Κατά τη διάρκεια της ερευνητικής μου πορείας έχω καταγράψει πολλές παραδοξότητες που δεν ταιριάζουν στα «ευαγγέλια» της συμβατικής ιατρικής περί απόλυτης ασφάλειας και αποτελεσματικότητας των εμβολίων χωρίς ποτέ όμως εξαιτίας τους να οδηγηθώ ή να καθοδηγήσω σε κάποια αντίθετο άκρο.

Έχουμε δει εμβόλια που δεν δουλεύουν, εμβόλια ανεπαρκή, εμβόλια άχρηστα και τα συμφέροντα πίσω από τον εκφυλισμό των πολιτικών παρασκευής και ελέγχου των εμβολίων.

Έχουμε δει κάτι που μέχρι πρόσφατα γνωρίζαμε μόνο για τα φάρμακα, το φαινόμενο της αντίστασης των μικροοργανισμών σε αυτά, να συμβαίνει με διαφορετικό, πιο περιορισμένο τρόπο και στα εμβόλια. 

Σε προηγούμενο άρθρο είδαμε ακόμη και την CIA να χρησιμοποιεί εμβολιαστική εκστρατεία για να… εντοπίσει τον Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν. Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε κι άλλες, ακόμη πιο παράδοξες ιστορίες, όμως πέρα για πέρα πραγματικές.

Τον Σεπτέμβριο του 2014, στα πλαίσια εμβολιαστικής εκστρατείας του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας κατά της ιλαράς στην εμπόλεμη Συρία, 15 νήπια ηλικίας έως 18 μηνών (άλλες αναφορές ανεβάζουν τον αριθμό σε 37) πέθαναν εξαιτίας της. Τι είχε συμβεί;

Υπεύθυνο αυτή τη φορά δεν ήταν το ίδιο το εμβόλιο, παρά ταύτα οι θάνατοι ήταν ιατρογενείς με την ευρύτερη έννοια του όρου καθώς, όπως θα δούμε ευθύς αμέσως, οι θάνατοι μπορεί να οφείλονταν σε νοσηλευτικό κι όχι ιατρικό θανάσιμο λάθος.

Για να χορηγηθεί το εμβόλιο χρησιμοποιείται ένα αποστειρωμένο αλατούχο διάλυμα που παρέχεται μαζί με το εμβόλιο. Η συσκευασία όμως του διαλύματος μοιάζει με τη συσκευασία του ατρακουρίου, ενός νευρομυϊκού χαλαρωτικού-παραλυτικού (ανάλογα με τη δόση) που χρησιμοποιείται σε κάποιες σοβαρές επεμβάσεις.

Οι εμβολιαστές μπέρδεψαν τα κουτιά: 75 βρέφη υπέφεραν από την επίδραση του ατρακουρίου στο κορμάκι τους. Από αυτά, 15 (ή 36 σύμφωνα με άλλες πηγές) πέθαναν από μαρτυρικό θάνατο ασφυξίας καθώς οι μύες του θώρακα και το διάφραγμα είχαν παραλύσει.

Φριχτό ατύχημα. Αλλά δεν είναι το μόνο που έχει συμβεί.

Μπέρδεμα φαρμακευτικών ουσιών συμβαίνει και στις ΗΠΑ. Έκθεση του 2005 αναφέρει ότι υπήρχαν 50 περιστατικά όπου δόθηκαν κατά λάθος νευρομυϊκές παραλυτικές ουσίες. Σε ένα από αυτά ένα βρέφος πέθανε από ασφυξία από διάλυμα εμβολίου ιλαράς όπου ο διαλύτης που χρησιμοποιήθηκε ήταν το νευρομυοπαραλυτικό πανκουρόνιο. Σε ένα άλλο περιστατικό, ένα βρέφος πέθανε από ατρακούριο μετά από λάθος εμβολιασμό κατά της ηπατίτιδας Β.

Τονίζουμε λοιπόν ότι στις δομικές και τις κατασκευαστικές παρενέργειες των εμβολίων πρέπει να σημειωθεί και ο μικρός αλλά υπαρκτός κίνδυνος κακής χρήσης και μπερδέματος φαρμακευτικών ουσιών, ο κίνδυνος μιας από τις πολλές μορφές ιατρικής και νοσηλευτικής αμέλειας. 

Κι όμως. Ο κίνδυνος ιατρικού ή νοσηλευτικού λάθους είναι πολύ πιο συχνός στις ενέσεις από τα προαναφερόμενα περιστατικά «μπερδέματος» με λάθος ουσία. Υπάρχει κίνδυνος 0.7% να έχει γίνει τουλάχιστον ένα λάθος κατά την παρασκευή ενός ενέσιμου διαλύματος (φαρμάκου ή εμβολίου). Περίπου μία στις εκατό ενέσεις είναι λάθος παρασκευασμένη.

Ευτυχώς, τα λάθη αυτά συνήθως αφορούν τη συγκέντρωση του διαλύματος.

Αν συνδυαστεί αυτό όμως με τον πολύ πιο επιβαρυντικό και νοσηρό παράγοντα του ότι πολλοί γιατροί υπερσυνταγογραφούν και υπερδοσολογούν φάρμακα για να αντλήσουν οικονομικά - κι όχι μόνο - οφέλη από τις εταιρίες, τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο ανησυχητικά καθώς για πολλά φάρμακα οι παρενέργειες είναι δοσοεξαρτώμενες: όσο δηλαδή μεγαλύτερη η δόση και όσο πιο πολλά χρόνια η χρήση, τόσο πιο πολύ αυξάνει ο κίνδυνος παρενεργειών. Συνδυάστε τώρα όλα τα παραπάνω με το γεγονός, ότι επειδή τα «φίλτρα» ελέγχου για τα φάρμακα έχουν χαλαρώσει ή και άλλοτε αλλοιωθεί από τα οικονομικά συμφέροντα, πολλές φαρμακευτικές παρενέργειες καταγράφονται πολλά χρόνια μετά την έγκριση και κυκλοφορία του όποιου φαρμάκου, έχοντας ήδη βλάψει περισσότερο ή λιγότερο σοβαρά χιλιάδες, ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες χρήστες τους, όπως άλλωστε έχω καταγράψει στο βιβλίο μου «Τι δεν σας λένε οι Γιατροί».

Στην περίπτωση του κυκλώματος αντικαρκινικών φαρμάκων στην Ελλάδα, αυτοί χρησιμοποίησαν συνδυασμό υπερσυνταγογράφησης και υποδοσολογίας, ώστε να δημιουργούν απόθεμα πανάκριβων φαρμάκων πέραν των λογιστικών εγγραφών, τα οποία μετά τα έσπρωχναν στη διεθνή μαύρη αγορά. Αλλά στο θέμα των αντικαρκινικών φαρμάκων, θα επανέλθουμε σφοδρότεροι σε μελλοντικά άρθρα.

Συνδυάζοντας όλα αυτά τα «μεμονωμένα περιστατικά», παίρνουμε μια αποκρουστική μεγάλη εικόνα που εξηγεί εν μέρει το γιατί η συμβατική ιατρική έχει γίνει η τρίτη αιτία θανάτου στον δυτικό κόσμο (όπως περιγράψαμε σε παλαιότερο άρθρο σχεδόν κατά αποκλειστικότητα στην Ελλάδα).

Τα φαρμακευτικά οικονομικά συμφέροντα έχουν διαφθείρει την ιατρική σε τρομακτικό βαθμό προκαλώντας βλάβες σε μεγάλο κομμάτι του παγκόσμιου πληθυσμού.

Γιατί είναι διαφορετικό να υπάρχουν λάθη στις πρακτικές, και είναι άλλο οι λάθος πρακτικές να έχουν γίνει κυρίαρχες. Και στην ιατρική πλέον συνυπάρχουν και τα δύο: και τα λάθη στις πρακτικές και οι λάθος πρακτικές.

Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό; Το αντίθετο από ό,τι έκανε η χώρα στην υπόθεση Novartis: βάναυσες ποινές στους επίορκους γιατρούς και τους χρηματοδότες τους.

Στο αμέσως επόμενο άρθρο θα επανέλθουμε σε δομικά προβλήματα των εμβολίων και το πώς καταγεγραμμένα ακόμη κι οι πιο δεισιδαιμονικοί φόβοι γύρω από τα εμβόλια έχουν ήδη γίνει πραγματικότητα: Θα δούμε λοιπόν το πώς τα εμβόλια μπορούν να προκαλέσουν σε μικρό βαθμό την ίδια ασθένεια την οποία είναι προγραμματισμένα να αποτρέψουν.

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2018 17:54

Όταν η CIA εμβολιάζει

Σε προηγούμενο άρθρο αναφέραμε ότι ένα από τα μεγάλα προβλήματα που συναντάει η εφαρμογή του νέου εμβολίου Typbar TCV για την αντιμετώπιση της νέας πολυανθεκτικής επιδημίας τυφοειδούς πυρετού στο Πακιστάν, είναι η δυσπιστία και η εχθρικότητα του πληθυσμού απέναντι στους εμβολιασμούς.

Όπως περιγράψαμε, αυτή η δυσπιστία-εχθρικότητα που έχει φτάσει στο σημείο να θεωρεί ότι οι Δυτικοί επιχειρούν μέσω των εμβολιασμών να στειρώσουν τους μουσουλμάνους, έχει πρόσφατους ιστορικούς λόγους.

Γιατί όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι το 2011 η CIA επιχείρησε να εντοπίσει τον Οσάμα Μπιν Λάντεν μέσω ενός προγράμματος εμβολιασμού κατά της Ηπατίτιδας Β.

Το 2011 ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας είχε αποδειχτεί ένα τεράστιο φιάσκο σε όλα τα επίπεδα και η δολοφονία του Laden ήταν απαραίτητη για να κλείσει ένα κεφάλαιο ωμής καταστρατήγησης του διεθνούς δικαίου με την αμερικανική εισβολή σε δύο χώρες και καταπάτησης ατομικών δικαιωμάτων με την απαγωγή και την φυλάκιση μουσουλμάνων στο Γκουαντάναμο καθώς και τη δολοφονία τους μέσω drones, ενέργειες που με τον τρόπο που έγιναν όχι μόνο δεν βοήθησαν στην εξόντωση της τρομοκρατίας αλλά στο ακριβώς αντίθετο της, την αναζωπύρωση της ισλαμικής τρομοκρατίας που έφτασε στα πρόθυρα του να γίνει κράτος.

Οι σχέσεις ΗΠΑ - Πακιστάν είναι διττές: Είναι κατά καιρούς σύμμαχοι. Το Πακιστάν μαζί με τους Αμερικανούς εξόπλισαν, εκπαίδευσαν τους μουτζαχεντίν στο Αφγανιστάν για να προκαλέσουν φθορά στη Σοβιετική Ένωση και κομμάτι αυτής της σκακιέρας ήταν και ο γόνος ζάμπλουτων Σαουδαράβων πολύ κοντά στη βασιλική οικογένεια, Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Το Πακιστάν όμως, παρά τις όποιες εκκοσμικευμένες πολιτικές ηγεσίες που μπορεί να έχει, είναι μια βαθειά ισλαμική κοινωνία, σουνιτική στο συντριπτικό της ποσοστό κι εξάγει ισλαμική τρομοκρατία ως μέσο άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Το Ισλάμ άλλωστε είναι ο βασικός λόγος ύπαρξης του Πακιστάν καθώς αυτό οδήγησε στην γενετήρια απόσχισή του από την μητέρα Ινδία, με την οποία έκτοτε βρίσκεται σε συνεχή διαμάχη.

Όταν λοιπόν η CIA έμαθε από πακιστανό αξιωματούχο ότι ο Μπιν Λάντεν βρισκόταν σε κρησφύγετο σε συγκεκριμένη περιοχή του Πακιστάν υπέθεσε ότι αυτό συνέβαινε εν γνώσει των μυστικών υπηρεσιών του Πακιστάν, της ISI και βρισκόταν σε εξαιρετικά δύσκολη θέση σε σχέση με το πώς να χειριστεί το θέμα ώστε να μην οδηγήσει τη σχέση με το Πακιστάν στα άκρα.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει λοιπόν η CIA να κάνει είναι να βρει το πού βρίσκεται ο Μπιν Λάντεν.

Πληροφορίες οδήγησαν τη CIA σε ένα ιδιαίτερο οίκημα στο Βαζαριστάν με τοίχους 6 μέτρων. Για να μη βρεθεί αντιμέτωπη με ένα δικό της φιάσκο λάθους στόχου που θα έπαιρνε παγκόσμιες διαστάσεις, η CIA έπρεπε να βεβαιωθεί ότι ο άνθρωπος που βρισκόταν μέσα στο οίκημα ήταν όντως ο Μπιν Λάντεν κι όχι κάποιος ιδιόρρυθμος πακιστανός πολίτης. Την αβεβαιότητα της αυτή η CIA αποφάσισε να την αντιμετωπίσει με … εμβόλιο.

cia 2

Διείσδυσε στην ΜΚΟ Save The Children και προσέλαβε έναν Πακιστανό γιατρό, τον Σακίλ Αφρίντι για να ξεκινήσει ένα πρόγραμμα εμβολιασμών, πόρτα-πόρτα, κατά της ηπατίτιδας B.

Στόχος του προγράμματος φυσικά δεν ήταν η δημόσια υγεία του Πακιστάν. Το πρόγραμμα είχε ως αποκλειστικό στόχο να πλησιάσει ο Αφρίντι το οίκημα και να εμβολιάσει τα παιδιά που βρίσκονταν σ’ αυτό με σκοπό, μέσω των βελόνων που θα χρησιμοποιούσε να διαπιστωθεί αν τα παιδιά είχαν DNA συγγενικό με τον Laden και με αυτό τον τρόπο να αποκτήσει η CIA μεγαλύτερη βεβαιότητα για το ότι ο Laden βρισκόταν όντως εκεί.

Ο Αφρίντι ήταν ένας ιδανικός υποψήφιος για τη «δουλειά». Κατά το παρελθόν είχε ανοίξει ιδιωτική κλινική στα σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν από όπου είχε απαχθεί για λύτρα από την ισλαμιστική εξτρεμιστική οργάνωση Λασκάρ-ε-Ισλάμ. Στη συνέχεια έφυγε για την Αμερική αλλά καθώς η άδεια του εξάσκησης ιατρικής δεν ίσχυε εκεί, γύρισε απογοητευμένος στο Πακιστάν.

Αυτή τη στιγμή, είναι πολλοί αυτοί που θεωρούν τον Αφρίντι προδότη και τον έχουν επικηρύξει ενώ ο ίδιος βρίσκεται ακόμη φυλακισμένος από την κυβέρνηση του Πακιστάν παρά τις πιέσεις των ΗΠΑ για την απελευθέρωσή του.

Στις ανακρίσεις του από την ISI που δεν φημίζεται για τους καλούς της τρόπους, ο Αφρίντι κελάηδησε πως δεν ήταν μόνο η Save the Children που τον προσέγγισε αλλά το ίδιο το UNAIDS. To UNAIDS είναι ένας πολύ ισχυρός αμερικάνικος οργανισμός που διατυμπανίζει πως υπάρχει για την ανάπτυξη, την πρόοδο, τη βοήθεια, τη δημοκρατία, τη δημόσια υγεία στις χώρες στις οποίες δραστηριοποιείται, στην πραγματικότητα όμως είναι ένα όργανο πλάγιας άσκησης εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ που δεν διστάζει να διαβρώσει, να δωροδοκήσει, να στρατολογήσει περισσότερο και λιγότερο υψηλόβαθμους ντόπιους και παράγοντες επιρροής και για αυτό έχει χαρακτηριστεί -όχι άδικα- ως «βιτρίνα» της CIA.

Για τους παραπάνω λόγους, το Πακιστάν έκλεισε προσωρινά την Save the Children.

Η χρήση των ΜΚΟ ως μέσο άσκησης αμερικάνικης εξωτερικής πολιτικής είναι και ο λόγος που Ινδία και Ρωσία σχετικά πρόσφατα έθεσαν αυστηρά κριτήρια στη λειτουργία τους τα οποία οι περισσότερες δεν πληρούσαν καθώς άλλος ήταν ο διακηρυγμένος στόχος κι άλλη η λειτουργία και αποστολή τους.

Η επιχείρηση της CIA «εμβολιασμός κατά του Laden», είχε όχι μόνο βαρύτατες συνέπειες στις διμερείς σχέσεις ΗΠΑ-Πακιστάν αλλά και στη δημόσια υγεία του Πακιστάν που διαχύθηκαν και στο Αφγανιστάν και τη Νιγηρία.

Σε μια πλήρη αντιστροφή των πραγμάτων όπου συνήθως αυτοί που αρνούνται να εμβολιαστούν βρίσκονται υπό διωγμό, χάριν ανάμεσα σε άλλα στην επιχείρηση εμβολιασμών της CIA, είναι οι εμβολιαστές που κυνηγιούνται στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν και τη Νιγηρία. Από το κυνήγι των μαγισσών, φτάσαμε στο κυνήγι των εμβολιαστών.

Και τα πράγματα δεν είναι καθόλου αστεία. Από το 2012 μέχρι και σήμερα, περισσότεροι από 100 άνθρωποι που στελεχώνουν προγράμματα εμβολιασμών έχουν δολοφονηθεί στις συγκεκριμένες περιοχές. Στην συγκεκριμένοι περίπτωση τα εμβόλια όντως σκοτώνουν: τους εμβολιαστές. Κι αυτό οφείλεται στο εξτρεμιστικό Ισλάμ και τη CIA.

Οι δολοφονίες εμβολιαστών από το 2012 μέχρι σήμερα έχουν ξεπεράσει τον αριθμό των θανάτων από τις ασθένειες έναντι των οποίων οι οργανισμοί επιχειρούν να εμβολιάσουν τον πληθυσμό. Μια επιδημία δολοφονιών με το αποτύπωμα ενός οργανισμού δολοφονιών, της CIA.

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Γράφει η Μαρία Γρυλλάκη, μέλος του Δ.Σ. της Ελληνικής Εταιρείας Σιάτσου

«Και τι προσφέρει το Σιάτσου πέρα από τη χαλάρωση;»

Αυτή την πιο συνηθισμένη ίσως ερώτηση που κάνουν οι δεχόμενοι στην αρχή της γνωριμίας τους με το Σιάτσου, θα την αντιστρέψω αυτήν, σε... «και γιατί νομίζετε ότι χρειάζεστε κάτι πέρα από τη χαλάρωση;»

Λίγο ως πολύ, ο κάθε άνθρωπος στη σύγχρονη κοινωνία, και ιδιαίτερα στις ηλικίες μετά τα 30, αρχίζει να μετράει χρόνια στην παραγωγική ζωή, ενδεχομένως και στην οικογενειακή, ή στην προσπάθεια για την ανάπτυξη και τη διατήρηση αυτών των δύο, ως βασικές πλευρές στη ζωή του. Αυτή η περίοδος της ζωής συμπίπτει από τη μια με τη σταδιακή εγκατάλειψη της νεανικής ξεγνοιασιάς, και από την άλλη, με τη δημιουργική και παραγωγική είσοδο του ατόμου στην κοινωνία, και την εξελικτικά συμπυκνούμενη ανάγκη για επιλογές, αποφάσεις, ευθύνες, συνεργασίες, λύσεις, ένταξη σε κοινωνικές ή επαγγελματικές ομάδες, και πολλά ακόμη… μάλλον πολύ απαιτητικά!

Ακόμη και οι άνθρωποι που βρέθηκαν μέσα σε καταστάσεις που φαινομενικά παρατείνουν το νεανικό «παράδεισο», όπως η αποφυγή εργασίας, ή η εμπλοκή με αλκοόλ ή/και ουσίες, ακόμη και εκείνοι, συχνά χρειάστηκε να βρεθούν σε συνθήκες απαιτητικές, ίσως και απρόσμενα πιο δύσκολες, και με μακροχρόνιες συνέπειες...

Έτσι, σ’ αυτήν την απαιτητική, και απρόβλεπτη πορεία του μέσα στη ζωή, ο άνθρωπος, με βάση την επιστημονική έρευνα (αλλά και το ατομικό βίωμα) δραστηριοποιεί συχνά, σε βαθμό που ποικίλει ανάλογα με το πώς οι εσωτερικές του συνθήκες (ψυχική κατάσταση) διαμορφώνουν την αντίληψη και τη δυνατότητά του να βιώσει τις εξωτερικές (την πραγματικότητα), ένα βασικό μηχανισμό επιβίωσης: Να μείνει να παλέψει, να το βάλει στα πόδια, ή, να παγώσει, δηλαδή να ακινητοποιηθεί.

Στο άκουσμα τέτοιων όρων, αμέσως μας έρχονται στο μυαλό καταστάσεις "κινηματογραφικές": πόλεμος, σεισμός, έκρηξη ηφαιστείου, κλπ, οι οποίες, και μόνο ως καθημερινότητα μέσα από τις ειδήσεις στο διαδίκτυο ή την τηλεόραση, μας τρομάζουν, μας αγχώνουν, και μας εξαντλούν, κυριολεκτικά και πολύπλευρα!

Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τέτοιες ακραίες καταστάσεις. Αυτός ο σύνθετος μηχανισμός αντίδρασης δραστηριοποιείται στις οποιεσδήποτε δεδομένες συνθήκες της καθημερινής ζωής: μια συνέντευξη για ανάληψη εργασιακής θέσης, η ανακοίνωση της εγκυμοσύνης ανάμεσα στα μέλη ενός ζευγαριού, θέματα υγείας του εαυτού μας ή κοντινών μας προσώπων, μια μετακόμιση, ένα διαζύγιο, μια απώλεια… και καθώς η κοινωνία εξελίσσεται, η λίστα αυτών των συνθηκών μεγαλώνει μέσα από ανάγκες, αληθινές ή πλασματικές, οι οποίες γίνονται όλο και πιο σύνθετες και καλούνται να "συνυπάρξουν" με τα αιώνια υπαρξιακά ζητήματα του ανθρώπου...

Μας εξαντλούν λοιπόν, κυριολεκτικά, μεταφορικά, και πολύπλευρα, είτε είναι οι ειδήσεις της "διπλανής πόρτας", είτε πρόκειται για σοβαρά, προσωπικά ή και οικογενειακά γεγονότα.

Εξαντλούν πολύπλευρα τις δυνάμεις μας, σωματικά και ψυχικά. Εξαντλούν πολύπλευρα την ικανότητα αξιολόγησης και ιεράρχησης των αναγκών μας. Εξαντλούν πολύπλευρα το χρόνο μας, το βασικότερο αγαθό στη ζωή του ανθρώπου. Τόσο ποσοτικά όσο και ποιοτικά.

Εξαντλούν το χρόνο μας γιατί απαξιώνουν μέσα μας τη στιγμή της ενεργητικής ανάπαυσης: της χαλάρωσης. Μέσα από σωρεία ασχολιών, κατακτήσεων, αποκτήσεων, εκπαιδεύσεων, αναγκών, και δραστηριοτήτων, η κυτταρική μνήμη της χαλάρωσης, την οποία φυσικά και συνολικά ενέχουμε ως οργανισμοί, και στην οποία ανταποκρινόταν έως πολύ πρόσφατα ο άνθρωπος, τώρα πλέον απενεργοποιείται αργά και σταθερά και ενώ απενεργοποιείται, ενοχοποιείται εξίσου.

Τι είναι ο χρόνος μας;

Στο πλαίσιο της φυσιολογίας του ανθρώπινου οργανισμού, ο χρόνος μας είναι ο χρόνος όπου περιοδικά, με βάση το βιολογικό ρολόι (βιορυθμός)**, όλα μας τα ζωτικά όργανα, η καρδιά, τα νεφρά, το συκώτι, το πάγκρεας. κ.ά. ξεκουράζονται και ανανεώνονται δομικά και λειτουργικά, όπου επαναρυθμίζουν τους χυμούς και τις ουσίες (ορμόνες), τις αλληλεπιδράσεις και τις συνεργασίες τους, και ανασυγκροτούν το δυναμικό τους, είτε με το να αφομοιώσουν τα δέοντα για την ανάπτυξη και την καλή διατήρηση της υγείας μας, είτε με το να περιορίσουν, να καταστρέψουν και τελικά να αποβάλλουν όλα τα περιττά ή τα επιβλαβή.

Όλα αυτά συμβαίνουν περιοδικά κάθε μέρα, κυρίως όταν το νευρικό μας σύστημα χαλαρώνει, δηλαδή όταν ξεκουραζόμαστε, ή κοιμόμαστε.

pinakas 1

  • Η καρδιοαναπνευστική λειτουργία που περιλαμβάνει την πρόσληψη οξυγόνου από τον αέρα, και τη διαχείρισή του από τους πνεύμονες και το καρδιαγγειακό σύστημα, μέχρι να φτάσει και στον τελευταίο ιστό στο σώμα μας...
  • Η λειτουργία της πέψης που διαχειρίζεται την τροφή και την αφομοίωση όλων των θρεπτικών συστατικών της από την είσοδο που είναι το στόμα μέχρι το τελικό σημείο του πεπτικού σωλήνα, από όπου θα αποβληθούν όλα τα άχρηστα...
  • Το ανοσοποιητικό σύστημα που ελέγχει, απομονώνει ή και κατατροπώνει κάθε δυνητικό εισβολέα...
  • Το ουρογεννητικό σύστημα που διαχειρίζεται μέρος της αφομοίωσης των θρεπτικών συστατικών και δημιουργεί τη νέα ζωή...
  • Και κάθε άλλο λειτουργικό σύστημα, το νευρικό, το ενδοκρινικό, το αισθητηριακό, μέχρι τον ελάχιστο μηχανισμό, χημικό, ηλεκτρομαγνητικό, και ψυχικό, όλοι και όλα είναι εξίσου σημαντικά και με την "ζωντάνια" της διαδραστικότητάς τους συντελούν στο να ζούμε. Και όσο πιο καλά τα υποστηρίζουμε με το να παρέχουμε στο σύνολο του οργανισμού μας το χρόνο να διαχειριστεί όλα του τα δεδομένα, τόσο πιο καλά ζούμε!

Έτσι, με βάση τα επιστημονικά αποδεδειγμένα και (επαναλαμβάνω) το πολύ σημαντικό ατομικό βίωμα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η χαλάρωση (και φυσικά ο ύπνος***), είναι ακόμη και πριν την τροφή η σπουδαιότερη κατάσταση για την καλή λειτουργία του οργανισμού μας, και άρα, για την καλή υγεία και ποιότητα ζωής!

 

Τι συμβαίνει όταν χαλαρώνουμε;

  • χαμηλώνει η ένταση του καρδιακού παλμού
  • χαμηλώνει η πίεση του αίματος
  • χαμηλώνει η θερμοκρασία του σώματος
  • η αναπνοή γίνεται πιο αργή
  • οι μύες χαλαρώνουν
  • η αιμάτωση στο μυϊκό σύστημα αυξάνεται
  • επιτελείται αύξηση και επιδιόρθωση των ιστών σε όλο τον οργανισμό
  • τα αποθέματα ενέργειας αποκαθίσταται
  • απελευθερώνονται ορμόνες αύξησης, και θρέψης των μυών
  • προμηθεύεται με ενέργεια ο εγκέφαλος και το σώμα
  • υποστηρίζεται η δραστηριότητα της ημέρας
  • ξεκουράζονται και ανανεώνονται οι αισθήσεις (όραση, ακοή, κτλ)
  • και πολλά ακόμη γνωστά, ή άγνωστα που ερευνά η επιστήμη καθημερινά...

Τι μας συμβαίνει όταν δεν χαλαρώνουμε; Είναι απλό να το κατανοήσουμε, αρκεί να αντιστρέψουμε την παραπάνω λίστας

  • ένταση, άγχος
  • ταχυπαλμίες, αρρυθμίες
  • υπέρταση
  • μυϊκοί πόνοι και δυσκαμψίες
  • αργή ανάρρωση από ασθένειες
  • αργή επούλωση τραυμάτων
  • ατονία, αίσθημα κόπωσης
  • πονοκέφαλοι, ημικρανίες
  • θολή όραση
  • εμβοές
  • αϋπνίες
  • αδυναμία να επεξεργαστεί κάποιος δημιουργικά τα θέματα της ζωής του
  • σύγχυση στο να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες του
  • κακή διάθεση
  • δυσκολίες στις σχέσεις, απομόνωση

...και πολλά ακόμη, οικεία και γνωστά σε όλους μας, και σε αναλογία με τον ψυχισμό του καθένα και τις ιδιαίτερες συνθήκες στην καθημερινότητά του, και τελικά, τόσο στερητικά και αρνητικά για τη ζωή...


Και βέβαια, επειδή ο χρόνος μας πάνω απ' όλα είναι ο χρόνος με τον εαυτό μας, ο χρόνος με τα αγαπημένα μας πρόσωπα ή με τους συνεργάτες μας, είναι σημαντικό να τον μοιραζόμαστε βρισκόμενοι, όσο το δυνατόν, σε μια κατάσταση επαρκούς δύναμης, ισορροπίας, αποδοχής, διαύγειας, και διαθεσιμότητας για να βιώσουμε αυτή τη συναλλαγή.

Και στην καίρια ερώτηση "και τι προσφέρει το Σιάτσου πέρα από τη χαλάρωση"...η απάντηση είναι:

Το Σιάτσου,**** ως μία από τις πλέον ολοκληρωμένες Ολιστικές - Συμπληρωματικές - Εναλλακτικές αγωγές υγείας και ευεξίας, καλλιεργεί βαθιά μέσα μας ένα χώρο ποιοτικής χαλάρωσης, όπου αφενός συντελείται μέσα από τον εγγενή μηχανισμό αυτοΐασης η ανακούφιση/εξάλειψη πολλών ενοχλήσεων και συμπτωμάτων, και αφετέρου, όπου μπορούμε να απολαμβάνουμε με πληρότητα τη ζωή!

 

*Ως χαλάρωση εννοούμε μια κατάσταση όπου το άτομο νιώθει ηρεμία, ή ήρεμη εγρήγορση. Και ενώ φαινομενικά είναι μια ψυχική διάθεση, εκφράζεται και σωματικά, τόσο σε όλες μας τις εσωτερικές λειτουργίες, όσο και σε όλες μας τις εξωτερικές εκφράσεις, όπως η στάση του σώματος, το ύφος ή η συμπεριφορά μας, και παράλληλα, μπορεί να περιλαμβάνει ήπια δραστηριότητα, αλλά μπορεί και όχι.

**Η αντιστοιχία των βιορυθμών στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική είναι το Κινέζικο Ρολόι, όπου ανά 2 οι ώρες του 24ώρου αντιστοιχούν με ένα Ενεργειακό Όργανο: Πνεύμονες: 3-5πμ, Παχύ Έντερο: 5-7πμ, Στομάχι: 7-9πμ, Σπλήνα: 9-11πμ, Καρδιά: 11πμ-1 μμ, Λεπτό Έντερο: 1-3μμ, Ουροδόχος Κύστη: 3-5μμ, Νεφρά: 5-7μμ, Περικάρδιο 7-9μμ, Τριπλός θερμαστής  9-11μμ, Χοληδόχος Κύστη: 11μμ-1πμ, Ήπαρ: 1-3 πμ

***Πέρα από το να έχει φροντίσει συγκεκριμένα προβλήματα σωματικής και ψυχικής υγείας που σχετίζονται με διαταραχές ύπνου, είναι αποδεδειγμένο ότι για να κοιμηθεί κάποιος επαρκώς και ποιοτικά, θα πρέπει από πριν να έχει χαλαρώσει.

****Το Σιάτσου υποστηρίζει και συμπληρώνει κάθε άλλη αναγκαία αγωγή σωματικής και ψυχικής βοήθειας, συμπεριλαμβανομένης της κλασσικής ιατρικής, και συνυπάρχουν αποτελεσματικά μαζί.

 

Η Μαρία Γρυλλάκη ασχολείται με τις Ολιστικές-Συμπληρωματικές-Εναλλακτικές Αγωγές Υγείας από το 1994 και έχει κλινική εμπειρία στην αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου.

www.wellnesstherapies.wordpress.com

Κατά το παρελθόν έχουμε ανατρέψει τον ισχυρισμό για την απόλυτη ασφάλεια των εμβολίων.

Όπως περιγράφεται στο βιβλίο μου «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», οι συζητήσεις των ειδημόνων κεκλεισμένων των θυρών, είναι πολύ διαφορετικές από τους τηλεοπτικούς ισχυρισμούς ορισμένων από τους πιο προβεβλημένους απ’ αυτούς.

Ο λόγος είναι απλός: Τα εμβόλια παράγονται συχνά μέσα σε αυγά κότας και εντός αυτού του «βιολογικού εργοστασίου» δεν είναι δυνατόν να υπάρχει απόλυτη ασφάλεια ενώ δεν υπάρχει και απόλυτα ασφαλής τρόπος τα εμβόλια να ληφθούν σε απόλυτα «βιολογικά καθαρή» μορφή, γεγονός που επαληθεύεται από σχετικά συχνές αποσύρσεις παρτίδων εμβολίων επιμολυσμένων συνήθως από άλλους ιούς.

Δυστυχώς όμως η ασφάλεια δεν είναι το μόνο πρόβλημα με τα εμβόλια καθώς έχουμε πλέον σημαντικά ευρήματα και για την αποτελεσματικότητα ορισμένων απ’ αυτά, κυρίως εμβόλια κατά της γρίπης.

Τα τελευταία χρόνια και υπό το πρόσχημα «πανδημιών», η σχολαστικότητα στις δοκιμές εμβολίων έχει παραγκωνιστεί με αποτέλεσμα να έχουμε όλο και περισσότερα πιθανώς επικίνδυνα και αναποτελεσματικά εμβόλια, ενώ το φαρμακευτικό καρτέλ ελέγχει όλο και περισσότερο την κατεύθυνση και το αποτέλεσμα των ιατρικών πρακτικών. Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες» είναι σε θέση να επιβεβαιώσει ότι το σκάνδαλο Novartis είναι μόνο μια πτυχή του πόσο βαθειά το φαρμακευτικό καρτέλ έχει διαβρώσει την Ιατρική, βρισκόμενο μονίμως και πρωτίστως σε αναζήτηση όλο και μεγαλύτερων υπερκερδών.

Ούτως ή άλλως, τα εμβόλια γρίπης έχουν από κατασκευής πιθανότητες να είναι αποτελεσματικά 40-60% καθώς οι κατασκευαστές πρέπει να προβλέψουν το ποια θα είναι τα επικρατή στελέχη της εποχιακής γρίπης κάθε χρονιά.

Σε προηγούμενο άρθρο αναφερθήκαμε σε ένα αντιγριπικό εμβόλιο υπό μορφή ρινικού σπρέι,  ο FluMist της AstraZeneca το οποίο παρότι ήταν καλή ιδέα προσέφερε πραγματικά ασήμαντη εμβολιαστική κάλυψη στους λήπτες του και εξίσου σκανδαλωδώς αποσύρθηκε δύο χρόνια αφότου είχε αποκαλυφθεί η αχρηστία του.

Αναφερθήκαμε επίσης σε ένα επιδημικό ξέσπασμα κοκίτη σε μια από τις καλύτερα εμβολιαστικά καλυμμένες περιοχές των ΗΠΑ που οφειλόταν σε ένα εμβόλιο του οποίου η ανοσοποιητική του δράση «έληγε» απρόσμενα νωρίς.

Τώρα θα δούμε ακόμη μεγαλύτερα παράδοξα και θα εξετάσουμε βαθύτερα τους μηχανισμούς δημιουργίας τους.

Τι θα σκεφτόσασταν αν κάποιος σας έλεγε πως αν έχετε εμβολιαστεί κατά της γρίπης Α είσαστε πιο μολυσματικοί από τον «ανεύθυνο» ανεμβολίαστο γείτονα σας;

Δυστυχώς, αυτό που μόλις περιγράψαμε δεν είναι ισχυρισμός κάποιου «τρελού» του αντιεμβολιαστικού κινήματος, αλλά επιστημονικό εύρημα. Προκαταρκτικό μεν, εύρημα που μένει να επιβεβαιωθεί από περισσότερες έρευνες αλλά παρά ταύτα εύρημα στο οποίο πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή.

Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Ιανουάριο του 2018 στο PNAS, ερευνητές μελέτησαν το φορτίο μολυσματικού ιού της γρίπης που εκπνέεται σε δείγμα ασθενών οι οποίοι ήταν φοιτητές πανεπιστημίου.

Τα ευρήματα τους ήταν σοκαριστικά: Οι ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί με εμβόλιο κατά της γρίπης την τρέχουσα χρονιά, είχαν μεγαλύτερο φορτίο ιού της γρίπης στην ανάσα τους, ήταν δηλαδή πιο μολυσματικοί από τους ανεμβολίαστους όσον αφορά την γρίπη Α. 

Ακόμη δραματικότερα, ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί και την προηγούμενη χρονιά ήταν 600 φορές περισσότερο μολυσματικοί από τους ανεμβολίαστους.

Οφείλουμε να ξανασημειώσουμε πως τα ευρήματα είναι προκαταρκτικά και πως χρήζουν επιβεβαίωσης από μεγαλύτερες μελέτες.

Τι θα σημαίνει όμως αν αυτά τα ευρήματα έχουν όντως σχεδόν καθολική ισχύ;

Σημαίνει, ότι άστοχοι και περιττοί εμβολιασμοί καθιστούν τον ιό της γρίπης Α πιο μεταδοτικό, πιο επιθετικό.

Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι οι μικροοργανισμοί προσαρμόζονται σε κάποιο χρονικό σημείο στα φάρμακα. Πιο πρόσφατα μάθαμε ότι και τα καρκινικά κύτταρα προσαρμόζονται (γίνονται ανθεκτικά) στα φάρμακα.

Αν αυτό ισχύει και για τα εμβόλια, ο κόσμος που γνωρίζαμε θα αλλάξει εντελώς.

Θα πρέπει να εφευρεθούν ούτως ή άλλως νέες μέθοδοι παρασκευής εμβολίων και οι στρατηγικές εμβολιασμού θα πρέπει να ανασχεδιαστούν ολοσχερώς από τις χοντροκομμένες μαζικές πρακτικές που υπάρχουν σήμερα.

Αποκτούν λοιπόν οι ιοί αντίσταση στα εμβόλια; Αυτό είναι ένα κρίσιμο ερώτημα που μένει να απαντηθεί στο μέλλον, αρκεί βέβαια η ερώτηση αυτή να γίνει από την ερευνητική κοινότητα.

Αυτό που πολύ πρόσφατα όμως ήδη έχουμε μάθει και που δικαιώνει πλήρως τις αμφιβολίες μου όπως αυτές έχουν κατατεθεί κυρίως στα συναφή βιβλία μου, είναι πως στελέχη ιών της γρίπης Α αποκτούν «αντίσταση» στα εμβόλια κατά την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας τους!

Ας δούμε πρώτα λοιπόν σε λίγες γραμμές το πώς καλλιεργούνται οι ιοί στα αυγά κότας: Τα αυγά εμβαπτίζονται σε διάλυμα που περιέχει τον ιό. Ο ιός στην συνέχεια αρχίζει να πολλαπλασιάζεται εντός του αυγού. Μετά την περίοδο εκκόλαψης, λαμβάνεται υγρό πλούσιο σε ιό, φυγοκεντρείται για να «σπάσει» ο ιός κι έπειτα στο υγρό προστίθενται χημικά για την πλήρη αδρανοποίηση του ιού. Στη συνέχεια το εμβόλιο αυτό δίνεται ενέσιμα στον ανθρώπινο οργανισμό και αυτός αναπτύσσει αντισώματα απέναντι στα σπασμένα συστατικά του αδρανοποιημένου ιού.

Όμως το εμβόλιο κατά του στελέχους του ιού της γρίπης H3N2 που ήταν αρκετά διαδεδομένο τόσο το 2017 όσο και το 2018 είναι σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικό (μόλις 33% αποτελεσματικότητα).

Γιατί συμβαίνει αυτό;

Την απάντηση μας τη δίνει η παλιά καλή θεωρία της εξέλιξης, της οποίας τη λειτουργία είχαμε πρόσφατα να παρατηρήσουμε όχι μόνο σε επίπεδο οργανισμών αλλά και σε κυτταρικό επίπεδο.

Κατά τη διάρκεια της καλλιέργειάς του μέσα στα αυγά, το στέλεχος του ιού της γρίπης H3N1 μεταλλάσσεται κι οι μεταλλάξεις του που ευνοούν την ανάπτυξή του εντός του αυγού επικρατούν.

Μια από αυτές, η L194P, επηρεάζει την πρωτεΐνη του ιού HA (αιμογλουτίνη γλυκοπρωτεϊνη) που παίζει σημαντικό ρόλο στην αναγνώριση του ιού από το ανθρώπινο σώμα. Έτσι το ανοσοποιητικό μας σύστημα δεν αναγνωρίζει τον ιό και δεν αναπτύσσει αντισώματα.

Παραφράζοντας την παλιά καλή απορία, το αυγό κάνει τον ιό ή η κότα;

Ο H3N2 δεν είναι το μόνο στέλεχος που προσαρμόζεται στα κύτταρα της κότας.

Εικάζω ότι σταδιακά κι όσο πιο μαζική είναι η παραγωγή των εμβολίων με τη συγκεκριμένη «παραδοσιακή» μέθοδο, τόσο πιο πολλά στελέχη και γενικότερα μικροοργανισμοί θα προσαρμόζονται στο κυτταρικό περιβάλλον στο οποίο καλλιεργούνται.

Για πολλές δεκαετίες είχαμε κηρύξει τον πόλεμο σε πολλούς μικροοργανισμούς και για αρκετούς από αυτούς τον είχαμε κερδίσει.

Η αλαζονεία και η απληστία όμως είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί μικροοργανισμοί να επιστρέψουν ισχυρότεροι από ποτέ.

Όπως είχα τονίσει και στο παρελθόν, η φαρμακευτική απληστία και η ιατρική αλαζονεία αποτελούν τις πιο απειλητικές επιδημίες. Όχι μόνο γιατί είναι επιβλαβείς στις οικονομίες των χωρών και πλέον και στη δημόσια υγεία αλλά ακριβώς γιατί αποτελούν πλέον σοβαρότατο κίνδυνο για καινούρια, πραγματικά πανδημικά ξεσπάσματα.

Δεν είναι μόνο ότι ο ψεύτης βοσκός έχει φωνάξει «λύκος» τόσες πολλές φορές που κανείς πλέον δεν θέλει να τον ακούσει. Ο ψεύτης βοσκός κινδυνεύει να μεταλλαχθεί σε λυκάνθρωπο.

Στον «δημόσιο λόγο», η διαμάχη γύρω από τα εμβόλια έχει πάρει εντελώς ακραίες θέσεις.

Πολλά σημαντικά ερωτήματα, πολλά από εκείνα τα λεπτά σημεία που θα καθορίσουν την εξέλιξη της παγκόσμιας δημόσιας υγείας δεν παραμένουν απλώς αναπάντητα. Δεν έχουν ερωτηθεί καν!  

του Πέτρου Αργυρίου

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Το μελισσοκέρι εμφανίστηκε σαν πρώτη ύλη για κεριά κατά τον μεσαίωνα. Τα κεριά από μελισσοκέρι ήταν καλύτερα από εκείνα που ήταν φτιαγμένα από λίπος, καθώς δεν κάπνιζαν και δεν ανέδιδαν δυσάρεστη μυρωδιά όταν καίγονταν. Η βιομηχανία κεριών εξελίχθηκε κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα με την εξάπλωση δύο βασικών συστατικών της σύγχρονης κηροπλαστικής, της παραφίνης και της στεατίνης. Μέχρι σήμερα όταν λέμε “να ανάψουμε ένα κερί” το μυαλό μας πηγαίνει στο κερί παραφίνης ή στο κερί σόγιας. Και τα δύο έχουν σημαντικά μειονεκτήματα συγκριτικά με τα φυσικά κεριά από πραγματικό κερί.

Η καύση των κεριών μέλισσας είναι ασφαλέστερη εναλλακτική λύση από την καύση του κεριού παραφίνης (υποπροϊόν πετρελαίου), του οποίου η αιθάλη απελευθερώνει τεκμηριωμένα 11 τοξικές ουσίες, όπως βενζόλιο, ακετόνη, ξυλόλιο, φορμαλδεύδη, ακεταλδεύδη στον αέρα και στους πνεύμονες. Η αιθάλη της καύσης κατηγορείται για βλάβες στους πνεύμονες, άσθμα και αλλεργίες, ενώ τρεις από τις εκπεμπόμενες χημικές ενώσεις, (φορμαλδεΰδη, τολουόλιο και βενζόλιο) είναι γνωστές καρκινογόνες. Επίσης το κερί παραφίνης περιέχει βλαβερά δευτερεύοντα συστατικά, όπως συνθετικό άρωμα, χημικά βελτιωτικά, χρωστικές, μόλυβδο από τα φυτίλια που συχνά κατασκευάζονται από λευκασμένο βαμβάκι. Όλα αυτά μαζί συνθέτουν ένα δυνατό τοξικό κοκτέιλ. Σίγουρα δεν πρόκειται για ανανεώσιμο πόρο και επιπλέον αυξάνουν την ατμοσφαιρική ρύπανση.

Στο κερί σόγιας, έχουμε θετικά και αρνητικά σημεία, γιατί όλα τα κεριά σόγιας δεν είναι ίδια. Η σόγια διαχέει στο χώρο πολύ καλά τα συστατικά και το άρωμά της, αλλά δε διατηρεί πολύ καλά το άρωμα. Σ’ αυτήν την περίπτωση προστίθενται συνθετικά αρώματα. Επίσης μεγάλη ποσότητα της σόγιας, που χρησιμοποιείται για παρασκευή κεριών, είναι εμποτισμένη με ζιζανιοκτόνα και φυτοφάρμακα. Εάν όμως επιλέξουμε σωστά, δηλαδή, κερί σόγιας η οποία είναι καθαρή από φυτοφάρμακα, συνθετικά αρώματα, χωρίς προσθήκη παραφίνης και έχει οικολογικό φυτίλι, τότε έχουμε ένα οικολογικό κερί με μεγάλο χρόνο καύσης, καθαρή φλόγα, που μπορεί να μεταφέρει ευεργετικά συστατικά στον αέρα του χώρου μας. Και σίγουρα είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας και ουσία βιοδιασπώμενη.

Η καύση του κεριού της μέλισσας είναι καλύτερη όλων. Η ουσία αυτή εκκρίνεται από τους αδένες των εργατριών μελισσών για να φτιάξουν την κηρήθρα. Όταν γεμίσουν τα κελιά τους με γύρη και μέλι, τα κλείνουν αεροστεγώς με κερί. Αυτό το συγκεκριμένο κερί έχει τη μεγαλύτερη αξία. Είναι το πιο καθαρό με τα περισσότερα θρεπτικά και πολύτιμα συστατικά. Το χρώμα του είναι φωτεινό και καθαρό. Το λευκόχρωμο φιλμ που εμφανίζεται στην επιφάνειά του (πάχνιασμα ή στάχτωμα το ονομάζουν οι μελισσοκόμοι) είναι δείκτης καθαρότητας και είναι η πρώτη επιλογή για την κοσμετολογία. Το σκούρο χρώμα στο μελισσοκέρι μπορεί να σημαίνει ότι έχει μολυνθεί ή υπερθερμανθεί.

Η μέλισσα παράγει λευκό κερί (cera alba), κατόπιν όμως το επεξεργάζεται στο στόμα της κι εκεί αποκτά το κίτρινο χρώμα (cera flava), αφού προστέθηκε γύρη και πρόπολη. Στο κερί έχουν βρεθεί και απομονωθεί 300 συστατικά και ακόμη το 7% είναι ανεξερεύνητο.

Τα αγνά μελισσοκέρια δε στάζουν και έχουν μεγάλο χρόνο καύσης. Καθώς το κερί καίει εκπέμπονται αρνητικά ιόντα, που καθαρίζουν τον αέρα, δημιουργώντας ενώσεις με τα θετικά που είναι αυτά που κρατούν στον αέρα σκόνη, γύρη, οσμές κ.λ.π, καθαρίζοντας έτσι τέλεια τον αέρα του χώρου μας. Καθώς καίγεται το μελισσοκέρι προσφέρει πλούσιο ζεστό φως, διακριτική φυσική ζεστή μυρωδιά, χωρίς καμία τοξικότητα. Και όλα αυτά από μια ανανεώσιμη φυσική πηγή!

Όλες αυτές οι εξαιρετικές ιδιότητες χρησιμοποιούνται σήμερα σε χώρους που η ποιότητα του αέρα έχει μεγάλη σημασία. Ένα “πράσινο” εστιατόριο που προσφέρει βιολογικά προϊόντα ή δεν επιτρέπει το κάπνισμα, σίγουρα θα πρωτοτυπήσει ανάβοντας μελισσοκέρι στα τραπέζια του, καίγοντας κερί που δεν βλάπτει τους θαμώνες.

Το ίδιο ισχύει και για τους επισκέπτες ενός spa. Το μελισσοκέρι όχι μόνο θα δημιουργήσει ατμόσφαιρα, μοναδικά ζεστή και χαλαρωτική αλλά επίσης θα καθαρίσει τον αέρα του χώρου.

Τι πιο ταιριαστό από ένα αναμμένο μελισσοκέρι σε χώρους γιόγκα και διαλογισμού, βοηθώντας στη συγκέντρωση και καθαρίζοντας την ατμόσφαιρα.

Και πάνω απ’ όλα στους προσωπικούς μας χώρους, όπου ζούμε και κινούμαστε εμείς, τα παιδιά μας και τα κατοικίδιά μας. Χώροι μελέτης και συγγραφής μεταμορφώνονται από το ιδιαίτερο ζεστό, πλούσιο φως του κεριού της μέλισσας.

Και φυσικά η χρήση και η αγορά του ενισχύουν και ενθαρρύνουν τους μελισσοκόμους μας, να διατηρήσουν τον βασικότερό μας επικονιαστή.

Με όλα τα παραπάνω καταλήγουμε να συνειδητοποιούμε πραγματικά, πόσο μεγάλο δώρο στον άνθρωπο είναι το μελισσοκέρι.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό για τον καταναλωτή να επιλέγει κεριά που να αναγράφουν 100% αγνό κερί μέλισσας έτσι ώστε να επωφελείται των ιδιοτήτων του. Κι αυτό γιατί η νομοθεσία ονομάζει μελισσοκέρι οποιοδήποτε κερί έχει αναλογία 51% κερί μέλισσας μαζί με άλλα πρόσθετα, αφού σε αυτό το ποσοστό δε χάνονται οι ιδιότητες του μελισσοκεριού.

 

 Δήμητρα Ζούση (φυτοθεραπεύτρια, κοσμετο-φυτολόγος)

Στο προηγούμενο άρθρο μας, εξετάσαμε την αλληλεπίδραση των ανθρωπίνων γονιδίων με ενσωματωμένα στο γονιδίωμά του γονίδια άλλων οργανισμών και την αλληλεπίδραση της μικροβιακής χλωρίδας με τον ανθρώπινο οργανισμό. Στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε το πώς τα μη ανθρώπινα γονίδια κι οι μικροοργανισμοί επηρεάζουν και επηρεάζονται από τον τοκετό και την εγκυμοσύνη.

Όπως έχουμε ήδη περιγράψει στο προηγούμενο τεύχος, γονίδια ιών εντός του ανθρωπίνου DNA (ενδοϊών) συντελούν στην επιβίωση του εμβρύου: Για τη μεταφορά των θρεπτικών συστατικών από την μητέρα στο έμβρυο μεσολαβεί ένα ιικό γονίδιο που δίνει την εντολή για την παραγωγή στον πλακούντα της πρωτεΐνης που ονομάζεται συγκυτίνη.

Μια άλλη πρωτεΐνη που παράγεται από ενδοϊό, η HEMO, φαίνεται να προστατεύει το έμβρυο από το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας του, καθώς μάνα και παιδί έχουν διαφορετικό DNA.

Η εξέλιξη του είδους μας θα ήταν πολύ διαφορετική αν δεν είχαμε ενσωματώσει ιούς στο γονιδίωμά μας.

Τι συμβαίνει όμως με το σύνολο των μόνιμων μικροβίων της μητέρας, το λεγόμενο μικροβίωμά της σε σχέση με τον τοκετό και την εγκυμοσύνη;

Πρόσφατα, ένα ακόμη ιατρικό «δόγμα» αμφισβητήθηκε από νεώτερα ερευνητικά δεδομένα. Το δόγμα αυτό ήθελε τον πλακούντα και το έμβρυο άσηπτο, πλήρως ελεύθερα μικροβίων. Κάποιες νεώτερες έρευνες όμως βρήκαν πλακούντες και έμβρυα με μικρόβια, χωρίς να υπάρχει κάποια διαπιστωμένη παθολογία. Ακόμη πιο συγκλονιστική φαίνεται να είναι όμως η προέλευση αυτών των μικροβίων: Η πηγή αυτών των μικροβίων φαίνεται να είναι το στόμα της μητέρας!

Τι σημαίνει αυτό για την εγκυμοσύνη; Πιθανώς πολλά, πολλά περισσότερα απ’ όσα μπορούσαμε να φανταστούμε.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την κλίμακα της σημασίας, θα πρέπει να αντιληφθούμε τις γενικότερες μεταβολές του οργανισμού της κυοφορούσας.

Ανάμεσα σε πολλά άλλα, η εγκυμοσύνη αποτελεί έναν ορμονικό κατακλυσμό: Οι ορμόνες που εκρήγνυνται στον οργανισμό της μητέρας με βασικότερες τα οιστρογόνα και την προγεστερόνη, έχουν δύο βασικούς στόχους: το μεταβολικό και το ανοσοποιητικό σύστημα της εγκύου. Το πρώτο αλλάζει ραγδαία για να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες του νέου οργανισμού, ενώ το ανοσοποιητικό καταστέλλεται ηπίως για να μειωθούν οι πιθανότητες απόρριψης του εμβρύου από το σώμα της μητέρας, καθώς όπως ήδη έχουμε περιγράψει, τα DNA εγκύου και εμβρύου είναι διαφορετικά.

Ας συνδέσουμε τώρα τις κουκίδες: Με το ανοσοποιητικό της σε ήπια έστω καταστολή για σημαντικό διάστημα της εγκυμοσύνης, η έγκυος είναι πιο επιρρεπής σε λοιμώξεις.

Την ίδια στιγμή που το ανοσοποιητικό της εγκυμονούσας είναι πεσμένο, η ορμονική καταιγίδα αλλάζει τη σύσταση του μικροβιώματός της που σε υγιείς ανθρώπους αποτελεί μια δεύτερη γραμμή άμυνας σε σχέση με επικίνδυνους μικροοργανισμούς. Ιδιαίτερα στη στοματική κοιλότητα, κατά τα περισσότερα από τα διάφορα στάδια της εγκυμοσύνης το συνολικό μικροβιακό φορτίο αυξάνεται ενώ αυξάνονται και τα επίπεδα παθογόνων μικροοργανισμών.

Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως η υγεία της εγκύου και του εμβρύου είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.

Είδαμε πως σε αντίθεση με ό, τι μέχρι πρόσφατα πιστευόταν, φαίνεται πως τα μικρόβια τελικά περνούν από το στόμα της εγκύου στον πλακούντα και τον οργανισμό του εμβρύου. Αν λοιπόν η στοματική υγεία της εγκύου δεν είναι καλή, οι πιθανότητες το έμβρυο να έρθει σε επαφή με παθογόνους οργανισμούς απέναντι στους οποίους το ανοσοποιητικό του σύστημα δεν μπορεί να απαντήσει ισχυρά για να μην βλάψουν τα αντισώματα του εμβρύου τη μητέρα του, είναι πολύ μεγαλύτερες και αντίστοιχα πολύ μεγαλύτεροι οι κίνδυνοι για την υγεία της εγκύου και του εμβρύου.

Έτσι λοιπόν, η στοματική και ιδιαίτερα η περιοδοντική υγεία της μητέρας κατά τη διάρκεια του τοκετού, με τα πρόσφατα ευρήματα, μπορεί να είναι πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.

Σε περιπτώσεις λοιμώξεων κατά την εγκυμοσύνη, η αντιβίωση φαντάζει ως κάποια λύση. Είναι όμως μια δραματικά ακραία λύση καθώς τα αντιβιοτικά αλλάζουν τη σύνθεση του μικροβιώματος της μητέρας -το οποίο λόγω εγκυμοσύνης έχει ήδη αλλάξει- πόσο μάλλον του εμβρύου και μειώνουν τον συνολικό αριθμό των μικροβίων χωρίς να διακρίνουν επαρκώς τα βλαπτικά από τα ωφέλιμα.

Μετά την λήψη αντιβίωσης, το μικροβίωμα της μητέρας δεν επανέρχεται ποτέ στην πρότερη φυσιολογική του κατάσταση. Αυτό σημαίνει ότι μετά την αντιβίωση, η έγκυος, ήδη πιο ευάλωτη στις λοιμώξεις λόγω εγκυμοσύνης, θα είναι ακόμη πιο επιρρεπής, καθώς το προστατευτικό έναντι λοιμώξεων μικροβίωμά της έχει διαταραχτεί.

Έχουμε ήδη περιγράψει τη σχέση εγκύου-εμβρύου ως άρρηκτη. Τι συμβαίνει λοιπόν στην υγεία του εμβρύου μετά τη χορήγηση αντιβίωσης; Η απάντηση είναι εξοργιστική: Δεν ξέρουμε. Και δεν γιατί δεν ξέρουμε; Γιατί δεν έχουν γίνει αρκετές έρευνες. Και γιατί δεν έχουν γίνει αρκετές έρευνες; Γιατί οι φαρμακευτικές δεν θέλουν να ξέρουμε.

Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τέτοιου είδους έρευνες σε εγκύους. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς οι μελέτες θα μπορούσαν να γίνουν σε εγκύους που έχουν ήδη λάβει για κάποιο λόγο αντιβίωση...

Αφού λοιπόν δεν ξέρουμε τι προκαλεί στο έμβρυο κι αργότερα στο μωρό η αντιβίωση, θα εικάσουμε: Τα μικρόβια που φαίνονται να περνούν από την έγκυο στο έμβρυο, ωριμάζουν ήδη από την εγκυμοσύνη το ανοσοποιητικό του σύστημα και το προετοιμάζουν για την συνύπαρξή του με μικροοργανισμούς, την ωρίμανση του δικού του μικροβιώματος αργότερα.

Τι λοιπόν μπορεί να προκαλέσει η αντιβίωση στην μελλοντική υγεία του μωρού; Οτιδήποτε σχετίζεται με το ανοσοποιητικό του: Αλλεργίες, άσθμα, αυτοάνοσα νοσήματα, μεγαλύτερη επιρρέπεια στις λοιμώξεις.

Κι ίσως οτιδήποτε σχετίζεται με την υγεία του μικροβιώματός του: Παχυσαρκία, άσθμα, αλλεργίες, μεταβολικό νοσήματα, αυτοάνοσα, μεγαλύτερη επιρρέπεια στις λοιμώξεις.

Συνδυάστε λοιπόν τις συνέπειες στο ανοσοποιητικό με αυτές στην ομαλή ανάπτυξη του μικροβιώματος και θα καταλάβετε γιατί είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, οι έγκυες να μην παίρνουν αντιβιοτικά παρά μόνο όταν είναι πραγματικά ζήτημα ζωής και θανάτου.

Υπάρχει μια κραυγαλέα περίπτωση στην οποία οι έγκυες είναι υποχρεωμένες να παίρνουν αντιβιοτικά και αποτελεί ιατρική πράξη και πλέον και συνήθη ιατρική πρακτική: Η καισαρική τομή.

Ο λόγος για την υποχρεωτική λήψη αντιβιοτικών πριν και μετά την καισαρική τομή είναι απλός: οι έγκυες που υποβάλλονται σε καισαρική τομή, ήδη ευάλωτες στις λοιμώξεις, έχουν πέντε έως είκοσι φορές μεγαλύτερες πιθανότητες να πάθουν λοίμωξη σε σχέση με τις γυναίκες που γεννούν με φυσιολογικό τοκετό.

Τι προκαλεί όμως υποχρεωτική λήψη αντιβίωσης κατά την καισαρική στο μωρό; Δεν ξέρουμε. Και γιατί δεν ξέρουμε;

Ας μάθουμε το γιατί από ένα από τα τελευταία προπύργια της ιατρικής εγκυρότητας κι αξιοπιστίας, το Cochrane Collaboration: “Καμία από τις έρευνες δεν κοίταξε καταλλήλως για πιθανές παρενέργειες στο μωρό”. Καμία: Ούτε μία.

Το θέμα της καισαρικής θα το εξετάσουμε σε βάθος σε επόμενο άρθρο.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνει και να μην κάνει μια μητέρα κατά την εγκυμοσύνη της;

Να αποφεύγει όσο είναι δυνατόν φάρμακα και τοξίνες. Να έχει ήδη μεριμνήσει για την στοματική και κυρίως την περιοδοντική της υγεία κι αν δεν το χει κάνει, να το κάνει επειγόντως. Να παίρνει προβιοτικά και πρεβιοτικά για να προστατέψει το μικροβίωμά της από την εγκυμοσύνη. Και φυσικά, μια πλούσια και υγιή διατροφή με όλα τα συστατικά που θα επιτρέψουν στο έμβρυο να δομήσει σωστά το σώμα του και στην μητέρα να περάσει πιο ομαλά το μεγάλο σοκ της μεγάλης ορμονικής και μεταβολικής αλλαγής.

Με άλλα λόγια; Να είναι κυριολεκτικά μια καλή μητέρα.

 

 

Πέτρος Αργυρίου

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης και παράλληλα ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017 00:00

Υγιής όσο οι μικροοργανισμοί σου

Ανάμεσα στις πολλές ψευδαισθήσεις που αφορούν τον εαυτό, είναι ότι αποτελούμαστε αποκλειστικά από ανθρώπινα στοιχεία. Αυτό δεν ισχύει. Το DNA μας αποτελείται κατά 8% από ιούς που κάποτε έχουν εισέλθει σε αυτό και τώρα πλέον είναι ενσωματωμένοι. Οι περισσότεροι απ αυτούς είναι ρετροϊοί (Ανθρώπινοι ενδορετροϊοί, HERV’s).

Σε αρκετούς από αυτούς το «ανθρώπινο» DNA δεν επιτρέπει να εκφραστούν, σκεπάζοντάς τους με βαριά στρώματα πρωτεϊνών. Για κάποιους απ’ αυτούς διερευνάται εδώ και καιρό η συμμετοχή τους στην καρκινογένεση και πιθανότατα και σε άλλες νόσους. Αυτό που μέχρι και πρόσφατα δεν έχει διερευνηθεί όμως, είναι οι ευεργετικές επιδράσεις των ενδοϊών.

Οι ιοί, βλέπετε, δεν αποτελούν μόνο νεκροζώντανους οργανισμούς που αναπαράγονται εις βάρος του ξενιστή τους. Οι ιοί δημιουργούν ένα δίκτυο μεταφοράς γονιδίων (γενετικής πληροφορίας) ανάμεσα στα είδη και αποτελούν επομένως σημαντικότατο παράγοντα της εξέλιξης. Κατά κάποιο τρόπο οι ιοί αποτελούν τις μικρομέλισσες της γονιδιακής πισίνας και δημιουργούν ένα είδος γενετικού διαδικτύου.

Όντως, η εξέλιξη των θηλαστικών θα ήταν πολύ διαφορετική χωρίς τους ενδοϊούς. Στα ερπετά και τα ψάρια, όλα τα θρεπτικά συστατικά για την ανάπτυξη του απογόνου, αποθηκεύονται στα αυγά. Στα θηλαστικά αντιθέτως, τα θρεπτικά συστατικά περνούν από τη μητέρα στο έμβρυο. Για να γίνει αυτό, μεσολαβεί ένα ενδοϊκό γονίδιο που παράγει στον πλακούντα την πρωτεΐνη συγκυτίνη η οποία επιτρέπει τη μεταφορά θρεπτικών συστατικών.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Μόλις φέτος ανακαλύφθκε μια άλλη πρωτεΐνη που παράγεται από ενδοϊούς, η HEMO, η οποία διερευνάται σε σχέση με το πώς το έμβρυο προστατεύεται από το ανοσοποιητικό σύστημα της μητέρας του, καθώς μάνα και παιδί έχουν διαφορετικό DNA.

Μια τόσο ανθρώπινη κατάσταση όπως η εγκυμοσύνη, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από ενδοϊούς, χωρίς τους οποίους εικάζουμε πως υπήρχε περίπτωση κάθε θηλαστικό να απόρριπτε το έμβρυο ως ξένο.

Και το μωσαϊκό που λέγεται άνθρωπος, δεν περιέχει μόνο ιούς. Όπως έχουμε περιγράψει σε προηγούμενα άρθρα αλλά και σε βιβλίο μου, τα οργανίδια που λέγονται μιτοχόνδρια, τα εργοστάσια που παράγουν βιολογική ενέργεια για τον οργανισμό μας, ελάχιστα ανθρώπινα είναι. Το DNA τους είναι διαφορετικό απ’ αυτό του πυρήνα των κυττάρων ενώ αντίγραφα γονιδίων του εισέρχονται στο DNA των «ανθρωπίνων» κυττάρων μας.

Τα μιτοχόνδρια επίσης είναι μητριαρχικά: το έμβρυο παίρνει τα μιτοχόνδριά του αποκλειστικά από το ωάριο.

Τα μιτοχόνδρια είναι ένα έξοχο παραδείγματα συμβίωσης, στην συγκεκριμένη περίπτωση, ενδοσυμβίωσης: Πριν από πολλά εκατομμύρια χρόνια, οι πρόγονοί τους εισήλθαν σε ένα άλλο κύτταρο κι έκτοτε, συνεξελίσσονται, δημιουργώντας πιο πολύπλοκους οργανισμούς με περισσότερες ενεργειακές απαιτήσεις.

Μόλις τα τελευταία χρόνια εξετάζεται ο ρόλος των μιτοχονδρίων στην υγεία και τη διαδικασία του γήρατος ενώ θα έπρεπε να είναι προφανές πως η κατάσταση των ενεργειακών εργοστασίων μας είναι θεμελιώδης για τον οργανισμό, όπως άλλωστε είχαμε καταδείξει και στο βιβλίο «Τι δεν σας λένε οι γιατροί».

Σωρεία τοξινών και φαρμάκων μπορούν να βλάψουν τη λειτουργία και τον αριθμό των μιτοχονδρίων, οδηγώντας σε μια σειρά προβλημάτων υγείας.

Κι όμως. Η μιτοχονδριακή ιατρική είναι ακόμη στα σπάργανά της.

Τι άλλο μπορεί να σχετίζεται όμως με την ενέργεια που λαμβάνουμε από την τροφή μας, την υγεία μας και τη διαδικασία του γήρατος;

Η απάντηση είναι πάλι κάτι το μη ανθρώπινο. Στο στομάχι και το έντερό μας κατοικεί μια κοινότητα 32 τρισεκατομμυρίων μικροοργανισμών, περίπου τόσα όσα και ο συνολικός αριθμός των ανθρωπίνων κυττάρων (παλιότερες μελέτες υπολόγιζαν αυτόν τον αριθμό στα 100 τρις)!

Αν σε αυτό το νούμερο προσθέσουμε και τον αριθμό των μιτοχονδρίων που περιέχονται στα ανθρώπινα κύτταρα, ανακαλύπτουμε με έκπληξη πως ο αριθμός των «μη ανθρώπινων στοιχείων» είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τον καθαρά ανθρώπινο αριθμό!

Τα βακτήρια του εντέρου και του στομαχιού ανήκουν σε 300-400 είδη κι αποτελούν την εντερική χλωρίδα ή μικροβίωμα.

Κάποια απ’ αυτά είναι εν δυνάμει παθολογικά, κάποια απ’ αυτά απλά παρόντα, κάποια ωφέλιμα και κάποια σχεδόν απαραίτητα.

Ας δούμε όμως συνολικά τι κάνει για εμάς η μικροβιακή μας χλωρίδα, ή αλλιώς το μικροβίωμά μας:

Και τι δεν κάνει! Βοηθά στην απορρόφηση θρεπτικών συστατικών, στην διάσπαση μακρομορίων σε πολύ χρήσιμα δομικά για τον οργανισμό μας υλικά, στη σύνθεση της βιταμίνης Κ και βιταμινών του συμπλέγματος B, στην καλή λειτουργία του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, στην εκπαίδευση του ανοσοποιητικού. Αποτελεί φράγμα για τοξίνες και φράγμα για παθογόνους μκροοργανισμούς.

Τι βοηθά την καλή λειτουργία του μικροβιώματος μας; Προβιοτικά και πρεβιοτικά όπως αυτά που βρίσκονται στο παραδοσιακό γιαούρτι καθώς και φυτικές ίνες.

Τι το κάνει να δυσλειτουργεί; Τοξίνες και αντιβιοτικά ευρέως φάσματος. Κι αυτός είναι ένας από τους πολλούς λόγους που καταδικάζαμε μετά μανίας την κατάχρηση αντιβιοτικών. Η κατάχρηση αντιβιοτικών μάς κάνει πιο ευπαθείς σε άλλα παθογόνα μικρόβια αφού βλάπτει το προστατευτικό μας μικροβίωμα. Τα απολύτως ανάλογο που συμβαίνει και με τις κολπίτιδες.

Τι συμβαίνει σε ανθρώπους με κακή κατάσταση μικροβιώματος; Από τα λίγα που γνωρίζουμε, καθώς η έρευνα στο θέμα είναι λειψή, κακό μικροβίωμα προκαλεί διαταραχές άγχους. Εδώ να τονίσουμε πως το μικροβίωμά μας μάς βοηθά να παίρνουμε θρεπτικά υλικά και να παράγουμε πιο εύκολα βιολογική ενέργεια.

Έτσι, άνθρωποι με μη υγιές μικροβίωμα, χρειάζονται περισσότερη τροφή για να πάρουν αυτό που χρειάζεται ο οργανισμός τους, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε παχυσαρκία, ενώ για τον ίδιο ακριβώς λόγο, οι συνέπειες του υποσιτισμού είναι κατά πολύ μεγαλύτερες σε άτομα με προβληματικό μικροβίωμα.

Φανταζόμαστε, ότι όπως συμβαίνει και στα μιτοχόνδρια, η κακή κατάσταση του μικροβιώματος σχετίζεται με πολύ περισσότερες καταστάσεις υγείας από ότι μπορούμε να φανταστούμε. Εικάζουμε επίσης ότι η μικροβιωματική υγεία επηρεάζει και την υγεία των μιτοχονδρίων που με τη σειρά της επηρεάζει την υγεία του οργανισμού και τη διαδικασία του γήρατος.

Τι συμβαίνει όμως σε ανθρώπους με καλή κατάσταση μικροβιώματος;

Πολύ πρόσφατη έρευνα, από τις μεγαλύτερες στο είδος της που έγινε σε πληθυσμούς του Καναδά και της Κίνας, έδειξε ότι «εξωφρενικά υγιείς» γέροντες, είχαν μικροβίωμα τόσο υγιές όσο και υγιείς νέοι, αφήνοντας πολλές υπόνοιες για τη συμβολή του μικροβιώματος στη διαδικασία του γήρατος.

Μέχρι σήμερα έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο με όρους βιολογικών ανταγωνισμών και εγωισμών όταν στην πραγματικότητα είμαστε επίσης σύνθετα αποτελέσματα συμβίωσης και συνεξέλιξης.

Μια καινούρια αντίληψη, πέρα από την ανθρωποκεντρική μηχανιστική κυρίαρχη αντίληψη της ιατρικής, πρέπει να επικρατήσει αν θέλουμε να έχουμε το επιθυμητό μέγιστο επίπεδο υγείας ως άτομα και κοινωνίες: Αυτή που αντιλαμβάνεται το ανθρώπινο πλάσμα όχι μόνο ως μέρος ευρύτερων οικοσυστημάτων αλλά και το ίδιο ως οικοσύστημα.

Η αντίληψη της ανθρωποοικολογίας, του ανθρώπου ως βιολογικού συνόλου, ως συμβιωτικού μωσαϊκού κι όχι μόνο ως ατόμου και βιολογικού εγωισμού πρέπει να αναδυθεί.

Γιατί όπως καταδείξαμε και θα συνεχίσουμε όλο και πιο σθεναρά να καταδεικνύουμε, ο άνθρωπος είναι από μόνος του ένα σύνθετο οικοσύστημα. Και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται βιολογικά.

Πέτρος Αργυρίου

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι εκτός από ανατρεπτικός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Τρίτη, 16 Μαΐου 2017 00:00

Η εξέλιξη του καρκίνου

Το 2009 συνέγραψα το βιβλίο «Τι δεν σας λένε οι Γιατροί». Σήμερα, οι θέσεις μου στο θέμα του καρκίνου και οι ενστάσεις μου για την αντιμετώπισή του που περιέχονται στο βιβλίο, δικαιώνονται από τη σύγχρονη επιστήμη.

Όπως έγραφα τότε: “Παρά την εξωφρενική τεχνολογική πρόοδο, η σύγχρονη ιατρική συχνά δεν χρησιμοποιεί τίποτε περισσότερο από σφεντόνες και βέλη για να υπερασπίσει τη ζωή αλλά και τον εαυτό της… Βέβαια η Μοντέρνα Ιατρική δεν αρκείται πάντα στις σφεντόνες και τα βέλη, ούτε σε πέτρες και ξύλα. Στα μεγάλα θέατρα του πολέμου της υγείας όπως είναι ο καρκίνος και το AIDS, η ιατρική χρησιμοποιεί συχνότατα βόμβες ναπάλμ και άλλα όπλα μαζικής κυτταρικής καταστροφής”. Ποια είναι όμως η κατάσταση σήμερα ώστε να μου επιτρέπεται να κάνω έναν τόσο αλαζονικό χαρακτηρισμό;

Ο επικεφαλής του Ινστιτούτου για την έρευνα του καρκίνου στο Λονδίνο Alan Ashworth μάς την περιγράφει: “Σήμερα, χρησιμοποιούμε ακόμη μεσαιωνικές μεθόδους για να επιτεθούμε στους περισσότερους καρκίνους: κόβουμε (χειρουργική επέμβαση), καίμε (ακτινοθεραπεία), και δηλητηριάζουμε (μη εξειδικευμένη χημειοθεραπεία)”.

Τι είχα λοιπόν προτείνει τότε στην επιστημονική κοινότητα με ένα λόγο προεπιστημονικό μεν αλλά προς την ορθή κατεύθυνση; “Ο ομηρικός Οδυσσέας ήταν φημισμένος για την πολυτροπία του. Ήταν αυτός που σκαρφίστηκε το τέχνασμα του Δουρείου Ίππου για να αλώσει την Τροία που φαινόταν άτρωτη στα όπλα, την ανδρεία και τη δύναμη. Ήταν αυτός που δραπέτευσε από τη σπηλιά του κύκλωπα Πολύφημου αφού πρώτα τον παραπλάνησε πως το όνομα του ήταν Κανένας, τον τύφλωσε και πέρασε απαρατήρητος μαζί με τους συντρόφους του δεμένος στην κοιλιά των προβάτων του κύκλωπα. Όταν οι σύντροφοι κύκλωπες έσπευσαν να βοηθήσουν τον κραυγάζοντα τυφλωμένο αδερφό τους εκείνος τους εξηγούσε εις μάτην πως ο Kανένας των τύφλωσε. Τώρα, σχεδόν 3.000 χιλιάδες χρόνια αργότερα, η έρευνα του καρκίνου είναι μονόφθαλμη σαν τους Κύκλωπες, τυφλωμένη από απληστία σαν τον Πολύφημο. Όταν ερωτόμαστε ποιος μας πλήγωσε απαντάμε ο Καρκίνος χωρίς να ξέρουμε καν το πραγματικό του όνομα. Αιώνες ιατρικής προόδου και ο καρκίνος παίζει μαζί μας σαν ένας μικροσκοπικός Οδυσσέας. Οφείλουμε στους εαυτούς μας να φερθούμε τουλάχιστον τόσο έξυπνα όσο αυτός.”

Και τι προτείνει σήμερα η επιστημονική κοινότητα με τα νέα δεδομένα που έχει στα χέρια της για τον καρκίνο;

Όπως περιγράφει ο Charles Swanton, επικεφαλής της εξατομικευμένης Ιατρικής του Καρκίνου στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου και επικεφαλής επίσης της ερευνητικής ομάδας που εξετάζει τη γενετική ποικιλομορφία του καρκίνου στο ινστιτούτο Francis Crick:

“Παραδοσιακά, θέλουμε να συρρικνώνουμε τους όγκους όσο δυνατόν περισσότερο μέχρι του σημείου μόλις και μετά βίας να μπορούμε να τους εντοπίσουμε. Φυσικά, οποιοσδήποτε θα νόμιζε πως όσο λιγότερος είναι ένας καρκίνος τόσο το καλύτερο.”

Αν όμως οι ερευνητές κι οι κλινικοί γιατροί θέλουν να αξιοποιήσουν το τι φέρνει η θεωρία της εξέλιξης στην αντιμετώπιση του καρκίνου, θα πρέπει να σκεφτούν περισσότερο δημιουργικά και στρατηγικά.

“Εμείς οι γιατροί θα πρέπει να πολεμήσουμε την εξέλιξη. Θα πρέπει να σκεφτούμε για το πώς να χειριστούμε την εξέλιξη με έναν πολύ έξυπνο τρόπο και ακόμη σημαντικότερο το πώς μπορούμε να μάθουμε από την περιβαλλοντική οικολογία και από τους βιολόγους της εξέλιξης του καρκίνου.” Όπως περιγράφεται σε σχετικό άρθρο: “Η μάχη της ευφυΐας με την εξέλιξη μάλλον θα κρατήσει πολύ, αλλά τουλάχιστον τώρα πλέον ο εχθρός είναι ορατός”.

Ας θυμηθούμε το τι έγραφα στο «Τι δεν σαν λένε οι γιατροί;»

“Η αντίληψη του ενός φαρμάκου, του ενός μαγικού χαπιού για την αντιμετώπιση όλων των μορφών καρκίνου, αποκαλύπτει μια υποστρωματική γιγάντια παρανόηση: Αυτή του ενός Καρκίνου για όλους και της μιας αγωγής για όλες τις μορφές καρκίνου. Και παρόλο που σχεδόν κανένας ειδικός του καρκίνου δε θα συμφωνήσει με την έννοια του αδιαίρετου και ομοούσιου καρκίνου, το οικοδόμημα της έρευνας του καρκίνου φαίνεται ανεπίσημα να επικυρώνει τη δοξασία του ενός καρκίνου…. Και ο καρκίνος ανταπαντά στις προκλήσεις και διακηρύττει αλαζονικά: "Είμαι λεγεώνα, γιατί είμαι πολλοί"... Πολλοί καρκίνοι, πολλοί ασθενείς με καρκίνο, πολλές στρατηγικές για τον καρκίνο, όλοι ίσοι και όλοι διαφορετικοί. Αυτός είναι ο τρόπος για να προχωρήσουμε.” Και είχα δίκιο.

Μέχρι και πρόσφατα η Ιατρική θεωρούσε πως συμβαίνει μια μετάλλαξη σε ένα κύτταρο, αυτό πολλαπλασιάζεται και δημιουργεί έναν όγκο γενετικά ομοιόμορφο αποτελούμενο από κλώνους του αρχικού καρκινικού κυττάρου. Μέγα λάθος.

Τα καρκινικά κύτταρα συνεχίζουν να μεταλλάσσονται και διαφοροποιούνται από τον πρόγονό τους. Σε έναν όγκο ενός μόνο ανθρώπου μπορεί να βρεθούν 100 διαφορετικές μεταλλάξεις. Από αυτές μόνο το ένα τρίτο είναι κοινές για όλα τα καρκινικά κύτταρα.

Τι σημαίνει αυτό σε πρακτικό επίπεδο; Ότι μέσω της βιοψίας ο ιατρός θα αποκτήσει μέρος μόλις της συνολικής γενετικής εικόνας του όγκου. Η χημειοθεραπεία που θα δώσει είναι εκ των πραγμάτων όχι ιδιαίτερα αποτελεσματική βασισμένη καθώς είναι σε ελλιπή δεδομένα.

Και τα πράγματα χειροτερεύουν: Τα καρκινικά κύτταρα μέσα σε ένα όγκο ανταγωνίζονται για ενέργεια και τροφή. Αυτό σημαίνει πως εξαφανίζοντας με ένα φάρμακο μια κατηγορία τους, οι υπόλοιπες κατηγορίες για τις οποίες το φάρμακο δεν είναι αποτελεσματικό θα μείνουν άνευ ανταγωνισμού και θα πολλαπλασιάζονται ελεύθερα δίνοντας παράλληλα και καινούριες μεταλλάξεις. Ακόμη κι αν στοχεύσουμε σε αυτό τον δεύτερο όγκο που είναι ανθεκτικός στο πρώτο φάρμακο με ένα ειδικό για αυτόν τον δεύτερο τύπο φάρμακο, μπορεί να αναδυθεί μια άλλη κατηγορία ανθεκτική σε αυτό.

Τι κάνουμε λοιπόν; Σήμερα προτείνεται το να χτυπήσουμε αρχικά δυνατά τον όγκο με πρόθεση ναι μεν να τον μειώσουμε αλλά όχι να τον εξαφανίσουμε, περιορίζοντας αμέσως μετά την θεραπεία, ώστε ο όγκος να ελέγχεται από τη δυναμική ισορροπία εντός του.

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;

Να αναπτύξουμε φάρμακα που δεν στοχεύουν στον ίδιο τον καρκίνο αλλά στο μικροκυτταρικό περιβάλλον του, όπως ακριβώς είχα προτείνει στο «Τι δεν σας λένε οι γιατροί».

Και ακόμη σημαντικότερα έγραψα τότε: “Όσο παράξενο φαίνεται, μια επιτυχημένη ανοσολογική στρατηγική του καρκίνου δεν έχει να κάνει πάντα με την ισχύ ή την υπεροπλία. Έχει περισσότερο να κάνει με την εκπαίδευση. Έχει να κάνει με το να εκπαιδεύσουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα να αναγνωρίζει τον φίλο από εχθρό, το πλεόνασμα από την έλλειψη, το πάρα πολύ από το πολύ λίγο, την υπερβολική έκθεση από την ανεπάρκεια, την ισορροπία από την ανισορροπία.”

Το 2016, ο Swandon βρήκε πως εντός του όγκου βρίσκονται κύτταρα του ανοσοποιητικού που αναγνωρίζουν τα καρκινικά κύτταρα και τα εξουδετερώνουν. Τα κύτταρα αυτά μπορούν να παρθούν από τον οργανισμό και να πολλαπλασιαστούν για να ξαναμπούν στον οργανισμό και να πολεμήσουν τον καρκίνο.

Βοηθάμε δηλαδή τον εαυτό μας, χρησιμοποιώντας τα δικά του μέσα, να πολεμήσει τις μεταλλάξεις του εαυτού του που λέγονται καρκίνος.

Είχαμε δίκιο. Ο καρκίνος δεν είναι ένας. Είναι πολλοί, ακόμη και μέσα στον όγκο ενός και μόνου ανθρώπου. Είναι λεγεώνα. Και είναι πολύτροπη όπως ο Οδυσσέας.

Δεν είχαμε όμως δίκιο στα πάντα. Σε πρόταση για τη θεραπεία του καρκίνου ο συγγραφέας Beldeu Singh πρότεινε την λαετρίλη (αμυγδαλίνη ή Β17) που βρίσκεται σε κουκούτσια φρούτων και κάποιους ξηρούς καρπούς. Σε μετέπειτα ενασχόλησή μου με το θέμα διαπίστωσα ότι η επιστημονική βάση της θεωρίας της αντικαρκινικής δράσης της λαετρίλης δεν έστεκε. Και δεν είμαι σε θέση να κρίνω τα όποια κλινικά δεδομένα από τη χρήση της. Αυτό που είμαι απόλυτα σε θέση να επιβεβαιώσω είναι πως υπήρξαν και στην Ελλάδα κρούσματα δηλητηριάσεων από τη λαετρίλη. Αν λοιπόν επιλέξετε για δικό σας λόγους μια τέτοια προσέγγιση, παρακαλώ να το κάνετε με προσοχή. (Περισσότερα για το θέμα στο https://agriazwa.blogspot.gr/2015/03/blog-post.html)

Τι κάνουμε λοιπόν για να προστατεύσουμε τους αγαπημένους και τους εαυτούς μας απέναντι σε κάτι τόσο συχνό που η έρευνά του όμως μόλις άρχισε να μπαίνει στις σωστές ράγες; Λέγεται μεσογειακή διατροφή και μπορεί να συμβάλει ως ένα σημείο στην πρόληψη του καρκίνου. Στο αμέσως επόμενο μας άρθρο θα δούμε το γιατί και το πώς.  

Γράφει ο Πέτρος Αργυρίου

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι εκτός από ανατρεπτικός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και«Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017 00:00

Το εμβόλιο που δεν δουλεύει!

Η πόλωση είναι το αγαπημένο παιχνίδι των συστημάτων εξουσίας που επιτυγχάνουν έτσι το διαίρει και βασίλευε εντός των πληθυσμών που επιδιώκουν να ελέγξουν και να εξαρτήσουν στην εξουσία τους.

Το ίδιο ισχύει και στο θέμα των εμβολίων. Το ιατροφαρμακευτικό καρτέλ, ένα από τα πιο ισχυρά καρτέλ παγκοσμίως, επί δεκαετίες επιχειρεί να πείσει πως τα εμβόλια –όλα τα εμβόλια- είναι απολύτως ασφαλή, αποτελεσματικά και απολύτως αναγκαία προκειμένου να αυξήσει τις πωλήσεις του, προσθέτοντας νέα προϊόντα στα ήδη υπάρχοντα ενώ από την άλλη πλευρά έχει αναπτυχθεί ένα αντιεμβολιαστικό κίνημα το οποίο προσπαθεί να πείσει πως τα εμβόλια –όλα τα εμβόλια- είναι επικίνδυνα, αναποτελεσματικά και απολύτως αχρείαστα ενώ ο πληθυσμός, βρισκόμενος ανάμεσα σε συμπληγάδες, καλείται να πάρει θέση και να υποστεί τις συνέπειες.

Στην αρθρογραφία μου και τα βιβλία μου τα τελευταία χρόνια, κυρίως στο «Το τι δεν σας λένε οι γιατροί» έχει εξεταστεί η αποτελεσματικότητα, η ασφάλεια και η αναγκαιότητα πολλών εμβολίων με τα συμπεράσματα να αμφισβητούν όλα τα παραπάνω. Ειδικότερα στο βιβλίο μου «Θανάσιμες Θεραπείες» παρουσίασα για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό, το πώς με μια σειρά νομοθεσιών που ξεκίνησαν από τις ΗΠΑ, στρώθηκε το χαλί για την «Αναγέννηση των εμβολίων», προκειμένου να τονωθεί η αντίστοιχη βιομηχανία που επί δεκαετίες βρισκόταν εμπορικά σε «χαμηλές πτήσεις».

Το επόμενο βήμα ήταν η δόλια παρουσίαση από διεθνείς οργανισμούς υγείας καινούργιων «επιδημιών» ως πανδημιών, προκειμένου, μέσω απευθείας αναθέσεων από κυβερνήσεις, να γίνουν εκατοντάδες εκατομμυρίων πωλήσεις εμβολίων και φαρμάκων με τον χαρακτήρα του κατεπείγοντος.

Τα εμβόλια είναι προϊόντα βιομηχανίας και ως εκ τούτου, κάποιες παρτίδες τους είναι ιστορικώς αποδεδειγμένα ελαττωματικές έως βλαπτικές: Χιλιάδες εμβόλια αποσύρονται κάθε χρόνο. Ο περιορισμός των μηχανισμών ελέγχων των φαρμάκων και των εμβολίων τα τελευταία χρόνια, απλά επιδεινώνει μια ήδη άσχημη κατάσταση.

Επιπρόσθετα, τα εμβόλια, σε αντίθεση με τα φάρμακα, είναι και βιολογικά προϊόντα και η μέχρι σήμερα μέθοδοι παρασκευής τους δεν μπορούν να εγγυηθούν την απόλυτη ασφάλειά τους καθώς είναι πιθανόν να υπάρχουν μέσα σε αυτά επιμολύνσεις από μικροοργανισμούς, κυρίως ιούς, που δεν υπήρχαν στις προθέσεις του κατασκευαστή.

Οι ισχυρισμοί λοιπόν εκ μέρους των ειδικών πως τα εμβόλια είναι απολύτως ασφαλή είναι όχι μόνο σκόπιμα αλλά και επικίνδυνα ψεύδη καθώς συντελούν στο να μη δίνεται η δέουσα προσοχή στην ασφάλεια των εμβολίων κατά την κατασκευή τους. Κάποια εμβόλια είναι σχετικά ασφαλή, κάποια λιγότερο ασφαλή, κάποια κάπως επικίνδυνα και κάποια βλαπτικά.

Ας εξετάσουμε τώρα όμως την αποτελεσματικότητα των εμβολίων ξεκινώντας από ένα γνωστό σε όλους μας: το εμβόλιο της γρίπης.

Το εμβόλιο της εποχιακής γρίπης παρέχει εμβολιαστική κάλυψη στο 50-60% των εμβολιαζομένων. Κι αυτό, όταν η τύχη χαμογελάει στους ειδικούς, καθώς πρέπει να προβλέψουν ποια θα είναι τα κυρίαρχα κυκλοφορούντα στελέχη του ιού της γρίπης για τη χρονιά για την οποία θα κατασκευαστούν τα εμβόλια. Έτσι, τη χρονιά 2013-2014, οι ειδικοί δεν ήταν καθόλου τυχεροί καθώς τα στελέχη του ιού της γρίπης που κυκλοφόρησαν ήταν διαφορετικά από αυτά για το οποία είχαν κατασκευαστεί τα εμβόλια, με αποτέλεσμα η εμβολιαστική προστασία να είναι ελλιπέστατη.

Ακόμη πιο άτυχοι την ίδια χρονιά ήταν οι κατασκευαστές ενός νέου αντιγριπικού εμβολίου, του FluΜist. Ο φαρμακευτικός κολοσσός AstraZeneca, που όπως όλοι οι φαρμακευτικοί κολοσσοί έχουν πολλούς σκελετούς στην ντουλάπα τους, είχε τη φαεινή ιδέα να παρακάμψει την απεχθέστατη βελόνα και να κυκλοφορήσει ένα ρινικό σπρέι.

Μελέτες του 2004 έδειχναν θετικά αποτελέσματα για το FluMist, παρουσιάζοντάς το να παρέχει εμβολιαστική προστασία στο 55% των εμβολιαζόμενων. Δυστυχώς για τους κατασκευαστές και τους ερευνητές, η πραγματικότητα διαφώνησε έντονα με την αποτελεσματικότητα του εμβολίου: Το 2013 το Flumist προστάτεψε μόνο το 3% των παιδιών που εμβολιάστηκαν με αυτό. Κακή χρονιά. Όπως κακή χρονιά ήταν το 2014. Και το 2015 το ποσοστά ήταν πάλι μόνο 3%. Πέρασαν τρία χρόνια κυκλοφορίας ενός άχρηστου προϊόντος για να φιλοτιμηθούν οι αρμόδιες αρχές να προτείνουν να μην χρησιμοποιείται.

Με τέτοια προχειρότητα/σκοπιμότητα, πώς είναι δυνατόν να μην δυναμώνει το αντιεμβολιαστικό κίνημα;

Και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα.

Μέχρι τώρα είχα κάθε λόγο να αμφισβητήσω την ασφάλεια, την αποτελεσματικότητα και την αναγκαιότητα κάποιων εμβολίων, κυρίως των καινούριων. Ποτέ δεν αμφισβήτησα τον μηχανισμό λειτουργίας του ίδιου του εμβολιασμού. Η πραγματικότητα το έκανε όμως κι αυτό.

Ο κοκίτης είναι μια παιδική ασθένεια σχεδόν εξαφανισμένη από τον δυτικό κόσμο κι αυτό θεωρείται ως επιτυχία του εμβολιασμού. Εμφανίζεται αρχικά με συμπτώματα κοινού κρυολογήματος αλλά η εξέλιξή της μπορεί να είναι αρκετά σοβαρότερη και να προκαλέσει ακόμη και εγκεφαλικές βλάβες.

Το 2012, ξεκινώντας από ένα σχολείο της Ουάσινγκτον με υψηλότατη εμβολιαστική κάλυψη κατά του κοκίτη με μέχρι και έξι δόσεις εμβολίου, ξεσπά επιδημία κοκίτη που προσβάλει 48.000 αμερικανούς, ενώ κάθε επόμενη χρονιά, προσβάλλονται περίπου 20000 ακόμη ετησίως, αριθμοί που δεν είχαν εμφανιστεί για περισσότερο από μισό αιώνα.

Τι είχε συμβεί; Οι ερευνητές βρήκαν την απάντηση: Μέχρι τα τέλη του 1990, κυκλοφορούσε το παραδοσιακό εμβόλιο του κοκίτη, το οποίο περιείχε εξασθενημένο αλλά ολόκληρο τον παθογόνο οργανισμό. Δυστυχώς, το σχετικά αποτελεσματικό εμβόλιο είχε παρενέργειες, μερικές φορές σχετικά σοβαρές όπως σπασμούς. Έτσι φάνηκε ανακουφιστική η αντικατάστασή του με ένα νέα ακυτταρικό εμβόλιο με λιγότερες παρενέργειες που περιείχε τμήματα μόνο του οργανισμού. Μια δεκαετία αργότερα λοιπόν, οι ειδικοί «διαπίστωσαν» πως η ανοσία που παρείχε το νέο εμβόλιο έφθινε πολύ πιο γρήγορα από ότι η ανοσία που παρείχε το παλιό. Ακόμη και οι έξι δόσεις του δεν ήταν αρκετές για να προστατέψουν τον οργανισμό από το βακτήριο.

Ας δώσουμε προσοχή λοιπόν σε μια μελέτη: Ερευνητές μόλυναν με το βακτήριο μπαμπουίνους. Κάποιοι από αυτούς είχαν ξαναπροσβληθεί από το βακτήριο και είχαν αποκτήσει φυσική ανοσία. Οι υπόλοιποι χωρίστηκαν σε δύο ομάδες στις οποίες αντιστοίχως δόθηκαν μόνο το παλιό ή μόνο το καινούριο εμβόλιο. Η ομάδα που πήρε το παλιό εμβόλιο καθάρισε τη λοίμωξη μέσα σε δύο βδομάδες. Η ομάδα του καινούριου καθάρισε σε τέσσερις βδομάδες. Καταλαβαίνετε τι σημαίνει αυτό;

Ότι τα παιδιά που εμβολιάζονται με το καινούριο εμβόλιο για παραπάνω από μια δεκαετία, έχουν δύο βδομάδες περισσότερες για να μολύνουν κι άλλα παιδιά με μια υψηλά μεταδοτική νόσο. Και μιλάμε για ένα εμβόλιο με τις κλινικές δοκιμές του, και τους ελέγχους του και τις εγκρίσεις του και τα όλα του. Γι’ αυτό κι επιμέναμε τόσα χρόνια ότι τα φίλτρα που ελέγχουν τη φαρμακευτική βιομηχανία έχουν χαλάσει σε μεγάλο βαθμό.

Αν η μείωση των ποσοστών του κοκίτη τον προηγούμενο αιώνα είναι εμβολιαστική επιτυχία, το ξέσπασμα του κοκίτη αποτελεί τεράστια εμβολιαστική αποτυχία.

Και είμαι αρκετά βέβαιος πως ενώ όλοι μας γνωρίζουμε για την πανδημία-μαϊμού της γρίπης των πουλερικών, ελάχιστοι από εσάς έμαθαν για μια πραγματική επιδημία που έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ.

Τι είπατε κύριοι ειδικοί; Απολύτως ασφαλή εμβόλια; Απολύτως αποτελεσματικά εμβόλια; Μήπως πρέπει να ξαναγυρίσετε στα εργαστήρια αντί να σουλατσάρετε στα τηλεπαράθυρα και στα συνέδρια με τα φουλ και τα έξτρα των φαρμακευτικών εταιριών;

Το ερώτημα δεν είναι το να εμβολιαζόμαστε ή το να μην εμβολιαζόμαστε. Το ερώτημα είναι με τι εμβολιαζόμαστε και απέναντι σε τι εμβολιαζόμαστε. Και πώς μπορούμε να βελτιώσουμε το πρώτο.

Δυστυχώς το ιατροφαρμακευτικό καρτέλ είναι μια από τις πιο σοβαρές παθήσεις της εποχής μας. Και το εμβόλιο κατά αυτής της πάθησης δεν έχει εφευρεθεί ακόμη.

Πέτρος Αργυρίου

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι εκτός από ανατρεπτικός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).

Τι πραγματικά συμβαίνει όταν μια γερμανική εταιρία κολοσσός με ναζιστικές καταβολές και πολλούς ακόμη σκελετούς στην ντουλάπα της τους οποίους φροντίζει επιμελώς να κρύβει, αποφασίζει να εξαγοράσει μια από τις πιο κακόφημες αμερικάνικες εταιρίες στον πλανήτη και μάλιστα εν μέσω ενός ακήρυχτου οικονομικού πολέμου νεύρων ανάμεσα σε ΗΠΑ και Γερμανία;

Μάλλον τα καταφέρνει. Εδώ κι αρκετούς μήνες η Bayer, στην επιδίωξή της να πάρει το προβάδισμα στα ολιγοπώλια χημικών λιπασμάτων ζιζανιοκτόνων, εντομοκτόνων και σπόρων, φλέρταρε με πολλά δεκάδες δις την Monsanto. Τον περασμένο μόλις μήνα, η Monsanto και οι μέτοχοί της ενέδωσαν τελικά στο φλερτ της Bayer και την τελική προσφορά των 66 δις. Το μόνο εμπόδιο που απομένει είναι η τελική έγκριση από τις ρυθμιστικές αρχές σε ΗΠΑ και Ευρώπη, εμπόδιο που αναμένεται να καμφθεί από τα ισχυρά λόμπι και των δύο εταιριών.

Κι αυτά είναι πολύ άσχημα νέα για την ανθρωπότητα. Η Ευρώπη για δεκαετίες αποτελούσε ένα από τα τελευταία και το πιο ισχυρά οχυρά κατά των μεταλλαγμένων. Οι πιέσεις από την Bayer μέσω της γερμανικής κυβέρνησης μπορούν να αλλάξουν τους συσχετισμούς και να δημιουργήσουν μια Ευρώπη μεταλλαγμένη όχι μόνο πολιτικά αλλά και αγροτικά, μετατρέποντας τους ευρωπαίους αγρότες σε δουλοπάροικους της Bayer, μια μετάλλαξη το πρώτο στάδιο της οποίας υποψιαζόμαστε ότι θα συμβεί στην ανοχύρωτη Ελλάδα καθώς ήδη τα μνημόνια έχουν προβλέψει ο έλεγχος κι ο συντονισμός της αγροτικής παραγωγής να περάσει κεντρικά σε τέσσερες μεγάλες εταιρίες.

Αν κάποιος δεν μπορεί να συλλάβει το πόσο κακό είναι το σμίξιμο των δύο αυτών εταιριών, ας ρίξει μια ματιά στα εγκλήματα της Monsanto και μόνο, όπως αυτά καταγράφονται στο βιβλίο μου «Παρά Φύση» (εκδόσεις Etra 2014):

«-Στην δεκαετία του 40, η Monsanto αναμείχθηκε στο σχέδιο Μανχάταν για την δημιουργία της πρώτης πυρηνικής βόμβας.

-Το 1947 η έκρηξη ενός φορτίου λιπάσματος προκάλεσε ίσως το μεγαλύτερο και σίγουρα το πιο πολύνεκρο βιομηχανικό ατύχημα στην ιστορία των ΗΠΑ. Η έκρηξη κατέστρεψε ολοσχερώς το εργοστάσιό της και ένα σημαντικό μέρος του λιμανιού στον κόλπο του Galvanston, στην πόλη του Τέξας.[1]

-Τις δεκαετίες του 1960 και 1970, η Monsanto συνεργάζεται για μια ακόμη φορά με τον αμερικανικό στρατό αφού κατασκευάζει για αυτόν την περίφημη ουσία «Agent Orange», ουσία που χρησιμοποιήθηκε στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Αμερικανών στο Βιετνάμ, στα πλαίσια ενός ακήρυχτου χημικού πολέμου. Χιλιάδες βετεράνοι του Βιετνάμ μήνυσαν τη Monsanto για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισαν μετά την επιστροφή τους και που οι ίδιοι απέδωσαν στη συστηματική χρήση του «Agent Orange»[2].

-Η Monsanto δεν έχει σταματήσει την άμεση ή έμμεση συνεργασία της με την αμερικανική κυβέρνηση. Στα πλαίσια του «σχεδίου Κολομβία», η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανέθεσε σε μια άλλη εταιρία με αμφιλεγόμενο προφίλ και δραστηριότητες, την Dyncorp, τον αεροψεκασμό κολομβιανών καλλιεργειών κόκας. Η επιχείρηση των ΗΠΑ κατά ενός μεγάλου αριθμού κολομβιανών αγροτών αιτιολογήθηκε με το επιχείρημα του πολέμου κατά των ναρκωτικών (War on Drugs) με τον ίδιο τρόπο που οι επεμβάσεις σε Ιράκ και Αφγανιστάν αιτιολογήθηκαν και εντάχθηκαν στο πλαίσιο του πολέμου κατά της τρομοκρατίας (War on Terror). Το ζιζανιοκτόνο που επιλέχθηκε για τον πρωτοφανή σε έκταση αεροψεκασμό ήταν το Roundup της Monsanto. Οι τυχόν επιπτώσεις του ψεκασμού σε άλλες καλλιέργειες καθώς και στον εντόπιους πληθυσμούς ζώων και ανθρώπων δεν είναι δυνατόν να υπολογιστούν με ακρίβεια.

-Το 2002 η εταιρία μηνύθηκε από 3500 κατοίκους του Anniston στην Αλαμπάμα. Οι 3500 χιλιάδες άνθρωποι θεώρησαν την εταιρία και το εργοστάσιό της στο Anniston υπεύθυνες για τη μόλυνση των ποταμών της περιοχής και τη χρόνια χημική δηλητηρίασή τους.

-Την ίδια περίοδο, η Monsanto επιχειρεί να λαδώσει τις ρυθμιστικές αρχές του Καναδά για να σπρώξει την μεταλλαγμένη ορμόνη της Posillac για τις αγελάδες που αυξάνει κατά λίγο την παραγωγή γάλακτος εις βάρος της υγείας τους και πιθανόν και των καταναλωτών.

-Η πρακτική των gene terminators, δηλαδή μεταλλαγμένων σπόρων που δημιουργούν φυτά που δεν μπορούν να δώσουν γόνιμους σπόρους, οδήγησε χιλιάδες αγροτικές οικογένειες στην Ινδία σε εξαθλίωση, απώλεια εισοδημάτων και περιουσιών και σε επιδημίες αυτοκτονιών.

-Με των αριθμό των απαραίτητων για τη διαιώνιση της ζωής στον πλανήτη μελισσών σε περιοχές του πλανήτη, ανάμεσα σε άλλα ίσως και λόγω των μεταλλαγμένων καλλιεργειών και με πολύ μεγαλύτερη βεβαιότητα, λόγω των συζευγμένων με αυτά ζιζανιοκτόνων και εντομοκτόνων, η Monsanto αγοράζει το 2012, έναν από τους λίγους υγιείς οργανισμούς για την προστασία, την Beelogic. Ο λύκος εξαγόρασε το τσομπανόσκυλο.

Για όλα αυτά και πολλά παραπάνω, οικολογικές οργανώσεις και ενώσεις καταναλωτών, έφεραν την υπόθεση Monsanto στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, στη Χάγη, που θα εξετάσει αυτό τον μήνα την κατηγορία για «οικοκτονία», για εκτεταμένες δηλαδή καταστροφές στο περιβάλλον.

Τα νέα μπορεί να είναι καλά, απίθανο είναι να σταματήσουν τις δυσοίωνες εξελίξεις, καθώς ο κορπαρατισμός, η κατάσταση δηλαδή εκείνη στην οποία την εξουσία έχουν όχι οι πολίτες, ούτε τα κοινοβούλια, ούτε οι βασιλείς αλλά οι πολυεθνικές, όχι μόνο ενισχύεται αλλά παρουσιάζεται ως η μόνη λύση καθώς τα εθνικά κράτη αποδυναμώνονται οικονομικά κι αναγκάζονται να παραχωρούν διαρκώς πόρους και περιουσία σε ιδιωτικά συμφέροντα ενώ οι κυβερνήσεις έχουν από καιρό αλωθεί από ισχυρά λόμπι.

Κι εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε την υποκρισία της ΕΕ στο όλο θέμα. Ενώ λαοί υποχρεώνονται σε σκληρή λιτότητα, οι μεγάλες εταιρίες επωφελούνται από το πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης του κεντρικού τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι. Έτσι, ενώ από τη μία μεριά η ΕΕ πολεμά μέχρι σήμερα τα μεταλλαγμένα συμφέροντα, από την άλλη πόρτα τα διευκολύνει πλέον, διευκολύνοντας για παράδειγμα την Bayer έστω κι έμμεσα στην εξαγορά της Monsanto και δημιουργώντας έναν δούρειο ίππο και πολιορκητικό κριό παράλληλα, εντός της ΕΕ.

Η εξαγορά της Monsanto από την Bayer είναι μια μόνο από τις εξελίξεις που αν δεν σταματηθούν θα οδηγήσουν σε έναν απόλυτα ολιγοπωλιακό έλεγχο της αγροτικής παραγωγής στον πλανήτη, εξαφανίζοντας εκατομμύρια μικρομεσαίους αγρότες και υποδουλώνοντας τους υπολοίπους, οδηγώντας σε έναν τεχνοαγρομεσαίωνα με τεράστιες επιπτώσεις στη βιοποικιλότητα και τεράστιους κινδύνους από τη διασπορά μεταλλαγμένων γονιδίων στα οικοσυστήματα του πλανήτη:

Το Φεβρουάριο του 2016 ο ελβετικός κολοσσός Syngenta εξαγοράστηκε από την κρατική China National Chemical Corp έναντι του ποσού των 44 δις.

Συγχώνευση επιδιώκουν κι οι αμαρτωλοί κολοσσοί Dow Chemical Co. και DuPont Co.

Ας δούμε λοιπόν ποιος θα ελέγχει τι, όσον αφορά την αγροτική παραγωγή, εφόσον ολοκληρωθούν αυτές οι εξαγορές και τι μερίδιο αγοράς θα έχουν οι συγχωνευμένοι κολοσσοί:

Στο αμερικάνικο καλαμπόκι η DuPond/Dow θα έχει το 41% με την Bayer/Monsanto να έχει το 36%. 

Στα ζιζανιοκτόνα η Bayer/Monsanto θα έχει το 34%, η Syngenta/ China National Chemical Group το 25% και η DuPond/Dow το 19%.

Στα εντομοκτόνα η Bayer/Monsanto θα έχει το 23%, η Syngenta/ China National Chemical Group ένα 23% ακόμη κι η Dupond/Dow το 19%.

Στην όλη εικόνα θα πρέπει να προστεθεί η απαξίωση των τιμών της αγροτικής γης και η μαζική εξαγορά της από μεγιστάνες του πλούτου, που σημαίνει όχι μόνο λιγότερους και περισσότερο εξαρτημένους αγρότες αλλά και λιγότερη αγροτική γη για αυτούς. Ένας νέος φεουδαλισμός ξημερώνει.

Επιστρέφοντας στο θέμα των συγχωνεύσεων, ο υποψήφιος για το χρίσμα των δημοκρατικών, Bernie Sanders, δήλωσε πως αυτές αποτελούν απειλή για όλους τους αμερικανούς.

«Αυτές οι συγχωνεύσεις ενισχύουν τα κέρδη τεράστιων εταιριών, κι αφήνουν τους Αμερικάνους να πληρώνουν ακόμη ακριβότερες τιμές» δήλωσε ο γερουσιαστής.

Αλλά ο Sanders δε θα είναι ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ καθώς την προεδρία διεκδικούν οι Clinton και Tramp, με την Clinton να έχει τοπικό επιτελάρχη λομπίστα της Monsanto, να έχει δουλέψει ως δικηγόρος σε νομική εταιρία που είχε πελάτη την Monsanto, την Monsanto να έχει δώσει δωρεές έως και ενός εκατομμυρίου και με την Dow Chemical να έχει δώσει έως και πέντε εκατομμύρια στο Clinton Foundation.

Όσο επικίνδυνες κι αν είναι αυτές οι συγχωνεύσεις για τους αμερικανούς, για τους Ευρωπαίους η εξαγορά της Monsanto από την Bayer είναι ακόμη περισσότερο.

Κι αυτό γιατί η Ευρώπη για δεκαετίες αντιστεκόταν επιτυχώς στα μεταλλαγμένα και στον αμερικάνικο τρόπο παραγωγής και διατροφής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι ΗΠΑ είναι ο πρωταθλητής στις τροφικές δηλητηριάσεις στον δυτικό κόσμο με τα κρούσματα να είναι αναλογικά 700% περισσότερα από ότι π.χ. στη Γαλλία.

Κι αυτό είναι το λιγότερο των δεινών που μας περιμένουν αν επιτραπεί από τους πολίτες και τις αρμόδιες αρχές η ήδη συμφωνημένη εξαγορά της Monsanto από την Bayer.

Όπως είπαμε. Ο τεχνοαγρομεσαίωνας ξημερώνει.

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι εκτός από ανατρεπτικός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: «Τι δεν σας λένε οι γιατροί», 2009, «Θανάσιμες Θεραπείες. 2011» και «Παρά Φύση», 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο).

 

Πέτρος Αργυρίου

 


[1] Blasts and Fires Wreck Texas City of 15,000; 300 to 1,200 Dead; Thousands Hurt, Homeless; Wide Coast Area Rocked, Damage in Millions, The New York Times, 17 April 1947

[2] Vietnam's war against Agent Orange By Tom Fawthrop, BBC.co.uk 14 June 2004