Η Τέχνη της Διατήρησης Καλών Σχέσεων

Κατηγορία Διαβάσαμε
Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018 20:30 Διαβάστηκε 457 φορές
online Haemin Sunim

Πολλοί από εμάς επενδύουμε χρόνο και χρήμα για να αποκτήσουμε ένα ωραίο σπίτι, να οδηγήσουμε ένα πολυτελές αυτοκίνητο, να δείχνουμε νέοι κι όμορφοι. Πόσο όμως επενδύουμε σε άυλες αξίες, όπως οι καλές σχέσεις; Εάν έχουμε την τύχη να περιστοιχιζόμαστε από οικογένεια και φίλους που μας αγαπούν και μας νοιάζονται, νιώθουμε σιγουριά και ασφάλεια ακόμα κι όταν αντιμετωπίζουμε μεγάλες προκλήσεις. Από την άλλη, ακόμα κι αν αποκτήσουμε το σπίτι των ονείρων μας, το τέλειο αυτοκίνητο και σώμα, νιώθουμε βαθιά θλίψη όταν έχουμε προβλήματα στις σχέσεις μας. Όταν τα προβλήματα επιμένουν και λύση στον ορίζοντα δεν διαφαίνεται, πέφτουμε σε κατάθλιψη, δεν αποκλείεται μάλιστα να σκεφτούμε ακόμα και την αυτοκτονία. Εάν αυτό που επιδιώκουμε στη ζωή μας είναι η χαρά, δεν θα έπρεπε να προσπαθούμε παραπάνω για να έχουμε καλές σχέσεις με τους γύρω μας;

Στα εικοσι μου χρόνια έκανα ένα δεκαπενθήμερο ταξίδι με σακίδιο στην Ευρώπη παρέα με έναν στενό φίλο μου από το μοναστήρι. Όταν φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Ρώμης, το ηθικό μας ήταν ακμαίο. Γνωριζόμασταν κάμποσα χρόνια και τα πηγαίναμε καλά μεταξύ μας. Μου άρεσε το χιούμορ του και η ζεστή καρδιά του, κι εκείνος εκτιμούσε το περιπετειώδες πνεύμα και την αισιοδοξία μου. Επειδή δεν μιλούσε αγγλικά, ένιωθα την υποχρέωση να είμαι διαρκώς κοντά του. Αφού περάσαμε εφτά ολόκληρες ημέρες μαζί κι εξαντλήσαμε όλα τα θέματα προς συζήτηση, άρχισαν οι εκνευρισμοί. Δεν υπήρχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα στη φιλία μας· απλώς ζητούσαμε λίγο χρόνο ο καθένας με τον εαυτό του. Το επόμενο πρωί τού πρότεινα να κάνουμε διαφορετικές διαδρομές και να συναντηθούμε το βράδυ στον ξενώνα. Η ιδέα τού άρεσε.

Την ώρα που έφευγα από τον ξενώνα ένιωθα ελεύθερος – ήξερα ότι μπορούσα να κάνω ό,τι ήθελα εκείνη την ημέρα· δεν χρειαζόταν να συνεννοηθώ με τον φίλο μου για το πού να πάω πρώτα και τι να δω μετά. Όταν όμως έφτασε το απόγευμα, κατάλαβα τα πλεονεκτήματα του ταξιδιού με έναν φίλο. Εκείνη τη μέρα δεν είχα τον φίλο μου να προσέχει τον σάκο μου όταν ήθελα να πάω στην τουαλέτα. Δεν είχε πλάκα το να τρώω μόνος του, έμοιαζε περισσότερο με αγγαρεία παρά με στιγμή χαλάρωσης κι απόλαυσης. Ούτε και τράβηξα καμιά φωτογραφία του εαυτού μου, γιατί δεν ήθελα να ζητήσω από ξένους να με φωτογραφίσουν. Επίσης, όταν έβλεπα κάτι όμορφο, όπως ένα ωραίο έργο τέχνης, δεν ενθουσιαζόμουν και τόσο, μιας και δεν είχα κανέναν να μοιραστώ μαζί του τις εντυπώσεις μου. Το βράδυ, όταν έφτασα στον ξενώνα, χάρηκα που είδα τον φίλο μου. Στο δείπνο είχαμε πολλά να διηγηθούμε ο ένας στον άλλο.

book

(Την εξαιρετικά υψηλής αισθητικής εικονόγραφηση του βιβλίου έχει κάνει ο Youngcheol Lee)

Από την εμπειρία αυτή κατάλαβα ότι η τέχνη της διατήρησης καλών σχέσεων μπορεί να συγκριθεί με τον τρόπο που καθόμαστε γύρω από το τζάκι. Εάν το πλησιάσουμε πολύ, μπορεί και να καούμε. Εάν απομακρυνθούμε πολύ, δεν θα νιώθουμε ζεστασιά. Όσο καλά κι αν τα πηγαίνουμε με τον άλλο, εάν κολλήσουμε χωρίς να αφήσουμε λίγο προσωπικό χώρο για τον εαυτό μας, σύντομα θα παγιδευτούμε και θα καούμε· δεν είναι δύσκολο να θεωρήσουμε τη σχέση δεδομένη και να στεναχωρηθούμε που χάσαμε την ησυχία και την ανεξαρτησία μας. Από την άλλη, αν η προσπάθεια διατήρησης καλών σχέσεων με την οικογένεια και τους φίλους μας είναι πολύ μικρή, δεν θα νιώσουμε τη ζεστασιά της αγάπης τους. Το μυστικό είναι να βρεθεί μια ισορροπία.

Κάποτε άκουσα μια κορεατική ιστορία που αντιπροσωπεύει ένα καλό παράδειγμα για το θέμα των σχέσεων. Αφορά κάποιον που λεγόταν Μαένγκ Σα-σεόνγκ (1360-1438), μέλος των διανοούμενων της δυναστείας των Γιοσεόν. Ήταν γνωστός για την ευφυΐα του. Στα δεκαεννιά του πήρε την υψηλότερη βαθμολογία στις δημόσιες εξετάσεις της πολιτικής υπηρεσίας, και σε ηλικία είκοσι ένα χρόνων έγινε επαρχιακός ειρηνοδίκης. Η επιτυχία όμως τον έκανε υπερόπτη και ματαιόδοξο. Μια μέρα ο Μαένγκ επισκέφθηκε τον διακεκριμένο βουδιστή δάσκαλο του Ζεν στην περιοχή όπου έμενε και τον ρώτησε: «Τι πρέπει να έχω υπόψη μου για να διοικήσω αυτό το χωριό;»

Ο δάσκαλος αποκρίθηκε με ευγένεια: «Το μόνο που χρειάζεται είναι να αποφεύγεις το κακό και να βοηθάς πολλούς ανθρώπους».

Ο Μαένγκ όμως ξέσπασε λέγοντας: «Ακόμα και ένα παιδί τα ξέρει αυτά! Αυτά έχεις μόνο να μου πεις;»

Όταν σηκώθηκε να φύγει, ο δάσκαλος επέμεινε να μείνει λίγο παραπάνω. Έφτιαξε τσάι και τον σέρβιρε, αλλά δεν σταμάτησε όταν γέμισε η κούπα. Σαστισμένος ο Μαένγκ απαίτησε μια εξήγηση.

«Φαίνεται πως ξέρεις ότι το πολύ τσάι θα καταστρέψει το πάτωμα», απάντησε ο δάσκαλος, «αλλά γίνεται να μην ξέρεις ότι η πολλή γνώση καταστρέφει τον χαρακτήρα;»

Ντροπιασμένος ο Μαένγκ, πετάχτηκε όρθιος και έτρεξε προς την πόρτα, στη βιασύνη του όμως χτύπησε το κεφάλι του στην κάσα. Ο δάσκαλος τον προειδοποίησε: «Αν χαμήλωνες το κεφάλι σου, δεν θα έβρισκες εμπόδια».

Όπως φαίνεται, μια μεγάλη δόση υπερηφάνειας μπορεί να επιφέρει συγκρούσεις. Οι συγκρούσεις μπορούν να αποφευχθούν εάν φερθούμε στους άλλους με ταπεινότητα και σεβασμό. Συχνά η υπερηφάνεια μπορεί να ανοίξει μέτωπα αντιπαράθεσης. Πασχίζοντας να βρούμε ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, καταλήγουμε να προκαλούμε περισσότερο πόνο, σωματικό και συναισθηματικό. Μερικοί άνθρωποι παρασύρουν τους φίλους τους, ακόμα και την οικογένειά τους, στις συγκρούσεις και δημιουργούν περιττή σύγχυση και κακία. Εάν κάποιος μου πει: «Για να δούμε τίνος η θρησκεία είναι σωστή», πρώτα θα τον ακούσω με σεβασμό και έπειτα θα του πω: «Σε ευχαριστώ που με κατατόπισες σε θρησκευτικά ζητήματα που δεν γνώριζα. Το εκτιμώ πολύ». Αν έμπλεκα σε καβγά για να κερδίσω, το μόνο που θα πετύχαινα θα ήταν να πληγώσω κάποιον. Ακόμα κι αν κέρδιζα, τι θα πετύχαινα; Το άλλο άτομο θα ένιωθε ηττημένο.

Μεγαλώνουμε σε τελείως διαφορετικά περιβάλλοντα. Οι εμπειρίες μας διαφέρουν, το ίδιο και οι προσωπικότητές μας, οι συνήθειές μας, οι αξίες και οι στοχασμοί μας. Δεν είναι εύκολο να ζουν μαζί διαφορετικοί άνθρωποι και να προσπαθούν να σφυρηλατήσουν σχέσεις. Όπως λέει η Πραγματεία πάνω στον Βασιλιά των Θησαυρών Σαμάντι, ένα βουδιστικό κείμενο: «Μην περιμένετε από τους άλλους να σας ακολουθήσουν. Όταν όλα γίνονται όπως θέλετε, είναι εύκολο να καταλήξετε αλαζόνες». Στις αντιξοότητες της ζωής αποκτούμε ωριμότητα και μαθαίνουμε να κατανοούμε. Θυμηθείτε απλώς ότι το άτομο που σας δυσκόλεψε σήμερα τη ζωή μπορεί να είναι ένας μυστικός δάσκαλος σταλμένος από ψηλά, με απώτερο σκοπό την πνευματική σας ωρίμανση.

Νιώθετε συχνά μοναξιά στο σχολείο ή στη δουλειά;

Μπορεί να έχετε κλείσει την καρδιά σας στους γύρω σας.«Δεν το καταλαβαίνω».«Είμαι καλύτερος από εκείνον».«Είμαστε σε διαφορετικό μήκος κύματος».Αν σκέφτεστε έτσι, πώς να μη νιώθετε μόνοι;Ανοίξτε την καρδιά σας και πιείτε έναν καφέ με τον άλλο.Θα δείτε ότι δεν διαφέρετε και πολύ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Haemin Sunim, "Όσα μπορείς να δεις μόνο όταν δεν βιάζεσαι". Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.