Η δικτατορία της ευτυχίας

Κατηγορία Inbox
Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2022 08:18 Διαβάστηκε 443 φορές
Holistic Life: τεύχος 109 Κατερίνα Σιδέρη

Πρόκειται για ένα δίδυμο λέξεων αρκετά οξύμωρο, που τείνει στις μέρες μας να εδραιωθεί σε όλο του το μεγαλείο. Η κάθε λέξη ξεχωριστά, μας παραπέμπει στο δικό της βασίλειο και με την πρώτη ματιά θα θεωρούσαμε ότι δε συνάδουν μεταξύ τους.
Δικτατορία. Η απόλυτη εξουσία, πέραν των νόμων, της δημοκρατίας και της ελευθερίας, όπου η υποχρεωτική υποβολή της, δε μας αφήνει περιθώρια να αντιδράσουμε. Μια λέξη γεμάτη αρνητικές επιπτώσεις και δυσάρεστες εξελίξεις.
Ευτυχία. Η ικανοποίηση που νιώθουμε μετά την επίτευξη των σκοπών, την εκπλήρωση των επιθυμιών, την επιτυχία των στόχων που έχουμε θέσει, έχοντας ως αποτέλεσμα τη θετική ψυχολογία και ισορροπία του εαυτού μας. Μια λέξη πλημμυρισμένη θετική ενέργεια, χαρά και ευεξία.   
Όσο κι αν ακούγεται για άλλους περίεργο και για άλλους άξιο απορίας, έχουμε εγκλωβιστεί και ζούμε στο δικτατορικό καθεστώς της ευτυχίας, ως υποχρεωτική συνθήκη για να είμαστε ευτυχισμένοι, έχοντας παραγκωνίσει κάθε τι που έρχεται αντιμέτωπο με το καθεστώς της ευτυχίας μας.
Τι θέλω να πω… Επιδιώκουμε όλα γύρω μας να συνάδουν με την ευτυχία και πρώτα από όλα, τα συναισθήματα. Επιβάλλουμε στον εαυτό μας, να βιώνει μονάχα τη χαρά, την ευεξία, την ευχαρίστηση, ζωγραφίζοντας στο πρόσωπό μας συνεχώς ένα χαμόγελο, καταπιέζοντας τη θλίψη, τον πόνο, την απογοήτευση, τη μελαγχολία, τη δυσαρέσκεια, την απέχθεια και τους απαγορεύουμε την έκφρασή τους.
Σηκώνουμε προσεκτικά το χαλάκι της ψυχής μας, θάβουμε όλα τα αρνητικά που παρεμποδίζουν την ευτυχία μας και επιμελώς τα αφήνουμε να συσσωρεύονται και να κοχλάζουν, για να βιώσουμε απρόσκοπτοι την απόλυτη ευτυχία που εμείς οι ίδιοι επιβάλλουμε με τον τρόπο μας σε έναν καθόλα καταπιεσμένο εαυτό.

Απεγνωσμένα αναζητάμε τρόπους και τεχνικές για να επιφέρουμε και να εδραιώσουμε την αλλαγή στη ζωή μας, απαλλαγμένη από συναισθήματα που εναντιώνονται στους κόλπους της ευτυχίας. Γιατί όλο αυτό; Η θλίψη είναι πολλές φορές η διέξοδος μιας μεγάλης στενοχώριας. Ο πόνος είναι μια ενδιάμεση κατάσταση που πρέπει να βιώσουμε για να φτάσουμε να γιατρέψουμε την ψυχή μας από αρνητικές καταστάσεις. Ο δύσβατος δρόμος της μελαγχολίας φτάνοντας στο τέλος του, μας έχει ο ίδιος οδηγήσει στο μονοπάτι της ευτυχίας. Αν παρεμποδίζουμε πολλές φορές συνειδητά την εξωτερίκευση αυτών των δεν αντιλέγω, αρνητικών συναισθημάτων, δεν είμαστε σε θέση να προβούμε ένα βήμα παρακάτω όπου τελικά θα παρέλθει αβίαστα η ευτυχία στη ζωή μας.
Η εξαναγκασμένη ευτυχία, παύει να είναι ευτυχία και παραπέμπει σε καταπίεση των επιθυμιών και σε άρνηση αποδοχής των αρνητικών καταστάσεων που πιθανότατα να εισβάλλουν απρόσμενα στους κόλπους της ζωής μας.
Έρευνες έχουν δείξει, ότι κυνηγώντας διακαώς την ευτυχία, γινόμαστε εγωπαθείς, απόμακροι και μονόχνοτοι, απομονωνόμαστε οικειοθελώς στα στενά όρια του εαυτού μας και παύουμε να διαισθανόμαστε τις αμοιβαίες ανάγκες των συνανθρώπων μας, που απαρτίζουν τον κοινωνικό μας περίγυρο.
Επιπρόσθετα, ασπαζόμαστε μονάχα την θετική μας πλευρά, την ωραιοποιούμε, την προβάλλουμε με κάθε τρόπο και αδιαφορούμε πλήρως για τη συσσώρευση όλων των υπολοίπων αρνητικών που τυγχάνει να διαθέτουμε και που φυσιολογικά διαθέτουν όλοι οι συνοδοιπόροι μας.
Για να είμαστε αυθεντικοί και απαλλαγμένοι από συναισθηματικές φορτίσεις, θα πρέπει να καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα, να ασπαζόμαστε τις προσωπικές μας ανάγκες και καταβολές αγνοώντας πικρόχολα σχόλια, να απαντάμε αληθινά στις ερωτήσεις άλλων ακόμη κι αν αυτό που θα πούμε θα τους πληγώσει, να αποδεχόμαστε τα λιγότερο θετικά στοιχεία του χαρακτήρα μας και να τα αγκαλιάζουμε, να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας κάθε φορά που τείνουν να φράξουν την αναπνευστική μας οδό και να διαχειριζόμαστε τις κακές μας στιγμές, ακόμα κι αν όλα τα παραπάνω ελλοχεύουν τον κίνδυνο μιας κακής κριτικής του συνόλου προς εμάς.
Είναι στη φύση πολλών από εμάς, να προσφέρουμε στο κοινωνικό σύνολο. Να συμπάσχουμε στις αγωνίες των άλλων, να μοιραζόμαστε τον πόνο τους, να γινόμαστε αρωγοί τους σε δυσμενείς συνθήκες και να ακουμπάμε έμπρακτα στα προβλήματά τους, ακόμη κι αν αυτό ελλοχεύει τον κίνδυνο να επηρεάσουμε για λίγο τη ζωή μας. Όλα τα παραπάνω έχουν πάψει να υφίστανται, μιας και επιλέγουμε να καλλιεργήσουμε την προσωπική μας ευτυχία, αδιαφορώντας για το κοινωνικό γίγνεσθαι που αν μη τι άλλο μας αφορά όλους, με απώτερο σκοπό την απομόνωση, την απομάκρυνση και την αποπροσωποποίηση από το σύνολο που τόσο έχουμε ανάγκη.

Μην απογοητεύστε!
Υπάρχει ελπίδα διαφυγής και την κρατάμε φυλαγμένη στις καρδιές μας.     
Αδράξτε την όποια ευκαιρία και παράλληλα με την δική σας ευτυχία, επιδιώξτε και την ευτυχία των συνανθρώπων σας. Γνωστοποιήστε τους τα οφέλη της ευτυχίας και της θετικής σκέψης και δείξτε τον δρόμο προς την κατάκτησή της. Πορευτείτε μαζί, συνδράμετε όταν σας έχουν ανάγκη και δεχτείτε τη δική τους συμβολή με αγάπη.
Απεγκλωβιστείτε από τα δεσμά της υποχρεωτικής ευτυχίας και μην την αναζητάτε ως αυτοσκοπό. Ζήστε τη ζωή σας ελεύθερα, εξωτερικεύστε τα συναισθήματα και τις ανάγκες σας και θέστε ως στόχο σας τη σωματική και ψυχολογική σας σταθερότητα. Εργαστείτε επάνω στην προσωπική σας ανάπτυξη και τα οφέλη που προσφέρει, κοινοποιήστε τους καρπούς της και  κυνηγήστε να καταγράψετε δυνατές αναμνήσεις στο υποσυνείδητό σας.
Αγαπήστε τις πληγές σας, αγκαλιάστε τα τραύματά σας χωρίς να τα κρύβετε και αφήστε τα δάκρυα να τρέξουν όποτε αυτά εγκλωβίζονται μέσα σας. Αδειάστε τη ψυχή σας από ότι σας βαραίνει και η πολυπόθητη ευτυχία, αβίαστα θα κατακτήσει τον ελεύθερο χώρο που μόλις εμφανίστηκε.
Δε θυμάμαι ποιος είναι ο κάτοχος της παρακάτω φράσης, αλλά ελπίζω να συμφωνήσετε μαζί μου στο ότι, για να αναγνωρίσουμε τη χαρά, πρέπει να γευτούμε τη λύπη. Όταν έχουμε βιώσει τη λύπη, τον πόνο και την απογοήτευση, είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε την ύπαρξη των θετικών συναισθημάτων και να αντιληφθούμε στο έπακρο, σε κάθε κύτταρό μας την θετική και ευεργετική δράση της ευτυχίας.
Με απλές και συνετές πράξεις, όλοι μαζί, χωρίς περιορισμούς και εξαναγκασμούς θα επιφέρουμε και θα εδραιώσουμε την ευτυχία στις ζωές μας απαλλαγμένη από πρέπει, στερεότυπα και βαρύγδουπες αξιώσεις.


 Κατερίνα Σιδέρη

Γεννήθηκα και ζω στις Πλαταιές Βοιωτίας. Σπούδασα Πληροφορική & Φυσικές Επιστήμες και το γράψιμο παντός είδους είναι η μεγάλη μου αγάπη. Το διάβασμα και οι μοναχικοί περίπατοι στη φύση, γεμίζουν ευχάριστα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο μου. Έμπνευσή μου αποτελεί κάθε τι που μπορεί να μας διδάξει και να μας προσφέρει το έναυσμα να δούμε τη ζωή από άλλη οπτική.