Evidence Based Medicine ή ο Μεγάλος Αδελφός της σύγχρονης Επιστημονικής Ιατρικής

Κατηγορία Inbox
Πέμπτη, 03 Ιουνίου 2021 07:41 Διαβάστηκε 327 φορές
Τεύχος 103 Αλέξανδρος Τηλικίδης: Ιατρός, Βελονιστής, Βοτανοθεραπευτής,

Evidence based medicine είναι ένας όρος που άρχισε ν’ ακούγεται εδώ και μια εικοσαετία ίσως και πιο παλιά. Στα ιατρικά συνέδρια και κατόπιν στα Πανεπιστήμια άρχισε ν’ ακούγεται αυτού του είδους η Ιατρική, ως η Ιατρική του μέλλοντος.
Σ’ αυτήν την Evidence based medicine ο γιατρός δεν είναι πια υποχρεωμένος να διαμορφώνει για κάθε ασθενή του μια εντελώς προσωπική διάγνωση. Μπορεί να καταχωρήσει σ’ έναν υπολογιστή, σε μια βάση δεδομένων, τα συμπτώματα του ασθενούς και στην συνέχεια ο υπολογιστής του απαντά δίνοντάς του έτοιμη την διάγνωση και την θεραπεία. Μια διαδικασία η οποία, κατά τους προπαγανδιστές της, δεν εμπεριέχει τον κίνδυνο του ανθρωπίνου ιατρικού λάθους και ως εκ τούτου είναι πιο ακριβής και αλάνθαστη.
Άρα για τον γιατρό είναι προς το συμφέρον του ν’ ακολουθήσει την μέθοδο αυτή, αφού έτσι εκμηδενίζει τον κίνδυνο του ιατρικού λάθους. Εδώ έχουμε μια πάλη ανάμεσα στην τεχνολογία και την ανθρώπινη φύση. Τι πρέπει να εμπιστευτεί ο γιατρός, τον υπολογιστή του ή τον ανασφαλή εαυτό του;
Η λογική του σύγχρονου ανθρώπου σ’ αυτό το ερώτημα απαντά προς όφελος της τεχνολογίας, γιατί σαφώς και θα προτιμήσουμε την αντικειμενικότητα ενός υπολογιστή. Όμως η ηθική, η οποία απουσιάζει απ’ την συνείδηση του σύγχρονου γιατρού, λέει ότι ο γιατρός υπηρετεί τον ασθενή και τίποτα που μπορεί να παρεμβληθεί σ’ αυτήν την σχέση δεν είναι προς όφελος ούτε του γιατρού, ούτε του ασθενούς.
Εδώ βλέπουμε το πώς από ένα μικρό ηθικό ρήγμα στην συνείδηση του γιατρού, επιτρέπεται να διεισδύσει ο όλεθρος και για τους δύο, γιατρού και ασθενούς.
Η διαδικασία άσκησης της Ιατρικής τέχνης, απαιτεί την πλήρη εγρήγορση των αισθήσεων του γιατρού, ώστε μέσα απ’ αυτές μαζί με την διαίσθηση και το ένστικτό του, να οδηγηθεί στην διάγνωση και την απαιτούμενη θεραπεία. Δεν μπορούν να απουσιάζουν οι αισθήσεις από την διαδικασία άσκησης της Ιατρικής τέχνης. Αυτές είναι που δένουν, με καταλύτη πάντοτε την αγάπη και την καλοσύνη του γιατρού – θεραπευτή, την σχέση μεταξύ των δύο. Οι εμπνευστές της Evidence based medicine θέλουν όλα αυτά να τα καταργήσουν, θέλουν να γκρεμίσουν την γέφυρα γιατρού-ασθενούς, ώστε να κατευθύνουν ευκολότερα την συνείδηση του γιατρού προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις.
Οι κατευθύνσεις αυτές διαμορφώνονται από την φαρμακοβιομηχανία, η οποία μέσα από τον έλεγχο της τεχνολογίας και τον ρόλο του Μεγάλου Αδελφού, καρπώνεται τα οφέλη απ’ την διάρρηξη της σχέσης γιατρού – ασθενούς. Κατευθύνει τους γιατρούς σε διαγνώσεις βαρέων νοσημάτων και ακριβών φαρμάκων. 
Evidence based medicine είναι το πρωτόκολλο του θανάτου το οποίο εφαρμόζεται παγκοσμίως, σε όλα τα νοσοκομεία για την αντιμετώπιση του επινοημένου COVID 19.
Ακόμα και έμπειροι γιατροί μέσα στα νοσοκομεία σήμερα που καταλαβαίνουν ότι ένας ασθενής που έχει χαμηλό οξυγόνο μπορεί και να μην διασωληνωθεί, είναι υποχρεωμένοι ακολουθώντας το πρωτόκολλο του θανάτου να διασωληνώσουν, ακόμα και εκτός Μ.Ε.Θ. και έτσι να οδηγήσουν τον ασθενή σε βέβαιο θάνατο.
Όταν ξεφύγουμε λίγο απ’ την παραζάλη και τον κυκεώνα της επιστήμης – τεχνολογίας και στραφούμε προς τις πανανθρώπινες αξίες της ηθικής, της ελευθερίας, της πίστης στον Θεό, του σεβασμού στην φύση και την ιερότητα των παραδόσεων, τότε μπορεί και να βρούμε το δρόμο μας στο μέλλον.

Οι θάνατοι στα νοσοκομεία
Ένα από τα πιο βαριά και σοβαρά αμαρτήματα της σύγχρονης Επιστημονικής Ιατρικής είναι η διαχείριση του θέματος του θανάτου στα νοσοκομεία. Η σύγχρονη Επιστημονική Ιατρική από αλαζονεία δέχεται ότι οι λειτουργοί της, δικαιούνται να διαχειρίζονται το ζήτημα της ζωής και του θανάτου των ανθρώπων. Δυστυχώς ο γιατρός λόγω της φύσης του επαγγέλματός του αναγκαστικά φτάνει κάποια στιγμή στο ζήτημα της ζωής και του θανάτου. Τότε αν δεν είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος και ηθικά εξοπλισμένος κινδυνεύει να διαπράξει την ύβριν του να αναμειχθεί στη διαδικασία του θανάτου ενός ασθενούς. Είναι ηθικά ολέθριο για τον γιατρό να προβεί σε μια τέτοια ανάμειξη και οπωσδήποτε εκτίθεται και ο ίδιος στους ίδιους κινδύνους. Ας δούμε τι λέει η Παραδοσιακή Ελληνική Ιατρική για το θέμα αυτό.
Ο Ασκληπιός, ο Θεός της Ιατρικής, απόγονος του Απόλλωνα και πρόγονος του Ιπποκράτη, έφτασε κάποια στιγμή λόγω της επιτυχημένης πορείας του ως θεραπευτής, στο ζήτημα της ζωής και του θανάτου ενός αδικοχαμένου ασθενούς του, του Ιππόλυτου (γιού του Θησέα). Τότε ο Ασκληπιός παρασύρθηκε στην ύβριν να αναστήσει τον Ιππόλυτο, δίνοντάς του το αίμα της μέδουσας που του είχε προσφέρει η Αθηνά. Ο Άδης άμεσα διαμαρτυρήθηκε στον αδελφό του Δία, ότι ο εγγονός του Ασκληπιός διατάρασσε το ισοζύγιο ένσαρκων και άσαρκων ψυχών ανασταίνοντας νεκρούς. Ο Δίας αντιλαμβανόμενος το μέγεθος της ύβρις δεν δίστασε στο να εξοντώσει τον αγαπημένο του εγγονό Ασκληπιό πλήττοντάς τον με τον κεραυνό. Έτσι ο πρώτος ιατρός, ο Θεός της Ιατρικής και πρόγονος του Ιπποκράτη, ο Ασκληπιός κεραυνοβολήθηκε γιατί τόλμησε, λόγω της ανθρώπινης φύσης του να αναμειχθεί στα ζητήματα της ζωής και του θανάτου.
Είναι ξεκάθαρο το μήνυμα της ιστορίας αυτής, αλλά οι σύγχρονοι ιατροί έχοντας αποκτήσει μια μονομερή επιστημονική γνώση και όντες άοπλοι ηθικά, διαταράσσουν με μεγάλη ευκολία σήμερα το ισοζύγιο ανάμεσα στις ένσαρκες και άσαρκες ψυχές των ανθρώπων. Επίσης στα Ασκληπιεία, στα θαυμαστά νοσοκομεία της αρχαιότητας οι ιερείς έχοντας υπόψη την τύχη του Θεού Ασκληπιού απαγόρευαν το θάνατο των ασθενών, όπως επίσης και τις γεννήσεις. Καμία ανάμειξη των ιερέων της θεραπείας στα ζητήματα της ζωής και θανάτου. Ούτε αυτό βέβαια το γνωρίζουν οι λειτουργοί της σύγχρονης Επιστημονικής Ιατρικής και έτσι συνεχίζουν ανέμελα το ιερόσυλο έργο τους.
Από την άλλη τεράστια είναι η ευθύνη όλων των υπόλοιπων απλών ανθρώπων που πια δεν δέχονται τον θάνατο των γηραιών οικείων τους στα σπίτια. Όταν μυριστούν ότι το ηλικιωμένο άτομο θα πεθάνει, σπεύδουν να καλέσουν το Ε.Κ.Α.Β. ώστε να πεθάνει στο νοσοκομείο. Γιατί αισθάνονται ένοχοι για τον θάνατο του ηλικιωμένου και σπεύδουν να απαλλαγούν απ’ την ενοχή τους με το πιστοποιητικό θανάτου του νοσοκομείου. Έτσι τα νοσοκομεία της σύγχρονης επιστημονικής Ιατρικής μετατρέπονται σε προθαλάμους νεκροταφείων και όχι βέβαια ιδρύματα θεραπείας και γιατρειάς της οδύνης των ανθρώπων. Όταν ο οποιοσδήποτε το φέρει η μοίρα του, να ξαπλώσει σ’ ένα κρεβάτι νοσοκομείου, στο οποίο έχουν πεθάνει τριάντα πριν απ’ αυτόν, πόση πιθανότητα έχει σ’ αυτό το κρεβάτι να γίνει καλά; Με την επιστήμη και την τεχνολογία που ακολουθούμε, φτάσαμε εδώ. Το ξεστράτισμα απ’ τον Θεό και την φύση μας οδήγησε εδώ. Μήπως ήρθε η ώρα ν’ αλλάξουμε πορεία και να δούμε πάλι με περισσότερο σεβασμό το μόνο που μας έχει μείνει, την Παράδοσή μας, την σοφία των προγόνων μας;


Ο Αλέξανδρος Τηλικίδης γεννήθηκε το 1966 στην Αθήνα. Αποφοίτησε απ' την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών το 1991. Πήρε τον τίτλο Ιατρικής ειδικότητας, ως φυσίατρος το 2001, απ' το Ασκληπιείο της Βούλας. Απ' το 1994 και ενώ βρισκόταν ήδη στην Κίνα με ετήσια κρατική υποτροφία, άρχισε να ασχολείται με τα Κινέζικα Βότανα. Την ίδια χρονιά άρχισε να διαβάζει τα Άπαντα του Ιπποκράτους και να μυείται μέσω της μελέτης αυτής, στην Αρχαία Ελληνική σκέψη. Το 1999 άρχισε να τα διδάσκει στην Ελλάδα, ενώ επίσης εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο: "Η Βασική Θεωρία της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής". Το 2011 εξέδωσε το δεύτερο του βιβλίο: "Ο ελληνικός βελονισμός". Το 2014 εξέδωσε το τέταρτό του βιβλίο: "Η βασική θεωρία της αρχαίας ελληνικής ιατρικής, μέρος Α".