιχνεύει πότε υπάρχουν τοξίνες, ιοί, βακτήρια και άλλα παθογόνα.

Για να "διαβάσουν" αυτές τις πληροφορίες, οι επαγγελματίες του BioSET χρησιμοποιούν μυϊκά τεστ, επίσης γνωστά ως εφαρμοσμένη κινησιολογία ή συσκευές ηλεκτρονικής διαγνωστικής ανίχνευσης ή μετρήσεις στρες στους μεσημβρινούς για τον προσδιορισμό ευαισθησιών, αδυναμιών, ελλείψεων, αλλεργιογόνων τροφών διαφόρων τοξινών.

Η συσκευή που χρησιμοποιείται περισσότερο από τους επαγγελματίες του BioSET ονομάζεται EAV, και αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 από τον γερμανό ιατρό και μηχανικό, Δρ Ράινχαρτ Βολ, ο οποίος ανακάλυψε ότι η ηλεκτρική ροή είναι υψηλότερη και πιο αγώγιμη κατά μήκος των σημείων βελονισμού που χρησιμοποιούνται στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική και των μεσημβρινών, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος.

Το EAV αναπτύχθηκε ώστε να λαμβάνει μετρήσεις σε αυτά τα σημεία, προσδιορίζοντας έτσι τη σχετική δύναμη και την υγεία, την αδυναμία και τη δυσλειτουργία των οργάνων και συστημάτων που συσχετίζονται με τα διάφορα σημεία βελονισμού.

Μελέτες δείχνουν ότι η EAV είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη διάγνωση τροφικών αλλεργιών, συγκρίσιμο με τη χρήση διατροφικών τεστ1, και ότι η ηλεκτροδερμική δοκιμή γενικά μπορεί να είναι μια αξιόπιστη μέθοδος για τη διαφοροποίηση μεταξύ αλλεργικών και μη αλλεργικών ουσιών.2

Το πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής είναι ότι παρέχει άμεση ανατροφοδότηση σε πραγματικό χρόνο σχετικά με την κατάσταση των διαφόρων οργάνων και συστημάτων του σώματος και την παρουσία παθογόνων χωρίς την ανάγκη εισαγωγής επιβλαβών ουσιών στο σώμα.

Μπορεί βραχυπρόθεσμα να χρησιμοποιηθεί και θεραπεία με ένζυμα και ομοιοπαθητικά για να βοηθήσει στην εκκαθάριση τοξινών, παθογόνων και αλλεργιογόνων.

Οι "εκκαθαρίσεις" ενεργειακών φραγμών στο μεσημβρινό σύστημα - και συνεπώς στα αντίστοιχα φυσιολογικά όργανα και συστήματα - επιτυγχάνονται με πιεσοθεραπεία σε κάποια σημεία βελονισμού, γνωστά ως σημεία Mu Shu, κατά μήκος του εμπρός και του πίσω μέρους της σπονδυλικής στήλης, ενώ ο πάσχοντας ολοκληρώνει σειρά αναπνευστικών σχημάτων.

Το ταξίδι στην ευεξία

Μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει κλινικές μελέτες που να υποστηρίζουν τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα του BioSET, πόσο μάλλον τη χρήση του BioSET ως θεραπευτικού συστήματος για την ινομυαλγία. Υπάρχει όμως αρκετή έρευνα που ελέγχει την αποτελεσματικότητα του βελονισμού και της πιεσοθεραπείας για την ινομυαλγία και άλλες παθήσεις.

Οι θεραπείες βελονισμού έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τον συνολικό πόνο και τη δυσκαμψία που συνοδεύουν την ινομυαλγία,3 και η πιεσοθεραπεία έχει αποδειχθεί αποτελεσματική ενάντια στα συμπτώματα της ινομυαλγίας γενικά.4 Ένα μεγάλο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων καταδεικνύει επίσης ότι ο βελονισμός μπορεί να είναι αποτελεσματικός για τον έλεγχο του χρόνιου πόνου.5

Σε μελέτες σε ζώα, ο βελονισμός ανέστειλε την παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών (ουσιών όπως η ιντερφερόνη, η ιντερλευκίνη και οι αυξητικοί παράγοντες που εκκρίνονται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος) που είναι υπεύθυνες για τη φλεγμονή, επιπλέον είχε αντικαταθλιπτικά αποτελέσματα.6

Η έλλειψη ενζύμου μπορεί επίσης να συνεισφέρει στην ινομυαλγία. Τα ίδια ένζυμα που είναι απαραίτητα για τη διάσπαση της τροφής που τρώμε παίζουν επίσης έναν κρίσιμο ρόλο στην κυκλοφορία του αίματος καταστρέφοντας τα βακτήρια και τους ιούς και αφομοιώνοντας την πρωτεΐνη πήξης ινική (το ινώδες), που εκτός της σύνδεσής της με καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά επεισόδια, μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονή σε όλο το σώμα.

Έτσι, η ενζυμική θεραπεία δεν βοηθά μόνο στην βελτίωση της πέψης και την θεραπεία του διαρρέοντος εντέρου, μπορεί επίσης να υποστηρίξει τις διαδικασίες άμυνας και επιδιόρθωσης σε όλο το σώμα.

Για παράδειγμα, η βρωμελαΐνη, ένα μείγμα πρωτεασών που υπάρχουν στον ανανά, είναι ένα συνηθισμένο συστατικό πολλών συμπληρωμάτων διατροφής με ένζυμα, και υπάρχει ένα μεγάλο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων που αποδεικνύουν τις αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές, ινωδολυτικές ιδιότητες και ανοσορυθμιστικές ιδιότητες σε ένα πλήθος ασθενειών από τη αρθρίτιδα έως τον καρκίνο.7

Τα ένζυμα θα μπορούσαν ακόμη να βοηθήσουν στην αντιοξειδωτική ανεπάρκεια που παρατηρείται στους ασθενείς με ινομυαλγία. Η γλουταθειόνη, που ονομάζεται «κύριο αντιοξειδωτικό» για τον κρίσιμο ρόλο της στην εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών και την εξάλειψη των τοξινών από το σώμα, βρίσκεται σε χαμηλότερα επίπεδα σε άτομα με ινομυαλγία, τα οποία επίσης φέρουν περισσότερους δείκτες οξειδωτικού στρες στο αίμα τους.8

Για να παραχθεί γλουταθειόνη, πρωταρχική ανάγκη του σώματος είναι η επαρκής παροχή πρωτεΐνης από τη διατροφή που διασπάται σωστά και εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος,9 που μας οδηγεί πάλι στη σημασία που έχουν τα πεπτικά ένζυμα.

Με ή χωρίς κλινικές μελέτες, η Κάρεν υποστηρίζει ότι γι’ αυτήν, η BioSET δούλεψε. Η Δρ Σίνγκερ αντιμετώπισε γρήγορα την επιδείνωση μετά τη νόσο του Lyme. Όμως για την εξάλειψη όλων των συμπτωμάτων της ινομυαλγίας και των πολλαπλών ευαισθησιών της, χρειάστηκαν χρόνια. «Όπως αποδεικνύεται, για μένα, ο ιός του έρπητα ήταν ένα τεράστιο ζήτημα και η Ντεμπ χρειάστηκε να μου κάνει τουλάχιστον 50 θεραπείες για έρπητα σε διάφορους συνδυασμούς», λέει η Κάρεν.

«Αλλά ήταν ο έρπης σε συνδυασμό με τη γλουτένη - και η εξάλειψη τους - που άλλαξαν τα πάντα. Όταν έκανε εκείνη την ιδιαίτερη εκκαθάριση εκείνη την ημέρα, για κάποιο λόγο αποφάσισα να ανέβω στο ποδήλατό μου μετά τη συνεδρία, και ήμουν εντάξει. Οι τροφικές μου αλλεργίες επιλύθηκαν. Ήταν πραγματικά εκπληκτικό.»

Στην θεωρία του BioSET, όλα επηρεάζουν τα πάντα, καθώς αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο γύρω μας. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα για το BioSET, λέει η Κάρεν, είναι το πόσο αποτελεσματικό είναι να εντοπίζει και στη συνέχεια να εκκαθαρίζει όλους τους περίπλοκους, εμπλεκόμενους παράγοντες που συνεισφέρουν σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση.

Στην περίπτωσή της, ένας από τους κύριους παράγοντες που συνέβαλαν στην ινομυαλγία της δεν ήταν μόνο η γλουτένη και όχι μόνο ο ιός του έρπητα. Ήταν η συνδυασμένη επίδραση των δύο αυτών πραγμάτων που πυροδοτούσαν το πρόβλημα.

Τίποτα στο σώμα δεν υπάρχει σε απομόνωση, γι’ αυτό το μεγαλύτερο μέρος του συστήματος θεραπείας BioSET είναι για τις σχέσεις και πώς οι εμπειρίες του πάσχοντα στον κόσμο επηρεάζουν την υγεία του.

Για παράδειγμα, ας πούμε ότι ένας πελάτης έρχεται να διορθώσει μια οξεία αλλεργική αντίδραση στα μήλα. Για τον επαγγελματία του BioSET, δεν αρκεί να ξεκαθαρίσουμε μια ενεργητική ευαισθησία στα μήλα ή να θεραπεύσουμε την κακή πέψη. Ο ασκούμενος πρέπει να ανακαλύψει όλα όσα πυροδοτούνται με τα μήλα.

Η Δρ Σίνγκερ εξηγεί. «Σκέψου ότι κάθεσαι στην κουζίνα, τρώγοντας μήλο και κοιτάς έξω από το παράθυρο το παιδί σου που παίζει στην μπροστινή αυλή και έπειτα έρχεται ένα αυτοκίνητο και χτυπά το παιδί σου. Τα πάντα, από το φαγητό που τρως εκείνη τη στιγμή, μέχρι την ώρα που δείχνει το ρολόι τοίχου, το κίτρινο χρώμα του χρώματος στους τοίχους - όλα αυτά μπορούν να γίνουν μέρος της συναισθηματικής αλλεργίας που σχετίζεται με την τροφική αλλεργία που δημιουργήθηκε. Οτιδήποτε σε αυτό το πλαίσιο, ό, τι αποτυπώνεται στον εγκέφαλό σου σε εκείνη την συναισθηματικά φορτισμένη, τραυματική στιγμή πρέπει να καθαριστεί. Και όμως το μόνο που γνωρίζεις όταν έρχεσαι είναι ότι είσαι αλλεργικός στα μήλα.»

Μετά από περισσότερο από 10 χρόνια, η Κάρεν τελικά έχει απαλλαγεί από την ινομυαλγία - το οποίο επιβεβαίωσε τώρα ο αρχικός ιατρός που έκανε τη διάγνωση. Δεν έχει πλέον ακραίες χημικές ευαισθησίες και δεν εμφανίζει πλέον εκδηλώσεις εκζέματος.

Ενζυμική θεραπεία

Πιστεύετε ότι έχετε κάποια αλλεργία; Μπορεί να μην είναι αλλεργία. Το πρόβλημα μπορεί να έγκειται στην πέψη (ή στην έλλειψή της). «Αυτό που έχω δει είναι ότι μερικοί άνθρωποι θα έρθουν λέγοντας ότι έχουν συμπτώματα αλλεργίας, ρινική καταρροή ή εξανθήματα ή κάτι που μπορεί να εμφανιστεί ως αλλεργία και σε μερικές περιπτώσεις μπορεί απλά να μη χωνεύουν σωστά τις τροφές τους», λέει η Δρ Μελίσα Κουν, ιατρός φυσιοπαθητικός.

«Έχουν μια φλεγμονώδη κατάσταση σε εξέλιξη και κάτι την ενεργοποιεί. Όταν παίρνουν συστημικά ένζυμα, αυτό τείνει να βοηθήσει τη μείωση της φλεγμονής». Το αποτέλεσμα; Η "αλλεργία" εξαφανίζεται.

Εντούτοις, η ενζυμική θεραπεία εξαρτάται από τα συγκεκριμένα ένζυμα που είναι απαραίτητα για τη διάσπαση των μεγαλύτερων μορίων σε μικρότερα, τα οποία θεωρούνται "πεπτικά ένζυμα" όταν λαμβάνονται με τροφή και "συστημικά" ή "μεταβολικά ένζυμα" όταν λαμβάνονται με άδειο στομάχι.

Τα πιο δημοφιλή μείγματα ενζύμων στοχεύουν στη βελτίωση της πέψης, η οποία είναι ουσιώδης για την σωστή αφομοίωση των θρεπτικών ουσιών από τις τροφές που τρώμε. Βοηθούν επίσης να αποτρέπονται τα αέρια, το φούσκωμα και η όξινη δυσπεψία. Εντούτοις, λαμβανόμενα με άδειο στομάχι, εισέρχονται στο κυκλοφορικό σύστημα και καταπολεμάνε τους παθογόνους οργανισμούς, τους ιούς, τις τοξίνες και τα αχώνευτα σωματίδια τροφών, μειώνοντας έτσι το τοξικό φορτίο του σώματος και μειώνοντας την ανοσολογική απόκριση που αποτελεί ένα μεγάλο μέρος φλεγμονωδών καταστάσεων όπως η ινομυαλγία.

Επειδή το ανθρώπινο σώμα παράγει ολοένα και λιγότερα ένζυμα καθώς μεγαλώνουμε, τόσο η Δρ Κουν όσο και η Δρ Σίνγκερ πιστεύουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι άνω των 50 ετών μπορούν να επωφεληθούν από τη λήψη ενζύμων τόσο για την πέψη όσο και για τη συνολική υγεία του οργανισμού τους.

Τυπικές φόρμουλες ενζύμων που χρησιμοποιούνται για φλεγμονώδεις καταστάσεις περιλαμβάνουν:

Παγκρεατίνη: 800 mg

Δραστικότητα αμυλάσης: 20.000 μονάδες

Δραστικότητα λιπάσης: 3.000 μονάδες

Δραστικότητα πρωτεάσης: 20.000 μονάδες

Βρωμελαΐνη: 5 GDU

Παπαΐνη: 2.000 TU

Τρυψίνη: 4.500 μονάδες USP.

 

Βιβλιογραφικές αναφορές

1 J Adv Med, 1999; 12: 49-68
2 J Altern Complement Med, 1997; 3: 241-8
3 Cochrane Database Syst Rev, 2013; (5): CD007070
4 Evid Based Complement Alternat Med, 2013; 2013: 362831
5 JAMA, 2014; 311: 955-6
6 Neurosci Lett, 2016; 618: 31-8
7 Biomed Rep, 2016; 5: 283-8
8 Rheumatol Int, 2009; 29: 629-33; Int J Rheum Dis, 2017; 20: 39-45
9 J Nutr, 2004; 134: 489-92

Κατηγορία Διάφορα
Σελίδα 4 από 5