Οι φαρμακευτικές αγωγές δεν είναι η μόνη λύση για την αντιμετώπιση του χρόνιου άγχους. Εξετάστε και αυτές τις 5 αποτελεσματικές φυσικές επιλογές που ίσως βοηθήσουν να νικήσετε το πρόβλημα.

Καθένας μας υποφέρει από άγχος κατά καιρούς και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, καθώς αποτελεί αντίδραση του οργανισμού στο στρες. Όμως όταν αυτό γίνεται υπερβολικό και παράλογο και επηρεάζει την καθημερινή ζωή, είναι σημαντικό να κάνουμε κάτι για να το αντιμετωπίσουμε.

Υπάρχουν διάφορα είδη αγχωδών διαταραχών, οι οποίες περιλαμβάνουν τις κρίσεις πανικού, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, τις φοβίες και τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή. Κάθε ένα από αυτά τα είδη έχει τα δικά του ξεχωριστά συμπτώματα και τις αντίστοιχες επιλογές αντιμετώπισής τους.

Ωστόσο οι γιατροί συνήθως προτείνουν τα λεγόμενα «αγχολυτικά» φάρμακα, όπως οι επιλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης και οι βενζοδιαζεπίνες που ακολουθούνται από διάφορες παρενέργειες όπως η εξάρτηση, η μειωμένη ετοιμότητα, η σεξουαλική δυσλειτουργία και ακόμα και οι αυτοκτονικές σκέψεις.

Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις που είναι πολύ πιο ασφαλείς και αποτελεσματικές. Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία, μία μορφή συμβουλευτικής, είναι μία από τις πιο αποτελεσματικές μακροχρόνιες θεραπείες για τις διαταραχές που σχετίζονται με το άγχος, αλλά υπάρχουν ακόμα 5 φυσικές επιλογές που ίσως να μη γνωρίζετε.

  1. Πασσιφλόρα. Το λεγόμενο λουλούδι του πάθους (Passiflora incarnata) είναι ένα βότανο που χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες ως ηρεμιστικό και ενισχυτικό της διάθεσης και διαθέτει ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι αποτελεί μία σύγχρονη αποτελεσματική θεραπεία για τα συμπτώματα των διαταραχών του άγχους.1 Σε μία μελέτη, η πασσιφλόρα αποδείχθηκε το ίδιο αποτελεσματική με το αγχολυτικό φάρμακο οξαζεπάμη για τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή.2
  2. Γιόγκα. Η γιόγκα μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά βοηθητική, είτε υποφέρετε από περιστασιακές αγχώδεις σκέψεις είτε πάσχετε από συνεχή αγχώδη διαταραχή. Σε μελέτη, η πρακτική της γιόγκα δύο φορές τη βδομάδα για δύο μήνες οδήγησε σε σημαντική μείωση των επιπέδων του άγχους σε γυναίκες με αγχώδεις διαταραχές.3 Μία άλλη μελέτη ανακάλυψε ότι η τακτική άσκηση της γιόγκα ήταν πιο αποτελεσματική από το περπάτημα για τη βελτίωση της διάθεσης και του άγχους σε υγιή άτομα – και ίσως λειτουργεί ενισχύοντας τα επίπεδα του νευροδιαβιβιαστή GABA (gamma-aminobutyric acid) στον εγκέφαλο.4
  3. Αμινοξέα. Μελέτες υποστηρίζουν ότι τα αμινοξέα L-λυσίνη και L-αργινίνη ίσως επηρεάζουν τους νευροδιαβιβαστές που εμπλέκονται στο στρες και το άγχος.5 Η λήψη συμπληρωμάτων αυτών των δύο αμινοξέων φαίνεται να μειώνει τόσο τα παροδικά επίπεδα αισθημάτων άγχους που πυροδοτούνται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όσο και τη γενική τάση άγχους σε υγιείς άντρες και γυναίκες που βρίσκονταν σε αγχώδεις συνθήκες. Η λήψη L-λυσίνης μόνο φαίνεται να μειώνει το χρόνιο άγχος σε άτομα με χαμηλή διατροφική πρόσληψη του αμινοξέος.6
  4. Χαμομήλι. Άλλο ένα ηρεμιστικό βότανο με μεγάλη ιστορία χρήσης, το χαμομήλι (Marticaria recutita) έχει αποδειχθεί σε μελέτες καλύτερο από το placebo στη μείωση των συμπτωμάτων σε ασθενείς με χρόνια αγχώδη διαταραχή.7 Μία πρόσφατη μακροχρόνια μελέτη ανέφερε παρόμοια αποτελέσματα και σημείωσε ότι η θεραπεία ήταν ασφαλής και εμφάνισε ελάχιστες παρενέργειες.8
  5. Καφεΐνη. Οι πάσχοντες από διαταραχές άγχους φαίνεται να είναι ασυνήθιστα ευαίσθητοι στη δράση της καφεΐνης – ακόμα και μικρή ποσότητα μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα – οπότε η διακοπή της καφεΐνης από τη διατροφή μπορεί να αποτελεί μία πολύ καλή λύση. Η καφεΐνη δε βρίσκεται μόνο στον καφέ, αλλά και στο τσάι, σε αναψυκτικά και σε ενεργειακά ποτά. Προσέξτε επίσης την περιεκτικότητα σε καφεΐνη που περιέχουν τα σοκολατούχα προϊόντα, τα παγωτά, αλλά και κάποια φάρμακα. Ακόμα και τα προϊόντα καφέ και τσαγιού που είναι χωρίς καφεΐνη, περιέχουν ακόμα μικρές ποσότητες αυτής της διεγερτικής ουσίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές:

  1. NutJ,210;9:42
  2. JClinPharmTher,2001;26:363-7
  3. ComplementTherClinPract,2009;15:102-4
  4. JAlternComplementMed,2010;16:1145-52
  5. ProcNatlAcadSciNeurosci,2003;6:283-9
  6. BiomedRes,2007;28:85-90
  7. JClinPsychopharmacol,2009;29:378-82
  8. Phytomedicine,2016;23:1735-42

ArchGenPsychiatry,1992

Τα αντιβιοτικά είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα φάρμακα σήμερα. Όμως η αλόγιστη χρήση τους ενέχει κινδύνους. Η κατάχρηση αντιβιοτικών έχει όχι μόνο άμεσες συνέπειες για την υγεία (διαταραχή της ευαίσθητης ισορροπίας της εντερικής μικροχλωρίδας) αλλά και πιο ευρείες ανησυχίες όπως η αύξηση των ανθεκτικών στα φάρμακα βακτηρίων.

Η ιστορία είναι γνωστή: Οι γονείς πηγαίνουν το άρρωστο παιδί τους στο γιατρό και περιμένουν να κάνει κάτι για να το θεραπεύσει. Όμως για τον παιδικό βήχα και τη ρινική καταρροή, τα αντιβιοτικά αποτελούν πάντα τη λύση; Νέα έρευνα απαντά με ένα τεράστιο «όχι». Ενώ η συνταγογράφηση φαρμάκων μπορεί να κάνει τους γονείς να αισθάνονται καλύτερα, δεν κάνει και πολλά για να θεραπεύσει το παιδί μακροπρόθεσμα.

 Η έρευνα δείχνει ότι τα αντιβιοτικά δεν είναι η καλύτερη επιλογή

Σε μια συστηματική μετα-ανάλυση δέκα μελετών, επιστήμονες στο Bandolier διαπίστωσαν ότι τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του βήχα κατά την παιδική ηλικία δεν προσφέρουν μεγαλύτερη ανακούφιση στα παιδιά από ό,τι τα εικονικά φάρμακα (placebo). Η ομάδα τόνισε: «Δεν υπήρξε καμία απόδειξη ότι έχει καμία αξία να δίνονται στα παιδιά αντιβιοτικά για μια απλή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού. Δεδομένων των ευρέων προβληματισμών για το ζήτημα που αφορά στην αντοχή στα αντιβιοτικά, πιθανώς αυτό δημιουργεί περισσότερο κακό παρά καλό. "

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες στο Choosing Wisely, τα αντιβιοτικά μπορεί να βοηθήσουν τα παιδιά που έχουν προσβληθεί από βακτηριακές λοιμώξεις. Αλλά όταν πρόκειται για άλλους τύπους ασθενειών όπως οι ιοί, τα αντιβιοτικά δεν είναι αποτελεσματικά. Τα περισσότερα κρυολογήματα προκαλούνται από ιούς - συμπεριλαμβανομένων των κρυολογημάτων του αναπνευστικού όπως η βρογχίτιδα και ακόμη και οι λοιμώξεις του ιγμορείου.

Χάρη στη σύγχρονη ιατρική, πολλοί άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι η φαρμακευτική συνταγογράφηση είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα υγείας – είτε είναι αποδεδειγμένο ότι βοηθά είτε όχι. Ωστόσο κάποιες φορές, ο χρόνος και οι φυσικές θεραπείες για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της ασθένειας είναι πραγματικά καλύτερη λύση από οποιαδήποτε φαρμακευτική συνταγογράφηση.

Οι κίνδυνοι των αντιβιοτικών

Τα αντιβιοτικά έχουν μια σημαντική θέση στην ιατρική αλλά έχουν γίνει τόσο πολύχρηστα στην κοινωνία μας, που οι άνθρωποι δεν τα θεωρούν καν «φάρμακα». Είναι συνηθισμένο να ακούσουμε κάποιον να λέει, «Ω, αυτό είναι απλώς αντιβίωση», έτσι δεν είναι; Όμως πρόκειται στην πραγματικότητα για ισχυρά φάρμακα που έχουν τόσο άμεσες όσο και μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία και, όταν χορηγούνται μαζικά όπως συμβαίνει σήμερα, έχουν καταστροφικές συνέπειες συνολικά για τη δημόσια υγεία.

Μετά τη λήψη των αντιβιοτικών, είναι συνηθισμένο να παρατηρήσετε διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες. Οι πιο συνηθισμένες περιλαμβάνουν πεπτικά προβλήματα όπως διαταραχές στομάχου, διάρροια και έμετο. Μερικοί άνθρωποι είναι επίσης αλλεργικοί στα αντιβιοτικά. Και οι αρνητικές συνέπειες μπορεί να επεκταθούν ακόμη περισσότερο – για παράδειγμα, η έρευνα έχει επισημάνει ότι η χρήση αντιβιοτικών στην παιδική ηλικία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για παχυσαρκία.

Όμως οι κίνδυνοι από τα αντιβιοτικά δεν περιορίζονται στη δική μας υγεία: Η μαζική κατάχρηση αντιβιοτικών σε ανθρώπους και ζώα έχει συμβάλλει στην αύξηση του αριθμού των ανθεκτικών στα φάρμακα βακτηρίων - και αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλα προβλήματα στο μέλλον. Όπως εξηγεί το Choosing Wisely:

Η υπερβολική χρήση αντιβιοτικών ενθαρρύνει την ανάπτυξη ισχυρότερων βακτηρίων που δεν ανταποκρίνονται πια σε αυτά. Αυτό σημαίνει ότι την επόμενη φορά που το παιδί σας θα χρειάζεται αντιβιοτικά για κάποια βακτηριακή λοίμωξη, αυτά δεν θα λειτουργήσουν καλά. Αυτό ονομάζεται «αντοχή στα αντιβιοτικά.» Τα ισχυρότερα βακτήρια μπορούν να εξαπλωθούν από το παιδί σας σε άλλα μέλη της οικογένειας και τους συμμαθητές του, προκαλώντας λοιμώξεις που είναι πιο δύσκολο να θεραπευτούν και επίσης απαιτούν πιο δαπανηρές θεραπείες.

Σήμερα, περίπου 700.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από λοιμώξεις που είναι ανθεκτικές στα αντιβιοτικά. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι, αν δεν αλλάξουν οι σημερινές συνήθειες συνταγογράφησης, από το 2050 ο αριθμός θα φτάσει μέχρι και τα 10 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Προκειμένου να καταπολεμηθεί η εξάπλωση της ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά, είναι καθοριστική η μείωση των συνταγογραφήσεων. Η επιλογή εναλλακτικών φαρμάκων και θεραπειών μπορεί να γίνει ζωτικής σημασίας για την υγειονομική περίθαλψη στο εγγύς μέλλον.

Πηγές: BandolierChoosingWisely

Η μείωση του πυρετού είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που προσπαθεί να πετύχει συνήθως ο μέσος γιατρός. Όμως, η αυξημένη θερμοκρασία του σώματος μάς προστατεύει φυσικά από τη μόλυνση και ακόμη και από τους όγκους, σύμφωνα με νέα έρευνα.

Όσο υψηλότερα ανεβαίνει η θερμοκρασία πέρα του 'φυσιολογικού' ορίου των 37 βαθμών Κελσίου, τόσο περισσότερο το σώμα επιταχύνει τις φυσικές άμυνές του ενάντια στους όγκους, τις πληγές και τις μολύνσεις.

Αντίθετα, η χαμηλή θερμοκρασία σώματος, περίπου 34 βαθμών Κελσίου, η οποία συμβαίνει συνήθως όταν κοιμόμαστε, μπορεί να προκαλέσει φλεγμονώδεις διεργασίες όπως οι καρδιακές παθήσεις, γεγονός που θα εξηγούσε γιατί οι εργαζόμενοι σε βάρδιες ή άτομα που πάσχουν από συχνή στέρηση ύπνου ή αϋπνία είναι πιο επιρρεπή σε φλεγμονώδεις νόσους. Το 24ωρο ρολόι στο σώμα μας μπορεί να αντιμετωπίσει τη φυσική πτώση της θερμοκρασίας όταν κοιμόμαστε, αλλά ο κίνδυνος φλεγμονώδους νόσου και καρκίνου αυξάνεται όταν είναι χαμηλή για μεγαλύτερες περιόδους.

Οι επιπτώσεις της θερμοκρασίας του σώματος στην υγεία θα μπορούσαν επίσης να εξηγήσουν γιατί οι επιδημίες κρυολογημάτων και γρίπης επικρατούν στους χειμερινούς μήνες στο βόρειο ημισφαίριο, λένε ερευνητές των Πανεπιστημίων του Warwick και του Manchester.

Η αυξημένη θερμοκρασία σώματος ξεκινά την απελευθέρωση μιας πρωτεΐνης, της A20, η οποία βοηθά στην προστασία του σώματος από φλεγμονώδεις ασθένειες και καρκίνο. Ακόμη και μικρές αυξήσεις στη θερμοκρασία του σώματος βοηθούν τα αμυντικά συστήματα του οργανισμού, διαπίστωσαν οι ερευνητές.

Η έρευνα επιβεβαιώνει μια ανακάλυψη που έγινε μερικά χρόνια πριν, η οποία διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που είχαν υψηλό πυρετό τα προηγούμενα πέντε χρόνια ήταν λιγότερο πιθανό να αναπτύξουν καρκίνο.

Πηγή: Proceedings of the National Academy of Sciences, 2018; 201803609; doi: 10.1073/pnas.1803609115

Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, δίνοντας μία ώθηση στην πηγή ενέργειας των εγκεφαλικών κυττάρων μπορείτε να αντιμετωπίσετε τη νόσο του Αλτσχάιμερ, του Πάρκινσον και άλλες ασθένειες.

Ενώ ο εγκέφαλος αποτελεί μόνο το 2% του σωματικού βάρους ενός ατόμου (ανάλογα με το άτομο), σε κατάσταση ηρεμίας καταναλώνει περίπου το 20% της συνολικής ενέργειας που χρειάζεται το σώμα.

Οι ιστοί με μεγάλη ζήτηση ενέργειας εξαρτώνται απόλυτα από τα μιτοχόνδρια - τις δομές εντός των κυττάρων που ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής ενέργειας του σώματος - και συνεπώς έχουν επίσης το χαμηλότερο όριο για την εμφάνιση σημείων μιτοχονδριακής δυσλειτουργίας. Δεδομένου ότι απαιτούνται μεγάλες ποσότητες ενέργειας από τους νευρώνες (νευρικά κύτταρα) για την εκτέλεση των εξειδικευμένων λειτουργιών τους, το κεντρικό νευρικό σύστημα είναι συχνά ένα από τα πρώτα συστήματα που εμφανίζουν εμφανή συμπτώματα ενεργειακών ελλείψεων.

Ο εγκέφαλος είναι ένα τεράστιο σύνολο αμέτρητων νευρώνων, οπότε είναι λογικό να επηρεάζεται σημαντικά από κάθε μιτοχονδριακή δυσλειτουργία και πιθανόν να ανταποκριθεί καλά στα μιτοχονδριακά θρεπτικά συστατικά.

 Μιτοχόνδρια και νευροεκφυλισμός

Ήδη από το 1999, οι επιστημονικές επισκοπήσεις άρχισαν να συνοψίζουν τον αυξανόμενο όγκο στοιχείων σχετικά με το ρόλο των μιτοχονδρίων στο νευροεκφυλισμό. Σύμφωνα με μια επισκόπηση που πραγματοποιήθηκε από ερευνητές στο Κέντρο Κλινικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια, "Γίνεται σαφές ότι οι λεπτές λειτουργικές αλλοιώσεις σε αυτά τα βασικά κυτταρικά δυναμικά μπορεί να οδηγήσουν σε ύπουλες παθολογικές αλλαγές στους νευρώνες."1

Οι συγγραφείς περιέγραψαν μια θεωρία νευροεκφυλισμού που βασίζεται σε έναν φαύλο κύκλο μετάλλαξης του DNA, στην πτώση της ενέργειας και στη βλάβη εξαιτίας των ελεύθερων ριζών - κάτι που παρατηρείται τώρα σε πολλές άλλες διαταραχές και επιβεβαιώνεται από περαιτέρω μελέτες τα τελευταία 20 χρόνια.

Μελέτες όπως αυτές υποστηρίζουν τώρα το ρόλο της μη φυσιολογικής μιτοχονδριακής δυναμικής στο θάνατο νευρωνικών κυττάρων και την εμφάνιση νόσων όπως του Αλτσχάιμερ, του Πάρκινσον, του Χάντιγκτον και άλλων νευροεκφυλιστικών διαταραχών. Αν και πολλές παθήσεις, αλλαγές που σχετίζονται με την ηλικία και ο νευροεκφυλισμός έχουν παρόμοιες βασικές αιτίες, η φυσιολογία του εγκεφάλου είναι μοναδική και οι παθολογίες του παρουσιάζουν μερικούς ενδιαφέροντες μηχανισμούς και χαρακτηριστικά.

Ο ευαίσθητος εγκέφαλος

Ο εγκέφαλος είναι ιδιαίτερα ευάλωτος στις βλάβες λόγω των ελεύθερων ριζών (εξαιτίας της υψηλής παροχής οξυγόνου και της υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά), οπότε μπορεί να φαίνεται λογικό να υποθέσουμε ότι το αντιοξειδωτικό αμυντικό σύστημα του εγκεφάλου θα πρέπει να είναι ιδιαίτερα ισχυρό.

Δυστυχώς, δεν είναι, και αυτό το ευαίσθητο όργανο είναι σχετικά ανυπεράσπιστο από τις βλάβες των ελεύθερων ριζών. Ως αποτέλεσμα, με την πάροδο του χρόνου τα κύτταρα του εγκεφάλου αποκτούν βαθμιαία οξειδωτική βλάβη. Αυτό ισχύει για όλους, αλλά είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό για εκείνους με γενετική ή περιβαλλοντική προδιάθεση για νευρολογικό εκφυλισμό.

Το μεγαλύτερο μέρος των λιπιδίων του εγκεφάλου περιέχεται στις κυτταρικές μεμβράνες, στους άξονες και τους δενδρίτες που εκτείνονται από το κυτταρικό σώμα και τα μιτοχόνδρια. Καθώς γερνάμε, περισσότερα από αυτά τα λιπίδια οξειδώνονται λόγω της έκθεσης σε υψηλά επίπεδα οξυγόνου του εγκεφάλου και των ελευθέρων ριζών και έτσι αυξάνεται η ευπάθεια του εγκεφάλου στις εκφυλιστικές νόσους.

Η διατήρηση της υγείας των μιτοχονδρίων είναι σημαντική για την αποτροπή αυτής της αργής μείωσης των νοητικών μας ικανοτήτων καθώς μεγαλώνουμε.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, επιστήμονες από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας πρότειναν ότι η διεγερτική τοξικότητα (η τοξικότητα από την υπερδιέγερση των νευρικών κυττάρων) αναπτύσσεται όταν μειώνεται το ενεργειακό επίπεδο των νευρώνων.2

Ο νευροδιαβιβαστής γλουταμινικό οξύ μεταδίδει κανονικά διεγερτικούς παλμούς από τον έναν νευρώνα στον άλλο. Ωστόσο, στον νευροεκφυλισμό, ο εγκέφαλος καθίσταται υπερευαίσθητος στο γλουταμινικό οξύ, το οποίο τότε γίνεται μια "διεγερτική τοξίνη" βραδείας δράσης στα κύτταρα του εγκεφάλου.

Για τα μιτοχόνδρια, αυτό σημαίνει ότι βρίσκονται συνεχώς στη διαδικασία να παράγουν περισσότερη ενέργεια - περισσότερο από όσο πραγματικά χρειάζονται οι νευρώνες. Με αυτόν τον υψηλότερο ρυθμό δραστηριότητας δημιουργείται ένα υψηλότερο ποσοστό παραγωγής ελεύθερων ριζών και με την πάροδο του χρόνου αυτό οδηγεί στην επιτάχυνση της κατάρρευσης αυτών των μιτοχονδρίων. Τελικά αυτή η αλυσίδα συμβάντων οδηγεί σε δυσλειτουργία στους νευρώνες.

Με βάση την ανακάλυψή τους ότι η παρουσία μιτοχονδρίων κοντά σε μια σύναψη επηρεάζει την ισχύ της σηματοδότησης των νευρώνων, οι ερευνητές χειρίστηκαν την μιτοχονδριακή κίνηση μεταβάλλοντας τα επίπεδα της συνταφιλίνης, μιας πρωτεΐνη που βοηθά να αγκιστρωθούν τα μιτοχόνδρια στους άξονες.

Η απομάκρυνση της συνταφιλίνης είχε αποτέλεσμα στα μιτοχόνδρια που κινούνταν γρηγορότερα και οι ηλεκτρικές εγγραφές από αυτούς τους νευρώνες έδειξαν ότι τα σήματα που έστελναν παρουσίαζαν διακυμάνσεις σε μεγάλο βαθμό.

Αντίθετα, η αύξηση των επιπέδων της συνταφιλίνης επιβράδυνε τη μιτοχονδριακή κίνηση και οδηγούσε σε σήματα με σταθερή ισχύ.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν επίσης ότι η δέσμευση της μιτοχονδριακής παραγωγής ATP, του μορίου που είναι υπεύθυνο για την αποθήκευση της κυτταρικής ενέργειας, μείωνε τη δύναμη των σημάτων που στέλνονταν, ακόμη και αν τα μιτοχόνδρια ήταν κοντά στις συνάψεις. Τα προβλήματα με την παραγωγή μιτοχονδριακής ενέργειας και τη μετακίνηση σε όλους τους νευρώνες φαίνεται να εμπλέκονται στο Αλτσχάιμερ, το Πάρκινσον, στην πλάγια μυατροφική σκλήρυνση (ALS) επίσης ονομαζόμενη νόσο του κινητικού νευρώνα και άλλες σημαντικές νευροεκφυλιστικές ασθένειες. Αυτή η έρευνα του 2013 προσθέτει ένα βασικό κομμάτι στο παζλ και μας δίνει περισσότερους λόγους να στοχεύουμε στα μιτοχόνδρια και την κυτταρική ενέργεια σε αυτές τις ασθένειες.3

Πώς εκφυλίζεται ο εγκέφαλος

Σε κυτταρικό επίπεδο, οι εγκέφαλοι που έχουν προσβληθεί από τη νόσο του Αλτσχάιμερ δείχνουν εκτεταμένη απώλεια νευρώνων και υψηλά επίπεδα αδιάλυτων ινωδών αποθέσεων γνωστών ως γεροντικές πλάκες και νευροϊνιδιακά πλέγματα. Στον πυρήνα των πλακών είναι μια τοξική πρωτεΐνη που ονομάζεται βήτα αμυλοειδές -το χαρακτηριστικό γνώρισμα του Αλτσχάιμερ - που προσβάλλει τα κύτταρα. Το βήτα αμιλοειδές δημιουργεί ελεύθερες ρίζες, καταστρέφει το μιτοχονδριακό DNA, εμποδίζει την κυτταρική βιοενέργεια και μεταβάλλει τη σωστή αναδίπλωση άλλων πρωτεϊνών που συνεχίζουν να σχηματίζουν νευροϊνιδιακά πλέγματα. 

Ωστόσο, υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι ο σχηματισμός βήτα αμυλοειδούς είναι ο τρόπος του εγκεφάλου να αμυνθεί ενάντια στο οξειδωτικό στρες. Με άλλα λόγια, το βήτα αμυλοειδές είναι συνέπεια της νόσου του Αλτσχάιμερ, όχι η αιτία.

Η πιο πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι χρειαζόμαστε μεγαλύτερη εστίαση στα μιτοχόνδρια για την πρόληψη και τη θεραπεία της νόσου. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μελετών, ο βαθμός αναπηρίας στη νόσο του Αλτσχάιμερ συσχετίζεται με το επίπεδο βιοενεργειακής εξασθένησης στον εγκέφαλο. Στην πραγματικότητα, μια πρόσφατη επισκόπηση δείχνει ότι η παραγωγή κυτταρικής ενέργειας μπορεί να είναι σημαντικότερος δείκτης της σοβαρότητας της νόσου του Αλτσχάιμερ από ότι οι γεροντικές πλάκες.4

Σε μία μελέτη από το Νευρολογικό Ινστιτούτο του Μπέργκ, ο βαθμός κλινικής αναπηρίας των ασθενών δεν σχετίζεται με την πυκνότητα των γεροντικών πλακών αλλά με μια μιτοχονδριακή ανωμαλία που εμπλέκεται στην κυτταρική ενεργειακή ικανότητα.5 Μια σημαντική πηγή οξειδωτικού στρες στον εγκέφαλο είναι μια ισχυρή ελεύθερη ρίζα που ονομάζεται υπεροξυνιτρώδης ρίζα (που σχηματίζεται από νιτρικό οξείδιο), που οξειδώνει τα λιπίδια στις μεμβράνες των νευρικών κυττάρων.

Αυτό δημιουργεί το εξαιρετικά τοξικό υποπροϊόν hydroxynonenal (HNE), το οποίο βρίσκεται σε περίσσεια σε πολλές περιοχές του εγκεφάλου ασθενών με Αλτσχάιμερ. Το HNE σκοτώνει τα εγκεφαλικά κύτταρα όχι μόνο άμεσα αλλά και έμμεσα, καθιστώντας τα πιο ευαίσθητα στη διεγερτική τοξικότητα.

Η τρέχουσα έρευνα δεν έχει εντοπίσει μία υποκείμενη αιτία της νόσου του Αλτσχάιμερ, όμως μια ενδιαφέρουσα θεωρία πολλαπλών παραγόντων προτάθηκε από τον Γουάν Τάο Γινγκ του πανεπιστημίου στο Νέο Μεξικό το 1997.6 Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η ασθένεια του Αλτσχάιμερ αναπτύσσεται από την αλληλεπίδραση τεσσάρων αιτιών: ανισορροπίες στην ΑΡΡ (πρόδρομη πρωτεΐνη αμυλοειδούς), ασβέστιο, βλάβη λόγω ελεύθερων ριζών και έλλειψη ενέργειας. Η έρευνα του Γινγκ αναφέρει μελέτες που δείχνουν ότι κάθε παράγοντας ενισχύεται από τους άλλους παράγοντες.

Νόσος του Πάρκινσον: πέρα από το L-dopa

Πρόσφατη έρευνα δείχνει ότι η μιτοχονδριακή δυσλειτουργία και η εξασθενημένη παραγωγή κυτταρικής ενέργειας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πρόοδο της νόσου του Πάρκινσον. Μελέτες σε ζωικά μοντέλα της νόσου του Πάρκινσον δείχνουν ότι το συνένζυμο Q10 (CoQ10), ένα αντιοξειδωτικό με εξέχοντα ρόλο στη λειτουργία των μιτοχονδρίων, μπορεί να προστατεύσει τα εγκεφαλικά κύτταρα από τη νευροτοξικότητα και τη διεγερτική τοξικότητα, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου άλλα ισχυρά αντιοξειδωτικά δεν μπορούν.

Στη νόσο του Πάρκινσον, ο κυτταρικός θάνατος εμφανίζεται κυρίως μεταξύ των νευρώνων στη μέλαινα ουσία - ένα μέρος του εγκεφάλου που συντονίζει την κίνηση. Αυτοί οι νευρώνες παράγουν το νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη. Ο θάνατος αυτών των κυττάρων εξαντλεί τα επίπεδα ντοπαμίνης και τελικά οδηγεί σε μυϊκή ακαμψία, τρέμουλο και δυσκολία στην έναρξη της κίνησης.

Έρευνες έχουν δείξει ότι η μέλαινα ουσία είναι το τμήμα του εγκεφάλου που έχει τον μεγαλύτερο αριθμό μεταλλάξεων στο μιτοχονδριακό DNA και τα μιτοχόνδρια ασθενών με νόσο του Πάρκινσον εμφανίζουν αρκετές ανεπάρκειες. 7

Άλλες μελέτες σε πειραματόζωα έχουν δείξει δοσοεξαρτώμενη αύξηση των ελεύθερων ριζών στα μιτοχόνδρια όταν χορηγήθηκε στα ζώα L-dopa (λεβοντόπα), πρόδρομος της ντοπαμίνης που αποτελεί την κύρια φαρμακευτική θεραπεία για τους ασθενείς με Πάρκινσον.8 Αυτές οι μελέτες ήταν η πρώτη ένδειξη ότι η αύξηση της ποσότητας μιας ουσίας που πιστεύουμε ότι είναι ανεπαρκής ίσως να μην είναι η λύση στο πρόβλημα.

Η έρευνα για τη μιτοχονδριακή δυσλειτουργία στη νόσο του Πάρκινσον έθεσε σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη συμβατική χρήση του L-dopa στη θεραπεία της διαταραχής. Το L-dopa συνταγογραφείται στη συμβατική ιατρική για την ικανότητά του να βελτιώνει τα συμπτώματα του Πάρκινσον (τουλάχιστον προσωρινά), αλλά δεν βελτιώνει την υποκείμενη παθολογία της νόσου. Υπάρχουν ολοένα και περισσότερες ενδείξεις ότι το L-dopa ενδέχεται να επιδεινώσει ορισμένες από τις υποκείμενες αιτίες της νόσου του Πάρκινσον. Στην πραγματικότητα, είναι γνωστό ότι η θεραπεία με L-dopa τελικά χάνει την επίδρασή της και τα συμπτώματα επιστρέφουν ακόμη χειρότερα από πριν. Ως εκ τούτου, ίσως είναι καιρός να επανεξετάσουμε το κόστος και τα οφέλη της θεραπείας με L-dopa.

Τα μιτοχόνδρια των ασθενών με νόσο του Πάρκινσον εμφανίζουν επίσης κάποια αναστολή δραστηριότητας, αν και σχετικά ηπιότερη από αυτή που παρατηρείται στο Αλτσχάιμερ, μαζί με ένα σχετικό έλλειμμα του συμπλόκου αφυδρογονάσης του άλφα-κετογλουταρικού (KGDHC), ενός βασικού ενζύμου που βρίσκεται στο μιτοχονδριακό πλέγμα. Το KGDHC παράγει δινουκλεοτίδιο νικοτιναμιδίου-αδενίνης (NADH), ένα μόριο μεταφορέα ηλεκτρονίων, κρίσιμο για την κυτταρική αναπνοή (και συνεπώς τη μιτοχονδριακή λειτουργία) που μειώνεται σημαντικά σε ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου των ασθενών με νόσο του Πάρκινσον.9

Είναι ενδιαφέρον ότι έχουν παρατηρηθεί μειώσεις στα επίπεδα του KGDHC και στον φλοιό των ασθενών με Αλτσχάιμερ.

Ο Φλιντ Μπιλ εξέχων νευρολόγος και καθηγητής νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ, έχει ξοδέψει χρόνια έρευνας αποδεικνύοντας ότι το CoQ10 έχει νευροπροστατευτικές ιδιότητες που μπορεί να βοηθήσουν ασθένειες όπως οι νόσοι του Πάρκινσον και του Χάντιγκτον και ένα αυξανόμενο σύνολο επιστημονικών στοιχείων υποστηρίζει την υπόθεσή του.

Η ερευνητική ομάδα του έδειξε ότι η χορήγηση CoQ10 σε μεσήλικες και γηραιά πειραματόζωα θα μπορούσε να αποκαταστήσει τα επίπεδα της θρεπτικής ουσίας σε αυτά των νεότερων ατόμων. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα επίπεδα του CoQ10 αυξήθηκαν κατά 10-40% στα μιτοχόνδρια του εγκεφαλικού φλοιού, όπου παρατηρείται η υψηλότερη σκέψη. 10

Σε μια μεταγενέστερη μελέτη σε πειραματόζωα, η συμπλήρωση με CoQ10 επιβράδυνε τις τοξικές επιδράσεις ενός δηλητηρίου που είναι γνωστό ότι προκαλεί σύνδρομο Πάρκινσον σε ζώα. Μετά από μερικές εβδομάδες έκθεσης στο χημικό που επάγει το Πάρκινσον, οι συγκεντρώσεις ντοπαμίνης και η πυκνότητα ντοπαμινεργικών αξόνων στην περιοχή που περιβάλλει την μέλαινα ουσία έπεσαν σε όλα τα πειραματόζωα που εξετάστηκαν, αλλά τα επίπεδα σε ζώα που είχαν προηγουμένως υποβληθεί σε θεραπεία με CoQ10 ήταν πολύ υψηλότερα (37% και 62% αντίστοιχα) σε σύγκριση με εκείνα στα οποία έδωσαν μόνο το δηλητήριο, επιβεβαιώνοντας ότι ένα βιοενεργειακό έλλειμμα είναι ένα συστατικό της ασθένειας.11

Μιτοχόνδρια: οι μετασχηματιστές του κυττάρου

Τα μιτοχόνδρια είναι τα εργοστάσια ισχύος ή τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας του κυττάρου. Είναι οργανίδια (εξειδικευμένες δομές όπως τα μικροσκοπικά όργανα μέσα σε κάθε κύτταρο) που δρουν σαν ένα κυτταρικό πεπτικό σύστημα για να πάρουν θρεπτικά συστατικά, να τα σπάσουν και να δημιουργήσουν την ενέργεια που χρειάζεται να λειτουργήσει το κύτταρο.

Αυτή η διαδικασία δημιουργίας ενέργειας είναι γνωστή ως κυτταρική αναπνοή και οι περισσότερες χημικές αντιδράσεις που ενέχονται στην κυτταρική αναπνοή λαμβάνουν χώρα στα μιτοχόνδρια.

Τα μιτοχόνδρια είναι πολύ μικρά, όμως εξελίσσονται τέλεια για να μεγιστοποιήσουν τη σκληρή δουλειά τους - έχουν ακόμη και το δικό τους DNA, που ονομάζεται μιτοχονδριακό DNA (mtDNA), το οποίο κωδικοποιεί τις εξειδικευμένες πρωτεΐνες που χρειάζονται για την κυτταρική αναπνοή. Κάθε κύτταρο περιέχει εκατοντάδες έως μερικές χιλιάδες μιτοχόνδρια. Ο αριθμός εξαρτάται από το τι πρέπει να κάνει το κύτταρο. Για παράδειγμα, τα μιτοχόνδρια είναι ιδιαίτερα άφθονα στην καρδιά και στους σκελετικούς μύες (που απαιτούν μεγάλες ποσότητες ενέργειας για μηχανική εργασία) και στα περισσότερα όργανα (όπως το πάγκρεας, με τη βιοσύνθεση της ινσουλίνης και το ήπαρ, όπου λαμβάνει χώρα αποτοξίνωση), ιδιαίτερα στον εγκέφαλο, όπου απαιτούνται τεράστιες ποσότητες ενέργειας από τα νευρικά κύτταρα.

Πώς η σηματοδότηση του εγκεφάλου χρησιμοποιεί ενέργεια

Το δίκτυο των νευρώνων σε όλο το σώμα ελέγχει τις σκέψεις, τις κινήσεις και όλες τις αισθήσεις μας με την αποστολή και λήψη ποικίλων νευροδιαβιβαστών (εγκεφαλικών χημικών σημάτων) στα σημεία επικοινωνίας μεταξύ των κυττάρων που ονομάζονται συνάψεις. Αυτοί οι νευροδιαβιβαστές απελευθερώνονται από μικροσκοπικές προεξοχές ευθυγραμμισμένες κατά μήκος του άξονα ενός νευρώνα, που ονομάζονται προσυναπτικά άκρα (προσυναπτικές απολήξεις), και στη συνέχεια δεσμεύονται με υποδοχείς στη μεμβράνη ενός γειτονικού κυττάρου.

Αλλά αυτό δεν είναι μια διαδικασία που ταιριάζει σε όλα τα εγκεφαλικά κύτταρα που επικοινωνούν μεταξύ τους σε ένα εύρος ισχύος ή έντασης. Μερικές φορές φωνάζουν δυνατά, ενώ άλλες φορές ψιθυρίζουν ή μουρμουρίζουν.

Για χρόνια, οι επιστήμονες αναρωτιόνταν γιατί και πώς οι νευρώνες αλλάζουν τόσο έντονα την έντασή τους. Μια μελέτη από ερευνητές από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας που δημοσιεύθηκε το καλοκαίρι του 2013 έδειξε ότι τα ταχέως κινούμενα μιτοχόνδρια εκπέμπουν εκρήξεις ενέργειας, που φαίνεται να ρυθμίζουν την επικοινωνία των νευρώνων.1

Οι προσυναπτικές απολήξεις βοηθούν στον έλεγχο της ισχύος των σημάτων που στέλνονται με τη ρύθμιση της ποσότητας των απελευθερωμένων νευροδιαβιβαστών καθώς και του τρόπου με τον οποίο απελευθερώνονται. Η παραγωγή νευροδιαβιβαστών, η συγκέντρωση και η απελευθέρωσή τους, καθώς και η λήψη ή η αφαίρεση αυτών των χημικών ουσιών απαιτούν ενέργεια.

Προηγούμενες μελέτες έδειξαν ότι τα μιτοχόνδρια μπορούν να κινηθούν γρήγορα κατά μήκος των νευραξόνων, μεταφερόμενα από το ένα προσυναπτικό άκρο στο άλλο. Οι ερευνητές πήγαν αυτή την παρατήρηση ένα βήμα παραπέρα αποδεικνύοντας ότι αυτά τα κινούμενα μιτοχόνδρια θα μπορούσαν να ελέγξουν τη δύναμη των σημάτων που στέλνονταν από τις προσυναπτικές απολήξεις. Χρησιμοποίησαν προηγμένες τεχνικές για να παρακολουθήσουν τα μιτοχόνδρια να κινούνται μεταξύ των απολήξεων, ενώ απελευθερώνονταν οι νευροδιαβιβαστές και βρήκαν ότι αυτές έστελναν σταθερά ισχυρά σήματα όταν τα μιτοχόνδρια βρίσκονταν κοντά. Όταν τα μιτοχόνδρια απουσίαζαν ή απομακρύνονταν από τα τις απολήξεις, η ένταση του σήματός τους παρουσίαζε διακύμάνσεις.

Αυτά τα αποτελέσματα υποδεικνύουν ότι η παρουσία στατικών μιτοχονδρίων στις συνάψεις βελτιώνει τη σταθερότητα και τη δύναμη των νευρικών σημάτων. Προηγουμένως, είχε αποδειχθεί ότι περίπου το ένα τρίτο όλων των μιτοχονδρίων στους άξονες κινούνται, τα υπόλοιπα είναι ακίνητα.2

Η επικοινωνία των νευρικών κυττάρων προφανώς ελέγχεται στενά από εξαιρετικά δυναμικά γεγονότα που συμβαίνουν σε πολυάριθμες συνάψεις. Αυτή η ανακάλυψη θα είναι εξαιρετικά πολύτιμη στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο εμπλέκονται τα μιτοχόνδρια όχι μόνο στη νευροεκφυλιστική ασθένεια αλλά σε οποιαδήποτε νευρολογική κατάσταση στην οποία μεταβάλλεται η σηματοδότηση των νευρικών κυττάρων, όπως η κατάθλιψη και η Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής / Υπερκινητικότητας.

  Ο μεγάλος προστατευτικός παράγοντας: κινόνη πυρρολοκινολίνης (PQQ)

Στις αρχές του 2010, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι η κινόνη πυρρολοκινολίνης (PQQ), ένας συμπαράγοντας ενζύμων που θεωρείται τώρα μια μη αναγνωρισμένη βιταμίνη Β, όχι μόνο προστατεύει τα μιτοχόνδρια από οξειδωτικές βλάβες, αλλά επίσης διεγείρει την ανάπτυξη νέων μιτοχονδρίων.1

Πολλές ιδιότητες έχουν αποδοθεί στο PQQ, συμπεριλαμβανομένης της προστασίας των νευρικών κυττάρων, της προαγωγής της ανάπτυξης των νεύρων και της μιτοχονδριακής βιογένεσης. Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι το PQQ μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην κυτταρική σηματοδότηση.

Μελέτες σε ζώα έχουν δείξει ότι το PQQ προστατεύει τα νευρικά κύτταρα από εκφυλισμό και βλάβη και ακόμη προάγει την ανάπτυξη των νευρικών κυττάρων και βοηθά στη δημιουργία νέων συνάψεων μεταξύ των νευρικών κυττάρων που είναι σημαντικές για τη μνήμη. Τώρα, η προκαταρκτική έρευνα στον άνθρωπο αρχίζει να επιβεβαιώνει τα πιθανά οφέλη του PQQ για την υγεία.

Μελέτες υποδεικνύουν επίσης ότι το PQQ μπορεί να έχει αντιφλεγμονώδη δράση, είναι αποτελεσματικό νευροπροστατευτικό (μειώνοντας την εγκεφαλική βλάβη κατά τη διάρκεια του εγκεφαλικού επεισοδίου και προστατεύοντας τα εγκεφαλικά κύτταρα έναντι της διεγχειρητικής υπερδιέγερσης) και να είναι διεγέρτης του αυξητικού παράγοντα των νεύρων, μια βασική πρωτεΐνη που εμπλέκεται στην ανάπτυξη και την επιβίωση των νευρικών κυττάρων).2

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: Σε μία μελέτη, τα 20mg PQQ που λαμβάνονται από το στόμα καθημερινά βελτιώνουν τη βραχυπρόθεσμη μνήμη, την προσοχή, τη συγκέντρωση, την ταυτοποίηση πληροφοριών και την ικανότητα επεξεργασίας σε υγιείς ενήλικες. Τα αποτελέσματα ενισχύθηκαν σημαντικά όταν προστέθηκε συμπλήρωμα CoQ10.

 Protinomeni dosi

(μονάδες σε mg)

Ενισχυτές της υγείας του εγκεφάλου

 CoQ10

Το συνένζυμο Q10 (CoQ10), ένα μόριο που μοιάζει με βιταμίνη και είναι φυσικά παρόν σε σχεδόν κάθε κύτταρο στο σώμα μας, είναι ένα αντιοξειδωτικό, ένας σταθεροποιητής μεμβράνης και ένα ζωτικό συστατικό της διαδικασίας παραγωγής ενέργειας στα μιτοχόνδρια. Έχει επίσης νευροπροστατευτικά αποτελέσματα.

Μελέτες έχουν δείξει ότι το CoQ10 μπορεί να αυξήσει τον αριθμό των μιτοχονδρίων στον εγκέφαλο και προστατεύει τα ζώα από το νευροεκφυλισμό  που προκαλείται είτε από δηλητήριο ή από γονιδιακή μετάλλαξη.1

Παρόλο που παίρνουμε κάποιες ποσότητες CoQ10 από το φαγητό μας, αυτές ανέρχονται σε λίγα μόνο χιλιοστόγραμμα ημερησίως - όχι αρκετά για τα κλινικά μας οφέλη, και η συμπλήρωση γίνεται ολοένα και πιο σημαντική όσο μεγαλώνουμε.

Οι ερευνητές αναπτύσσουν νέα συστήματα χορήγησης για να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητα του CoQ10.2 Οι συνθέσεις με βάση το έλαιο (συνήθως μαλακές γέλες) πιστεύεται ότι απορροφώνται πιο εύκολα από το σώμα και τα λιποσωμιακά ή προ-γαλακτωματοποιημένα σκευάσματα είναι ακόμα καλύτερα.

Η ουμπικινόλη φαίνεται να προσφέρει πολύ καλύτερη απορρόφηση από την ουμπικινόνη και η υδατοδιαλυτή (διαλυτοποιημένη) ουμπικινόλη απορροφάται ακόμη καλύτερα.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: Για νευρολογικές παθήσεις, από 600-3000mg, που λαμβάνονται σε μικρότερες δόσεις καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας με τροφή.

 D-ριβόζη

Αυτό το απλό σάκχαρο είναι σημαντικό για την ενεργειακή σύνθεση (ως δομικό συστατικό του ΑΤΡ, του μορίου που είναι υπεύθυνο για την αποθήκευση της ενέργειας). Στη δεκαετία του 1980, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι τα συμπληρώματα D-ριβόζης, όταν χορηγούνται πριν ή αμέσως μετά από ισχαιμικό επεισόδιο στην καρδιά, η καρδιά μπορούσε να ανακτήσει τα κυτταρικά επίπεδα ενέργειας.3

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: από 3 -5 g

 L-καρνιτίνη

Η L-καρνιτίνη (λεβοκαρνιτίνη), μια φυσικά απαντώμενη ένωση που βρίσκεται σε όλα τα είδη θηλαστικών, μεταφέρει λίπη στα μιτοχόνδρια για να παράγει ΑΤΡ.

Η διατροφική λήψη L-καρνιτίνης επιτυγχάνεται σε μεγάλο βαθμό μέσω της κατανάλωσης ζωικών προϊόντων, συμπεριλαμβανομένων των κόκκινων κρεάτων, των πουλερικών, των ψαριών και των γαλακτοκομικών προϊόντων, ενώ σε φυτικές τροφές υπάρχουν αμελητέες ποσότητες.

Η συνήθης διατροφή με ζωικά παρέχει 6-15 χιλιοστομόρια ανά χιλιόγραμμο την ημέρα και η τυπική χορτοφαγική διατροφή παρέχει λιγότερο από 1 χιλιοστόλιτρο ανά χιλιόγραμμο την ημέρα.

Η L-καρνιτίνη απαιτεί και άλλα θρεπτικά συστατικά, συμπεριλαμβανομένου του σιδήρου, της βιταμίνης C, του οξυγόνου, της 5-φωσφορικής πυριδοξάλης (της βιολογικώς δραστικής μορφής βιταμίνης Β6) και της βιταμίνης Β3, προκειμένου να συντίθεται σωστά.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 500-2.000 mg

 Μαγνήσιο

Το μαγνήσιο είναι ένας κρίσιμος συμπαράγοντας σε πάνω από τριακόσιες βιοχημικές αντιδράσεις στο σώμα, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής του ΑΤΡ.

Τα μιτοχόνδρια δρουν ως τα ενδοκυτταρικά μας αποθέματα μαγνησίου και μεγάλο μέρος του μαγνησίου στο σώμα βρίσκεται δεσμευμένο σε ΑΤΡ, το οποίο βοηθά στη σταθεροποίηση του μορίου και το καθιστά ικανό να χρησιμοποιηθεί από το σώμα.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 400-800 mg

Αλφα λιποϊκό οξύ

Το αλφα-λιποϊκό οξύ (ALA), ένα αντιοξειδωτικό που βρίσκεται στα μιτοχόνδρια, μπορεί να παρασκευαστεί από τον οργανισμό για τις μεταβολικές του λειτουργίες κάτω από τις βέλτιστες συνθήκες, αλλά το πρόσθετο ALA που παρέχεται από συμπληρώματα λειτουργεί ως υδατοδιαλυτό και λιποδιαλυτό αντιοξειδωτικό.

Το σώμα μπορεί να χρησιμοποιήσει μόνο μία μορφή, που ονομάζεται μορφή R (+), η οποία πρέπει να διατηρείται στο ψυγείο. Αποφύγετε την έκθεση του ALA σε πηγές θερμότητας.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 300-600 mg

Κρεατίνη

Το ανθρώπινο σώμα δημιουργεί κρεατίνη από τα αμινοξέα μεθειονίνη, γλυκίνη και αργινίνη. Κατά μέσο όρο, το σώμα ενός ατόμου περιέχει περίπου 120 γραμμάρια κρεατίνης αποθηκευμένα με τη μορφή φωσφορικής κρεατίνης (επίσης γνωστή ως φωσφοκρεατίνη). Ορισμένα τρόφιμα (όπως το βόειο κρέας και τα ψάρια) έχουν σχετικά υψηλή περιεκτικότητα σε κρεατίνη.

Ένας αυξανόμενος αριθμός μελετών έχει ανακαλύψει ότι η κρεατίνη μπορεί να προστατεύσει τον εγκέφαλο από νευροτοξικούς παράγοντες και ορισμένες μορφές εγκεφαλικού τραυματισμού. Μελέτες έχουν επίσης βρει ότι η κρεατίνη είναι εξαιρετικά νευροπροστατευτική έναντι διαφόρων νευροτοξικών παραγόντων.4

Προτεινόμενη ημερήσια δοσολογία: 2-25g, ανάλογα με το σωματικό βάρος (0,1 g / kg σωματικού βάρους)

Ρεσβερατρόλη και πτεροστιλβένη

Οι επιστήμονες έχουν ανακαλύψει τώρα έναν άλλο στενό συγγενή της ρεσβερατρόλης που βρίσκεται στο κόκκινο κρασί και είναι γνωστή για τα οφέλη που προσφέρει στην υγεία του εγκεφάλου, η οποία ονομάζεται πτεροστιλβένη.

Η πτεροστιλβένη βρίσκεται κυρίως στα μύρτιλλα, τα οποία περιέχουν μεγάλες ποσότητες, καθώς και στα σταφύλια και το φλοιό του ινδικού δέντρου kino (που χρησιμοποιείται για αιώνες στην παραδοσιακή ιατρική της Αγιουρβέδα) και φαίνεται να έχει συνεργιστική δράση με την πτεροστιλβένη στον εγκέφαλο.5

Η πτεροστιλβένη παράγει ευεργετικές αλλαγές που συμπεριλαμβάνουν αυξημένη ρύθμιση συγκεκριμένων πρωτεϊνών του εγκεφάλου που σχετίζονται με βελτιωμένη μνήμη. Φυσικά, πολλά από αυτά τα οφέλη σχετίζονται με τα μιτοχόνδρια.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 150-500 mg ρεσβερατρόλη. 100-500 mg πτεροστιλβένη

Προσαρμοσμένο απόσπασμα από το βιβλίο του Lee Know, ND με τίτλο Mitochondria and the Future of Medicine (Chelsea Green Publishing, 2018).

Βιβλιογραφικές αναφορές

Κυρίως άρθρο

1

Brain Res Brain Res Rev, 1999; 29: 1-25

2

Brain Res,1988; 451: 205-12

3

Cell Rep, 2013; 4: 413-9

4

Curr Pharm Des, 2013; 19: 6440-50

5

J Mol Neurosci, 2001; 16: 41-8

6

Gerontology, 1997; 43: 242-53

7

Nat Commun, 2016; 7: 13548

8

Neuroreport, 1994; 5: 1009-11

9

Ann Neurol, 1994; 35: 204-10

10

Ann Neurol, 1994; 36: 882-8

11

Brain Res, 1998; 783: 109-14

Πώς η σηματοδότηση του εγκεφάλου χρησιμοποιεί ενέργεια

1

Cell Rep, 2013; 4: 413-9

2

Cell, 2008; 132: 137-48

Ο μεγάλος προστατευτικός παράγοντας: κινόνη πυρρολοκινολίνης (PQQ)

1

J Biol Chem, 2010; 285: 142-52

2

Biosci Biotechnol Biochem, 2016; 80: 13-22

Ενισχυτές της υγείας του εγκεφάλου

1

Proc Natl Acad Sci U S A, 1998; 95: 8892-7

2

Curr Drug Deliv, 2016; 13: 1184-1204

3

J Thorac Cardiovasc Surg, 1982; 83: 390-8

4

Amino Acids, 2011; 40: 1305-13

5

Neurochem Int, 2015; 89: 227-33

Η ημικρανία είναι η τρίτη πιο κοινή ασθένεια στον κόσμο και η έβδομη όσον αφορά τη μείωση της ποιότητας ζωής.1 Εκτός από τους σοβαρούς πονοκεφάλους, τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ναυτία, έμετο, κοιλιακό άλγος και αυξημένη ευαισθησία στο φως και τον ήχο.

Ενώ είναι διαθέσιμα συνταγογραφούμενα φάρμακα όπως η μεθυσεργίδη, η σουματριπτάνη και η εργοταμίνη για τη θεραπεία της πάθησης, αυτά ακολουθούνται από έναν μακρύ κατάλογο ανεπιθύμητων ενεργειών, από ζάλη και υπνηλία έως πόνο στο στήθος και υψηλή αρτηριακή πίεση. Η μεθυσεργίδη έχει ακόμη συσχετιστεί με ίνωση, όπου συσσωρεύεται ουλώδης ιστός στα όργανα.2

Παρακάτω ακολουθούν πέντε φυσικοί τρόποι να νικήσουμε αυτή την πάθηση.

1) Ανακαλύψτε τυχόν τροφικές αλλεργίες

Ορισμένες χημικές ουσίες στα τρόφιμα έχουν συνδεθεί με ημικρανίες, ειδικά σε παιδιά και εφήβους,3 έτσι προσπαθήστε να κρατήσετε ένα ημερολόγιο για τα τρόφιμα και τις κρίσεις ημικρανίας για να εντοπίσετε τυχόν πιθανούς παράγοντες ενεργοποίησης. Μια μελέτη που συμπεριέλαβε περίπου 600 άτομα που έπασχαν από ημικρανία διαπίστωσε ότι η ευαισθησία στο τυρί, τη σοκολάτα, το κόκκινο κρασί και την μπύρα είχε τις πιο ξεκάθαρες συνδέσεις με κρίσης ημικρανιών.4 Η εξάλειψη των βασικών υπόπτων από τη διατροφή σας μπορεί ακόμη και να οδηγήσει σε πλήρη ανάκαμψη, όπως συνέβη στο 93% των παιδιών σε μια δοκιμή,5 και το 87% σε μια άλλη.6

2) Διορθώστε διατροφικές ελλείψεις

Η μη λήψη αρκετών θρεπτικών συστατικών μπορεί να είναι αιτία ημικρανίας. Έτσι ο εντοπισμός και η αντιμετώπιση τυχόν ελλείψεων μπορεί να βοηθήσει στην επίλυση του προβλήματος. Η έλλειψη μαγνησίου, για παράδειγμα, έχει συνδεθεί με ημικρανίες,7 και αρκετές μελέτες υποδεικνύουν ότι η συμπλήρωση με το στοιχείο αυτό μπορεί να μειώσει τη συχνότητα των κρίσεων.8

Το συνένζυμο Q10 (CoQ10) είναι επίσης συνήθως χαμηλό σε πάσχοντες από ημικρανία.9 Η λήψη αυτού του αντιοξειδωτικού τύπου βιταμίνης μπορεί να μειώσει τη συχνότητα της ημικρανίας κατά το ήμισυ.10

Προτεινόμενες δόσεις: 200-600mg / ημέρα μαγνήσιο. 150mg / ημέρα CoQ10.

3) Δοκιμάστε το butterbur (πετασίτης)

Αυτό το δημοφιλές βότανο που χρησιμοποιείται για την καταπολέμηση της ινομυαλγίας λειτουργεί επίσης κατά των ημικρανιών, όπως δείχνουν αρκετές μελέτες. Όταν δοκιμάστηκε έναντι εικονικού φαρμάκου, ένα τυποποιημένο εκχύλισμα butterbur (Petasites hybridus) μείωσε σημαντικά τη συχνότητα των κρίσεων ημικρανίας, χωρίς να αναφερθούν ανεπιθύμητες ενέργειες ή με ήπιες ανεπιθύμητες ενέργειες (π.χ. ερυγές).11

Προτεινόμενη δοσολογία: 50-75mg δύο φορές την ημέρα ενός τυποποιημένου εκχυλίσματος του βοτάνου, που περιέχει τουλάχιστον 15 % πετασίνες, τα κύρια δραστικά συστατικά.

4) Χρησιμοποιήστε 5-ΗTP

Η 5-υδροξυτρυπτοφάνη, πιο γνωστή ως 5-ΗΤΡ, είναι ένα φυσικώς απαντώμενο αμινοξύ που μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη χρόνιων πονοκεφάλων διαφόρων τύπων, συμπεριλαμβανομένων των ημικρανιών, των πονοκεφάλων έντασης και των πονοκεφάλων στα παιδιά.12 Σε μελέτη, τα συμπληρώματα 5-ΗΤΡ ήταν εξίσου αποτελεσματικά με το φάρμακο μεθυσεργίδη που χρησιμοποιείται για την αντιμετώπιση της ημικρανίας - και ήταν ιδιαίτερα καλά στη μείωση της έντασης και της διάρκειας των κρίσεων.13

Προτεινόμενη δόση: 200-600mg καθημερινά (20mg για κάθε σωματικό βάρος 4.5Kg για τα παιδιά).

5) Δοκιμάστε το HIIT (high-intensity interval training) (Υψηλής Έντασης Διαλειμματική Άσκηση)

Τα αυξανόμενα στοιχεία δείχνουν ότι η άσκηση μπορεί να είναι εξαιρετικά ωφέλιμη για τη θεραπεία της ημικρανίας, αλλά ένας συγκεκριμένος τύπος άσκησης γνωστός ως υψηλής έντασης διαλειμματική προπόνηση - όπου κάνετε εναλλαγές περιόδων έντονης άσκησης με λιγότερο έντονες περιόδους ανάκαμψης - μπορεί να είναι καλύτερος από τα υπόλοιπα είδη άσκησης. Οι επιστήμονες συνέκριναν πρόσφατα τις επιδράσεις των προπονήσεων HIIT δύο φορές την εβδομάδα με μέτρια συνεχή άσκηση και μια παρέμβαση ελέγχου και διαπίστωσαν ότι η HIIT είχε τα πιο ευεργετικά αποτελέσματα, μειώνοντας σημαντικά τον αριθμό των ημικρανιών μεταξύ των πασχόντων.14 Υπάρχουν πολλές δυνατότητες για προπονήσεις HIIT, αλλά να έχετε κατά νου ότι η άσκηση μπορεί να είναι η ίδια μια αιτία ημικρανίας για μερικούς ανθρώπους.

Βιβλιογραφικές αναφορές

1

J Headache Pain, 2013; 14: 1

2

N Engl J Med, 1966; 274: 359-68

3

Pediatr Neurol, 2003; 28: 9-15

4

Headache, 1995; 35: 355-7

5

Lancet, 1983; 2: 865-9

6

Nutr Health, 2017; 23: 47-50

7

Cephalalgia, 1993; 13: 94-81; Int Clin Psychopharmacol, 2016; 31: 287-92

8

Cephalalgia, 1996; 16: 257-63; Headache, 1991; 31: 298-301

9

Headache, 2007; 47: 73-80

10

Cephalalgia, 2002; 22: 137-41; Neurology, 2005; 64: 713-5

11

Neurology, 2004; 63: 2240-4; Altern Med Rev, 2001; 6: 303-10

12

Altern Med Rev, 1998; 3: 271-80

13

Eur Neurol, 1986; 25: 327-9

14

Scand J Med Sci Sports, 2018; 28: 1103-12

Η λαϊκή και η παραδοσιακή ιατρική χρησιμοποιούν εδώ και αιώνες διάφορες φυσικές ουσίες για να καταπολεμήσουν τους παθογόνους μικροοργανισμούς. Στη συνέχεια περιγράφονται όλα τα φυσικά συστατικά που στηρίζουν την αποτελεσματικότητά τους και από επιστημονικά στοιχεία.

Τα αντιβιοτικά είναι ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της σύγχρονης ιατρικής. Σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να σώσουν ζωές. Όμως, η υπερχρήση και πολλές φορές η κατάχρησή τους μέσω της υπερσυνταγογράφησης έχει οδηγήσει στη δημιουργία υπερ-μικροβίων που είναι ανθεκτικά σε αυτά. Τα Αμερικανικά Κέντρα για τον Έλεγχο και την Πρόληψη ασθενειών υπολογίζουν ότι κάθε 2 εκατομμύρια Αμερικανοί μολύνονται από υπερ-μικρόβια και περίπου 23000 άνθρωποι πεθαίνουν από αυτές τις λοιμώξεις.

Παρά την υπερσυνταγογράφησή τους, τα αντιβιοτικά δεν είναι για όλους. Περίπου το 10% των ανθρώπων υποφέρουν από σοβαρές αντιδράσεις σε κάποιο αντιβιοτικό, και ένας στους 15 από εμάς είναι αλλεργικός σε αυτά και δεν μπορεί να τα πάρει εξαρχής. Πέρα από τα γαστρεντερικά προβλήματα που μπορούν να προκαλέσουν οι αντιβιώσεις, νέα έρευνα έχει ανακαλύψει ότι μπορούν επίσης να αυξήσουν τον κίνδυνο νεφρολιθίασης, ειδικά μεταξύ παιδιών και εφήβων.1

Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις και πολλά φυσικά φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί πολλούς αιώνες πριν την ανακάλυψη των αντιβιοτικών τη δεκαετία του 1940. Όμως καθώς η βιομηχανία φαρμάκων κυριαρχεί στην ιατρική έρευνα, η έρευνα που αφορά στα φυσικά αντιβιοτικά είναι λίγη ως και σπάνια.

Οπότε, εδώ περιγράφονται κάποια από αυτά που έχουν αποδειχθεί επιστημονικά ότι λειτουργούν.

Μέλι

Το μέλι έχει χρησιμοποιηθεί ως τοπικό αντιμικροβιακό, αλλά οι επιστήμονες πιστεύουν ότι θα μπορούσε να παίξει πολύ μεγαλύτερο ρόλο στην αντιμετώπιση λοιμώξεων. Το μέλι έχει τη μοναδική ικανότητα να πολεμά λοιμώξεις σε πολλαπλά επίπεδα, λένε οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο Salve Regina στο Rhode Island. Επίσης εμποδίζει τη διαμόρφωση βιοφιλμ βακτηρίων, οπότε θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί επίσης και ως προληπτικό μέσο.2 Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας έχουν ανακαλύψει ότι το μέλι παρεμβαίνει στην ανάπτυξη των τριών ειδών βακτήριων: Pseudomonas aeruginosa, Streptococci και MRSA (Χρυσίζων σταφυλόκοκκος ανθεκτικός στη μεθικιλλίνη).15

Σκόρδο

Το σκόρδο και η δραστική του ουσία, η αλλισίνη έχει ερευνηθεί διεξοδικά περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο φυσικό αντιβιοτικό και περίπου 5000 μελέτες που έχουν δημοσιευτεί για αυτό σε επιστημονικά περιοδικά. Ωφελεί το αίμα και το έντερο και λειτουργεί ως αντιβιοτικό. Η αλλισίνη είναι γνωστό ότι η αλισίνη, δρα εμποδίζοντας την παραγωγή λιπιδίων του μύκητα κάντιντα σταματώντας την ανάπτυξή του. Σε μία μελέτη, ερευνητές ανακάλυψαν ότι ήταν πολύ πιο αποτελεσματική από δύο διαφορετικά αντιβιοτικά στην αντιμετώπιση του βακτηρίου Campylobacter, το οποίο είναι μία από τις πιο κοινές αιτίες στομαχικών προβλημάτων. 3

Έλαιο tea tree

Το έλαιο του tea tree (Malalauca alternifolia) περιορίζει την εξάπλωση των μυκητιασικών μολύνσεων από τον Candida, ειδικά σε κολπικές μυκητιάσεις. Λειτουργεί σε χαμηλές συγκεντρώσεις για κάποια στελέχη και σε μεγαλύτερες ποσότητες όταν χρειάζεται για την αντιμετώπιση άλλων στελεχών του Candida, όπως τα C. crusei και C. norvengensis, υποστηρίζουν οι ερευνητές από το πανεπιστήμιο Charles στην Πράγα.4

Ginger (Τζίντζερ)

Το Τζίντζερ βοηθά να αντιμετωπιστεί η ναυτία και τα στομαχικά προβλήματα, και έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για τη μείωση των επιπέδων χοληστερόλης. Όμως μία μελέτη ανακάλυψε ότι μπορεί να αντιμετωπίσει το βακτήριο Streptococcus mutans όπως και τα στελέχη του Κάντιντα και του Εντερόκοκκου, που όλα συμβάλλουν στην τερηδόνα των δοντιών.5

Εκχύλισμα φύλλων ελιάς

Οι επαγγελματίες υγείας στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν το εκχύλισμα φύλλων ελιάς από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, και μελέτες έχουν ανακαλύψει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει προβλήματα που προκαλούνται είτε από ιούς ή από βακτήρια (σε αντίθεση με τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται κυρίως για βακτηριακές λοιμώξεις). Συγκεκριμένα, έχει χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση λοιμώξεων στα δόντια και τα αφτιά αλλά και για λοιμώξεις της ουροποιητικής οδού.6

Υδραστίδα / Αστράγαλος

Η υδραστίδα (Hydrastis canadensis), ένα φυτό που προέρχεται από τον Καναδά, και ο Αστράγαλος (Astragalus propinquus), ένα βότανο που χρησιμοποιείται ευρέως στην Κίνα, αποτελούν και τα δύο διεγερτικά του ανοσοποιητικού συστήματος και χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση λοιμώξεων. Σε μία δοκιμή, ερευνητές ανακάλυψαν ότι επίσης λειτουργούν στη μείωση της φλεγμονής.7 Η υδραστίδα έχει αποδειχθεί επίσης ότι αποτελεί αποτελεσματικό αντίδοτο ενάντια σε μερικά από τα πιο γνωστά μικρόβια, όπως τα χλαμύδια, το E. coli, η Salmonella και το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού.13,14

Βερβερίνη

Η βερβερίνη είναι ένα ενεργό αντιβακτηριακό συστατικό που βρίσκεται σε διάφορα φυτά όπως η υδραστίδα, η ξανθόριζα, η μαόνια και το Coptis chinensis. Πρόκειται για ένα ισχυρό φάρμακο για ανθρώπους με καρδιαγγειακές παθήσεις και έχει χρησιμοποιηθεί από ασθενείς που έχουν υποστεί καρδιακή προσβολή. Επίσης έχει χρησιμοποιηθεί ως αντιβακτηριακό, όπως στην περίπτωση αντιμετώπισης του τραχώματος, μίας σοβαρής μόλυνσης του ματιού που μπορεί να οδηγήσει σε τύφλωση.8

Εχινάκεια

Η Echinacea purpurea, ένας είδος της οικογένειας των ηλιανθών, είναι άλλο ένα φυσικό αντιβιοτικό που έχει μελετηθεί αρκετά, με πάνω από 1000 δημοσιευμένες μελέτες που αφορούν τις αντι-ιικές και αντιμυκητιασικές της ιδιότητες. Μία πρόσφατη μελέτη ανακάλυψε ότι αποτελεί αποτελεσματικό φάρμακο και στο ατοπικό έκζεμα.10 Χρησιμοποιώντας το εμπορικά διαθέσιμο προϊόν Echinaforce, ερευνητές του Πανεπιστημίου British Columbia στο Βανκούβερ ανακάλυψαν ότι θα μπορούσε να καταπολεμήσει λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού, που είναι συχνά αποτέλεσμα ιογενούς επιπλοκής. Ανακάλυψαν επίσης ότι η Echinacea purpurea έχει αντιφλεγμονώδη δράση.12

Σε μελέτη με τη συμμετοχή 10 παιδιατρικών κλινικών της Ελβετίας, η πλειοψηφία των παιδιών (90%) που χρησιμοποίησαν το ίδιο σκεύασμα εχινάκειας δεν εμφάνισε λοιμώξεις του αναπνευστικού και ανέφερε 32,5% λιγότερα επεισόδια κρυολογημάτων και γρίπης σε σχέση με την ομάδα ελέγχου και 67,3% μείωση των ημερών πυρετού. 19

Εκχύλισμα σπόρων γκρέιπφρουτ

Το εκχύλισμα σπόρων γκρέιπφρουτ είναι ένα αντιβακτηριακό που έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές κοινές λοιμώξεις. Έχει βρεθεί ότι καταστρέφει τη μικροβιακή μεμβράνη του μύκητα κάντιντα με αποτέλεσμα αυτός να μη μπορεί να προσκολληθεί στα τοιχώματα του εντέρου. Σε μία δοκιμή, ελέγχθηκε για τη δράση του ενάντια σε 67 διαφορετικά βακτηριακά δείγματα και συγκρίθηκε έναντι 5 άλλων αντιβακτηριακών που χρησιμοποιούνται τοπικά απευθείας πάνω στο δέρμα. Σε κάθε περίπτωση, οι ερευνητές κατέληξαν ότι το εκχύλισμα ήταν τόσο αποτελεσματικό όσο τα άλλα φάρμακα σε όλα τα δείγματα βακτηρίων.11

 Κράνμπερι

Αυτά τα μούρα που λαμβάνονται ως χυμός, εκχύλισμα, κάψουλα ή ταμπλέτα, χρησιμοποιούνται συχνότερα για λοιμώξεις του ουροποιητικού συστήματος. Έχουν επίσης δοκιμαστεί κατά της λοίμωξης από ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού, που μπορεί να προκαλέσει πεπτικά έλκη. Αν και είναι μια δοκιμασμένη μέθοδος πρόληψης της ουρολοίμωξης, η απόδειξη ότι μπορεί επίσης να καταπολεμήσει τη λοίμωξη είναι ακόμα ασαφής.16

Πρόπολη

Η πρόπολη καλύπτει μεγάλο φάσμα ιών. Μπορεί να είναι χρήσιμη για την πρόληψη κρυολογήματος ή για να συντομευθεί η διάρκειά του όταν εκδηλωθεί. Σε μια δοκιμή που διεξάχθηκε στη Ρουμανία σε παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας, δόθηκε ένα υδατικό παρασκεύασμα με βάση την πρόπολη καθ’ όλη τη διάρκεια της εποχής των ιώσεων. Το αποτέλεσμα ήταν ότι τα παιδιά αυτά είχαν λιγότερες περιπτώσεις οξέων ή χρόνιων συμπτωμάτων, καθώς επίσης και μείωση του αριθμού των παθογόνων μικροοργανισμών που μεταφέρονται μέσω των αεραγωγών του άνω αναπνευστικού.17

Σε μια άλλη μελέτη, που πραγματοποιήθηκε στην Πολωνία σε 50 ασθενείς που είχαν υποβληθεί σε θεραπεία με πρόπολη, αποδείχθηκε ότι τα συμπτώματα του κοινού κρυολογήματος διαρκούσαν μόνο για μία έως τρεις ημέρες σε σύγκριση με τις σχεδόν πέντε ημέρες ασθένειας μεταξύ εκείνων που λάμβαναν εικονικό φάρμακο.18

Επίσης, η παράλληλη χορήγηση της πρόπολης με τα αντιβιοτικά μειώνει τις βλάβες, που προκαλούν τα τελευταία στον οργανισμό.

Βιβλιογραφία

  1. JAmSOcNephrol, 2018;ASN.2017111213
  2. 247th National Meeting of the American Chemical Society, March 16, 2014
  3. JAntimicrobial Chemother,2012;67:1915-26
  4. CeskaGynekol,2005;70:395-9
  5. IndianJDentRes,2013;24:397-400
  6. JPharmPharmacol,1999;51:1305-12
  7. JMedFood,2008;11:493-8
  8. PhytotherRes,2008;11;493-8
  9. InterfaceFocus,2018;8:20170059
  10. JDermatolSci,2017;88:67-77
  11. JAlternComplementMed,2002;8:325-32
  12. Phytomedicine, 2010;17: 563-8
  13. Antibiotics, 1976; 3: 577–88;
  14. Phytother Res, 2003; 17: 217–21
  15. Society for General Microbiology Spring Conference, Harrogate, England, April 13, 2011
  16. Cochrane Database Syst Rev, 2008; 1: CD001321.
  17. Rom J Virol, 1995; 46: 115-33
  18. Otolaryngol Pol, 1989; 43: 180-4
  19. JAMA. 1998;279(11):875-7.

Η επαγόμενη από άσκηση βρογχοσυστολή περιγράφει τη μεταβατική στένωση των αεραγωγών μετά από άσκηση, ένα φαινόμενο που εμφανίζεται συχνά στους αθλητές αντοχής όπως είναι οι κολυμβητές οι οποίοι μπορεί να μην έχουν διάγνωση άσθματος ακόμη και αν έχουν κάποια αναπνευστικά συμπτώματα. Το ασκησιογενές άσθμα όπως αναφέρεται στην καθομιλουμένη είναι μια ξεχωριστή μορφή υπεραντιδραστικότητας των αεραγωγών που ορίζεται ως η τάση τους να συστέλλονται πιο εύκολα και περισσότερο ισχυρά από τους φυσιολογικούς ως απάντηση σε μια μεγάλη ποικιλία βρογχοσυσπαστικών ερεθισμάτων.

Πολλοί μηχανισμοί θεωρούνται ότι εμπλέκονται στο ασκησιογενές άσθμα. Ο υπεραερισμός κατά τη διάρκεια της άσκησης προκαλεί θέρμανση μεγάλου όγκου αέρα και γρήγορη υγροποίησή του που διέρχεται από τους αεραγωγούς. Κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας η απώλεια νερού μπορεί να οδηγήσει σε αφυδάτωσή τους και μια επακόλουθη αύξηση της οσμωτικότητάς τους. Αυτό μπορεί να προκαλέσει απελευθέρωση φλεγμονωδών κυττάρων όπως η ισταμίνη και οι προσταγλαδίνες. Τα κύτταρα αυτά ενθαρρύνουν τη συστολή από λεπτές μυϊκές μάζες καθώς και το οίδημά τους. Εναλλακτικά η ψύξη των αεραγωγών επηρεάζει το βρογχικό αγγειακό σύστημα έτσι ώστε η ταχεία ανανέωσή τους μετά από άσκηση μπορεί να οδηγήσει σε αντιδραστική υπεραιμία και οίδημά τους, φαινόμενο που θα συνέχιζε να συμβάλλει στη στένωσή τους. Η άσκηση υψηλής έντασης μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη του άσθματος που προκαλείται από την άσκηση, τη βρογχοσυστολή και υπεραντιδραστικότητα των αεραγωγών. Οι κολυμβητές που ασκούνται σε χλωριωμένες πισίνες είναι επιρρεπείς διότι ο ξηρός αέρας μπορεί να προκαλέσει επιθηλιακή βλάβη, φλεγμονή και παρόμοια αναδιαμόρφωση με αυτή που παρατηρείται σε ασθματικούς αεραγωγούς. Οι ελίτ κολυμβητές που συμμετέχουν σε παγκόσμια πρωταθλήματα κολύμβησης και ολυμπιακούς αγώνες έχουν υπεραντιδραστικότητα των αεραγωγών σε ποσοστό 20% η οποία σχετίζεται περισσότερο με την αντοχή και όχι αναγκαστικά λόγω του χλωρίου της πισίνας. Ο βρογχόσπασμος που προκαλείται από την άσκηση είναι πιο συχνός μεταξύ των κολυμβητών από ότι στο γενικό πληθυσμό.

Η πρόωρη διάγνωση του ασκησιογενούς άσθματος σε έναν αθλητή κολύμβησης μπορεί να αποτρέψει τη μειωμένη απόδοση που μπορεί να προκύψει αν δεν ληφθούν προληπτικά μέτρα. Στους αθλητές αυτούς η διάγνωση μπορεί να γίνει με βάση ένα ιστορικό χαρακτηριστικών προτύπων αναπνευστικών συμπτωμάτων, τα οποία έχουν κακή προγνωστική αξία. Μερικά από αυτά είναι η χρόνια ρινίτιδα, το φτάρνισμα, τα ερεθισμένα ρινικά ιγμόρια, η καταρροή, η ρινική απόφραξη, η ιγμορίτιδα, η δυσκολία στην αναπνοή, ο αναπνευστικός συριγμός, ο βήχας και η μη φυσιολογική σπιρομετρία. Δυστυχώς οι αθλητές αγνοούν ή δεν αναφέρουν αναπνευστικά συμπτώματα. Στόχοι της θεραπείας είναι η διατήρηση ελέγχου του άσθματος, βελτιώνοντας την πνευμονική λειτουργία και προλαμβάνοντας παράγοντες κινδύνου για οξεία επεισόδια όπως οι παροξύνσεις. Σε αθλητές κολύμβησης υψηλού επιπέδου, ελαχιστοποιώντας τις πιθανές βλαβερές συνέπειες της άσκησης για τη λειτουργία των αεραγωγών βοηθάμε στην άμεση επιστροφή τους στη βέλτιστη απόδοση.

Ένα αποτελεσματικό μέσο τροποποίησης της σοβαρότητας του ασκησιογενούς άσθματος σε συνδυασμό με παραδοσιακές φαρμακολογικές θεραπείες αποτελεί η αναπνευστική φυσικοθεραπεία μέσω της άσκησης των εισπνευστικών αναπνευστικών μυών. Ο μηχανισμός μέσω του οποίου η αναπνευστική άσκηση μπορεί να έχει αντίκτυπο στο ασκησιογενές άσθμα είναι απλός. Αυξάνεται η διατομή του διαφράγματος και η αναλογία μυϊκών ινών τύπου ii στους μεσοπλεύριους μυς (επικουρικοί εισπνευστικοί μύες) με αποτέλεσμα αύξηση της εισπνευστικής μυϊκής δύναμης και αντοχής. Παράλληλα μειώνεται ο υπεραερισμός του πνεύμονα με επακόλουθη μείωση της δύσπνοιας. Αυτό οδηγεί σε μείωση της χρήσης των βρογχοδιασταλτικών φαρμάκων αφού μειώνονται τα αναπνευστικά συμπτώματα. Επίσης παρατηρείται αύξηση της αναπνευστικής μυϊκής οικονομίας με μείωση του ρυθμού πρόσληψης οξυγόνου στους πνεύμονες. Η μειωμένη συγκέντρωση οξυγόνου σε ολόκληρο το σώμα κατά τη διάρκεια της άσκησης και ασυνήθιστα βαθιάς ή ταχείας αναπνοής αυξάνει την αντοχή στην άσκηση. Αυτό μπορεί να οφείλεται εν μέρει στη μεταβολική ζήτηση του κατώτερου αναπνευστικού συστήματος ή σε μείωση της νευροκινητικής οδού του αναπνευστικού μυϊκού συστήματος.

Τα παραπάνω δεδομένα που αφορούν τους μηχανισμούς υποστηρίζουν την αποτελεσματικότητα της αναπνευστικής φυσικοθεραπείας ως στρατηγική διαχείρισης του ασκησιογενούς άσθματος που θα μπορούσε να μειώσει τη σοβαρότητα της νόσου και να αποτελέσει συμπληρωματική στρατηγική για τις παραδοσιακές θεραπείες. Επομένως απαιτείται ένα απλό και αποτελεσματικό πρωτόκολλο εφαρμογής της από αναπνευστικό φυσικοθεραπευτή το οποίο θα αναδείξει το σημαντικό του ρόλο σε ανταγωνιστικά αθλήματα όπως η κολύμβηση.

Η υγεία και η σωστή λειτουργία του ήπατος παίζει βασικό ρόλο στο αν αισθανόμαστε ενεργητικότητα ή όχι. Το πώς λειτουργεί το συκώτι μας είναι εξαιρετικά σημαντικό για την υγεία και τη μακροζωία μας, καθώς και για τη ζωτικότητα που αισθανόμαστε καθημερινά σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Σε συνδυασμό με τη χοληδόχο κύστη, το ήπαρ εργάζεται ακούραστα βοηθώντας να αποβάλουμε τις ουσίες που το σώμα δεν χρειάζεται πλέον, συμπεριλαμβανομένων παλαιών ορμονών, φυτοφαρμάκων και αποθηκευμένου σωματικού λίπους. Εάν επιτραπεί η συσσώρευση αυτών των ουσιών, η ενέργεια μπορεί να παρεμποδιστεί σε μεγάλο βαθμό.

Φυσιολογικά, το ήπαρ βρίσκεται πίσω από το δεξιό θωρακικό κλωβό. Ο πρωταρχικός του ρόλος είναι η αποτοξίνωση, μια έννοια που έχει πολύ μεγάλη σύγχυση γύρω από αυτήν. Ένας απλός τρόπος για να φανταστεί κανείς την δύναμη αποτοξίνωσης του ήπατος είναι να απεικονίσει ένα σχήμα τριγώνου: μέσα σε αυτό το τρίγωνο είναι δισεκατομμύρια μικρά κύκλοι, ο καθένας από τους οποίους αποτελεί ένα ηπατικό κύτταρο. Φανταστείτε ότι μέσα σε κάθε ηπατικό κύτταρο υπάρχει ένας περιστρεφόμενος τροχός. Κάθε στροφή των δισεκατομμυρίων μικρών τροχών καθορίζει τη λειτουργία του ήπατος.

Όταν συμπεριφερόμαστε στο συκώτι μας άσχημα, κάποια κύτταρά του πεθαίνουν και για κάποιο χρονικό διάστημα μπορούν να αναγεννηθούν νέα κύτταρα για να αντικαταστήσουν τα νεκρά, αλλά μετά από λίγο αυτό δεν είναι πλέον δυνατό και στη θέση του κύτταρου που έκαιγε λίπη μπορεί να εγκατασταθεί ένα σφαιρίδιο λίπους. Το συκώτι δεν μπορεί να συμβαδίσει με το φορτίο που έρχεται στο δρόμο του, και, τώρα που έχει μειωμένη λειτουργία (εξαιτίας των νεκρών ηπατικών κυττάρων) δεν μπορεί να λειτουργήσει τόσο καλά. Έτσι, οι εναποθέσεις λίπους συνεχίζουν όλο και περισσότερο.

Όταν υπάρξουν πολλά σφαιρίδια λίπους (μια κατάσταση γνωστή ως «λιπαρό συκώτι»), η υγεία και η ενέργειά μας μπορεί να υποφέρουν σημαντικά. Λιγότερο αποτελεσματικές διαδικασίες αποτοξίνωσης μπορούν να οδηγήσουν σε κακή λειτουργία του θυρεοειδούς, ανισορροπία των σεξουαλικών ορμονών, δερματικά προβλήματα, χοληστερόλη και μειωμένη διαχείριση της γλυκόζης στο αίμα, που συχνά εμφανίζεται σαν «λιγούρες» για ζάχαρη. Επιπλέον, μπορεί να αλλάξουν οι περιοχές όπου το σώμα θέλει να εναποθέσει σωματικό λίπος. Μπορεί να παρατηρήσετε τότε ότι υπάρχει περίσσεια λίπους ψηλά στην κοιλιά. Για τις γυναίκες αυτό είναι ακριβώς κάτω από τη γραμμή σουτιέν τους, και για τους άνδρες, ακριβώς κάτω από τους θωρακικούς μυς. Μπορεί να έρχεται και να φεύγει και μερικές φορές υπάρχει ένα σημείο ακριβώς στο κέντρο του κορμού που είναι πιο ευαίσθητο. Αυτό μπορεί να υποδεικνύει προβλήματα της χοληδόχου κύστης. Εάν η χοληδόχος κύστη σας έχει αφαιρεθεί, το ήπαρ σας πρέπει να παράγει χολή ανάλογα με τη ζήτηση, καθώς η χοληδόχος κύστη δεν είναι πια εκεί για να την αποθηκεύει, γι’ αυτό απαιτείται συχνά πρόσθετη στήριξη του ήπατος.

Λίγο παλαιότερα, μόνο οι άνθρωποι που κατανάλωναν τακτικά αλκοόλ ανέπτυσσαν λιπώδη ηπατοπάθεια, όμως τώρα βλέπουμε και εφήβους να το αναπτύσσουν απλά από την υιοθέτηση διατροφής υψηλής περιεκτικότητας σε επεξεργασμένα τρόφιμα και ποτά. Αυτό έχει γίνει τόσο συνηθισμένο ώστε να έχει δημιουργηθεί μια νέα ασθένεια, που ονομάζεται «μη αλκοολική λιπώδης ηπατική νόσος». Φανταστείτε ένα συκώτι που μοιάζει ακριβώς με ένα που έχει υποστεί χρόνια αλκοολισμό, αλλά σε αυτή την περίπτωση οι ένοχοι για τη δημιουργία του είναι τα επεξεργασμένα τρόφιμα και ποτά.

Βελτίωση της αποτοξινωτικής διαδικασίας

Η αποτοξίνωση είναι μια διαδικασία που γίνεται μέσα μας όλη τη μέρα, κάθε μέρα. Οι επιλογές που κάνουμε επηρεάζουν το πόσο αποτελεσματικά μπορεί να λειτουργήσει το ήπαρ, και αυτό συμβάλλει σημαντικά στο πώς αισθανόμαστε. Η αποτοξίνωση είναι ουσιαστικά μια διαδικασία μετασχηματισμού. Οποιαδήποτε ουσία που θα μπορούσε να είναι επιβλαβής για εμάς αν συσσωρευτεί στο σώμα μας πρέπει να μετατραπεί σε μια λιγότερο επιβλαβή μορφή ώστε να μπορεί στη συνέχεια να αποβληθεί με ασφάλεια από τον οργανισμό μας. Για να νιώθουμε στα καλύτερά μας, θέλουμε αυτό να είναι μια εξαιρετικά αποτελεσματική διαδικασία.

Παρακάτω ακολουθούν κάποιες σημαντικές συμβουλές για τη στήριξη του ήπατος και τη βελτίωση των διαδικασιών αποτοξίνωσης του οργανισμού.

 Ενισχύστε τις βιταμίνες του συμπλέγματος Β

Υπάρχουν δύο στάδια στη διαδικασία αποτοξίνωσης: η φάση 1 και η φάση 2. Στη φάση 1, λαμβάνουν μέρος ενζυμικές διαδικασίες από μια οικογένεια ενζύμων (κυτόχρωμα P450). Στη φάση 2, μια ομάδα μορίων «απενεργοποιεί» τα χημικά απόβλητα έτσι ώστε να μπορούν να μεταφερθούν με ασφάλεια από το σώμα.

Και οι δύο φάσεις απαιτούν τη λειτουργία ορισμένων θρεπτικών συστατικών και οι διαιτητικές επιλογές μπορούν να επηρεάσουν πόσο αποτελεσματικά μπορεί να λειτουργήσει κάθε φάση. Για το πρώτο στάδιο της αποτοξίνωσης, είναι απαραίτητα πολλά θρεπτικά συστατικά, ειδικά οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β.

Τα δημητριακά ολικής άλεσης υποτίθεται ότι αποτελούν πλούσια πηγή βιταμινών Β. Ωστόσο, πολλοί άνθρωποι αισθάνονται πολύ καλύτερα με λιγότερα ή καθόλου από αυτά τα τρόφιμα στη διατροφή τους. Μερικοί άνθρωποι μειώνουν ή κόβουν τα δημητριακά από τη διατροφή τους προκειμένου να χάσουν βάρος, ενώ άλλοι τα αποφεύγουν επειδή τους προκαλούν παλινδρόμηση ή φούσκωμα. Εάν τα δημητριακά δεν σας πειράζουν και σας δίνουν ενέργεια, τότε απολαύστε τα σε μη επεξεργασμένη μορφή. Κάποια είναι καλύτερο να τα αφήνετε να μουλιάσουν πριν τα καταναλώσετε.

Εάν δεν σας ταιριάζουν, μην τα τρώτε. Το σώμα σας ξέρει καλύτερα τι του κάνει καλό. Απλώς συνειδητοποιήστε ότι εάν έχετε χαμηλή πρόσληψη βιταμινών Β, οι διαδικασίες αποτοξίνωσης του ήπατος της φάσης 1 μπορεί να μην λειτουργούν άριστα εκτός εάν λαμβάνετε επαρκείς βιταμίνες Β από άλλες πηγές τροφίμων, όπως το συκώτι. Μπορείτε επίσης να επιλέξετε ένα συμπλήρωμα καλής ποιότητας που περιέχει σύμπλεγμα βιταμινών Β.

Πηγές βιταμινών Β: φακές, ξηροί καρποί, σπόροι, τόνος, χοιρινό κρέας, μοσχάρι, κοτόπουλο, συκώτι, δημητριακά ολικής αλέσεως, φυλλώδη πράσινα λαχανικά, ντομάτες, αβγά. Επιλέξτε βιολογικά προϊόντα όποτε είναι αυτό δυνατό για να ελαχιστοποιήσετε την έκθεση σε φυτοφάρμακα.

Καταναλώστε αρκετή πρωτεΐνη

Ακριβώς όπως για τις αντιδράσεις της φάσης 1, οι διαδικασίες του ήπατος στη φάση 2 απαιτούν επίσης ορισμένα θρεπτικά συστατικά. Ειδικότερα, συγκεκριμένα αμινοξέα. Τα αμινοξέα προέρχονται από τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες. Οι πρωτεΐνες διασπώνται σε αμινοξέα, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποιούνται ως δομικά στοιχεία για τη σύνθεση όλων των πρωτεϊνών που χρειάζεται το σώμα μας για να επιβιώσει.

Τα αμινοξέα είναι επίσης σημαντικά για τα κύτταρα του ανοσοποιητικού μας συστήματος, τα οποία μας προστατεύουν από λοιμώξεις και χρησιμοποιούνται επίσης για τη δημιουργία των νευροδιαβιβαστών που επηρεάζουν τη διάθεσή μας και την καθαρότητα της σκέψης καθώς και το συντονισμό όλων των μυών μας. Από τα 20 αμινοξέα, τα 10 θεωρούνται «απαραίτητα» (ορισμένες ερευνητικές εργασίες υποστηρίζουν ότι εννέα είναι τα απαραίτητα), πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να τα καταναλώνουμε στη διατροφή μας, καθώς το σώμα δεν μπορεί να τα δημιουργήσει από άλλες ουσίες.

Μια πρωτεϊνική τροφή που περιέχει όλα τα απαραίτητα αμινοξέα αναφέρεται ως «πλήρης». Οι περισσότερες διατροφικές πηγές πρωτεΐνης δεν είναι πλήρεις. Ωστόσο, όταν συνδυάζετε πηγές πρωτεΐνης από διαφορετικές οικογένειες τροφών, συμπληρώνετε τον κατάλογο των απαραίτητων αμινοξέων, καθώς το απαραίτητο αμινοξύ που λείπει σε μία από τις τροφές θα είναι υψηλό στην άλλη. Ένα παράδειγμα είναι η προσθήκη σπόρων σουσαμιού σε λαχανικά stir-fry που σερβίρονται με καστανό ρύζι: οι σπόροι σουσαμιού και το ρύζι προέρχονται από διαφορετικές οικογένειες, και τα προφίλ αμινοξέων τους συμπληρώνουν το ένα το άλλο.

Πηγές πρωτεϊνών: κρέας, ψάρι, αβγά, γάλα, σπόροι τσία, ξηροί καρποί, φακές, ρεβίθια, κινόα.

Αποθηκεύστε θείο

Για περαιτέρω υποστήριξη φάσης 2 χρειαζόμαστε θείο, μια φυσική ένωση που βρίσκεται σε τροφές πλούσιες σε πρωτεΐνες και σε ορισμένα λαχανικά. Το θείο είναι μέρος της γλουταθειόνης, ενός από τα σημαντικότερα αντιοξειδωτικά που παράγει ο οργανισμός.

Πηγές θείου: αβγά, κρεμμύδι, σκόρδο, μικρά κρεμμύδια και κραμβοειδή λαχανικά όπως μπρόκολο, λάχανο, λαχανάκια Βρυξελλών και κουνουπίδι.

Αποφύγετε ό,τι "φορτώνει" το ήπαρ

Υπάρχουν πολλές ουσίες που μπορούν να παρεμποδίσουν τη διαδικασία αποτοξίνωσης. Ακολουθούν μερικές από τις βασικές που πρέπει να αποφύγετε.

1. Καφεΐνη

Η υγεία και η ενέργεια ορισμένων ανθρώπων είναι σίγουρα καλύτερη χωρίς καφεΐνη και, για εκείνους που πρέπει να μειώσουν την παραγωγή αδρεναλίνης, είναι απαραίτητες αλλαγές στην κατανάλωση καφεΐνης. Μερικές φορές αυτό σημαίνει καθόλου καφεΐνη, άλλες φορές σημαίνει λιγότερη καφεΐνη. Για μερικούς ανθρώπους η υποστήριξη του νευρικού συστήματος, ανάλογα με τα συμπτώματά τους, όπως το άγχος και το στρες, απαιτεί αναμφισβήτητα τον αποκλεισμό της καφεΐνης.

Ωστόσο, το συκώτι επίσης επηρεάζεται από την καφεΐνη, καθώς και η μείωση του ηπατικού φορτίου μπορεί να είναι ένας ακόμα λόγος για να μειώσουμε την πρόσληψη καφεΐνης ή να την παραλείψουμε εντελώς.

Όπως και άλλες ουσίες που «φορτώνουν» το συκώτι, η καφεΐνη φθάνει στο ήπαρ με την ανάγκη να αλλαχθεί (αποτοξινωθεί). Δεν είναι, ωστόσο, γνωστό ότι συνυπάρχει η φάση 2. Αντ’ αυτού, αυξάνει την ταχύτητα της φάσης 1. Αν και αυτό μπορεί να ακούγεται σαν θετικό, για πάρα πολλούς σήμερα, η φάση 2 τους είναι αναποτελεσματική, συμφορημένη ή απλά επιβαρυμένη με το φορτίο. Φανταστείτε ότι η φάση 2 κινείται αργά, όπως η κυκλοφοριακή κίνηση κατά μήκος ενός αυτοκινητόδρομου, και έχετε επιταχύνει τη φάση 1 με την καφεΐνη. Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει είναι ότι θα επεξεργαστεί ουσίες όπως τα οιστρογόνα και τη χοληστερόλη πιο γρήγορα κατά μήκος της φάσης 1, αλλά αυτές δεν έχουν πουθενά να πάνε, επειδή η φάση 2 είναι τόσο αργή και παραφορτωμένη που μπλοκάρει.

Στην περίπτωση που οι ουσίες που περνούν από τη φάση 1 δεν μπορούν να περάσουν κατευθείαν στη φάση 2 και τελικά να αποβληθούν, θα καταλήξετε να ανακυκλώνετε ακόμη πιο προβληματικές ουσίες. Αυτό μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες για την υγεία σας και την ικανότητά σας να αποτρέψετε ασθένειες, καθώς και για την ενέργειά σας.

Έτσι, εάν η φάση 2 κινείται καλά, η ρύθμιση της φάσης 1 δεν φαίνεται να αποτελεί πραγματικό πρόβλημα. Αλλά εάν η φάση 2 είναι αργή, η ρύθμιση της φάσης 1 προσθέτει δυσκολίες στο πρόβλημα.

Πηγές καφεΐνης: καφές (ακόμη και χωρίς καφεΐνη), τσάι, ενεργειακά ποτά, αναψυκτικά τύπου cola, σοκολάτα, ορισμένα παυσίπονα και χάπια απώλειας βάρους.

2. Αλκοόλ

Εάν ξυπνάτε συνεχώς κουρασμένοι και συνηθίζετε να πίνετε αλκοόλ καθημερινά - ακόμα και αν είναι μόνο ένα-δύο ποτήρια - θα πρέπει να μάθετε ότι αυτή η συνήθεια μπορεί να είναι κάτι που σας αποστερεί την ενέργειά σας. Το αλκοόλ είναι ένα δηλητήριο για το ανθρώπινο σώμα, επειδή δεν μπορούμε να το αποβάλλουμε. Καταναλώνουμε αλκοόλ, αλλά το ήπαρ πρέπει να μεταμορφώσει (αποτοξινώσει) το αλκοόλ σε μια άλλη ουσία που ονομάζεται ακεταλδεΰδη, η οποία είναι εκείνη που μπορεί να αποβληθεί στη συνέχεια. Αυτή η διαδικασία χρησιμοποιεί ενέργεια, και το σώμα θα δώσει προτεραιότητα σε αυτήν την αποτοξίνωση, παρέχοντάς σας λιγότερη ενέργεια για να απολαύσετε την ημέρα σας.

Λόγω του τρόπου κατανομής του αλκοόλ στο σώμα, μπορεί να οδηγήσει σε ορμονικές ανισορροπίες, κόπωση, άγχος και αποθήκευση λίπους. Πολλά αλκοολούχα ποτά είναι επίσης πολύ υψηλά σε σάκχαρα (υδατάνθρακες) και ως εκ τούτου απαιτούν ινσουλίνη. Πάλι, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κόπωση και αποθήκευση σωματικού λίπους. Επίσης, οδηγεί σε υπερβολική παραγωγή κορτιζόλης που μπορεί να οδηγήσει σε εξάντληση και αύξηση του λίπους στο σώμα. Μπορείτε να δείτε πόσα από τα συστήματα του σώματος που εμπλέκονται στην αίσθηση ενεργητικότητας μπορούν να διαταραχτούν από το αλκοόλ.

Πολλοί άνθρωποι πίνουν χωρίς να το συνειδητοποιούν. Ένα συνηθισμένο αμερικανικό ποτό περιέχει 0,35oz (14g) καθαρής αλκοόλης, σε οποιαδήποτε μορφή. Αυτό ισοδυναμεί με ένα κουτί 12oz 5% μπύρας, ένα σφηνάκι 1,5 oz ή ένα κρασί 5oz. Την επόμενη φορά που θα πιείτε ένα ποτήρι κρασί, μετρήστε το και θα δείτε ποια είναι η συνήθης ποσότητα που πίνετε. Για τους περισσότερους, είναι πολύ περισσότερο από 5oz.

Οι τρέχουσες συστάσεις που υποβλήθηκαν από πολυάριθμους οργανισμούς για την υγεία της καρδιάς υποδεικνύουν τώρα ότι για όσους ήδη καταναλώνουν οινόπνευμα είναι ασφαλές να μην καταναλώνουν περισσότερα από δύο ποτά την ημέρα τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες, προσθέτοντας ότι τα στοιχεία δείχνουν ότι θα πρέπει να περιλαμβάνονται δύο μέρες χωρίς κατανάλωση αλκοόλ τη βδομάδα. Τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας διαφέρουν ελαφρώς, συνιστώντας όχι περισσότερα από δύο ποτά την ημέρα για τους άνδρες και ένα για τις γυναίκες. Ωστόσο, εξετάστε τη θέση που παίρνουν σχετικά με το αλκοόλ πολλές οργανώσεις καρκίνου σε όλο τον κόσμο, που υποστηρίζουν ότι εάν έχετε οικογενειακό ιστορικό καρκίνου, δεν υπάρχει ασφαλές επίπεδο κατανάλωσης αλκοόλ.

3. Τρανς λιπαρά και επεξεργασμένα σάκχαρα

Τα τρανς λιπαρά και τα επεξεργασμένα σάκχαρα, που συνήθως απαντώνται σε επεξεργασμένα τρόφιμα όπως κέικ, μπισκότα, και τρόφιμα με μεγάλη διάρκεια ζωής, μπορούν να καταστρέψουν το συκώτι. Προσπαθήστε αντί αυτών να επιλέγετε φρέσκα τρόφιμα ολικής.

4. Χημικά προϊόντα περιποίησης και καθαρισμού

Οτιδήποτε εφαρμόζετε στο δέρμα σας μπορεί να απορροφηθεί στο σώμα σας. Πρέπει μόνο να εξετάσετε τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα τσιρότα νικοτίνης για να συνειδητοποιήσετε ότι το δέρμα παρέχει μια άμεση οδό στην κυκλοφορία, μεταφέροντας το αίμα που το ήπαρ θα χρειαστεί να «καθαρίσει».

Για να μειώσετε την εργασία που πρέπει να κάνει το συκώτι σας, επιλέξτε προϊόντα καθαρισμού και περιποίησης της επιδερμίδας που παρασκευάζονται χωρίς συνθετικά συστατικά. Τα συστατικά των προϊόντων πλύσης και καθαρισμού, μπορούν να εισχωρήσουν μέσω του δέρματός σας ή του αναπνευστικού σας συστήματος, οπότε πρέπει να είστε πολύ προσεκτικοί στην επιλογή τους.

5. Φυτοφάρμακα

Είναι επίσης σημαντικό να κάνετε ό,τι μπορείτε για να ελαχιστοποιήσετε την έκθεση σε φυτοφάρμακα και ζιζανιοκτόνα και την κατανάλωση τροφών που τα περιέχουν. Πολλές από αυτές τις συνθετικές χημικές ουσίες μιμούνται τα οιστρογόνα και μπορούν να δεσμευτούν στους υποδοχείς οιστρογόνων στο σώμα, γεγονός που έχει συνέπειες για άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών.

Οι έρευνες δείχνουν ότι ένας σημαντικός και αυξανόμενος αριθμός κοριτσιών στις Ηνωμένες Πολιτείες αρχίζει τώρα να έχει έμμηνο ρήση στην ηλικία των οκτώ. Είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πώς συμβαίνει αυτό χωρίς να εξετάσουμε το ρόλο των περιβαλλοντικών οιστρογόνων.

Μια άλλη ανησυχία σχετικά με την κατανάλωση φυτοφαρμάκων και ζιζανιοκτόνων είναι ο κίνδυνος της αποθήκευσής τους στο λιπώδη ιστό του σώματός μας. Δεν γνωρίζουμε τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτού του προβλήματος ή της έκθεσης σε αυτές τις ουσίες για μια ολόκληρη ζωή, καθώς ουσιαστικά είμαστε η πρώτη γενιά ανθρώπων που εκτίθενται σε κάποιες από αυτές για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Δεν γνωρίζουμε την έκταση των συνολικών επιπτώσεων στην ενέργεια και τον μεταβολισμό μας, πόσο μάλλον άλλες πτυχές επιπτώσεων στην υγεία μας.

Προσπαθήστε να αγοράζετε βιολογικά προϊόντα όσο το δυνατόν περισσότερο και να χρησιμοποιείτε φυσικές εναλλακτικές λύσεις αντί για τα φυτοφάρμακα στο σπίτι και τον κήπο σας.

Αγάπα το συκώτι σου

Θυμηθείτε, αυτό που κάνετε κάθε μέρα επηρεάζει την υγεία σας, όχι αυτό που κάνετε μερικές φορές. Να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας για όσα επιβαρύνουν το συκώτι σας στη ζωή σας. Έχουμε μόνο ένα συκώτι. Αγαπήστε το ανάλογα.

Οι μηχανισμοί πίσω από την αποτοξίνωση

Είναι σημαντικό να κατανοήσετε τους μηχανισμούς αποτοξίνωσης και εξάλειψης που χρησιμοποιεί το σώμα μας, διότι όταν τίθενται σε κίνδυνο, τυπικά το ίδιο συμβαίνει και με την ενέργειά μας. Υπάρχουν πολλά όργανα και συστήματα του σώματος που εμπλέκονται στην αποτοξίνωση. Αυτά περιλαμβάνουν:

  • Το ήπαρ, το οποίο μετασχηματίζει ουσίες που, εάν συσσωρεύονταν, θα μας έβλαπταν, αλλάζοντάς τις σε λιγότερο βλαβερές ουσίες που θα μπορούσαμε να αποβάλλουμε.
  • Το έντερο, το οποίο περιέχει βακτήρια που παράγουν τόσο υγιεινές όσο και ανθυγιεινές ουσίες. Πρέπει να διατηρούμε τη λειτουργία του εντέρου υγιή, καθώς ένας από τους ρόλους του είναι να απελευθερώνει απόβλητα και τοξικές ουσίες για να αποτρέπει τη συσσώρευσή τους στον οργανισμό.
  • Τα νεφρά, τα οποία συνεχώς φιλτράρουν το αίμα μας και μας απαλλάσσουν από οτιδήποτε δεν χρειαζόμαστε συμπεριλαμβανομένων των τοξινών, μέσω των ούρων.
  • Το δέρμα, το οποίο όχι μόνο προστατεύει και στεγάζει τα όργανά μας, αλλά επιτρέπει στις βλαβερές ουσίες να φύγουν από το σώμα μέσω της εφίδρωσης.
  • Το αναπνευστικό σύστημα, το οποίο παίζει βασικό ρόλο στην ομάδα αποτοξίνωσης - ακόμα και οι τρίχες μέσα στη μύτη μας βοηθούν να φιλτράρουμε τον αέρα που αναπνέουμε, ενώ οι πνεύμονες είναι υπεύθυνοι για το φιλτράρισμα των καπνών, των αλλεργιογόνων, της μούχλας και των αερίων.

 

Σημάδια ότι το συκώτι σας χρειάζεται υποστήριξη

Τα παρακάτω είναι συμπτώματα που μπορεί να υποδεικνύουν την ανάγκη υποστήριξης του ήπατος σας:

• εναπόθεση λίπους ψηλά στην κοιλιά

• ευαισθησία σε σημείο στο κέντρο του κορμού

• προεμμηνορροϊκό σύνδρομο

• κυτταρίτιδα

• δέρμα που δείχνει συμφόρηση

• δερματικά εξανθήματα

• έκζεμα ή ροδόχρους ακμή

• υπερβολική τάση υπερθέμανσης

• προβλήματα όρασης

• αφύπνιση γύρω στις 2 π.μ.

• κακός ύπνος το βράδυ μετά από κατανάλωση αλκοόλ

• ξύπνημα κατά τη διάρκεια της νύχτας με ιδρώτα

• αυξημένη χοληστερόλη

• φούσκωμα

• καθημερινή κατανάλωση αλκοόλ

• καθημερινή κατανάλωση καφεΐνης, μακροπρόθεσμα.

 

Αποτοξίνωση: Τι λειτουργεί;

Διατροφή. Η δίαιτα αποκλεισμού τροφών είναι μία καλή αρχή. Απομακρύνει όλα τα τρόφιμα που είναι γνωστό ότι προκαλούν αλλεργίες ή τοξική υπερφόρτωση - όπως σιτάρι, γαλακτοκομικά, ζαχαρούχα και επεξεργασμένα τρόφιμα, εκλεπτυσμένοι υδατάνθρακες όπως λευκό ψωμί, κέικ και μπισκότα, καφές, μη φυτικά τσάγια και αλκοόλ - για περίπου τέσσερις εβδομάδες.

Συμπληρώματα. Συνιστάται η λήψη 400mg μαγνησίου ημερησίως, ψευδαργύρου (25mg/ημέρα) και σεληνίου (200mcg/ημέρα) για να βοηθηθουν οι φυσικές διαδικασίες αποτοξίνωσης του σώματος, ενώ η γλουταθειόνη (250mg/ημέρα) είναι ένα άλλο απαραίτητο συμπλήρωμα.

Συνιστάται επίσης να λαμβάνονται 1mg Β12 (μεθυλοκοβαλαμίνη), 800mcg φολικού, 50mg B6 (πυριδοξάλη-5-φωσφορική) και 100mg φωσφατιδυλσερίνης δύο φορές την ημέρα. Η διάρκεια της θεραπείας εξαρτάται από τη σοβαρότητα της τοξικότητας, όμως κατά μέσο όρο, χρειάζονται 16 εβδομάδες.

Βότανα. To γαϊδουράγκαθο (milk thistle), η αγκινάρα, το ταραξάκο έχουν όλα αποδειχθεί ότι βοηθούν την αποτοξίνωση του ήπατος και βελτιώνουν τις μεταβολικές λειτουργίες. Η τσουκνίδα, το σολιντάγκο, η σημύδα και η ιππουρίδα έχουν διουρητική δράση και βοηθούν στον καθαρισμό των νεφρών.

Θερμότητα. Η εφίδρωση είναι ένας άλλος αποτελεσματικός τρόπος για να βοηθήσετε τη διαδικασία αποτοξίνωσης. Οι σάουνες μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση της υψηλής αρτηριακής πίεσης και στη βελτίωση της ροής του αίματος και της λειτουργίας της καρδιάς, σε σύντομες 15λεπτες συνεδρίες, ενώ οι τοξικές χημικές ουσίες και τα βαρέα μέταλλα μπορούν να αποβληθούν με ασφάλεια μόνο κατά τη διάρκεια μακρύτερων συνεδριών σάουνας, λένε οι ερευνητές.

 

Το άρθρο είναι βασισμένο στο βιβλίο της Dr Libby Weaver με τίτλο Exhausted to Energized  (Hay House, 2018)

Το εγκεφαλικό επεισόδιο είναι η δεύτερη παγκόσμια αιτία θανάτου και αναπηρίας. Η αδυναμία μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο λόγω έλλειψης δημιουργίας φυσιολογικής ποσότητας δύναμης επηρεάζει όχι μόνο τους μύες των άνω και κάτω άκρων αλλά και εκείνους του αναπνευστικού συστήματος. Οι ασθενείς παρουσιάζουν μειωμένη εθελούσια δύναμη και αντοχή των αναπνευστικών μυών καθώς και μεταβαλλόμενη κίνηση του θωρακικού κλωβού. Παρατηρείται μείωση του μέγιστου εκούσιου αερισμού με εμφάνιση περιοριστικού προτύπου αναπνοής. Υπάρχει μια τροποποίηση της διαφραγματικής κίνησης με υψηλότερη θέση του ημιδιαφράγματος, η οποία σχετίζεται με μείωση της διαφραγματικής πίεσης κατά την αυθόρμητη αναπνοή και υπεραερισμό. Οι τιμές της μέγιστης εισπνευστικής και εκπνευστικής πίεσης στους ασθενείς αυτούς κυμαίνονται: 17-57cm νερού και 25-68 cm νερού σε σχέση με τους υγιείς ενήλικες που οι τιμές τους είναι 100 και 120 cm νερού αντίστοιχα. Σύμφωνα με τα παραπάνω στοιχεία, η αναπνευστική μυϊκή δύναμη σε ασθενείς με εγκεφαλικό επεισόδιο είναι λιγότερη από το μισό σε σχέση με τις φυσιολογικές τιμές και σχετίζεται άμεσα με αναπνευστικές επιπλοκές που αποτελούν την κύρια αιτία μη αγγειακού θανάτου.

Η πνευμονία είναι η πιο συχνή επιπλοκή τις πρώτες εβδομάδες μετά το επεισόδιο με ποσοστό 2-57% με αποτέλεσμα υψηλή θνησιμότητα, αυξημένη νοσηλεία, μειωμένη λειτουργικότητα και υψηλή ανάγκη φροντίδας. Η μειωμένη κατάποση και ο αυξημένος κίνδυνος εισρόφησης αποτελούν βασικούς παράγοντες εμφάνισης πνευμονίας. Ο βήχας είναι ο πιο άμεσος προστατευτικός μηχανισμός και απαιτεί συντονισμένη ενεργοποίηση των αναπνευστικών μυών. Η αδυναμία των αναπνευστικών μυών οφείλεται στη διακοπή της κίνησης που ελέγχεται από το κεντρικό νευρικό σύστημα με αποτέλεσμα να παρεμποδίζεται η ροή του βήχα κατά 50 %.

Η άσκηση των εισπνευστικών αναπνευστικών μυών αποτελεί έναν κρίσιμο παράγοντα για την επίλυση αυτών των προβλημάτων. Σε αυτό το είδος άσκησης οι ασθενείς καλούνται να εκτελούν επαναλαμβανόμενες ασκήσεις αναπνοής έναντι εξωτερικού φορτίου το οποίο καθορίζεται ως ένα ποσοστό της μέγιστης εισπνευστικής πίεσης. Σημαντική προϋπόθεση είναι ότι οι αναπνευστικοί μύες ανταποκρίνονται στα ερεθίσματα της άσκησης υποβάλλοντας προσαρμογές στη δομή τους με τον ίδιο τρόπο όπως οι άλλοι σκελετικοί μύες όταν οι ίνες τους είναι υπερφορτωμένες. Έτσι μπορούν να υπερφορτωθούν και να εργάζονται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε υψηλότερες εντάσεις από το τυπικό φορτίο εργασίας τους. Η εφαρμογή αντίστασης στους αναπνευστικούς μύες συνιστάται σε περιπτώσεις υπεραερισμού και έχει επιπρόσθετο αποτέλεσμα στην αντοχή των αναπνευστικών μυών στις δραστηριότητες της καθημερινότητας.

Η αναπνευστική φυσικοθεραπεία ξεκινάει άμεσα ενδονοσοκομειακά εντός δύο εβδομάδων μετά την έναρξη του επεισοδίου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αναπνευστική άσκηση μέσω αντίστασης στην εισπνοή καθημερινά διάρκειας 4 εβδομάδων και αποτελείται από 5 σετ των δέκα αναπνοών στο 50% της μέγιστης εισπνευστικής πίεσης με διάλειμμα ενός λεπτού μεταξύ τους. Η επανεκτίμηση της μέγιστης εισπνευστικής πίεσης γίνεται κάθε εβδομάδα από φυσικοθεραπευτή. Στη συνέχεια αυτός ο τύπος της άσκησης πρέπει να ενσωματώνεται στο πρόγραμμα συμβατικής νευρολογικής αποκατάστασης που θα ακολουθήσει ο ασθενής μετά την έξοδο από το νοσοκομείο. Η συχνότητα θα είναι 3-6 φορές την εβδομάδα για οκτώ εβδομάδες με φορτίο στο 60 % της μέγιστης εισπνευστικής πίεσης με 2 συνεδρίες την ημέρα των 2 σετ διάρκειας 15-30 λεπτών.

Τα οφέλη τέτοιου είδους αναπνευστικής άσκησης στους επιζήσαντες μετά από εγκεφαλικό είναι πολλαπλά. Προκαλούνται σημαντικές αλλαγές στη βίαιη ζωτική χωρητικότητα, εκπνεόμενο όγκο αέρα στο πρώτο δευτερόλεπτο και στην εξάλεπτη δοκιμασία βάδισης, η οποία έδειξε βελτίωση της αναπνευστικής λειτουργίας και της ταχύτητας του περπατήματος στα άτομα που έκαναν αναπνευστική άσκηση αυξάνοντας τη λειτουργικότητα. Επίσης αυξάνεται η αναπνευστική μυϊκή δύναμη. Όταν η μέγιστη αναπνευστική δύναμη είναι 80 cm νερού τότε υπάρχει αδυναμία των αναπνευστικών μυών ενώ όταν είναι 46 cm νερού αυτή η αδυναμία γίνεται πιο σοβαρή. Η μέγιστη εκπνευστική ροή του βήχα παρουσιάζει και αυτή αυξητικές τιμές μειώνοντας τις πνευμονικές επιπλοκές καθώς και τη μέγιστη εισπνευστική πίεση κατά 7 cm νερού.

Η δύναμη των αναπνευστικών μυών μετά από οξεία ή χρόνια εγκεφαλικά επεισόδια εμφανίζει αδυναμίες και στις δύο φάσεις. Η άσκηση των εισπνευστικών αναπνευστικών μυών μειώνει τον κίνδυνο πνευμονικών επιπλοκών άμεσα και μετά 6 μήνες από την παρέμβαση. Η αναπνευστική ικανότητα εξαρτάται από την αλληλεπίδραση του καρδιοπνευμονικού και νευρομυϊκού συστήματος και είναι καίριας σημασίας για ασθενείς με εγκεφαλικό λόγω μειωμένης φυσικής κατάστασης.

Ο Συρόπουλος Στυλιανός αποφοίτησε από το τμήμα φυσικοθεραπείας του Τει Αθήνας το έτος 2003. Το 2006 άνοιξε το δικό του εργαστήριο φυσικοθεραπείας στην περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Ιωνία Αττικής. Παράλληλα με την ενασχόλησή του ως εργαστηριούχος φυσικοθεραπευτής εργάστηκε στις μονάδες εντατικής θεραπείας σε δύο κρατικά νοσοκομεία το Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Σισμανόγλειο νοσοκομείο με διάρκεια θητείας δύο έτη.

Η κλινική εμπειρία πάνω στην αντιμετώπιση του επειγόντως περιστατικού χρονίως πασχόντων ασθενών τον οδήγησε στην απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου το 2014 στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση από την Ιατρική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Η δημοσίευση με τίτλο «Επίδραση Αναπνευστικής φυσικοθεραπείας στον πόνο και στην πρόληψη των πνευμονικών επιπλοκών σε μείζονα χειρουργική επέμβαση άνω κοιλίας» στο περιοδικό αρχεία ελληνικής ιατρικής το 2015 στα πλαίσια της μεταπτυχιακής του διατριβής ήταν καινοτόμα και μοναδική στην επιστημονική κοινότητα και του έδωσε το χρίσμα του εργαστηριακού συνεργάτη στο Τει αθήνας στην κλινική των καρδιοαναπνευστικών παθήσεων που το διατηρεί και ως σήμερα.

Οι περισσότεροι από εμάς κάποια στιγμή στη ζωή μας έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με τα οδυνηρά συμπτώματα μίας λοίμωξης του ουροποιητικού. Περίπου οι μισές γυναίκες θα βιώσουν μία ουρολοίμωξη στη ζωή τους και περίπου το 6% εμφανίζει τρεις ή περισσότερες υποτροπές της λοίμωξης κάθε χρόνο.1 Αυτές οι άσχημες λοιμώξεις – που συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο επικρατούντων βακτηριακών μολύνσεων -  συνήθως συμβαίνουν όταν βακτήρια περνούν στην ουροποιητική οδό από την ουρήθρα και πολλαπλασιάζονται στην ουροδόχο κύστη. Οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς σε τέτοιες μολύνσεις εξαιτίας της ανατομίας τους – της εγγύτητας της ουρήθρας από το ορθό και της μικρής απόστασης από την ουρήθρα μέχρι την κύστη. Αν είστε επιρρεπείς στις λοιμώξεις του ουροποιητικού, δοκιμάστε αυτές τις αφάρμακες επιλογές που βοηθούν στην πρόληψη και αντιμετώπισή τους.

  1. Χυμός κράνμπερι

Πέρα από την παραδοσιακή του χρήση για την υγεία του ουροποιητικού, ο χυμός κράνμπερι μπορεί να αποτελεί ένα αποτελεσματικό όπλο κατά των ουρολοιμώξεων. Αν και δεν υπάρχουν πολλά διαθέσιμα στοιχεία ότι με το κράνμπερι μπορεί κάποιος να ξεφορτωθεί μία υπάρχουσα λοίμωξη όταν έχει ήδη εμφανιστεί, ωστόσο η λήψη κράνμπερι είτε σε χυμό είτε με τη μορφή συμπληρώματος φαίνεται να είναι ένα πολύ αποτελεσματικό μέσο πρόληψης, μειώνοντας τις επαναλαμβανόμενες λοιμώξεις.2 Το κράνμπερι βοηθά αποτρέποντας τα βακτήρια Escherichia coli -που είναι υπεύθυνα περίπου για το 90% των ουρολοιμώξεων – από το να προσκολλώνται στα τοιχώματα της ουροποιητικής οδού ή να προσκολλώνται μεταξύ τους αναπτύσσοντας αποικίες. Έτσι τα βακτήρια αυτά μπορούν να αποβληθούν από το σώμα μέσω της ούρησης (γι’ αυτό και συνιστάται η κατανάλωση άφθονου νερού).3

Προτεινόμενη δοσολογία: 300-500ml χυμού κράνμπερι χωρίς ζάχαρη καθημερινά ή 400mg συμπυκνωμένου εκχυλίσματος κράνμπερι δύο φορές την ημέρα.

  1. Βελονισμός

Αυτό το αρχαίο κινέζικο θεραπευτικό σύστημα αποδείχθηκε αποτελεσματικό στην αντιμετώπιση των λοιμώξεων του ουροποιητικού όταν ελέγχθηκε η δράση του σε μελέτη που σύγκρινε τον παραδοσιακό κινέζικο βελονισμό με τον «εικονικό βελονισμό» (όπου χρησιμοποιήθηκαν βελόνες είτε με λάθος τρόπο είτε σε λάθος σημεία) ή με την απουσία οποιασδήποτε θεραπείας. Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι μετά από έξι μήνες, το 85% των ατόμων που έκαναν βελονισμό δεν εμφάνισαν περιστατικά ουρολοιμώξεων, σε σύγκριση με το 58% στην ομάδα εικονικού βελονισμού και το 36% στην ομάδα που δεν έλαβε καμία θεραπεία.4 Σε άλλη μελέτη, γυναίκες επιρρεπείς σε ουρολοιμώξεις που έκαναν συνεδρίες βελονισμού δύο φορές τη βδομάδα μείωσαν στο μισό το ποσοστό των λοιμώξεων σε σύγκριση με όσες δεν έκαναν καμία θεραπεία.5

  1. Προβιοτικά

Σε μία μελέτη σε γυναίκες που βρίσκονταν σε μετα-εμμηνοπαυσιακό στάδιο και ήταν επιρρεπείς σε λοιμώξεις του ουροποιητικού, ένα προβιοτικό συμπλήρωμα διατροφής που περιείχε Lactobacillus rhamnosus GR-1 και Lactobacillus reuteri RC-14 κατάφερε να μειώσει τον αριθμό των υποτροπών περίπου κατά 50% μέσα σε ένα χρόνο. Τα καλά βακτήρια ήταν σχεδόν το ίδιο αποτελεσματικά όσο και τα αντιβιοτικά και έχουν το πλεονέκτημα σε σχέση με αυτά ότι δεν οδηγούν στη δημιουργία ανθεκτικών στελεχών βακτηρίων, όπως συμβαίνει με τις αντιβιώσεις.6 Τα προβιοτικά επίσης φαίνεται να βοηθούν στην πρόληψη λοιμώξεων του ουροποιητικού όταν χρησιμοποιούνται ως κολπικά υπόθετα.7

Προτεινόμενη δοσολογία: Επιλέξτε ένα καλό προβιοτικό συμπλήρωμα που να περιέχει τουλάχιστον 1 δισεκατομμύριο ζωντανά στελέχη βακτηρίων Lactobacillus rhamnosus GR-1 και Lactobacillus reuteri RC-14 και λαμβάνετέ το δύο φορές την ημέρα. Εναλλακτικά επιλέξτε κάποιο κολπικό υπόθετο που να περιέχει προβιοτικά στελέχη και ακολουθήστε τις οδηγίες του παρασκευαστή.

  1. Βιταμίνη C

Η βιταμίνη C μπορεί να αποτρέψει ή να αντιμετωπίσει μία λοίμωξη του ουροποιητικού συστήματος, δημιουργώντας ένα εχθρικό περιβάλλον για βακτήρια όπως το e-coli που δημιουργούν λοιμώξεις.8 Σε μία μελέτη σε εγκύους – μία ομάδα ιδιαίτερα επιρρεπή σε λοιμώξεις της ουροποιητικής οδού – εκείνες που λάμβαναν καθημερινά συμπληρώματα που περιλάμβαναν 100mg βιταμίνης C εμφάνιζαν σημαντικά λιγότερες λοιμώξεις σε σχέση με όσες λάμβαναν συμπληρώματα χωρίς βιταμίνη C.9

Προτεινόμενη δοσολογία: 100-5000mg καθημερινά βιταμίνης C.

  1. Αρκτοστάφυλλος (Uva ursi)

Ο αρκτοστάφυλος είναι διουρητικό βότανο που παρουσιάζει ειδική αντισηπτική και στυπτική επίδραση στις βλεννογόνες μεμβράνες του ουροποιητικού συστήματος.

Με έγκριση από το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Φαρμάκων, ένα εκχύλισμα του βοτάνου αυτού έχει δείξει αντιβακτηριακή δράση ενάντια στο e-coli που ευθύνεται για την πλειονότητα των λοιμώξεων του ουροποιητικού.10 Σε κλινική μελέτη, συμπληρώματα που περιείχαν τυποποιημένα εκχυλίσματα φύλλων αρκτοστάφυλλου καθώς και ρίζας ταραξάκο, κατάφεραν να αποτρέψουν αποτελεσματικά τις λοιμώξεις του ουροποιητικού μέσα στο χρονικό διάστημα του επόμενου έτους.11 Υπάρχουν επίσης στοιχεία ότι δείχνουν ότι ο αρκτοστάφυλλος μπορεί να μειώσει τη διάρκεια μιας ουρολοίμωξης όταν αυτή έχει εκδηλωθεί.12

Μελέτη έχει δείξει ότι μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τις λοιμώξεις του ουροποιητικού (π.χ. επαναλαμβανόμενες κυστίτιδες), μειώνοντας τη χρήση αντιβιοτικών και συμβάλλοντας έτσι στην μείωση της ανθεκτικότητας των βακτηρίων σε αυτά.13

Προτεινόμενη δοσολογία: Ενήλικες: 15 σταγόνες σε λίγο νερό, 2 με 3 φορές την ημέρα. Δοσολογία συντήρησης: 15 σταγόνες σε λίγο νερό, 1 φορά την ημέρα. Η δοσολογία αυτή είναι κατάλληλη για συνεχή χρήση. Παιδιά (2-12 ετών): 1 σταγόνα για κάθε έτος ηλικίας σε λίγο νερό, 2 φορές την ημέρα.

 

Βιβλιογραφία

  1. ΑmJMed,2002,113Suppl1A:5S-13S
  2. Res,2015;29:1559-67; AmJClinNutr,2016;103:1434-42
  3. FoodSciBiotechnol,2011q20:1315-21
  4. ScandJPrimHealthCare,1998;16:37-9
  5. AmJPublicHealth,2002;92:1609-11
  6. ArchInternMed,2012;May14;172:704-12
  7. ClinTher,1992;14:11-16;IntJAntimicrobAgents,2006;28Suppl1:S30-4
  8. NitrOxide,2001;5:580-69
  9. ActaObstetGynecolScand,2007;86:783-7
  10. Trials,2017;18:421
  11. CurrTherRes,1993;53:441-3
  12. BMJ,2010;340:c199
  13. BMC ComplAlternMed, 2018 Jul 3;18(1):203.