Αρχέγονο θηλυκό

Κατηγορία Διαβάσαμε
Κυριακή, 01 Απριλίου 2018 22:08 Διαβάστηκε 190 φορές
online Γ. Κατραμάδος

Στα χρόνια που ακολούθησαν η παρέα με το Γιώργο και τη Μελίνα οδήγησε στη ζωντανή «μύηση» μου σε κάποιους εναλλακτικούς τρόπους προσέγγισης της πραγματικότητας όπως ο Γιώργος τούς είχε διδαχτεί στα χρόνια που έζησε σε Ασία και Αφρική. Αυτό με τη σειρά του με ώθησε σε μια ευρύτερη αντίληψη ζωής και με βοήθησε να προχωρήσω στην απομυθοποίηση της μεταφυσικής προσέγγισης του κόσμου μου. Γιατί, όσο κ ι αν ισχυριζόμουν πως είμαι ορθολογιστής, υπήρχαν πάντοτε θέματα που προκαλούσαν τη λογική μου και που η επιστήμη μου δεν είχε το βάθος να τ' αγγίξει .

Η επαφή μου με το «μαγικό νησί» πριν από πολλά χρόνια είχε δυστυχώς μείνει χωρίς καρπό. Τότε είχα μείνει απλός θεατής. Όσο για μετά, είχα αποδεχτεί ένα τόσο διαφορετικό τρόπο ζωής που ο ανταγωνισμός και η χρησιμοθηρία είχαν μπει για τα καλά στο πετσί μου: Όλα γίνονταν με κάποιο σκοπό. Όλα γίνονταν «για να», τίποτα δε γινόταν για τον εαυτό του, γι' αυτό που ήταν. Είχα χάσει την ικανότητα να ζω στο τώρα . Είχα ξεχάσει να «παίζω» ....

Από τις εμπειρίες που έφεραν τα καινούρια μου ενδιαφέροντα, δε θα ξεχωρίσω μόνο τα ταξίδια μου σε τόπους «κλειδιά», ή τις επαφές μου με αξιόλογα άτομα, γιατί από ένα σημείο και ύστερα η κάθε εμπειρία ήταν και κάτι ξεχωριστό. Ταυτόχρονα η αλλαγή στον τρόπο που έβλεπα τα πράγματα επηρέαζε έντονα την επαγγελματική μου ζωή .

Κάτω από άλλες συνθήκες, η επαφή μου με τα ανατολίτικα φιλοσοφικά συστήματα θα συναντούσε μεγάλες δυσκολίες. Παλιότερα, όταν κάποια σχετικά βιβλία είχαν πέσει στα χέρια μου, τα είχα γρήγορα περάσει στο περιθώριο με απέχθεια, κυρίως λόγω του μυστικιστικού-μεταφυσικού χαρακτήρα τους. Τώρα, το μόνο που χρειάστηκε ήταν ένας έξυπνος χειρισμός με όρους και θεωρίες απ' την ίδια την επιστήμη μου.

Ξεκινώντας για το «διαλογισμό» διδάχτηκα πως το όνειρο παρέμενε η «βασιλική οδός» προς το υποσυνείδητο, όπως ακριβώς είχε διακηρύξει ο Φρόυντ. Όμως, τώρα δεν αρκούσε να είμαστε παθητικοί θεατές. Αρχίζαμε ένα διάλογο με το υποσυνείδητο μέσα απ' το όνειρο. Και για να γίνει κάτι τέτοιο έπρεπε πρώτα να μάθουμε τη γλώσσα του. Η ανάλυση του ονείρου στη δική μας γλώσσα περνούσε πια σε δεύτερη μοίρα. Γιατί το όνειρο ήξερε να «μιλάει» πολύ πιο περιεκτικά απ’ ότι εμείς. Τα νοήματα του δεν ήταν φτιαγμένα από λέξεις , αλλά από εικόνες και αισθήματα. τόσο πλούσια σε πληροφορία, που τα δικά μας φτωχά σύμβολα δεν μπορούσαν  ν' ανταποκριθούν στις λεπτές αποχρώσεις των μηνυμάτων του και στην ένταση των συγκινήσεων του. Έπρεπε να μάθουμε τα σύμβολά του, να τα νιώσουμε και ν’ απαντήσουμε και πάλι μέσα από αυτά. Να «συνεννοηθούμε» με το όνειρο, να έρθουμε σε επικοινωνία με τον εσωτερικό μας κόσμο, να του μιλήσουμε για τα προβλήματα και τις προσδοκίες μας και να είμαστε αρκετά ευαίσθητοί ν’ «ακούσουμε» τις απαντήσεις.

Όπως με τα μαθήματα της μουσικής, ο αρχάριος πρέπει για πολύ καιρό να περνάει τις ώρες του με γυμνάσματα μονότονα και κουραστικά. Οι παρτιτούρες μιλούσαν τώρα με εικόνες σύμβολα αντί για νότες και η δύναμη της φαντασίας αντικαθιστούσε το μουσικό όργανο. Η ελπίδα για μελλούμενες μεθυστικές μελωδίες, έδινε κουράγιο, επιμονή και συνέπια, αλλά καλό ήταν να ξέρεις απ' την αρχή πως το ύψος ενός Παγκανίνι θα ήταν έτσι κι αλλιώς άπιαστο. Λίγοι φτάνουν πράγματι ψηλά, ενώ πολλοί μένουν απλώς ερασιτέχνες. Οι περισσότεροι δε γίνονται ούτε κι αυτό. Τα παρατούν στη μέση και ψάχνουν αλλού. Θα μου αρκούσε να γίνω ένας καλός ερασιτέχνης. Η γνωριμία με τη σαγηνευτική εσωτερική ύπαρξη απ' το μακρινό παρελθόν προσφέρει μια πολύτιμή σύντροφο. Μια σύμβουλο που λέει πάντοτε την αλήθεια μα που αν της δείξεις τυφλή εμπιστοσύνη θα σε οδηγήσει στην καταστροφή. Όπως με τα «ξύλινα τείχη» που έσωσαν την Αθήνα, οι χρησμοί της θα είναι πάντα αληθινοί. Αξίζει όμως να θυμάσαι πως όσοι πήραν τα λόγια της τοις μετρητοίς και οχυρώθηκαν πίσω από ξύλινα τείχη, βρήκαν φρικτό θάνατο .

Όσο βαθύτερα προχωρείς , ο κόσμος του συγκεκριμένου θα χάνεται για να δώσει μια πραγματικότητα φλουταρισμένη από έννοιες και συναισθήματα πέρα από τη λογική και την τάξη. Τα στεγανά του ορθολογισμού θα σπάζουν και οι λέξεις θα οδηγούν σε σύμβολα ολοένα και πιο πλατιά. Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε να φτάσεις στην ύστατη σύλληψη. Τι αντίκρισμα θα έχει αυτό στο χώρο της πραγματικότητας; Το «Τάο Τε Τσινγκ» προειδοποιεί: «Ένα όνομα που τα χείλη μπορούν να προφέρουν, δεν είναι το αιώνιο όνομα» .

Όμως. αξίζει τον κόπο να προχωρείς και να γοητεύεσαι απ' την τρελή αίσθηση του χιούμορ της, την κάποτε τρυφερή και χαριτωμένη μα και κάποτε μακάβρια και τρομακτική. Θα ξέρει πάντοτε να παίζει και να γελάει με τις δεσμεύσεις σου, να σατιρίζει τις αδυναμίες σου, να κοροϊδεύει τους φόβους σου . Μα το πιο σημαντικό απ' όλα είναι πως μέσα απ' τα παράξενα σύμβολά της θα είναι πάντα ειλικρινής και βαθιά ουσιαστική.

Το παιχνίδι του φεγγαριού, Νίκος Ρουκουνάκης (εκδόσεις Δωρικός).