Σύμφωνα με νέα μελέτη, το εμβόλιο κατά του HPV, για την προστασία από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, δεν λειτουργεί.

Τα δύο κύρια εμβόλια για τον HPV, Gardasil και Cervarix, είναι γνωστά για τη δράση τους για ανωμαλίες του τραχήλου της μήτρας. Αυτές οι καλοήθεις ανωμαλίες - οι οποίες είναι γνωστές ως χαμηλού βαθμού αλλοιώσεις του τραχήλου της μήτρας - επιλύονται αυθόρμητα, χωρίς να προχωρήσουν σε κάτι πιο σοβαρό, ανεξάρτητα από το αν το άτομο είχε κάνει το εμβόλιο HPV (ανθρώπινου θηλωματοϊού).

Οι μελέτες που διερευνούν την αποτελεσματικότητα των εμβολίων θα έπρεπε να έχουν επικεντρωθεί αποκλειστικά σε υψηλού βαθμού ασθένειες του τραχήλου της μήτρας που συχνά γίνονται καρκινικές, αλλά μόνο μετά από 10 χρόνια, λένε ερευνητές από τα πανεπιστήμια των Newcastle και Queen Mary.

Οι ερευνητές εξέτασαν ξανά 12 μελέτες που είχαν αξιολογήσει την αποτελεσματικότητα των δύο εμβολίων. Όχι μόνο οι μελέτες περιελάμβαναν τις χαμηλού βαθμού ανωμαλίες του τραχήλου της μήτρας, αλλά είχαν επίσης εξετάσει δείγματα τραχήλου κάθε έξι έως δώδεκα μήνες, αντί των συνηθέστερων 36 μηνών, κι έτσι έλαβαν πολλές περισσότερες περιπτώσεις καλοήθων ανωμαλιών.

Η ερευνήτρια Claire Rees δήλωσε: "Βρήκαμε ανεπαρκή δεδομένα για να καταλήξουμε σαφώς στο συμπέρασμα ότι το εμβόλιο HPV αποτρέπει τις ανώμαλες κυτταρικές αλλαγές". Με άλλα λόγια, δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι τα εμβόλια λειτουργούσαν.

Αντίθετα, οι γυναίκες θα πρέπει να επιλέγουν την τακτική εξέταση ΠΑΠ ως αποτελεσματικότερο τρόπο προστασίας από τον καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, λένε.

Μία ακόμα απόδειξη ότι το εμβόλιο μπορεί να μην λειτουργεί οφείλεται στην είδηση ότι τα ποσοστά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας αυξάνονται δραματικά μεταξύ των γυναικών στην ηλικία των 20. Υπήρξε αύξηση κατά 54 τοις εκατό των περιπτώσεων στο Ηνωμένο Βασίλειο κατά την τελευταία δεκαετία, η οποία, σύμφωνα με τους βρετανούς ερευνητές οφείλεται στην πτώση του ποσοστού γυναικών που κάνουν το τεστ. Από το 2010, τα ποσοστά έχουν μειωθεί κατά περίπου 8%. Τα εμβόλια κατά του HPV εισήχθησαν το 2008.


Πηγή: Journal of the Royal Society of Medicine_2020

Η έρευνα όπως δημοσιεύτηκε

Σχετικά με το Newcastle University

 

Όπως αναφέρει μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο Cell Reports, τα αντιβιοτικά που είναι αρκετά ισχυρά για να εξαλείψουν τα βακτήρια του εντέρου μπορούν επίσης να σταματήσουν την ανάπτυξη νέων εγκεφαλικών κυττάρων στον ιππόκαμπο, ένα τμήμα του εγκεφάλου που σχετίζεται με τη μνήμη. Οι ερευνητές αποκάλυψαν επίσης μια ένδειξη για το γιατί ένας τύπος λευκών αιμοσφαιρίων φαίνεται να δρα ως επικοινωνιακός παράγοντας μεταξύ του εγκεφάλου, του ανοσοποιητικού συστήματος και του εντέρου.

«Βρήκαμε ότι η παρατεταμένη θεραπεία με αντιβιοτικά μπορεί να επηρεάσει τη λειτουργία του εγκεφάλου», αναφέρει η επικεφαλής της μελέτης, Susanne Asu Wolf από το Κέντρο Μοριακής Ιατρικής Max-Delbrueck στο Βερολίνο της Γερμανίας. «Όμως τα προβιοτικά και η άσκηση μπορούν να εξισορροπήσουν την πλαστικότητα του εγκεφάλου και πρέπει να θεωρηθούν ως μια πραγματική επιλογή θεραπείας.»

Η Wolf αρχικά είδε στοιχεία ότι το ανοσοποιητικό σύστημα θα μπορούσε να επηρεάσει την υγεία και την ανάπτυξη των εγκεφαλικών κυττάρων μέσω της έρευνας σε κύτταρα Τα, σχεδόν πριν από 10 χρόνια. Αλλά υπήρξαν λίγες μελέτες που έβρισκαν σύνδεση από τον εγκέφαλο στο ανοσοποιητικό σύστημα και πίσω στο έντερο.

Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές έδωσαν σε μια ομάδα ποντικών αρκετά αντιβιοτικά για να απαλλαγούν σχεδόν από εντερικά μικρόβια. Σε σύγκριση με τα ποντίκια που δεν είχαν πάρει αντιβιοτική αγωγή, τα ποντίκια που έχασαν τα φιλικά βακτήρια του εντέρου τους παρουσίασαν χειρότερα τεστ μνήμης και έδειξαν απώλεια νευρογένεσης (νέα εγκεφαλικά κύτταρα) σε ένα τμήμα του ιππόκαμπού τους που τυπικά παράγει νέα εγκεφαλικά κύτταρα καθ’ όλη τη διάρκεια ζωής ενός ατόμου. Την ίδια στιγμή που οι ποντικοί παρουσίαζαν απώλεια μνήμης και νευρογένεσης, η ερευνητική ομάδα ανίχνευσε χαμηλότερο επίπεδο λευκών αιμοσφαιρίων (ειδικά μονοκύτταρα) που επισημάνθηκαν με Ly6Chi μακροφάγα στον εγκέφαλο, στο αίμα και στο μυελό των οστών. Έτσι, οι ερευνητές εξέτασαν αν ήταν πράγματι τα μονοκύτταρα Ly6Chi πίσω από τις αλλαγές στην νευρογένεση και τη μνήμη.

Σε ένα άλλο πείραμα, η ερευνητική ομάδα συνέκρινε τα ποντίκια που δεν είχαν πάρει αγωγή με ποντίκια που είχαν υγιή επίπεδα βακτηρίων εντέρου αλλά χαμηλά επίπεδα Ly6Chi είτε λόγω γενετικής είτε λόγω θεραπείας με αντισώματα που στοχεύουν κύτταρα Ly6Chi. Και στις δύο περιπτώσεις, τα ποντίκια με χαμηλά επίπεδα Ly6Chi εμφάνισαν τα ίδια προβλήματα μνήμης και νευρογένεσης όπως τα ποντίκια στο άλλο πείραμα που είχαν χάσει τα βακτήρια του εντέρου. Επιπλέον, όταν οι ερευνητές υποκατέστησαν τα επίπεδα Ly6Chi σε ποντίκια που έλαβαν αντιβιοτικά, τότε η μνήμη και η νευρογένεση βελτιώθηκαν.

«Για μας ήταν εντυπωσιακό ότι βρήκαμε αυτά τα κύτταρα Ly6Chi που ταξιδεύουν από την περιφέρεια στον εγκέφαλο και αν υπάρχει κάτι κακό στο μικροβίωμα, τα Ly6Chi λειτουργούν ως κύτταρα επικοινωνίας», λέει η Wolf.

Ευτυχώς, οι δυσμενείς παρενέργειες των αντιβιοτικών θα μπορούσαν να διορθωθούν. Τα ποντίκια που έλαβαν προβιοτικά ή που ασκούνταν σε τροχό μετά τη λήψη αντιβιοτικών ανέκτησαν μνήμη και νευρογένεση. «Το μέγεθος της δράσης των προβιοτικών στα κύτταρα Ly6Chi, τη νευρογένεση και τη γνωστική ικανότητα με εντυπωσίασαν», λέει.

Όμως ένα αποτέλεσμα στο πείραμα έθεσε περισσότερες ερωτήσεις σχετικά με τα βακτήρια του εντέρου και τη σχέση μεταξύ Ly6Chi και εγκεφάλου. Ενώ τα προβιοτικά βοήθησαν τα ποντίκια να ανακτήσουν τη μνήμη, οι μεταμοσχεύσεις κοπράνων για την αποκατάσταση ενός υγιούς μικροβιώματος του εντέρου δεν είχαν αποτέλεσμα.

«Ήταν έκπληξη το γεγονός ότι το φυσιολογικό μόσχευμα κοπράνων αποκαθιστούσε ευρέως τα βακτήρια του εντέρου, αλλά δεν ανακτούσε τη δυνατότητα νευρογένεσης», λέει η Wolf. «Αυτό μπορεί να είναι υπαινιγμός για την άμεση επίδραση των αντιβιοτικών στη νευρογένεση χωρίς να χρησιμοποιηθεί η παράκαμψη μέσω του εντέρου. Για να το αποκρυπτογραφήσουμε αυτό μπορούμε να δώσουμε αντιβιοτικά σε απαλλαγμένα από βακτήρια ποντίκια χωρίς χλωρίδα του εντέρου και να δούμε τι είναι διαφορετικό».

Στο μέλλον, οι ερευνητές ελπίζουν επίσης να δουν περισσότερες κλινικές δοκιμές που θα διερευνήσουν εάν οι προβιοτικές θεραπείες βελτιώνουν τα συμπτώματα σε ασθενείς με νευροεκφυλιστικές και ψυχιατρικές διαταραχές. «Θα μπορούσαμε να μετρήσουμε το αποτέλεσμα στη διάθεση, τα ψυχιατρικά συμπτώματα, τη σύνθεση του μικροβιώματος και τη λειτουργία των ανοσοκυττάρων πριν και μετά την προβιοτική θεραπεία», αναφέρει η Wolf.


Πηγή: Cell Press

Βιβλιογραφία μελέτης:

Möhle, Mattei, and Heimesaat et al. Ly6Chi Monocytes Provide a Link between Antibiotic-Induced Changes in Gut Microbiota and Adult Hippocampal NeurogenesisCell Reports, 2016 DOI: 10.1016/j.celrep.2016.04.074

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020 08:55

Αποτοξίνωση και ανανέωση

Οι πικρές ουσίες ήταν ανέκαθεν μέρος της διατροφής των ανθρώπων. Αυτό το διατροφικό δεδομένο έχει διαταραχθεί τα τελευταία τουλάχιστον 50 χρόνια. Η συνήθεια πλέον της γλυκιάς γεύσης μας έχει οδηγήσει στην απομάκρυνση αλλά και στην αποφυγή της φυσικής πικρής ουσίας. Με την παροχή των πικρών ουσιών ως επιπρόσθετο στοιχείο στη δίαιτα, η απώλεια αυτή μπορεί να αντισταθμιστεί.

Τα πικρά συστατικά στη διατροφή μας έχουν πολλά και ανεκτίμητα πλεονεκτήματα, γιατί συντελούν στη δημιουργία της αίσθησης του κορεσμού με αποτέλεσμα να καταναλώνουμε μικρότερες μερίδες φαγητού. Συντελούν, επίσης, χάρη στην έντονη γεύση τους, στην επίσπευση της έκκρισης των πεπτικών υγρών, με αποτέλεσμα να δημιουργείται πιο γρήγορα η αίσθηση του κορεσμού.

Η πικρή γεύση οδηγεί, εκτός από τα παραπάνω, και από μόνη της στον περιορισμό της όρεξης για φαγητό. Τα γλυκά και τα μη πικρά φαγητά, αντιθέτως, αυξάνουν τη διάθεση για περισσότερη τροφή. Επιπλέον, οι πικρές τροφές έχουν πολύ λιγότερες θερμίδες από τις γλυκές. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος τα γλυκά παχαίνουν, ενώ οι πικρές ουσίες οδηγούν σε χαμηλότερο βάρος. Έχει διαπιστωθεί άλλωστε ότι πολλά πικρά συστατικά στη διατροφή μας συντελούν στο μεταβολισμό του λίπους των τροφών και όχι στην αποθήκευσή του.

Η συστηματική λήψη πικρών ουσιών, ενδυναμώνει το ήπαρ, βελτιώνει το μεταβολισμό και με αυτό τον τρόπο, μειώνει και τις τιμές της χοληστερίνης. Η επιταχυμένη μετατροπή της τροφής σε ενέργεια, μέσω των πικρών βοτάνων, επηρεάζει θετικά και τα νεφρά, οδηγώντας στην μείωση των τιμών του σακχάρου.

Μέσω της βελτίωσης της απορρόφησης της βιταμίνης Β12 από το πεπτικό σύστημα, οι πικρές ουσίες υποστηρίζουν μεταξύ άλλων την παραγωγή ερυθρών και αίματος. Προάγουν επιπλέον, και την απορρόφηση των λιποδιαλυτών βιταμινών Α, D, Ε και Κ, όπως επίσης και του σιδήρου.

Συγκεκριμένα υπάρχει μια σειρά από αποτοξινωτικά βότανα, οι επιμέρους ιδιότητες και δράσεις των οποίων είναι:

  • Αχιλλέα: Βελτιώνει την πέψη και έχει αιμοστατικές ιδιότητες. Επίσης παρουσιάζει σπασμολυτική, διουρητική και αντιφλεγμονώδη δράση.
  • Γεντιανή: Οι πικρές ουσίες της Γεντιανής διεγείρουν την έκκριση σίελου, των υγρών του στομάχου και της χολής, ενώ έχει και αντιφλεγμονώδη δράση επί των κλειστών κοιλοτήτων.
  • Λυκίσκος: Βοηθά σε νευρικούς πόνους, καταπραΰνει την νευρικότητα και τις φλεγμονές του εντερικού βλενογόννου. Έχει σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση ενοχλήσεων της περιόδου και της κλιμακτηρίου, σε παθήσεις κύστης και νεφρών.
  • Φασκόμηλο: Χρησιμοποιείται με καλά αποτελέσματα σε διαταραχές της γαστρεντερικής οδού (αέρια, ανορεξία, διάρροια, εντερίτιδα), στην έντονη εφίδρωση (π.χ. κλιμακτήριος), όπως και φλεγμονές.
  • Κενταύρια: Ενεργοποιεί την έκκριση στομαχικών οξέων και πεπτικών ενζύμων, προάγει τη λειτουργία του πεπτικού συστήματος, βοηθά στην ανορεξία, στη δυσπεψία και έχει αντιφλεγμονώδη δράση.
  • Αρτεμισία: Χρησιμεύει στην αντιμετώπιση της μολυσματικής διάρροιας και έχει δράση ενάντια σε εντερικά παράσιτα και βακτήρια. Παραδοσιακά χρησιμοποιήθηκε κατά της ελονοσίας και εμπύρετων νοσημάτων.
  • Πράσινο τσάι: Έχει αντιοξειδωτική δράση, εμποδίζει την αθηροσκλήρωση, ενώ βελτιώνει τον δείκτη της χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων. Διεγείρει το ανοσοποιητικό σύστημα, προσφέρει προστασία από κακοήθειες, δυσπλασίες, μολύνσεις.

Ο συνδυασμός των παραπάνω ουσιών έχει πολλαπλάσια συνεργική δράση από ό,τι μεμονωμένα το κάθε βότανο. Έτσι επιτυγχάνει αποτελεσματικά την αποτοξίνωση, τόσο σε λειτουργικό/οργανικό επίπεδο όσο και σε κυτταρικό επίπεδο. Βελτιώνει την ποιότητα του αίματος (pH, καλύτερη οξυγόνωση) και έχει άμεσα αντιληπτή δράση σε γαστρικά, εντερικά και ηπατικά προβλήματα. Αποτοξινώνει το ήπαρ, βελτιώνει τη λειτουργία της χολής και του παγκρέατος και ομαλοποιεί τις λειτουργικές και οργανικές διαταραχές του γαστρεντερικού συστήματος. Επίσης έχει θετική δράση στην απώλεια βάρους καθώς ενεργοποιεί τον μεταβολισμό.

Πολλές από τις αυτοάνοσες ασθένειες προκαλούνται ή επιδεινώνονται από σιωπηλές λοιμώξεις. Η Palmer Kippola εξηγεί το πώς μπορεί κανείς να τις ξεφορτωθεί.

Ενώ ήταν ακόμα στην ιατρική σχολή, ο Ι.Τ. βρισκόταν στο επίκεντρο ενός οικογενειακού δράματος που του δημιούργησε το είδος του στρες που κλόνισε το ανοσοποιητικό του σύστημα. Ο Ι.Τ. ανέπτυξε ένα αρκετά σοβαρό είδος γρίπης, η οποία πιστεύει ότι μπορεί να ήταν λοιμώδης μονοπυρήνωση που προκλήθηκε από τον ιό Epstein-Barr.

Η γρίπη ή η λοιμώδης μονοπυρήνωση με τη σειρά της πυροδότησε πλήθος εξουθενωτικών και μακροχρόνιων φλεγμονωδών διαταραχών που περιλαμβάνουν ινομυαλγία, μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα και σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.

Η θυρεοειδίτιδα Hashimoto της Τ.Ρ. μπορεί να προκλήθηκε από μια σειρά αγχωδών περιστατικών, όπως ο απροσδόκητος θάνατος της μητέρας της και ένα σοβαρό ατύχημα με ποδήλατο. Η T. δεν ανάρρωσε εντελώς, μέχρι να εκκαθαρίσει πλήθος λοιμώξεων του εντέρου, συμπεριλαμβανομένου του ελικοβακτηρίδιου του πυλωρού, του κλωστρίδιου και της γιαρδίασης.

Ο γνωστός ειδικός στα αυτοάνοσα Aristo Vojdani πιστεύει ότι η καταστροφική ρευματοειδής αρθρίτιδα της μητέρας του προκλήθηκε δεκαετίες νωρίτερα μετά από στοματική χειρουργική που μετέδωσε μικρόβια λόγω σοβαρής ουλίτιδας στην κυκλοφορία του αίματος. Ο Δρ Vojdani είναι σίγουρος ότι η μητέρα του θα είχε αποφύγει την αρθρίτιδα εάν η ουλίτιδα είχε αντιμετωπιστεί με αντιβιοτικά πριν από τη χειρουργική επέμβαση.

Δεν οδηγούν όλες οι λοιμώξεις σε αυτοάνοση διαταραχή, ωστόσο αυτά τα παραδείγματα υπογραμμίζουν τη συνεργιστική φύση των λοιμώξεων και των αυτοάνοσων παθήσεων. Ένας αυξανόμενος αριθμός μελετών αποκαλύπτει ότι οι χρόνιες μολύνσεις από βακτήρια, ιούς, παράσιτα και μύκητες μπορεί να είναι η κύρια περιβαλλοντική διέγερση για αυτοάνοσες διαταραχές.

Ομοίως, πολλοί επαγγελματίες υγείας που αντιμετωπίζουν αυτοάνοσες ασθένειες έχουν παρατηρήσει ότι συχνά μια κρυμμένη λοίμωξη προηγείται της αρχικής αυτοάνοσης επίθεσης ή εμφανίζεται ευκαιριακά όταν αποδυναμωθεί το ανοσοποιητικό σύστημα. Ένα θεραπευτικό πρόγραμμα για αυτοάνοσο νόσημα μπορεί να είναι ελλιπές αν δεν διαθέτει σχέδιο για την εκκαθάριση λοιμώξεων.

H στενή σχέση μεταξύ λοιμώξεων και αυτοάνοσων διαταραχών:

  • Μελέτη διαπίστωσε ότι το 70% των ασθενών με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης είχε μια ενεργή λοίμωξη από τον ιό του έρπητα, σε αντίθεση με το 20% των υγιών ατόμων της ομάδας ελέγχου.1
  • Σε μια δοκιμή 114 ατόμων, ένα βακτήριο που ονομάζεται Prevotella copri ήταν παρόν στο έντερο στο 75% των ανθρώπων με ρευματοειδή αρθρίτιδα, σε σύγκριση με μόνο το 21% των υγιών ατόμων της ομάδας ελέγχου.2
  • Μελέτη έδειξε μια 40-πλάσια αύξηση στο ιικό φορτίο του ιού Epstein-Barr -που συνήθως εμφανίζεται ως μονοπυρήνωση - σε ανθρώπους με λύκο σε σύγκριση με τους υγιείς της ομάδας ελέγχου.3
  • Μια μελέτη που εξετάζει τον επιπολασμό των αντισωμάτων (ένδειξη έκθεσης) στο Yersinia enterocolitica, μια τροφική λοίμωξη, διαπίστωσε ότι ήταν 14 φορές υψηλότερος σε άτομα με θυρεοειδίτιδα Hashimoto από ό, τι σε άτομα στις ομάδες ελέγχου.4
  • Μια μακροχρόνια μελέτη διαπίστωσε ότι ο ισχυρότερος γνωστός παράγοντας κινδύνου για τη σκλήρυνση κατά πλάκας είναι η μόλυνση από τον ιό Epstein-Barr. Σε σύγκριση με τα υγιή άτομα, ο κίνδυνος εμφάνισης σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι περίπου 15 φορές μεγαλύτερος μεταξύ των ατόμων που έχουν μολυνθεί με τον ιό Epstein-Barr στην παιδική ηλικία και περίπου 30 φορές μεγαλύτερος μεταξύ εκείνων που έχουν μολυνθεί με τον ιό στην εφηβεία ή αργότερα στη ζωή.5

Περισσότερο από το 90% των ενηλίκων έχουν κάποια μορφή ερπητοϊού, αλλά μόνο το 20% αναπτύσσει μια αυτοάνοση κατάσταση. Έτσι, αν οι λοιμώξεις είναι κοινές, αλλά οι αυτοάνοσες παθήσεις λιγότερο, γιατί κάποιοι άνθρωποι επηρεάζονται σοβαρά ενώ άλλοι παραμένουν αλώβητοι; Όλα καταλήγουν στην υγεία του ανοσοποιητικού συστήματος.

Ο δρόμος προς την ασθένεια: ένα δυσλειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα

Το ανοσοποιητικό μας σύστημα είναι οι ένοπλες δυνάμεις μας, υπεύθυνες για την προστασία μας από τους επιβλαβείς εισβολείς. Όταν λειτουργεί σωστά, είμαστε ανθεκτικοί σε λοιμώξεις όπως το κοινό κρυολόγημα και ακόμη και η νόσος του Lyme.

Όμως με φλεγμονώδεις παράγοντες του τρόπου ζωής μας όπως η κακή διατροφή, ο κακός ύπνος, η έλλειψη άσκησης, το υπερβολικό άγχος και οι περιβαλλοντικές τοξίνες, το ανοσοποιητικό μας σύστημα επιβαρύνεται και δεν λειτουργεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής μας συχνά επιβαρύνει το ανοσοποιητικό σύστημα, καθιστώντας μας πιο επιρρεπείς σε ανοσολογική δυσλειτουργία, λοιμώξεις και αυτοάνοσες παθήσεις.

Ένα δυσλειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα αποτελεί γόνιμο έδαφος για μολύνσεις. Και όταν το ανοσοποιητικό σύστημα δημιουργεί μια αντίδραση σε μια λοίμωξη, παράγει μια τεράστια ποσότητα φλεγμονής, η οποία δημιουργεί το αρχικό περιβάλλον για να εμφανιστούν ή να επιδεινωθούν αυτοάνοσες ασθένειες.

Οι γυναίκες είναι πιο ευάλωτες στις συνέπειες των λοιμώξεων από τους άνδρες. Το σώμα των γυναικών αναπτύσσει ταχύτερη και ισχυρότερη ανοσολογική επίθεση για να καθαρίσει τις λοιμώξεις - και η προκύπτουσα φλεγμονή που πλημμυρίζει το σύστημά τους αυξάνει τον κίνδυνο αυτοάνοσων προβλημάτων.6

Πέραν του φύλου, οι ακόλουθοι παράγοντες εξασθενούν το ανοσοποιητικό και, σε συνδυασμό, αυξάνουν τον κίνδυνο λοιμώξεων και αυτοάνοσων παθήσεων:

Φλεγμονή: Οι πηγές φλεγμονής περιλαμβάνουν τα σπορέλαια, τα επεξεργασμένα, τυποποιημένα και τα τηγανητά τρόφιμα, τις διατροφικές ανεπάρκειες, τον κακό ύπνο, την έλλειψη άσκησης, τις τοξικές ουσίες, το χρόνιο άγχος και, φυσικά, τις λοιμώξεις.

Αντοχή στην ινσουλίνη: Οι άνθρωποι που εμφανίζουν αντίσταση στην ινσουλίνη, οι προδιαβητικοί και οι διαβητικοί είναι πιο επιρρεπείς σε λοιμώξεις.

Ανισορροπία ορμονών: Ορμονικές διαταραχές όπως αυτές που εμφανίζονται κατά τη διάρκεια της εφηβείας, στην εγκυμοσύνη, κατά την προεμμηνόπαυση, την εμμηνόπαυση, η θυρεοειδική δυσλειτουργία, η αντίσταση στην ινσουλίνη και η κυριαρχία των οιστρογόνων (μια ανισορροπία μεταξύ των επιπέδων οιστρογόνων και προγεστερόνης) δημιουργούν ένα γόνιμο περιβάλλον για μολύνσεις.

Υπομεταβολισμός: Η γήρανση, ο υπολειτουργικός θυρεοειδής και / ή ένα βαρύ τοξικό φορτίο μπορεί να προκαλέσει αργό (υπο-)μεταβολισμό, ο οποίος αποδυναμώνει την ανοσολογική απόκριση, μειώνει τη θερμοκρασία του σώματος και μας καθιστά πιο ευάλωτους σε όλους τους τύπους λοίμωξης.

Πώς οι λοιμώξεις οδηγούν σε αυτοάνοση επίθεση

Ο μοριακός μιμητισμός είναι ένας από τους πιο συνηθισμένους τρόπους που μια λοίμωξη προκαλεί αυτοάνοση απάντηση. Όπως υποδηλώνει το όνομα, ο μοριακός μιμητισμός εμφανίζεται κάθε φορά που ξένες πρωτεΐνες από μολυσματικούς παράγοντες, τοξίνες ή ακόμα και τρόφιμα έχουν παρόμοια ή πανομοιότυπη δομή με τον ανθρώπινο ιστό.

Για παράδειγμα, η κοινή βακτηριακή μόλυνση Yersinia enterocolitica έχει την ίδια αλληλουχία μοριακών πρωτεϊνών με τον ιστό του θυρεοειδούς, έτσι όταν το ανοσοποιητικό σύστημα στοχεύει το Yersinia, επιτίθεται επίσης κατά λάθος στον θυρεοειδή.

Η μοριακή δομή του Streptococcus pyogenes, η οποία προκαλεί την αρκετά κοινή λοίμωξη από στρεπτόκοκκο, μοιάζει με τη μυοσίνη του καρδιακού ιστού και μπορεί να οδηγήσει σε αυτοάνοσες καρδιακές παθήσεις και πολλοί ιοί, συμπεριλαμβανομένων του coxsackie Β, της ερυθράς και του ερπητοϊού μπορούν να μιμηθούν τα κύτταρα των παγκρεατικών νησίδων και να οδηγήσουν σε διαβήτη τύπου 1.

Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν πολλοί απλοί τρόποι για να βοηθήσετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα να ανακτήσει τις δυνάμεις του. Καθώς βελτιώνετε το μεταβολισμό σας και υιοθετείτε συνήθειες υγιεινού τρόπου ζωής, θα βοηθήσετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα ώστε να μπορεί συχνά να εξαλείψει - ή τουλάχιστον να μειώσει την έκταση - επίμονων μολύνσεων από μόνο του. Όταν εργάζεστε προληπτικά καθαρίζοντας τις λοιμώξεις, κάνετε ένα κρίσιμο βήμα στην αντιστροφή και την πρόληψη αυτοάνοσων παθήσεων.

Ποιες λοιμώξεις προκαλούν συγκεκριμένες ασθένειες;

Παρακάτω αναφέρονται μερικές από τις τυπικές λοιμώξεις που σχετίζονται με τις πιο κοινές αυτοάνοσες διαταραχές. Εάν η αυτοάνοση ασθένειά σας δεν περιλαμβάνεται στη λίστα, πραγματοποιήστε τη δική σας έρευνα αναζητώντας ηλεκτρονικά "[αυτοάνοση πάθηση] και λοιμώξεις" για να μάθετε ποιες συγκεκριμένες λοιμώξεις μπορεί να συνδέονται με την δική σας πάθηση.

Μπορεί να χρειαστεί να συζητήσετε αυτές τις πληροφορίες με το γιατρό σας, ή μπορεί να είναι μια καλή ευκαιρία να βρείτε και να εργαστείτε με έναν ολιστικό ιατρό που είναι ειδικευμένος σε αυτόν τον τομέα.

Νόσος του Alzheimer: Borrelia burgdorferi που προκαλεί νόσο του Lyme, Helicobacter pylori, χλαμύδια, κυτταρομεγαλοϊός (CMV), ιός έρπητα (ΗΗV)-1, Porphyromonas gingivalis και άλλες λοιμώξεις του στόματος.

Κοιλιοκάκη: Αδενοϊός, εντεροϊός, ιός ηπατίτιδας C, ροταϊός και ρεοϊός.

Νόσος του Crohn: Yersinia enterocolitica, Campylobacter jejuni, Escherichia coli.

Φλεγμονώδης νόσος του εντέρου: ιός Epstein-Barr (EBV), Klebsiella pneumoniae, Candida albicans και βακτηριακή υπερανάπτυξη του λεπτού εντέρου (SIBO).

Νόσος του Grave: Η. Pylori, EBV, Υ. Enterocolitica, HHV-6, και HHV-7, παρβοϊός Β19, Εντεροβακτήριο, C. jejuni.

Θυρεοειδίτιδα του Hashimoto: Υ. Enterocolitica, EBV, HHV-6, Η. Pylori, parvovirus Β19, SIBO, ιός ηπατίτιδας C, Β. Burgdorferi, Blastocystis hominis (πρωτόζωο παράσιτο) και C. albicans

Λύκος: Ureaplasma urealyticum και Mycoplasma hominis, EBV, CMV, παρβοϊός Β19, ιός ηπατίτιδας C.

Σκλήρυνση κατά πλάκας: Β. Burgdorferi, χλαμύδια, EBV, HHV-6, ιός ερυθράς, ιός γρίπης, ιός ανθρώπινου θηλώματος και ιός ιλαράς.

Μυαλική εγκεφαλομυελίτιδα / σύνδρομο χρόνιας κόπωσης / ινομυαλγία: Β. Burgdorferi, Mycoplasma, HHV-6, EBV, CMV.

Ψωρίαση: Streptococcus pyogenes, λανθάνουσα λοίμωξη φυματίωσης.

Ρευματοειδής αρθρίτιδα: Β. Burgdorferi, EBV, ιός ηπατίτιδας C, Ε. Coli, Citrobacter, Κ. Pneumoniae, Proteus, parvovirus B19, Mycoplasma, P. gingivalis και άλλες λοιμώξεις του στόματος.

Σύνδρομο Sjogren: EBV.

Σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1: CMV, ιός coxsackie B4, ιός παρωτίτιδας και ιό ερυθράς.

Τι μπορεί να βοηθήσει στην εξάλειψη ή αποτροπή των λοιμώξεων;

Ίσως να είναι δελεαστική η θεωρία ότι η εξάλειψη μιας λοίμωξης μπορεί να δώσει τη λύση σε μια αυτοάνοση πάθηση, αλλά η αντιμετώπιση της λοίμωξης από μόνη της δεν αντιμετωπίζει τους υποκείμενους λόγους που το ανοσοποιητικό σύστημα δεν κατάφερε να αποφύγει την λοίμωξη αυτή εξαρχής.

Το κλειδί για την ανάρρωση από λοιμώξεις είναι η ενίσχυση της αντίστασης του ξενιστή. Για να ενισχύσετε την αντίσταση, πρέπει να έχετε το ανοσοποιητικό σας σύστημα σε καλή κατάσταση. Αυτό συνεπάγεται την αντιμετώπιση όλων των ριζικών αιτίων που σχετίζονται με την αυτοάνοση πάθηση: τροφή, λοιμώξεις, υγεία του εντέρου, ορμονική ισορροπία, τοξίνες και άγχος.

Αυτή η στρατηγική νου-σώματος-πνεύματος μειώνει τη φλεγμονή, αλλάζει τον μεταβολισμό και βελτιστοποιεί το ανοσοποιητικό σύστημα, καθιστώντας το σώμα ένα αφιλόξενο μέρος για λοιμώξεις και ένα ευπρόσδεκτο περιβάλλον για βέλτιστη υγεία.

Οι πρακτικές υγιεινού τρόπου ζωής που παρατίθενται παρακάτω, καθιστούν ευκολότερο και αποτελεσματικότερο για το σώμα να αντιμετωπίζει τις λοιμώξεις.

Αυξήστε το μεταβολισμό σας

Τα άτομα με αυτοάνοσες καταστάσεις συνήθως υποφέρουν από αργό μεταβολισμό - μια κατάσταση εξαντλημένης ενέργειας που ονομάζεται υπομεταβολισμός, με συμπτώματα που περιλαμβάνουν κόπωση, αίσθηση κρύου όλη την ώρα και αδυναμία να χάσουν βάρος παρά την προσπάθειά τους.

Για να αξιολογήσετε εάν είστε υπομεταβολικοί ή όχι, λάβετε τη θερμοκρασία σας τις επόμενες πέντε ημέρες. Εάν η θερμοκρασία σας είναι χαμηλότερη από 37°C πέντε συνεχόμενα πρωινά, μπορεί να είστε υπομεταβολικοί.

Μια υπομεταβολική κατάσταση όχι μόνο μειώνει τη ζωτικότητα, μειώνει την ανθεκτικότητα του ανοσοποιητικού συστήματος και μας κάνει πιο ευάλωτους σε λοιμώξεις.

Για να εξαλείψετε τις μολύνσεις, μπορείτε να βοηθήσετε το σώμα σας να ενισχύσει τη φυσική σας παραγωγή ενέργειας με τις ακόλουθες τεχνικές. Ο στόχος σας είναι να αυξήσετε τη θερμοκρασία σας πιο κοντά στους 37°C κατά την ώρα που ξυπνάτε.

  • Αναπνεύστε βαθιά και αργά αρκετές φορές την ημέρα. Η συνειδητή αναπνοή είναι ένας από τους ευκολότερους και απλούστερους τρόπους για να αυξήσετε το μεταβολισμό σας και να χαλαρώσετε την ίδια στιγμή.

Κάντε μια δοκιμή: Πάρτε 10 συνειδητές αναπνοές με αναλογία 1-4-2: Για παράδειγμα, εισπνεύστε για 4 δευτερόλεπτα, κρατήστε την αναπνοή σας για 16 δευτερόλεπτα και εκπνεύστε για οκτώ δευτερόλεπτα. Κάνετε τρεις γύρους των 10 αναπνοών, μερικές φορές ημερησίως.

  • Χρησιμοποιήστε κόκκινα φώτα από την δύση του ήλιου μέχρι την ανατολή. Τα πρότυπα τεχνητά φώτα εκπέμπουν κύματα μπλε φάσματος, τα οποία, αν εκτεθείτε το βράδυ και νωρίς το πρωί, καταστέλλουν τη μελατονίνη, βλάπτουν τον κιρκαδικό ρυθμό σας και σας κρατούν σε υπομεταβολική κατάσταση.7

Κάντε μια δοκιμή: Αντικαταστήστε τη νυχτερινή σας λάμπα με μια κόκκινη λάμπα LED και πάρτε ένα κόκκινο νυχτερινό φως για τη χρήση του μπάνιου. Κάντε το συνήθεια να εκτίθεστε στον πρωινό ήλιο αμέσως μετά το ξύπνημα.

  • Δοκιμάστε την διαλείπουσα νηστεία (intermittent fasting). Μελέτες επιβεβαιώνουν ότι η αποχή από τη διατροφή με περιοδικότητα για συγκεκριμένες ώρες την μέρα έχει πολυάριθμα οφέλη για την υγεία όπως βελτίωση της ευαισθησίας στην ινσουλίνη, ενίσχυση του μεταβολισμού και των ενεργειακών επιπέδων και μείωση του κινδύνου και ακόμη και συμβολή στην αναστροφή του διαβήτη, των καρδιαγγειακών παθήσεων, του καρκίνου, των αυτοάνοσων παθήσεων και της νόσου του Alzheimer.8

Κάντε μια δοκιμή: Για να ξεκινήσετε ήπια μια νηστεία, μείνετε νηστικοί (δηλαδή μηδενικές θερμίδες) για 15 ώρες μεταξύ δύο γευμάτων π.χ. δείπνου και μεσημεριανού μερικές φορές την εβδομάδα. Ή δοκιμάστε να παραλείψετε το δείπνο μερικές φορές την εβδομάδα και να φάτε μόνο πρωινό και μεσημεριανό γεύμα. Όταν το συνηθίσετε, πειραματιστείτε με μεγαλύτερες νηστείες.

  • Ασκηθείτε. Η άσκηση, ειδικά οι παρακάτω τρεις τύποι, μπορεί να έχει βραχυπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες θετικές επιπτώσεις στο μεταβολισμό σας:
  •  Η προπόνηση με αντιστάσεις με βάρη παράγει ενεργό μυϊκό ιστό, ο οποίος είναι μεταβολικά πιο ενεργός από το λίπος, βοηθώντας σας να κάψετε περισσότερες θερμίδες ακόμα και σε ηρεμία.
  •  Η διαλειμματική προπόνηση ή HIIT (High Interval Training) και η HIRT (High-Intensity Interval Resistance Training), όπως τα γρήγορα προγράμματα στο γυμναστήριο, είναι αποτελεσματικοί τρόποι αύξησης του μεταβολισμού σας.
  •  Η μέτρια cardio προπόνηση με άδειο στομάχι, για παράδειγμα αμέσως μετά το πρωινό ξύπνημα, έχει αποδειχθεί ότι προσφέρει καλύτερα μεταβολικά αποτελέσματα από την άσκηση μετά από το φαγητό.9

Κάντε μια δοκιμή: Ακολουθήστε το 12λεπτο πρωτόκολλο HIIT του Dr. Izumi Tabata, εκτελώντας 20 δευτερόλεπτα άσκησης μέγιστης προσπάθειας (π.χ. σπριντ, αερόβια άσκηση, άλματα) και στη συνέχεια ηρεμώντας για 10 δευτερόλεπτα. Επαναλάβετε οκτώ φορές την ίδια τουτίνα και τελειώσατε! Μπορείτε να βρείτε προπονήσεις Tabata 4 λεπτών και 10 λεπτών για αρχάριους στο YouTube.

  • Κάντε κρύα ντους συχνά για να ενισχύσετε το μεταβολισμό σας. Όπως η νηστεία, η εμβάπτιση με κρύο νερό έχει ένα "ερμητικό" αποτέλεσμα - που σημαίνει ότι ένα μικρό κομμάτι στρες είναι ευεργετικό. Όχι μόνο το κρύο νερό αναγκάζει το σώμα μας να εργάζεται σκληρότερα για να μας κρατήσει ζεστούς, καίγοντας έτσι περισσότερες θερμίδες, ενεργοποιεί επίσης υγιές καφέ λίπος, το οποίο βοηθά στην εξάλειψη του επιβλαβούς λευκού λίπους.

Κάντε μια δοκιμή: Εναλλάξτε 20 δευτερόλεπτα ζεστού και 20 δευτερόλεπτα κρύου νερού στο ντους για λίγα λεπτά. Ή, εάν έχετε πρόσβαση σε κρύο νερό όπως μια μη θερμαινόμενη πισίνα ή ένα ψυχρό ρεύμα, σε θάλασσα ή λίμνη, κάντε μια κρύα βουτιά όσο πιο συχνά γίνεται.

Βοηθήστε το ανοσοποιητικό σύστημα

Το ανοσοποιητικό σύστημα είναι το ισχυρότερο θεραπευτικό σύστημα, όταν λειτουργεί σωστά. Ένα πλήρως λειτουργικό ανοσοποιητικό σύστημα είναι ισορροπημένο και ανθεκτικό, καταπολεμώντας τις λοιμώξεις όταν απαιτείται, χωρίς να αντιδρά υπερβολικά σε τροφές και άλλους ακίνδυνους περιβαλλοντικούς παράγοντες όπως η γύρη ή να επιτίθεται στο σώμα σε μια αυτοάνοση απόκριση.

Ένα ανοσοποιητικό σύστημα που υπολειτουργεί αυξάνει την ευαισθησία σε ασθένειες, όπως κρυολογήματα, μυκητιασικές λοιμώξεις και καρκίνο, ενώ ένα υπερδραστήριο ανοσοποιητικό σύστημα παράγει πάρα πολύ φλεγμονή στο σώμα και είναι επιρρεπές σε υπεραντιδράσεις όπως αλλεργίες και αυτοάνοσες παθήσεις.

Χρόνιες φλεγμονές χαμηλού επιπέδου από κακή διατροφή, συνεχές στρες, έλλειψη (ή υπερβολική) άσκηση και μεγάλο φορτίο περιβαλλοντικών τοξινών μπορεί να προκαλέσουν ανισορροπία στο ανοσοποιητικό σύστημα, κάνοντάς το να υπο- ή υπερ-λειτουργεί.

Ευτυχώς, το σώμα έχει μια έμφυτη αναγεννητική ικανότητα και το ανοσοποιητικό σύστημα μπορεί να ξαναποκτήσει ισορροπία εντός ημερών ή εβδομάδων απλά αφαιρώντας πηγές φλεγμονής και υιοθετώντας διατροφικές συνήθειες στον τρόπο ζωής όπως αυτές που αναφέρονται εδώ:

  • Αφαιρέστε τα επεξεργασμένα τρόφιμα, τη ζάχαρη και τους αμυλούχους υδατάνθρακες. Τα μικρόβια αγαπούν τη ζάχαρη, σε αντίθεση με το ανοσοποιητικό σας σύστημα. Μελέτες δείχνουν ότι η ζάχαρη σε όλες τις μορφές (γλυκόζη, φρουκτόζη και σακχαρόζη) καταστέλλει την ανοσοποιητική λειτουργία για πέντε ώρες μετά την κατανάλωσή της.10 Μια δίαιτα βασισμένη στην παλαιολιθική διατροφή είναι ιδανική για να σας τρέφει χωρίς να τρέφει και τα μολυσματικά μικρόβια.
  • Προσθέστε τρόφιμα που βελτιώνουν την ανοσοποίηση.
  • Το σκόρδο και το τζίντζερ προσφέρουν ισχυρές αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες - ακόμη και έναντι παθογόνων που είναι ανθεκτικά στα φάρμακα.11
  • Το έλαιο καρύδας μπορεί να ελέγξει τον παθογόνο μύκητα Candida albicans.12
  • Η κουρκουμίνη από τη ρίζα του κουρκουμά, έχει αποδειχθεί ότι ρυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και βελτιώνει τις αυτοάνοσες παθήσεις.13
  • Οι τροφές που έχουν υποστεί ζύμωση, όπως το ξινολάχανο και το kimchi, είναι αντιμικροβιακά και ενισχυτικά του ανοσοποιητικού συστήματος.14

Συμπληρώματα διατροφής για γερό ανοσοποιητικό

  • Η βιταμίνη C (γνωστή και ως ασκορβικό οξύ) υποστηρίζεται από στοιχεία από περισσότερες από 148 μελέτες που δείχνουν ότι μπορεί να ανακουφίσει ή να αποτρέψει λοιμώξεις που προκαλούνται από ιούς, βακτήρια και άλλα παθογόνα.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 2.000-5.000mg βιταμίνης C την ημέρα σε διηρημένες δόσεις, με ή χωρίς τροφή.

  • Η βιταμίνη D3 έχει αποδειχθεί ότι ρυθμίζει το ανοσοποιητικό σύστημα και προστατεύει από λοιμώξεις και αυτοάνοσες παθήσεις. Ελέγξτε τα επίπεδα της D σας δύο φορές το χρόνο και στοχεύστε σε επίπεδα 70-100ng/mL για να αντιμετωπίσετε ή να προλάβετε αυτοάνοσες παθήσεις. Η D3 είναι πιο ευεργετικό όταν λαμβάνεται μαζί με τη βιταμίνη K2 για να βοηθήσετε το ασβέστιο να φτάσει στα σωστά σημεία, όπως τα οστά σας, και όχι σε λάθος μέρη, όπως οι αρτηρίες σας.

Προτεινόμενη ημερήσια δοσολογία: 5.000-10.000 IU βιταμίνη D3 μαζί με 100-200 mcg/ημέρα βιταμίνη K2.

  • Ο ψευδάργυρος είναι ένα βασικό στοιχείο που υποστηρίζει την ανοσολογική λειτουργία και την αντίσταση σε λοιμώξεις και η διόρθωση της έλλειψης ψευδαργύρου μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα αυτοάνοσων και άλλων ασθενειών.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: Πάρτε 30mg ψευδάργυρου την ημέρα μαζί με την τροφή - είτε σε μια δόση είτε σε διηρημένες δόσεις - μαζί με 2mg χαλκού για να εξισορροπήσετε τη δόση ψευδαργύρου.

  • Τα προβιοτικά όπως τα είδη Lactobacillus, Bifidobacterium και Saccharomyces έχουν βρεθεί ότι έχουν ευεργετική, τροποποιητική επίδραση στο ανοσοποιητικό σύστημα.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 50 έως 100 δισεκατομμύρια μονάδες CFU την ημέρα. Πολλά προβιοτικά είναι καλύτερα να λαμβάνονται με άδειο στομάχι. Ακολουθήστε τις οδηγίες στη συσκευασία.

  • Κινηθείτε περισσότερο. Λένε ότι "το κάθισμα είναι το νέο κάπνισμα" και η επιστήμη το υποστηρίζει αυτό. Μια ανασκόπηση 18 μελετών διαπίστωσε ότι εκείνοι που κάθονταν για μεγαλύτερες χρονικές περιόδους ήταν δύο φορές πιο πιθανό να έχουν διαβήτη ή καρδιακή νόσο και είχαν μεγαλύτερο κίνδυνο θανάτου σε σύγκριση με εκείνους που καθόταν το λιγότερο.15

Η μέτρια ημερήσια άσκηση, όπως τα 40 λεπτά περπάτημα σχεδόν καθημερινά, μειώνει τη συστηματική φλεγμονή και τη συχνότητα εμφάνισης ασθενειών του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος.16 Επειδή το κάθισμα για δύο ώρες μπορεί να αναιρέσει 20 λεπτά άσκησης, σιγουρευτείτε ότι στέκεστε και μετακινείτε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

  • Ελαχιστοποιήστε το στρες. Το χρόνιο στρες, όπως το να ζείτε με χρόνιες ασθένειες, η ανεργία ή η φροντίδα άρρωστου συγγενή, έχει αρνητικές επιπτώσεις σε όλες σχεδόν τις λειτουργικές μετρήσεις του ανοσοποιητικού συστήματος. Προσπαθήστε στο μέγιστο να εξαλείψετε τους περιττούς στρεσογόνους παράγοντες και να βρείτε υγιείς τρόπους χαλάρωσης, όπως τα μπάνια σε ένα ζεστό λουτρό αλάτων Epsom, το γέλιο και αργή, συνειδητή αναπνοή, η οποία έχει αποδειχθεί ότι μειώνει το στρες και ελαχιστοποιεί τη φλεγμονή.
  • Πάρτε έναν αναζωογονητικό ύπνο. Λιγότερο από έξι ώρες ύπνου τη νύχτα καταστέλλουν την ανοσοποιητική λειτουργία, ενεργοποιούν τα φλεγμονώδη γονίδια και αυξάνουν τον κίνδυνο παχυσαρκίας, διαβήτη τύπου 2 και καρδιαγγειακών παθήσεων. Οκτώ ή περισσότερες ώρες μπορεί να είναι ιδανικές για όσους έχουν χρόνιες παθήσεις.

Συχνές μολυσματικές ομάδες που προκαλούν αυτοανοσία

Οι μολυσματικές οικογένειες που συνηθέστερα συνδέονται με αυτοάνοσες διαταραχές περιλαμβάνουν:

  • οποιονδήποτε από τους περισσότερους από οκτώ τύπους ερπητοϊών, συμπεριλαμβανομένου του ιού Epstein-Barr
  • μυκόπλασμα (βακτήρια).
  • Chlamydophila pneumoniae (επίσης γνωστό ως χλαμύδια, μία βακτηριακή λοίμωξη)
  • σπειροχαίτες της νόσου του Lyme και σύνοδες λοιμώξεις (βακτηριακές λοιμώξεις)
  • γαστρεντερικές λοιμώξεις συμπεριλαμβανομένου του Helicobacter pylori (βακτηριακή λοίμωξη από ελικοβακτήριο του πυλωρού), του Candida albicans (μύκητας) και της υπερανάπτυξης βακτηρίων του λεπτού εντέρου
  • στοματικές λοιμώξεις όπως ουλίτιδα και οστεονέκρωση (βακτηριακές λοιμώξεις στην γνάθο μετά από αφαίρεση δοντιού ή απονεύρωση).

Φυτικά αντιμικροβιακά

Μόλις ενισχύσετε την άμυνά σας και αποκαλύψετε όλες τις υποκείμενες λοιμώξεις, είστε στο δρόμο προς την ανάρρωση. Τα φυσικά φάρμακα με ευρέος φάσματος αντιμικροβιακές επιδράσεις όπως τα παρακάτω, είναι ασφαλή και αποτελεσματικά για λοιμώξεις όλων των τύπων και μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με αντιβιοτικά.

Σε αντίθεση με τα αντιβιοτικά, τα βότανα δεν διαταράσσουν το μικροβίωμα στο έντερο και τα μικρόβια σπάνια αναπτύσσουν αντίσταση σε αυτά. Συνεργαστείτε με έναν αξιόπιστο ολιστικό ιατρό για να καθορίσετε τις καλύτερες δόσεις για εσάς.

Monolaurin. Μια φυσική ένωση που βρίσκεται στο έλαιο καρύδας, η μονολαουρίνη έχει αποδειχθεί ότι έχει αντιιικές, αντιβακτηριακές, αντιπαρασιτικές και αντιμυκητιασικές ιδιότητες. Μια ανασκόπηση ερευνών σχετικά με τη μονολαουρίνη δείχνει ότι είναι μια αποτελεσματική θεραπεία κατά βακτηρίων όπως τα H. pylori, Staphylococcus aureus και Streptococcus agalactiae και ιών, όπως ο ερπητοϊός, ο ιός της γρίπης, του HIV και της ιλαράς.17

Εκχύλισμα ρίγανης. Το έλαιο της μεσογειακής ρίγανης (Origanum vulgare) έχει αντιφλεγμονώδη, αντιϊκά, αντιβακτηριακά, αντιπαρασιτικά και αντιμυκητιακά αποτελέσματα. Έχει αποδειχθεί ότι είναι πιο αποτελεσματικό έναντι μολύνσεων από ζυμομύκητες από το συνταγογραφούμενο αντιμυκητιακό φάρμακο φλουκοναζόλη (Diflucan).18

Φύλλα ελιάς. Το εκχύλισμα φύλλων ελιάς (Olea europaea) έδειξε δραστικότητα έναντι πολλών μικροοργανισμών, συμπεριλαμβανομένων των κοινών ιών κρυολογήματος και γρίπης και των βακτηρίων C. jejuni, Η. Pylori και του ανθεκτικού στη μεθικιλλίνη S. aureus (MRSA).19

Η Αρτεμισία, ένα από τα πιο πικρά φυτά, έχει αντιπαρασιτικές ιδιότητες και χρησιμοποιείται συχνά σε συνδυασμό με γαρύφαλο και εκχύλισμα μαύρου καρυδιού για την εξάλειψη των εντερικών σκωλήκων. Η Αρτεμισία (Artemisia absinthium L.) έχει επίσης ανθελονοσιακές, αντιβακτηριακές και αντιμυκητιακές ιδιότητες. Μια κλινική δοκιμή διαπίστωσε ότι ένα φυτικό παρασκεύασμα, που συμπεριλαμβάνει και αρτεμησία, μπορεί να είναι τόσο καλό ή καλύτερο από τα συνταγογραφούμενα φάρμακα για τη θεραπεία της υπερανάπτυξης βακτηρίων του λεπτού εντέρου (SIBO).20

Η Βερβερίνη, ένα κίτρινο συστατικό που απαντάται σε πολλά φυτά, που συμπεριλαμβάνουν τα Hydrastis Canadensis, Berberis aquifolium, Berberis vulgaris και Coptis chinensis, είναι αντιβακτηριακό, αντιϊκό, αντιπαρασιτικό και αντιμυκητιασικό. Συχνά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία όλων των ειδών λοιμώξεων στο γαστρεντερικό σύστημα. Η βερβερίνη έχει επιδείξει αντιϊκές επιδράσεις στον ιό της γρίπης τόσο σε μελέτες στο εργαστήριο όσο και σε ασθενείς με γρίπη.21

Άργυρος. Ο Ιπποκράτης περιγράφει για πρώτη φορά τις αντιμικροβιακές του ιδιότητες για επούλωση πληγών το 400 π.Χ. Σήμερα, ο άργυρος χρησιμοποιείται για την ασφαλή θεραπεία μολύνσεων μόνος του ή μπορεί να ενισχύσει την επίδραση των αντιβιοτικών κατά των ανθεκτικών στα αντιβιοτικά βακτηρίων που ονομάζονται «super bugs».22


Βιβλιογραφικές αναφορές

1 Ann Intern Med, 1992; 116: 103-13
2 eLife, 2013; 2: e01202
3 J Immunol, 2004; 172: 1287-94
4 Acta Med Austriaca. 1987;14:11-4
5 Expert Rev Neurother, 2013; 13(12 Suppl): 3-9
6 PLoS Pathog, 2011; 7: e1002149
7 Harvard Health Letter, May 2012
8 Int J Health Sci (Qassim), 2014; 8: V-VI
9 Scand J Med Sci Sports, 2018; 28: 1476-93
10 Am J Clin Nutr, 1973; 26: 1180-4
11 Asian Pac J Trop Biomed, 2012; 2: 597-601
12 mSphere, 2015; 1: e00020-15
13 J Clin Immunol, 2007; 27: 19-35
14 J Appl Microbiol, 2006; 100: 1171-85
15 Diabetologia, 2012; 55: 2895-905
16 Am J Lifestyle Med, 2011; 5: 338-45
17 Altern Complement Ther 2006; 12: 310-4
18 Can J Microbiol, 2008; 54: 950-6
19 Altern Med Rev, 2007; 12: 25-48; Int J Antimicrob Agents, 2009; 33: 461-3
20 Glob Adv Health Med, 2014; 3: 16-24
21 Chin J Integr Med, 2011; 17: 444-52
22 Sci Transl Med, 2013; 5: 190ra81.

Τα περισσότερα από τα φαρμακευτικά σκευάσματα για τη θεραπεία του κρυολογήματος και της γρίπης - από τα αντιβιοτικά έως τις παστίλιες ψευδαργύρου – εμφανίζουν μεγάλη αστοχία και δεν είναι αποτελεσματικά όσο οι δοκιμασμένες και παραδοσιακές θεραπείες.

Ουσιαστικά όλοι έχουν μια θεωρία για τα κρυολογήματα και τη γρίπη και, δεδομένης της πληθώρας των πληροφοριών, μπορεί να είναι δύσκολο να χωριστούν τα αληθινά γεγονότα από την απλή μυθοπλασία. Ωστόσο, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν τι μας κάνει ευάλωτους σε αυτές τις λοιμώξεις και πώς μπορούμε να παραμείνουμε υγιείς το χειμώνα.

Ευαισθησία και στρες

Το να κολλήσει κανείς γρίπη δεν είναι τυχαίο γεγονός. Τα μικρόβια γίνονται όλο και πιο ισχυρά και το περιβάλλον μας που μπορεί να μην έχει καλό αερισμό ή μερικές φορές να υπάρχει συνωστισμός ατόμων σε μικρό χώρο, μπορεί να ενθαρρύνει την εξάπλωση λοιμογόνων ιών. Όμως αν η έκθεση στα παθογόνα ήταν ο μόνος παράγοντας, όλοι μας θα αρρωσταίναμε κάθε φορά που εκτιθέμεθα σε αυτά. Στην πραγματικότητα, πολλοί άνθρωποι σε ένα δωμάτιο μπορεί να εκτεθούν σε ένα κρυολόγημα ή γρίπη, αλλά μόνο μερικοί θα μολυνθούν. Αυτό συμβαίνει γιατί το κλειδί είναι η ευαισθησία στα παθογόνα, όχι η έκθεση σε αυτά, και είναι πιθανό να επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες.

Τα άτομα που πάσχουν από καρδιακές παθήσεις, άσθμα, χρόνια νεφρική νόσο ή διαβήτη ή που λαμβάνουν φάρμακα (για παράδειγμα, στεροειδή) είναι πιο ευαίσθητα σε κρυολογήματα και γρίπη. Οι καπνιστές είναι επίσης περισσότερο ευαίσθητοι στη μόλυνση του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος (URTI, Am J Public Health, 1993; 83: 1277-83).

Αλλά η πρόβλεψη της ευαισθησίας σε έναν κατά τα άλλα υγιή πληθυσμό είναι λιγότερο απλή. Η διατροφική κατάσταση και η άσκηση διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο, αλλά πρόσφατα, μία μεγάλη μελέτη εστιάστηκε στο ρόλο του στρες.

Σε μία μελέτη, αφού προσδιορίστηκαν με τη χρήση ερωτηματολόγιου τα επίπεδα του στρες, 394 άτομα εκτέθηκαν σε κοινούς ρινοϊούς (ο ιός που προκαλεί το κοινό κρυολόγημα). Μόνο το 27% της ομάδας χαμηλού στρες εμφάνισε κλινικά συμπτώματα σε σύγκριση με το 47% αυτών που βρίσκονταν στο υψηλότερο σημείο της κλίμακας (N Engl J Med, 1991, 325: 606-12).

Σε άλλη μελέτη, δόθηκαν ρινικές σταγόνες που περιείχαν ρινοϊούς σε 276 άτομα, τα οποία είχαν αξιολογηθεί προσεκτικά για το επίπεδο συμμετοχής τους σε έναν ή περισσότερους κοινωνικούς δεσμούς - για παράδειγμα, με σύζυγο ή σύντροφο, αδελφό, γονέα, στενό φίλο ή συνεργάτη. Η ευαισθησία στα κρυολογήματα ήταν μικρότερη καθώς αυξανόταν η κοινωνική στήριξη. Από τους συμμετέχοντες με τρεις ή λιγότερες σχέσεις, κρυολόγησε το 62% σε σύγκριση με μόνο το 35% σε αυτούς με έξι ή περισσότερους τύπους κοινωνικής στήριξης (J Am Med Assoc, 1997; 277: 1940-4).

Μία επανάληψη αυτής της μελέτης (Health Psychol, 1998, 17: 214-23) αξιολόγησε περισσότερο τον στρες (μακροπρόθεσμα έναντι βραχυπρόθεσμα) καθώς και τη σοβαρότητα της ασθένειας, καθώς επίσης μέτρησε τα επίπεδα αίματος των φυσικών κυττάρων-δολοφόνων (NK), των κυττάρων του ανοσοποιητικού συστήματος που καταπολεμούν τους μολυσματικούς παράγοντες. Αυτοί που είχαν έντονο στρες για περισσότερο από ένα μήνα είχαν χαμηλότερη δραστικότητα των κυττάρων ΝΚ και ήταν 2,2 φορές πιο πιθανό να εμφανίσουν κρυολόγημα. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος προήλθε από το αυξημένο άγχος εργασίας.

Τα στρεσαρισμένα παιδιά έχουν μεγαλύτερη ευαισθησία στις λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος και παρουσιάζουν μετρήσιμες μειώσεις στην ανοσία του βλεννογόνου (J Psychosom Res, 1997; 43: 271-8). Η κατάθλιψη σχετίζεται επίσης έντονα με το κρυολόγημα (Epidemiology, 2001, 12: 345-9).

Τα συνταγογραφούμενα φάρμακα, όπως τα αντιβιοτικά, μπορούν επίσης να αυξήσουν την ευαισθησία σε κρυολογήματα / γρίπη. Ένας σημαντικός αριθμός οικογενειακών γιατρών εξακολουθεί να συνταγογραφεί αντιβιοτικά για κρυολογήματα / γρίπη, παρόλο που αυτά τα φάρμακα δεν δρουν κατά των ιών (J Am Med Assoc, 1997, 278: 901-4, J Am Med Assoc, 1998, 279: 875-7).

Αυστραλοί γιατροί αναφέρουν ότι η φλουκλοξασιλίνη, μια ημισυνθετική πενικιλίνη, μπορεί να προκαλέσει χολοστατικό ίκτερο (Med J Aust, 1989, 151: 701-5), αν και η σύνδεσή του με το φάρμακο μπορεί να μη αναγνωριστεί λόγω καθυστερημένης έναρξης (Lancet, 1992, 339: 679). Οι ηλικιωμένοι ασθενείς και εκείνοι που λαμβάνουν φλουκλοξασιλίνη για περισσότερες από δύο εβδομάδες είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένοι σε κίνδυνο (BMJ, 1993; 306: 233-5).

Τα νεότερα αντιβιοτικά συνδυασμού όπως το Septrin (τριμεθοπρίμη και σουλφαμεθοξαζόλη) ή η συν-τριμοξαζόλη έχουν συνδεθεί με δερματικά εξανθήματα και φλύκταινες (Ind J Derm, 1982; 48: 207-8; Br J Dermatol, 1987; 116: 241-2; Dermatology, 1986, 172: 230-1) και μια σειρά από συμπτώματα που συμπεριλαμβάνουν αναιμία, απώλεια όρεξης, ναυτία, έμετο, μούδιασμα, σπασμούς, ρίγη, πυρετό, διογκωμένους αδένες και έλκη στο στόμα, τα μάτια και την ουρήθρα.

Η υπερβολική χρήση αντιβιοτικών συμβάλλει επίσης στην εμφάνιση ιδιαίτερα ανθεκτικών μικροβίων («superbugs») και μπορεί να καταστρέψει τα φιλικά βακτήρια του εντέρου που απαιτούνται για να διατηρηθεί η καλή υγεία και η ανοσία. Σαφώς, όταν παίρνετε αντιβιοτικά, αποφεύγετε μεν κάποια συμπτώματα αλλά διακινδυνεύετε να γίνετε πιο ευαίσθητοι σε λοιμώξεις και λιγότερο υγιείς από πριν.

Μη συνταγογραφούμενη τρέλα

Εάν υποφέρετε από κρυολόγημα ή γρίπη, υπάρχουν κυριολεκτικά εκατοντάδες μη συνταγογραφούμενα φάρμακα που υποστηρίζουν ότι ανακουφίζουν τα συμπτώματα από το κρύωμα, αλλά τα περισσότερα έχουν αποδειχθεί άχρηστα (J Am Med Assoc, 1993, 269: 2258-63). Τα πιο δημοφιλή χρησιμοποιούν ανάμειξη πολλών διαφορετικών τύπων συστατικών, που συχνά οδηγούν σε μια ποικιλία παρενεργειών.

Για παράδειγμα:

  • Τα ρινικά σπρέι που περιέχουν υδροχλωρική φαινυλεφρίνη, υδροχλωρική οξυμεταζολίνη ή υδροχλωρική ξυλομεταζολίνη μπορεί να καθαρίσουν αρχικά τη μύτη αλλά μετά από λίγες ημέρες η συνεχιζόμενη χρήση τους μπορεί να προκαλέσει υποτροπή, προκαλώντας χειρότερη ρινική συμφόρηση από πριν.
  • Τα από του στόματος αποσυμφορητικά διεγείρουν το συμπαθητικό νευρικό σύστημα και μπορούν να αυξήσουν την αρτηριακή πίεση και τους παλμούς, και αυτό είναι επικίνδυνο για άτομα με υπέρταση. Μπορούν να προκαλέσουν διαταραχές του καρδιακού ρυθμού, άγχος και φαινόμενα υποτροπής. Ίσως το χειρότερο από αυτά είναι η φαινυλοπροπανολαμίνη (PPA). Σε μία μελέτη, το χημικό αυτό αύξησε τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου σε γυναίκες πάνω από τρεις φορές (N Engl J Med, 2000, 343: 1826-32). Αυτό ήταν το τελευταίο αρνητικό στοιχείο στα όσα έχουν ανακαλυφθεί σε μελέτες για περισσότερο από μία δεκαετία. Η Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) ζήτησε από τις φαρμακευτικές εταιρείες να σταματήσουν την εμπορία προϊόντων που περιέχουν PPA, αλλά στο Ηνωμένο Βασίλειο εξακολουθεί να υπάρχει ευρέως σε φάρμακα για το κρυολόγημα.
  • Τα αντιισταμινικά μπορεί να μειώσουν τη ρινική καταρροή και το φτέρνισμα, αλλά έχουν ελάχιστη επίδραση σε άλλα συμπτώματα. Μπορούν να έχουν μια καταπραϋντική δράση και συχνά προστίθενται σε θεραπείες πολλαπλών συμπτωμάτων λόγω της ικανότητάς τους να εξουδετερώνουν το διεγερτικό αποτέλεσμα των αποσυμφορητικών.
  • Τα κατασταλτικά του βήχα όπως η γουαϊφενεσίνη και η δεξτρομεθορφάνη δεν δείχνουν αποτελεσματικότητα στην καταστολή του βήχα. Το τελευταίο έχει συσχετιστεί με ηπατική βλάβη και χρησιμοποιείται από τους εφήβους για να «ανέβουν». Η κωδεΐνη επίσης καταστέλλει το βήχα, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε δυσκοιλιότητα.
  • Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ) όπως η ασπιρίνη, η παρακεταμόλη (ακεταμινοφαίνη) και η ιβουπροφαίνη μπορούν στην πραγματικότητα να αυξήσουν τα ρινικά συμπτώματα. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις ότι η ασπιρίνη μειώνει την απόκριση αντισωμάτων σε λοιμώξεις από ρινοϊό (J Am Med Assoc, 1975, 231: 1248-51, J Infect Dis, 1990, 162: 1277-82). Επιπλέον, ο ιός της γρίπης αναπτύσσεται καλύτερα στους 34-35°C, αλλά όχι σε θερμοκρασίες μεγαλύτερες από 37°C. Έτσι, η μείωση του πυρετού με ΜΣΑΦ μπορεί απλώς να παρατείνει την αγωνία ενός κρυολογήματος ή γρίπης.

Εμβόλιο ναι ή όχι;

Η πρόβλεψη μιας επιδημίας γρίπης δεν είναι ακριβής επιστήμη, όπως απεικονίστηκε κομψά το 1976, όταν οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, παρακινούμενοι από τις ασθένειες μεταξύ των στρατιωτών στο Fort Dix, New Jersey, προέβλεψαν μια επιδημία γρίπης των χοίρων τόσο θανατηφόρα όπως η μεγάλη πανδημία γρίπης του 1918. Όμως, τελικά τα ποσοστά θανάτου που σχετίστηκαν με τη γρίπη και την πνευμονία το 1976 ήταν στα χαμηλότερα επίπεδα όλων των ετών (MMWR, 1976; 25: 391-2), κάτι πολύ καταστροφικό για την κυβέρνηση, η οποία είχε δαπανήσει εκατομμύρια για την προετοιμασία του εμβολίου.

Δεδομένου ότι η γρίπη μπορεί να προκληθεί από εκατοντάδες ιικών στελεχών, που μεταλλάσσονται περισσότερο ή λιγότερο συνεχώς, ο εμβολιασμός ανέρχεται σε ένα είδος βιολογικής ρωσικής ρουλέτας. Ακόμα κι αν το εμβόλιο είναι για το σωστό στέλεχος του ιού, για λόγους που δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητοί, μπορεί να μην ανταποκρίνεται παράγοντας αντισώματα για αυτό. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι το 30-40% των ηλικιωμένων δεν ανταποκρίνονται στον εμβολιασμό (Hum Immunol, 1994;·40: 202-9), και ακόμη και αν εμφανιστεί μια ανοσοαπόκριση, υπάρχει αμφιβολία ως προς το εάν αυτό μειώνει τη συχνότητα εμφάνισης της γρίπης (Vaccine, 1994, 12: 1185-9).

Μελέτες σχετικά με την αποτελεσματικότητα του εμβολίου κατά της γρίπης παρουσιάζουν μικτά αποτελέσματα (Gerontology, 1995, 41: 3-10) και παραμένουν ερωτήματα σχετικά με το αν ο αδρανοποιημένος ιός που χρησιμοποιείται στο εμβόλιο μπορεί πραγματικά να προσφέρει πλήρη προστασία (Int Arch Allergy Immunol, 1995, 108: 318-20).

Στη συνέχεια, υπάρχουν οι παρενέργειες. Ενώ οι αρχές λένε ότι είναι σπάνιες, αυτό δεν παρηγορεί όσους είναι μεταξύ εκείνων που έχουν πληγεί. Το αποτυχημένο εμβόλιο κατά της γρίπης των χοίρων είχε σαν αποτέλεσμα την αύξηση του συνδρόμου Guillain-Barré, ενός τύπου παράλυσης (Am J Epidemiol, 1979, 110: 105-23). Σε μία μελέτη του Ηνωμένου Βασιλείου, περίπου ένας στους 12 ασθενείς δήλωσε ότι το εμβόλιο της γρίπης αποτέλεσε έναυσμα για κρίσεις άσθματος (Lancet, 1998; 351: 326-31). Έχουν επίσης αναφερθεί παρενέργειες όπως οπτική νευρίτιδα, τύφλωση, αγγειίτιδα και προβλήματα στις αρθρώσεις, αναστρέψιμη παράλυση και μυελοπάθεια (Am J Ophthalmol, 1997; 124: 703-4; J Rheumatol, 1997; 24: 1198-202; Ned Tijd Geneeskunde, 1995; 139: 2152-4, Muscle Nerve, 1995, 18: 1199-201).Αναλύσεις του οφέλους των εμβολίων σε υγιείς ενήλικες έχουν δείξει ότι αυτό είναι αμελητέο, μειώνοντας με επιτυχία τον αριθμό των φορέων του ιού (όπως δείχνουν οι εξετάσεις αίματος), αλλά όχι εκείνων που πραγματικά αναπτύσσουν τη γρίπη (Cochrane Database Syst Rev, 2000;[2]: CD001269, Vaccine, 2000, 18: 957-1030).

Βιταμίνη C, ψευδάργυρος και εχινάκεια

Οι έρευνες δείχνουν ότι οι περισσότεροι από εμάς αντιμετωπίζουν το κρυολόγημα και τη γρίπη στο σπίτι (J Fam Pract, 1998; 47: 366-9). Οι δεκαετίες έρευνας έχουν αποδείξει ότι είναι σημαντική η συμπλήρωση βιταμινών και θρεπτικών συστατικών για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Τα πιο δημοφιλή από αυτά είναι η βιταμίνη C και ο ψευδάργυρος, αν και η γνώμες διαφέρουν ως προς την πραγματική τους αποτελεσματικότητα. Στη δεκαετία του 1970, η επανεξέταση στοιχείων από τον Linus Pauling κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μεγάλες δόσεις βιταμίνης C προλαμβάνουν κρυολογήματα και ανακουφίζουν τα συμπτώματα (Proc Natl Acad Sci USA, 1971, 68: 2678-81).

Από τότε, ωστόσο, η αποτελεσματικότητα της βιταμίνης C συζητήθηκε έντονα. Μια ανάλυση του 1975 από τον Thomas Chalmers κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η περίπτωση της βιταμίνης C είχε «αμφισβητήσιμη εγκυρότητα» (Am J Med, 1975; 58: 532-6), αλλά μια πρόσφατη ανάλυση της έκθεσης δείχνει ότι η ανάλυσή του είχε σοβαρά σφάλματα (J Am Coll Nutr, 1995, 14, 116-23).

Είναι γενικά αποδεκτό ότι μια δόση 1-8g βιταμίνης C ημερησίως μπορεί να μειώσει τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων του κρυολογήματος κατά 23% και τη διάρκεια της ασθένειας σχεδόν κατά το ήμισυ (Scand J Infect Dis, 1994; 26: 1-6, Br J Nutr, 1992, 67: 3-16).

Πιο πρόσφατες επανεξετάσεις των στοιχείων δείχνουν ότι, αν και η βιταμίνη C μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα από το κρυολόγημα, η λήψη μεγάλων δόσεων δεν βοηθά στην πρόληψη (Cochrane Database Syst Rev, 2000, [2]: CD000980). Ωστόσο, ορισμένες ομάδες μπορεί να επωφεληθούν από την τακτική συμπλήρωση βιταμίνης C, όπως οι αθλητές που υποβάλλονται σε έντονο σωματικό στρες (Int J Sport Med, 1996; 17: 379-83). Μια ανασκόπηση υποδεικνύει μείωση της συχνότητας εμφάνισης κρυολογήματος έως 50% με τακτική χρήση βιταμίνης C (Int J Tuberc Lung Dis, 1999, 3: 756-61).

Ο ψευδάργυρος έχει προωθηθεί από καιρό ως φάρμακο και προληπτικό μέσο για τα κρυολογήματα και τη γρίπη. Σε μία μελέτη, μια ρινική γέλη που περιέχει ψευδάργυρο μειώνει σημαντικά τη διάρκεια του κρυολογήματος εάν ληφθεί μέσα σε 24 ώρες από την εμφάνιση των συμπτωμάτων (Ear Nose Throat J, 2000, 79: 778-80, 782).

Ωστόσο, στο σύνολό τους, τα αποδεικτικά στοιχεία για την αποτελεσματικότητα των παστίλιων ψευδαργύρου είναι ασαφή (Cochrane Database Syst Rev, 2000 [2]: CD001364, J Nutr, 2000, 130 [5S Suppl]: 1512S-5S). Στην πρώτη μελέτη των παστίλιων ψευδαργύρου βρέθηκε μια επταήμερη μείωση της διάρκειας του κρυολογήματος με ψευδάργυρο (Antimicrob Agents Chemother, 1984, 25: 20-4). Τα αποτελέσματα αυτά κέρδισαν το ενδιαφέρον των φαρμακευτικών εταιρειών και, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του '80, διεξήχθησαν πέντε ακόμη μελέτες. Ωστόσο, μόνο μία από αυτές έδειξε ότι ο ψευδάργυρος έχει κάποια επίδραση. Στη συνέχεια όμως, το 1996, μια άλλη μελέτη έδειξε ότι οι παστίλιες ψευδαργύρου ήταν αποτελεσματικές ενάντια στα συμπτώματα του κρυολογήματος (Ann Intern Med, 1996, 125: 81-8), οδηγώντας έτσι τον ψευδάργυρο ξανά στο δρόμο προς τη δημοσιότητα.

Μια δοκιμή παστίλιων ψευδαργύρου (12,8 mg) διαπίστωσε ότι οι ασθενείς που έλαβαν μία κάθε δύο έως τρεις ώρες νωρίτερα κατά τη διάρκεια του κρυολογήματος μείωσαν τη διάρκεια και τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων, ιδιαίτερα τον βήχα (Ann Intern Med, 2000; 133: 245-52).

Ωστόσο, μια άλλη τυχαιοποιημένη διπλή-τυφλή μελέτη σε 249 παιδιά (συνολική ημερήσια δόση 50-60mg) δεν διαπίστωσε διαφορά μεταξύ των παστίλιων ψευδαργύρου και του εικονικού φαρμάκου (J Am Med Assoc, 1998; 279: 1962-7). Πιο πρόσφατα, μια δοκιμή τόσο του γλυκονικού ψευδαργύρου όσο και του οξικού ψευδαργύρου κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κανείς δεν είχε μεγάλη επίδραση στα συμπτώματα του κρυολογήματος (Clin Infect Dis, 2000, 31: 1202-8).

Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 10 διπλές-τυφλές δοκιμές έχουν αξιολογήσει παστίλιες ψευδαργύρου για τη θεραπεία του κοινού κρυολογήματος. Οι μισές έχουν δείξει αποτελεσματικότητα και οι μισές δεν είχαν αποτελέσματα, κάτι που μπορεί να οφείλεται σε μεθοδολογικές διαφορές. Δοκιμές που άρχισαν τη θεραπεία αμέσως μετά την έναρξη των συμπτωμάτων, χρησιμοποιώντας γλυκονικό ψευδάργυρο ή γλυκονικό ψευδάργυρο με γλυκίνη σε πολλαπλές ημερήσιες δόσεις ψευδαργύρου 13-23mg ανά δόση, βρήκαν ότι ο ψευδάργυρος είναι αποτελεσματικός. Οι περισσότερες από τις αρνητικές δοκιμές, από την άλλη πλευρά, διέφεραν από αυτό το πρωτόκολλο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Η εχινάκεια, ένα από τα γνωστότερα βότανα, έχει επίσης δείξει μικτή αποτελεσματικότητα. Γερμανοί ερευνητές χρησιμοποίησαν υγρό εκχύλισμα ρίζας εχινάκειας του είδους Ε. purpurea ή E. angustifolia, δύο από τους πιο δημοφιλείς τύπους, ή εικονικό φάρμακο σε 302 υγιείς εθελοντές σε μια διπλά τυφλή τυχαιοποιημένη δοκιμή. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι και οι δύο τύποι εχινάκειας ήταν ελαφρώς πιο αποτελεσματικοί από το εικονικό φάρμακο για την πρόληψη κρυολογήματος σε διάστημα 12 εβδομάδων, αν και οι συμμετέχοντες που έλαβαν το βότανο ανέφεραν ότι αισθάνονταν καλύτερα από αυτούς που έλαβαν εικονικό φάρμακο. Οι συγγραφείς κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι, στην καλύτερη περίπτωση, η εχινάκεια μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο πρόκλησης κρυολογήματος κατά περίπου 10-20% (Arch Fam Med, 1998; 7: 541-5).

Άλλες μελέτες, ωστόσο, έδειξαν ότι η εχινάκεια μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα, μειώνοντας τόσο τη σοβαρότητα όσο και τη διάρκεια ενός κρυολογήματος (Arzneim Forsch, 2001, 51: 563-8, Arch Fam Med, 1998 7: 541-5). Μια δοκιμή στη Σουηδία εξέτασε 246 υγιείς ενήλικες που έπασχαν από κρυολόγημα και πήραν ένα σκεύασμα E. purpurea ή εικονικό φάρμακο. Τα άτομα έλαβαν δύο δισκία τρεις φορές την ημέρα για επτά ημέρες ή έως ότου αισθανθούν καλύτερα. Τα δισκία εχινάκειας ήταν σημαντικά πιο αποτελεσματικά από το εικονικό φάρμακο (Phytomedicine, 1999; 6: 1-6).

Το κλειδί για αυτά και άλλα φάρμακα μπορεί να είναι η θεραπεία από τα πρώτα σημάδια του κρυολογήματος ή της γρίπης. Μια πρόσφατη επισκόπηση των 13 δοκιμών για την εχινάκεια στη θεραπεία και την πρόληψη των κρυολογημάτων κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, αν και δεν μπορεί να αποτρέψει το κρυολόγημα, η πρώιμη θεραπεία θα μπορούσε να είναι ευεργετική για την ανακούφιση των συμπτωμάτων (J Fam Pract, 1999, 48: 628-35). Σημείωσε επίσης ότι τα παρασκευάσματα εχινάκειας ποικίλουν ευρέως στη σύνθεση.

Όταν εμφανιστεί κάποιο κρυολόγημα ή γρίπη, ελπίζουμε όλοι στη μαγική συνταγή που θα τα διορθώσει όλα, αλλά οι περισσότερες από τις μεθόδους που χρησιμοποιούμε είναι ακόμα ασαφείς ως προς την αποτελεσματικότητα. Οι παραδοσιακές προσεγγίσεις - που συνήθως περιλαμβάνουν ανάπαυση, υγρά και ζεστά - μπορεί να μην είναι γοητευτικές αλλά, τελικά, φαίνεται να είναι αποτελεσματικές, δεν έχουν παρενέργειες και είναι λιγότερο δαπανηρές!

Σύμφωνα με νέα έρευνα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό JAMA Pediatrics, ο υπερβολικός χρόνος που ξοδεύουν τα μικρά παιδιά μπροστά σε οθόνες, θα μπορούσε να συνδέεται με την αργή ανάπτυξη του εγκεφάλου.

Ο επικεφαλής της μελέτης Dr. John Hutton (παιδίατρος και κλινικός ερευνητής στο Παιδικό νοσοκομείο του Cincinnati), λέει ότι αυτή η μελέτη είναι η πρώτη γνωστή μελέτη που εξετάζει πώς ο χρόνος ανάλωσης μπροστά σε οθόνες επιδρά στη δομή του εγκεφάλου των παιδιών.

Στη μελέτη, ο Hutton και η ομάδα του σκάναραν τους εγκεφάλους παιδιών στην ευαίσθητη ηλικιακή ομάδα μεταξύ 3 και 5 ετών. Διαπίστωσαν ότι η λευκή ουσία στον εγκέφαλο ήταν λιγότερο αναπτυγμένη σε παιδιά που περνούσαν περισσότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες. Η λευκή ουσία είναι σημαντική για την επεξεργασία της σκέψης και την ανάπτυξη του λόγου και δεξιοτήτων όπως η γραφή και η ανάγνωση.

Ο Hutton λέει ότι τα πρώτα πέντε χρόνια ανάπτυξης του εγκεφάλου είναι εξαιρετικά σημαντικά.

"…Ο εγκέφαλος αναπτύσσεται ταχύτερα τα πρώτα πέντε χρόνια. Τότε οι εγκέφαλοι είναι πολύ πλαστικοί και απορροφούν τα πάντα, σχηματίζοντας αυτές τις ισχυρές συνδέσεις που διαρκούν για τη υπόλοιπη ζωή μας", δήλωσε στο CNN.

Ο Hutton δήλωσε ότι τα παιδιά που περνούν περισσότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες δαπανούν λιγότερο χρόνο αλληλεπίδρασης με πραγματικούς ανθρώπους, γεγονός που αποτελεί ουσιαστικό μέρος της δημιουργίας των οδών στον εγκέφαλο που θα διευκολύνουν την ανάπτυξη κοινωνικών και γνωστικών δεξιοτήτων.

"Είναι γνωστό ότι τα παιδιά που περνούν περισσότερο χρόνο μπροστά στην οθόνη τείνουν να μεγαλώνουν σε οικογένειες που περνούν περισσότερο χρόνο μπροστά σε οθόνες. Τα παιδιά που αναφέρουν ότι περνούν πέντε ώρες μπροστά σε μια οθόνη θα μπορούσαν να έχουν γονείς που περνούν 10 ώρες μπροστά σε μια οθόνη. Αυτά τα δυο βάλτε τα μαζί και θα δείτε ότι δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου χρόνος για να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους ", δήλωσε ο Hutton.

Ο Hutton τόνισε ότι δεν είναι οι ίδιες οι οθόνες που προκαλούν τη ζημιά, αλλά μάλλον ότι οι οθόνες λειτουργούν ως αναπλήρωση ή αντικατάσταση της ζωτικής ανθρώπινης αλληλεπίδρασης.

"Δεν είναι ο χρόνος ανάλωσης μπροστά σε μια οθόνη που καταστρέφει την λευκή ουσία. Ίσως ο χρόνος αυτός να παρεμποδίζει άλλες εμπειρίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά να ενισχύσουν αυτά τα δίκτυα του εγκεφάλου", πρόσθεσε.

Η χρήση οθόνης έχει γίνει πανταχού παρούσα στην κοινωνία μας, ακόμη και μεταξύ των παιδιών. Η έρευνα του Hutton υποδηλώνει ότι περίπου το 90% των παιδιών στις μελέτες του, είχαν χρησιμοποιήσει οθόνες από τη στιγμή που έκλεισαν το ένα έτος, με μερικά από αυτά να τις έχουν χρησιμοποιήσει μόλις 2 ή 3 μήνες μετά τη γέννησή τους.

Στην μελέτη, στην οποία τα παιδιά υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία, έδειξε διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης λευκής ουσίας μεταξύ των παιδιών που χρησιμοποίησαν οθόνες για διαφορετικά χρονικά διαστήματα. Άλλες έρευνες έχουν επίσης διαπιστώσει χαμηλότερα ποσοστά ακαδημαϊκών επιδόσεων σε παιδιά που εκτιθόνταν σε οθόνες πιο συχνά.

Πηγή: Jama Pediatrics, CNN Health


Πρόταση ανάγνωσης:

Περισσότερα για το πρόβλημα των ψηφιακών πολυμέσων, για το πώς επιδρούν στα παιδιά, καθώς και προτάσεις για την επίλυση σχετικών προβλημάτων, σας προτείνουμε να διαβάσετε το βιβλίο με τίτλο: «Μεγαλώνοντας με Υγεία σε έναν κόσμο Ψηφιακών Πολυμέσων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Etra.

Διαφημιση FB digital media

Δεδομένου του μεγέθους της φθοράς που υποβάλλεται σε καθημερινή βάση, το δέρμα έχει μια εκπληκτική ικανότητα να ανανεώνεται. Υπάρχουν διάσπαρτα μέσα του μικρές δεξαμενές από βλαστοκύτταρα, μέσα σε υποστηρικτικά μικροπεριβάλλοντα που ονομάζονται κολπώματα, τα οποία κρατάνε τον έλεγχο της διαδικασίας αποκατάστασης. Ο πάρα πολύς ιστός μπορεί να προκαλέσει προβλήματα, όπως για παράδειγμα το καρκίνο, ενώ ο πολύ λίγο ιστός μπορεί να επιταχύνει την γήρανση.

Μέχρι τώρα, οι επιστήμονες δεν ήταν βέβαιοι για το εάν τα ίδια τα βλαστοκύτταρα μπορούσαν να δώσουν εντολή σε άλλα βλαστοκύτταρα να σχηματίσουν νέο δέρμα, ανασχηματίζοντας τα κολπώματά τους. Αλλά νέες έρευνες στο Science, υπό την καθοδήγηση της Elaine Fuchs, επισημαίνουν ότι τα βλαστοκύτταρα μπορούν πράγματι να επηρεάσουν την αναγέννηση των ιστών. Η μελέτη εντοπίζει ένα εργαλείο μοριακού συντονισμού που χρησιμοποιείται από τα βλαστοκύτταρα για να επικοινωνούν μεταξύ των κολπωμάτων.

Οι ερευνητές ανακάλυψαν επίσης ένα νέο στοιχείο του κολπώματος: έναν εξειδικευμένο τύπο αγγείου που ονομάζεται λεμφικό τριχοειδές, το οποίο μεταφέρει τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος και αποστραγγίζει την περίσσεια υγρών και τοξινών από τους ιστούς. Αυτά τα τριχοειδή δημιουργούν ένα βαθύ δίκτυο γύρω από το κόλπωμα των βλαστοκυττάρων μέσα σε κάθε θυλάκιο τρίχας, (σύμφωνα πάντα με τη μελέτη), διασυνδέοντας έτσι όλα τα κολπώματά του.

«Κάνοντας το δέρμα εντελώς διαφανές», λέει η μεταδιδακτορική συνάδελφος Shiri Gur-Cohen, «μπορέσαμε να αποκαλύψουμε την πολύπλοκη αρχιτεκτονική αυτού του δικτύου».

Τα βλαστοκύτταρα των τριχοθυλακίων ελέγχουν τη συμπεριφορά των λεμφατικών τριχοειδών αγγείων με την έκκριση μορίων που λειτουργούν ως διακόπτης on-off για την αποστράγγιση, (σύμφωνα με τους επιστήμονες), που τους επιτρέπουν να ελέγχουν τη σύνθεση των υγρών και των κυττάρων στη γύρω περιοχή και τελικά να συγχρονίζουν την αναγέννηση του ιστού.

"Η συμμετοχή του λεμφικού συστήματος σε αυτή τη διαδικασία είναι μια νέα έννοια", λέει η Fuchs, "και θα μπορούσε ενδεχομένως να προσφέρει νέους θεραπευτικούς στόχους για τις καταστάσεις που σχετίζονται με το λεμφικό σύστημα όπως η ανεπάρκεια επούλωσης πληγών και η απώλεια μαλλιών".

Πηγή:  Science (2019)

Ο ύπνος αποτελεί ζωτικό μέρος ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Χωρίς αυτόν, βάζετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο για πολλά σωματικά και ψυχικά προβλήματα υγείας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έλλειψη ύπνου μπορεί να έχει συνέπειες, αλλά ελπίζουμε ότι αυτό το γνωρίζετε ήδη. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι ένας ξεκούραστος και αναζωογονητικός ύπνος μπορεί πραγματικά να καθαρίσει τις τοξίνες από τον εγκέφαλό σας.

Επιστήμονες έχουν ανακαλύψει εδώ και καιρό τη σχέση μεταξύ ύπνου και γνωστικής λειτουργίας και υγείας του εγκεφάλου. Όμως μια νέα μελέτη μάς παρέχει τώρα βαθύτερη εικόνα της σύνδεσης αυτής. Η μελέτη, με επικεφαλής τη νευροεπιστήμονα Laura Lewis του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, ξεκίνησε να ανακαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο το εγκεφαλονωτιαίο υγρό «ξεπλένει» τοξικά απόβλητα από τον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια του ύπνου. H Lewis εξηγεί: "Ξέρουμε ότι ο ύπνος είναι πραγματικά σημαντικός για την υγεία του εγκεφάλου και ο καθαρισμός των τοξινών είναι ίσως ένας βασικός λόγος γι’ αυτό. Αυτό που μέχρι τώρα δεν μπορούσε να γίνει ξεκάθαρο ήταν ο λόγος που αυτό λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό μας οδήγησε να ψάξουμε τι συνέβαινε στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό."

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τα εγκεφαλικά κύματα 13 υγιών ενηλίκων ενώ βρίσκονταν σε κατάσταση ύπνου, χρησιμοποιώντας ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, μαζί με μια προηγμένη τεχνική fMRI. Διαπίστωσαν ότι σε ύπνο όχι-REM, τα αργά κύματα εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με μεταβολές στη ροή αίματος και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, υποδηλώνοντας ότι καθώς η δραστηριότητα του εγκεφάλου προκαλεί αλλαγές στη ροή του αίματος, μειώνεται ο όγκος του αίματος στον εγκέφαλο και στη συνέχεια το εγκεφαλονωτιαίο υγρό ρέει γεμίζοντας το χώρο.

Η Lewis μας εξηγεί: "Έχουμε ανακαλύψει ότι υπάρχουν πραγματικά μεγάλα κύματα εγκεφαλονωτιαίου υγρού που εμφανίζονται στον εγκέφαλο μόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό το φαινόμενο είναι πραγματικά εντυπωσιακό και μας ενδιαφέρει να βρούμε τι σημαίνει για τη διατήρηση της υγείας του εγκεφάλου, ειδικά σε διαταραχές όπως η νόσος του Alzheimer. "

Οι ερευνητές ελπίζουν να συνεχίσουν να μελετούν τη ροή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού καθώς σχετίζεται με νευροεκφυλιστικές ασθένειες που προκαλούνται από τη συσσώρευση τοξικών πρωτεϊνών στον εγκέφαλο. "Γνωρίζουμε ότι τα άτομα με Alzheimer έχουν λιγότερα αργά κύματα, έτσι μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι έχουν και λιγότερα κύματα του εγκεφαλονωτιαίου υγρού", δήλωσε η Lewis.

Η μελέτη μπορεί να περιέχει απαντήσεις και για άλλες δυσλειτουργίες όπως η κατάθλιψη και η σχιζοφρένεια, στις οποίες είναι κοινό χαρακτηριστικό η διαταραχή του ύπνου. Η Lewis προσθέτει: «Διαφορετικοί ηλεκτρικοί ρυθμοί ύπνου διαταράσσονται σε διαφορετικές ψυχιατρικές καταστάσεις. Έτσι, αυτό θα είναι πολύ ενδιαφέρον να το παρακολουθήσουμε για μια πληθώρα διαταραχών. "

Πηγές: Scientific American, Mercola,

Τετάρτη, 06 Νοεμβρίου 2019 07:24

Οξειδωτικό Στρες. Ένας ύπουλος εχθρός

Ο Denham Harman ήταν ο πρώτος που διατύπωσε την υπόθεση ότι οι ρίζες οξυγόνου μπορεί να παράγονται in vivo ως παραπροϊόντα των βιολογικών αντιδράσεων. Περιέγραψε τις δραστικές ρίζες ως το περιεχόμενο του κουτιού της Πανδώρας, υπεύθυνο για κυτταρικές βλάβες, μεταλλάξεις, καρκίνο, εκφυλισμό και γήρανση.[3,4]

Σήμερα κάθε κύτταρο του οργανισμού μας βάλλεται από οξειδωτικούς παράγοντες. Η εισπνοή καυσαερίων και τοξικών ουσιών, η παρουσία ορμονών, εντομοκτόνων, συντηρητικών και ‘βελτιωτικών’ στις τροφές, η ραδιενέργεια, η υπεριώδης ακτινοβολία και κάθε είδους ακτινοβολία (όπως αυτή των κινητών τηλεφώνων) αυξάνουν την παρουσία ελευθέρων ριζών στον οργανισμό μας ενώ ταυτόχρονα δεν μπορούμε να παράγουμε ενδογενώς ικανοποιητικά ποσοστά αντιοξειδωτικών για να τις πολεμήσουμε.

Το οξειδωτικό στρες είναι εδώ και μας αφορά όλους[3,4]

Η έκθεση των κυττάρων μας σε οξειδωτικούς παράγοντες με λόγια απλά σημαίνει ότι αρρωσταίνουμε, γερνάμε και καταστρέφουμε τα κύτταρά μας συνεχώς.

Ο καλύτερα μελετημένος μοριακός μηχανισμός οξείδωσης κυτταρικών συστατικών είναι αυτός της λιπιδικής υπεροξείδωσης. Πρόκειται για μια κυκλικά ανατροφοδοτούμενη αλυσιδωτή διαδικασία, η οποία, εάν αρχίσει και δεν ανασταλεί εγκαίρως το DNA μπορεί να υποστεί έναν μεγάλο αριθμό διαφορετικών οξειδωτικών βλαβών, ανάλογα με τους παράγοντες που τις προκαλούν. Μη επαρκής επιδιόρθωση του DNA έχει ως αποτέλεσμα την ενσωμάτωση μεταλλάξεων στο γενετικό υλικό, τον μετασχηματισμό και, τελικά, τον κυτταρικό θάνατο είτε με νέκρωση είτε με απόπτωση.[6]

Ως οξειδωτικό στρες ορίζεται η διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ προοξειδωτικών και αντιοξειδωτικών και οφείλεται είτε σε αυξημένη παραγωγή ελευθέρων ριζών είτε σε ανεπάρκεια των αντιοξειδωτικών μηχανισμών. Το οξειδωτικό στρες ενοχοποιείται τόσο για την παθοφυσιολογία πολλών νοσημάτων όσο και για την γήρανση. Οι δραστικές μορφές οξυγόνου και αζώτου αποτελούν προϊόντα του φυσιολογικού κυτταρικού μεταβολισμού και σε χαμηλές έως μέτριες συγκεντρώσεις είναι απαραίτητες για σημαντικές βιολογικές λειτουργίες. Ωστόσο εαν η υπερβολική παραγωγή αυτών των δραστικών μορφών δε μπορεί να εξουδετερωθεί από την αντιοξειδωτική άμυνα του οργανισμού, οι πλεονάζουσες ελεύθερες ρίζες μπορούν να βλάψουν διάφορα βιομόρια όπως λιπίδια, πρωτεΐνες και νουκλεϊνικά οξέα.[1][2]

Ασθένειες που συνδέονται με την αυξημένη συγκέντρωση ελευθέρων ριζών και το ανεξέλεγτο οξειδωτικό στρες:

Αρτηριοσκλήρυνση, αυτοάνοσες διαταραχές, φλεγμονές, καρκίνος, γήρανση, καρδιοπάθειες, υπέρταση, Parkinson, Alzheimer, σκλήρυνση κατά πλάκας, δερματοπάθειες, ελκώδης κολίτιδα, καταρράκτης, χρόνια κόπωση, σακχαρώδης διαβήτης.[5]

Το αντιοξειδωτικό στρες δημιουργεί συνθήκες ανάπτυξης καρκίνου

Το οξειδωτικό στρες συμμετέχει στον πολλαπλασιασμό των καρκινικών κυττάρων. Επιγενετικές δράσεις στην έκφραση γονιδίων μπορούν να οδηγήσουν σε διέγερση του πολλαπλασιασμού αυτού. Οι δραστικές ρίζες οξυγόνου οδηγούν στην τροποποίηση της έκφρασης γονιδίων αναγκαίων για τον πολλαπλασιασμό. Οι δραστικές ρίζες επάγουν γενετικές αλλαγές όπως μεταλλάξεις και χρωμοσωμικούς ανασυνδυασμούς που παίζουν ρόλο στην έναρξη της καρκινογένεσης.[7] Οι αντιοξειδωτικές ουσίες μπορούν να οδηγήσουν σε πρόληψη του καρκίνου με τους ακόλουθους μηχανισμούς: (α) διατήρηση της φυσιολογικής ρύθμισης του κυτταρικού κύκλου, (β) αναστολή του πολλαπλασιασμού και επαγωγή της απόπτωσης, (γ) αναστολή της διήθησης και της αγγειογένεσης, (δ) καταστολή της φλεγμονής.[8]

Το οξειδωτικό στρες επιβαρύνει την καρδιά και το κυκλοφορικό σύστημα

Μελέτες έχουν δείξει ότι άτομα με ιδιοπαθή υπέρταση εμφανίζουν υψηλά επίπεδα ανιόντος υπεροξειδίου και υπεροξειδίου του υδρογόνου, καθώς και μειωμένα επίπεδα αντιοξειδωτικών. Τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης Ε, γλουταθειόνης, SOD και η αυξημένη ενεργοποίηση της αγγειακής NADPH οξειδάσης, φαίνεται να ευθύνονται για το οξειδωτικό στρες που παρατηρείται στα υπερτασικά άτομα.[1]

Η αθηροσκλήρωση αποτελεί βασικό παθοφυσιολογικό μηχανισμό της πλειοψηφίας των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Θεωρείται χρόνια φλεγμονώδης νόσος και συνδέεται με παράγοντες κινδύνου όπως ο διαβήτης, η υπέρταση, το κάπνισμα, η ηλικία και η υπερλιπιδαιμία. Οι παράγοντες κινδύνου για αθηρoσκλήρωση όπως η υπερλιπιδαιμία, μπορούν να αυξήσουν την παραγωγή ελευθέρων ριζών από τα αγγειακά ενδοθηλιακά κύτταρα αλλά και από τα λεία μυϊκά κύτταρα, αυξάνοντας έτσι το οξειδωτικό στρες στα αγγεία.[10]

Το οξειδωτικό στρες πυροδοτεί τις νευροεκφυλιστικές παθήσεις

Το οξειδωτικό στρες συνδέεται άμεσα με τις νευροεκφυλιστικές νόσους (π.χ. Alzheimer, Parkinson). Το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι ιδιαίτερα ευάλωτο στις οξειδωτικές βλάβες λόγω της υψηλής χρήσης οξυγόνου, των υψηλών επιπέδων πολυακόρεστων λιπιδίων στις κυτταρικές μεμβράνες των νευρώνων, και του φτωχού αντιοξειδωτικού αμυντικού συστήματος των κυττάρων αυτών. Επιπρόσθετα οι νευρώνες με την πάροδο του χρόνου συσσωρεύουν οξειδωτική βλάβη με αποτέλεσμα η βλάβη στη δομή και τη λειτουργία τους από το οξειδωτικό στρες να αυξάνεται όσο αυξάνεται η ηλικία και επομένως η εμφάνιση νευροεκφυλιστικών ασθενειών να συμβαίνει πιο συχνά σε άτομα μεγαλύτερης ηλικίας.[11,12]

Μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Ο οργανισμός διαθέτει ενδογενείς και εξωγενείς αμυντικούς μηχανισμούς κατά του οξειδωτικού στρες. Ενδογενείς μηχανισμοί είναι διάφορα ένζυμα και πρωτεΐνες ενώ οι εξωγενείς είναι τα αντιοξειδωτικά που προσλαμβάνονται με τη διατροφή ή με επιλεγμένα συμπληρώματα διατροφής

Αλλαγή επιζήμιων συνηθειών. Σταματάμε το κάπνισμα, αθλούμαστε, κινούμαστε, εξασφαλίζουμε καλή ποιότητα ύπνου, ρυθμίζουμε το άγχος, αποφεύγουμε το αλκοόλ.

Σωστή διατροφή. Ενισχύουμε την διατροφή μας με τροφές πλούσιες σε αντιοξειδωτικά. Καταναλώνουμε φρούτα και λαχανικά, αποφεύγουμε την ζάχαρη και τα επεξεργασμένα τρόφιμα. Καταναλώνουμε ελαιόλαδο, και ωμούς σπόρους, αποφεύγουμε το κόκκινο κρέας. Προσθέτουμε στο φαγητό αρωματικά βότανα, μπαχαρικά και καρυκεύματα, σκόρδο, κρεμμύδι και λεμόνι που είναι πλούσιες πηγές αντιοξειδωτικών. Επιλέγουμε ήπιο τρόπο μαγειρέματος εξασφαλίζοντας τη διατήρηση των θρεπτικών συστατικών.[9]

Εξασφάλιση επάρκειας σε αντιοξειδωτικά

Ως αντιοξειδωτικό μπορεί να χαρακτηριστεί οποιαδήποτε ουσία καθυστερεί ή αναστέλλει την οξείδωση των κυττάρων. Ο φυσιολογικός ρόλος των αντιοξειδωτικών είναι η αποφυγή της βλάβης των κυτταρικών συστατικών και η διατήρηση της οξειδοαναγωγικής ομοιόστασης.

Συμπέρασμα

Το οξειδωτικό στρες αποτελεί μεγάλο κίνδυνο για την υγεία μας όμως μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε με σωστή διατροφή, άσκηση και ένταξη των αντιοξειδωτικών στην καθημερινότητά μας.

Βιβλιογραφία
1.E. Yiannakopoulou. (2009). Oxidative stress‐antioxidand mechanisms: Clinical implications. Archive of Hellenic Medicine 26(1): 23‐25
2. Amitava Dasgupta, Kimberly Klein, (2014). Antioxidants in Food, Vitamins and Supplements, Prevention and Treatment of Disease. Elsevier e‐book. Book chapter 1,2,7,8,9,10,12,15,16
3.Gandhi, S., & Abramov, A. Y. (2012). Mechanism of oxidative stress in neurodegeneration. Oxid Med Cell Longev, 2012, 428010. doi: 10.1155/2012/428010
4. Upritchard, J. E., Sutherland, W. H., & Mann, J. I. (2000). Effect of supplementation with tomato juice, vitamin E, and vitamin C on LDL oxidation and products of inflammatory activity in type 2 diabetes. Diabetes Care, 23(6), 733‐738.  
5. www.iatronet.gr
6. https://repository.kallipos.gr/bitstream/11419/5118/1/06_chapter_5.pdf
7. 4. VALKO M, IZAKOVIC M, MAZUR M, RHODES CJ, TELSER J. Role of oxygen radicals in DNA damage and cancer incidence. Mol Cell Biochem 2004, 266:37–56
8. 9. VALKO M, LEIBFRITZ D, MONCOL J, CRONIN M, MAZUR M, TELSER J. Free radicals and antioxidants in normal physiological functions and human disease. Int J Biochem Cell Biol 2007, 39:44– 84
9. Η ΟΜΑΔΑ ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΩΝ ΤΟΥ ΒΙΟΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ
10. Vogiatzi, G., Tousoulis, D., & Stefanadis, C. (2009). The role of oxidative stress in atherosclerosis. Hellenic J Cardiol, 50(5), 402‐409
11. Gandhi, S., & Abramov, A. Y. (2012). Mechanism of oxidative stress in neurodegeneration. Oxid Med Cell Longev, 2012, 428010. doi: 10.1155/2012/428010
12. Upritchard, J. E., Sutherland, W. H., & Mann, J. I. (2000). Effect of supplementation with tomato juice, vitamin E, and vitamin C on LDL oxidation and products of inflammatory activity in type 2 diabetes. Diabetes Care, 23(6), 733‐738.  

Ο όρος αλωπεκία αναφέρεται στην τριχόπτωση ανεξαρτήτου αιτιολογίας και σχετίζεται με την απώλεια τριχών, όχι αποκλειστικά από το τριχωτό της κεφαλής, αλλά από οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Ο κύκλος ζωής της τρίχας αποτελείται από τρεις φάσεις: την αναγενή φάση, κατά την οποία η τρίχα αναπτύσσεται και μεγαλώνει, την καταγενή φάση που είναι μία σταθερή φάση ηρεμίας κατά την οποία η τρίχα παραμένει στο τριχωτό χωρίς να μεταβάλλεται και την τελογενή φάση κατά την οποία η τρίχα απομακρύνεται. Όταν τα μαλλιά πέφτουν, η τελογενής φάση ολοκληρώνεται και οι τρίχες ξεκινούν εκ νέου τον κύκλο ζωής τους. Η αλωπεκία μπορεί να διαχωριστεί σε δύο τύπους: την ουλωτική αλωπεκία και τη μη ουλωτική αλωπεκία.

Η μη ουλωτική αλωπεκία χωρίζεται σε έξι μεγάλες υποκατηγορίες:

1. Γυροειδής αλωπεκία (alopecia areata): τριχόπτωση που μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος συμπεριλαμβανομένης της κεφαλής, του προσώπου και των άκρων. Όταν αφορά μία εκτεταμένη περιοχή αναφέρεται ως ολική αλωπεκία (totalis) και όταν εμφανίζεται σε ολόκληρο το σώμα ορίζεται ως καθολική αλωπεκία (universalis). Εμφανίζεται εξίσου σε άντρες και γυναίκες σε ποσοστό της τάξεως του 0,2%. Η αιτιολογία της είναι ακόμα άγνωστη, αν και θεωρείται πως οφείλεται σε αυτοάνοσες αντιδράσεις που σχετίζονται με τα Τ-λεμφοκύτταρα.
2. Ανδρογενετική αλωπεκία (androgenetic alopecia): ένα μοτίβο τριχόπτωσης που επηρεάζεται από γονίδια και ορμόνες. Εμφανίζεται κατά 50% στους άντρες και κατά 15% στις γυναίκες, κυρίως μετά την εμμηνόπαυση.
3. Διάχυτη αλωπεκία (telogen effluvium): η μεταπήδηση της τρίχας από την αναγενή φάση του κύκλου ζωής της στην τελογενή φάση. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα ασθένειας όπως οι διαταραχές του θυρεοειδή. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί μετά από έντονο στρες όπως μετά από μία χειρουργική επέμβαση ή να οφείλεται σε φαρμακευτικές αγωγές ή κακή διατροφή.
4. Τραυματική αλωπεκία (traumatic alopecia): απώλεια τριχών λόγω έντονης τριβής του τριχωτού. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά.
5. Δερματοφυτία του τριχωτού (tinea capitis): τριχόπτωση που οφείλεται σε μυκητίαση από δερματόφυτα. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά.
6. Δυστροφική αλωπεκία (anagen effluvium): εμφανίζεται σε καρκινοπαθείς κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας.

Η ουλωτική αλωπεκία διακρίνεται σε 3 μεγάλες κατηγορίες:
1. Φλεγμονώδης δερματοφυτία του τριχωτού (tinea capitis).
2. Βλεννώδης αλωπεκία (alopecia mucosa).
3. Νεοπλαστική αλωπεκία (alopecia neoplastica).

Η συμβατική αντιμετώπιση εξαρτάται από την αιτιολογία και τον τύπο της αλωπεκίας. Στην αλωπεκία ανδρογενετικού τύπου, αντιανδρογόνα όπως η φιναστερίδη σε συνδυασμό με τοπική αγωγή με μινοξιδίλη μπορούν να βοηθήσουν, αν και στο τέλος ο ασθενής πιθανώς να χρειαστεί μεταμόσχευση μαλλιών. Στη γυροειδή αλωπεκία η αγωγή περιλαμβάνει στεροειδή μέτριας ισχύος, μινοξιδίλη και τοπικούς ανοσορρυθμιστικούς παράγοντες όπως τον tacrolimus. Για την αντιμετώπιση της δερματοφυτίας χρησιμοποιούνται κατά κόρον αντιμυκητιασικά φάρμακα. 

Συμπληρωματική και εναλλακτική αντιμετώπιση
1. Αμινοξέα: Η κυστεΐνη παίζει κεντρικό ρόλο στην υγεία των μαλλιών αφού παρέχει δύναμη και στήριξη στις αλυσίδες της κερατίνης. Η κυστεΐνη σχηματίζει διμερή τα οποία οξειδώνονται για να παράξουν κυστίνη και προτιμάται έναντι της κυστίνης καθώς είναι πιο απορροφήσιμη (ιδίως η Ν-ακέτυλο-κυστεΐνη). Η κυστεΐνη, μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλα θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, μαγγάνιο, πυρίτιο και ψευδάργυρο, φαίνεται να ενισχύει την αναγενή φάση της τρίχας. Η λυσίνη είναι ένα αμινοξύ που παίζει σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση του σιδήρου και φαίνεται να βοηθά σε περιπτώσεις που η τριχόπτωση οφείλεται σε αναιμία. Άλλα αμινοξέα όπως η μεθειονίνη και η αργινίνη έχουν εμφανίσει θετικά αποτελέσματα σε εργαστηριακό περιβάλλον αλλά δεν έχουν αξιολογηθεί ακόμα κλινικά.
2. Θαλάσσιες πρωτεΐνες: Περιλαμβάνουν συστατικά του εξωκυττάριου στρώματος που προέρχονται από καρχαρίες και μαλάκια. Τα συστατικά αυτά, που περιλαμβάνουν πρωτεΐνες, λιπίδια και γλυκοζαμινογλυκάνες φαίνεται πως μειώνουν την απώλεια μαλλιών, ενισχύουν την αναγενή φάση και αυξάνουν τη διάμετρο του άξονα της τρίχας. Τα βέλτιστα αποτελέσματα εμφανίζονται μετά από το πρώτο εξάμηνο χρήσης.
3. Προκυανιδίνες: Αποτελούν μία τάξη φλαβονοειδών που εντοπίζονται κυρίως στα φυτά και έχουν αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιμυκητιασικές ιδιότητες. Μελέτες δείχνουν πως οι προκυανιδίνες έχουν θετικά αποτελέσματα όταν χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της ανδρογενετικής αλωπεκίας.
4. Saw palmetto (Serenoa repens): Τα μούρα του φυτού saw palmetto είναι πλούσια σε φυτοστερόλες (β-σιτοστερόλη), λιπαρά οξέα, β-καροτένιο και πολυσακχαρίτες. Μελέτες δείχνουν πως μπορεί να αναστείλει τη δραστηριότητα της 5α-ρεντουκτάσης, του ενζύμου που είναι υπεύθυνο για την μετατροπή της τεστοστερόνης σε διυδροτεστοστερόνη, παράγοντα υπεύθυνου για την τριχόπτωση στην ανδρογενή αλωπεκία.
5. Βιταμίνη Β7 (Βιοτίνη): Μία βιταμίνη του συμπλέγματος Β απαραίτητη για τη σύνθεση λιπαρών οξέων, τον καταβολισμό αμινοξέων, τη γλυκονεογένεση και τη λειτουργία των μιτοχονδρίων στα κύτταρα της ρίζας της τρίχας. Η βιοτίνη μπορεί να βοηθήσει σε περιπτώσεις που η τριχόπτωση οφείλεται σε έλλειψη βιοτίνης από τον οργανισμό είτε πρωτογενούς είτε δευτερογενούς (δηλαδή που οφείλεται σε φαρμακευτικές αγωγές όπως αντιεπιληπτικούς παράγοντες, ισοτρετινοΐνη, αντιβιοτικά ή σε γαστρεντερικές παθήσεις που επηρεάζουν αρνητικά τη χλωρίδα του εντέρου). Σε περιπτώσεις αλωπεκίας η βιοτίνη δεν έχει αξιολογηθεί κλινικά.
6. Βελονισμός: Μελέτες δείχνουν πως η τεχνική βελονισμού plum-blossom που περιλαμβάνει την τοποθέτηση επτά βελονών σε σχήμα λουλουδιού μπορεί να βελτιώσει τη μικροκυκλοφορία, να μειώσει τη φλεγμονή και να οδηγήσει σε ανάπτυξη νέας τρίχας.

Η αλωπεκία είναι μία κατάσταση που επηρεάζει όχι μόνο το τριχωτό αλλά και την ψυχολογία των ασθενών οι οποίοι πολλές φορές αδυνατούν να βρουν λύση στο πρόβλημά τους. Είναι σημαντικό να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τις εναλλακτικές και συμπληρωματικές θεραπείες που έχουν αξιολογηθεί κλινικά και να τις διαχωρίζουμε από εκείνες που κατά καιρούς προβάλλονται ως πανάκεια. Συμβουλευτείτε έναν επιστήμονα υγείας για την επιλογή του καταλληλότερου για εσάς συμπληρώματος διατροφής, στη σωστή δοσολογία και με τις ελάχιστες δυνατές ανεπιθύμητες ενέργειες και αλληλεπιδράσεις.