Η Ελληνική κρίση και ο πόλεμος κατά της Ελληνικής διατροφής

Κατηγορία Διατροφή
Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014 00:00 Διαβάστηκε 4165 φορές
Issue 63

Η Ελληνική κρίση και ο πόλεμος κατά της Ελληνικής διατροφής

(Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Πέτρου Αργυρίου, “Παρά Φύση” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Etra).

Γράφει o Πέτρος Αργυρίου (agriazwa.blogspot.com)

Μέσα στην πολιτισμική της απορρόφηση από δυτικά παραδείγματα, η Ελλάδα κατάφερε να διασώσει κάποια από τα χαρακτηριστικά της διατροφής της, μιας διατροφής με ρίζες χιλιάδων ετών. Και μπορεί τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα να άντεξε κάπως πολιτισμικά, η μετατροπή της σε αποικία χρέους όμως μέσω της «εθνικοποίησης» των οικονομικών σκανδάλων της ελληνικής ολιγαρχίας, απειλεί άμεσα και τα τελευταία της υπολείμματα εθνικού πλούτου και ταυτότητας.

Το πλιάτσικο από τους διεθνείς παράγοντες με άλλοθι την διάσωση της ελληνικής οικονομίας, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για επιχείρηση πλουτισμού της κλεπτοκρατίας, στοχεύει όχι μόνο στον πάλαι πότε συσσωρευμένο πλούτο του μέσου πολίτη καθώς αυτόν τον έχει ήδη απομυζήσει, αλλά και σε κάτι που έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια και αξία: Στις πλουτοπαραγωγικές πηγές αυτής της χώρας.

Από τις σημαντικότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές αυτής της χώρας είναι τα νερά της και τα διατροφικά προϊόντα της. Ό,τι από αυτά δεν μπορέσουν να υφαρπάξουν με την ευλογία των ντόπιων ομολόγων τους, οι διεθνείς ολιγάρχες του πλούτου θα τα αλλοιώσουν για να κάνουν το αντίθετο ακριβώς από ό,τι ισχυρίζονται ότι ήρθαν εδώ να κάνουν: Θα τα κάνουν μη ανταγωνιστικά ώστε να διατηρήσουν τα δικά τους ολιγοπώλια και να δημιουργήσουν καινούργια ολιγοπώλια που θα εξαφανίσουν τα ελληνικά προϊόντα από τις προνομιούχες θέσεις τους στην εγχώρια αλλά και τη διεθνή αγορά που δικαιωματικά κατέχουν.

Ακολουθώντας λίγο πολύ τη δομή του αρχικού τμήματος του βιβλίου, ας δούμε λοιπόν σε αυτό το παράρτημα ποιους διατροφικούς «εθνικούς θησαυρούς» εκχωρούμε ή έστω υπονομεύουμε για να μπορούν οι τραπεζίτες και οι εκλεκτοί τους να θησαυρίζουν, καταδικάζοντάς μας στο διηνεκές στη σκλαβιά του χρέους.

Νερό από τον τόπο σου

Η Ελλάδα έχει ανάμεσα σε πολλά άλλα συγκριτικά πλεονάσματα και ένα ακόμη: Το νερό της είναι σε μεγάλο βαθμό ανόθευτο, καθώς το δηλητήριο της εκβιομηχανοποίησης ήταν σχετικά περιορισμένο και λήφθηκε μόνον κατά τόπους. Αυτό το καλής ποιότητας νερό φυσικά και εποφθαλμιούν εταιρίες του εξωτερικού. Και πώς επιδιώκουν να το κάνουν αυτό; Μα φυσικά μέσα από το ΤΑΙΠΕΔ, το Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου.

Το ΤΑΙΠΕΔ συστάθηκε την αποφράδα ημέρα της 1ης Ιουλίου του 2011 για να συγκεντρώσει ρευστότητα στα χρόνια της κρίσης, με προβλεπόμενη διάρκεια ύπαρξής του τα 6 χρόνια και δυνατότητα παράτασης της λειτουργίας του. Παρότι πρόσωπο δημοσίου, το ΤΑΙΠΕΔ έχει δείξει τις προθέσεις του από την αρχή. Άλλωστε και μόνο το όνομά του δηλώνει τον τρόπο λειτουργίας του: Ο όρος «ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου» είναι από μόνος του ένα σκάνδαλο που «αποκληρώνει» τον πολίτη από το δικαίωμά του στη δημόσια περιουσία, καθώς εμμέσως πλην σαφώς υποστηρίζει ότι η δημόσια περιουσία δεν είναι στην πραγματικότητα δημόσια αλλά ιδιωτική περιουσία του κράτους και ότι επομένως το κράτος μπορεί να συμπεριφέρεται στη δημόσια περιουσία σαν να ήταν δικιά του και να την κάνει ότι θέλει.

Και αυτό κάνει. Ουσιαστικά το ΤΑΙΠΕΔ είναι ένα ενεχυροδανειστήριο το οποίο φροντίζει να σκοτώσει τα ασημικά και τα χρυσαφικά σου και δεν πρόκειται να στα γυρίσει ποτέ πίσω ακόμη και αν φανείς συνεπείς στις υποχρεώσεις σου. Συγκεντρώνει την περιουσία του δημοσίου, την απαξιώνει και μετά την εκποιεί σε ιδιώτες!

Στα χέρια του ΤΑΙΠΕΔ βρίσκεται από το 2012 το 61,33% της ΕΥΔΑΠ, της Εταιρίας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Πρωτεύουσας, καθώς το δημόσιο παραχώρησε στο ΤΑΙΠΕΔ σημαντικό ποσοστό της ΕΥΔΑΠ που το ίδιο κατείχε. Αλλά το ξεπούλημα των υπηρεσιών νερού το ΤΑΙΠΕΔ δε σκέφτεται να το ξεκινήσει από την ΕΥΔΑΠ αλλά από την μικρότερη της ΕΥΑΘ, την Εταιρία Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης στην οποία η εταιρία Suez κατέχει σήμερα το 5,4% της και καραδοκεί να αρπάξει το πλειοψηφικό της πακέτο με τη βοήθεια του ΤΑΙΠΕΔ. Η υφαρπαγή της ΕΥΑΘ, αν τελικά επιτευχθεί, θα αποτελεί το πιλοτικό πρόγραμμα για το ξεπούλημα της ΕΥΔΑΠ.

Και το ξεπούλημα δεν πρόκειται να σταματήσει στις υπηρεσίες νερού αλλά έχει αρχίσει να παίρνει εκείνα τα ακραία χαρακτηριστικά που οδήγησαν στο δράμα της Βολιβίας όπως το είδαμε στο αντίστοιχο κεφάλαιο του νερού. Γιατί οι εταιρίες-καρχαρίες δε θέλουν μόνο τις εταιρίες ύδρευσης, αλλά ως καρχαρίες που είναι θέλουν το ίδιο το νερό για να κολυμπούν στα πλούτη τους, βυθίζοντας λαούς σε απόγνωση.

Μια τέτοια δυσοίωνη τροπή φαίνεται να προπαρασκευάζεται για τα νερά της Πελοποννήσου. Ήδη από το 2012, ο τότε (και δυστυχώς και νυν) περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης, σύναψε υπό συνθήκες μυστικότητας σύμβαση με την ΕΥΔΑΠ που τότε περνούσε στη δικαιοδοσία του ΤΑΥΠΕΔ. Η σύμβαση φέρεται να προέβλεπε την διαχείριση των υδάτων της Πελοποννήσου και τη διενέργεια μελετών από την ΕΥΔΑΠ, ενώ απαγόρευε τη δημοσίευση στοιχείων της σύμβασης και των σχετικών μελετών χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της ΕΥΔΑΠ καθώς αυτά περιγράφονταν ως «πνευματική περιουσία» της ΕΥΔΑΠ.

Η συμφωνία όπως περιγράφεται είναι μια «Παρά Φύση» συμφωνία, αφενός γιατί η ΕΥΔΑΠ δεν έχει δικαιοδοσία στην περιοχή και αφετέρου γιατί ο χάρτης υδατικών πόρων μιας περιοχής δεν μπορεί να είναι «ιδιωτικός», ούτε πνευματική περιουσία κάποιου ιδιώτη.

Σε βάθος του αυτού του ορίζοντα, αρχίζουμε να διακρίνουμε μαντατοφόρους κακών ειδήσεων. Αν μέχρι τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το βιβλίο δεν έχει γίνει αλλαγή πολιτικού προσωπικού στην Ελλάδα και δεν έχει τεθεί το παλαιό πολιτικό προσωπικό προ των ευθυνών του, όχι μόνο για την επιχείρηση ξεπουλήματος του δημόσιου πλούτου μέσω του ΤΑΙΠΕΔ αλλά και όλα τα οικονομικά του εγκλήματα, πολύ φοβάμαι πως θα έχει ενισχυθεί ο κίνδυνος να πούμε το νερό νεράκι.

Μας βγάλανε το λάδι

Το ελαιόλαδο είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον αρχαίο πολιτισμό μας και η βάση της μεσογειακής διατροφής. Είναι επίσης έξοχο για το καρδιαγγειακό μας σύστημα αλλά και για το σκελετικό. Κάποιοι το χαρακτηρίζουν ως «χρυσό» της Μεσογείου. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο παραλληλισμός δεν είναι άστοχος. Το λάδι Lambda π.χ. που παράγεται στην Κρήτη πωλείται στο εξωτερικό έναντι 100 ευρώ το λίτρο!

Αλλά αυτή είναι η εξαίρεση: παρότι όλο και μεγαλύτερο κομμάτι των αγορών στρέφονται στο ελαιόλαδο, στο σύνολό του το ελληνικό ελαιόλαδο είναι υποτιμημένο και κατέχει μικρό μέρος της παγκόσμιας αγοράς που θα μπορούσε να διεκδικήσει, με τα ιταλικά και ισπανικά ελαιόλαδα να κατέχουν το μερίδιο του λέοντος.

Η κατά γενική ομολογία αποτυχημένη εμπορικά οδύσσεια του ελληνικού ελαιόλαδου αποτελεί και ένα έξοχο παράδειγμα για να κατανοήσουμε στο σύνολο της την ελληνική οικονομική δεισιδαιμονία.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πλαίσιο, ας ξεκινήσουμε από ένα πρόσφατο στιγμιότυπο.

Το 2013 αυξήθηκαν κατά 50% οι εξαγωγές του ελληνικού ελαιόλαδου. Η αύξηση αυτή χαιρετίστηκε από όλους με πομπώδεις τίτλους σαν να είχαμε ξαναπάρει την Ολυμπιάδα του 2004.

Το 2013 είχαμε το «success story» του ελαιόλαδου που μπορεί και να ενέπνευσε τους δάκους του ΠΑΣΟΚ να μετονομάσουν το κόμμα τους σε Ελιά. Και όπως όλα τα «success story» της κρισιακής περιόδου, έτσι και το success story του ελαιόλαδου ήταν μια φούσκα:

Η αύξηση των εξαγωγών δεν κατάφερε επιφέρει καλύτερη τοποθέτηση του ελληνικού ελαιόλαδου στις παγκόσμιες αγορές κι ακολουθήθηκε από απότομη μείωση των εξαγωγών.

Τι είχε συμβεί; Η επιτυχία του 2013 ήταν καθαρά συγκυριακή: Το 2013 ήταν μια καλή χρονιά τόσο σε ποσότητα όσο και σε ποιότητα για τους παραγωγούς ελαιόλαδου ενώ για τους κυρίαρχους της αγοράς, τους Ιταλούς και τους Ισπανούς ήταν κακή.

Και τότε γιατί δε βελτιώθηκε η τοποθέτηση του ελληνικού ελαιόλαδου στην παγκόσμια αγορά ελαιόλαδου;

Η απάντηση είναι η ίδια με αυτή που ίσχυε και για τις παρόμοιες συνθήκες του 2006:

Οι Έλληνες παραγωγοί πούλησαν κοψοχρονιά, μαζικά και χύμα την παραγωγή τους στους Ιταλούς: Ο τυχοδιωκτισμός, η έλλειψη κεντρικού συντονισμού και σχεδιασμού και η παντελής αδιαφορία του κράτους βοήθησαν τους Ιταλούς να διατηρήσουν το μερίδιο της αγοράς τους απέναντι σε ένα πιθανό ανταγωνιστή. Αντί να πρωταγωνιστήσουν σε μια ευνοϊκή για αυτά συγκυρία, τα ελληνικά ελαιόλαδα έγιναν ιταλική τσόντα.

Αυτό θα πει αλληλεγγύη!

Και η αλληλεγγύη δε σταματάει στις πρακτικές του 2013. Αντιθέτως: εδώ και χρόνια οι Ιταλοί όχι μόνο «σκούπιζαν» τα ελληνικά εξαιρετικά ελαιόλαδα σε εξαιρετικά χαμηλές τιμές αλλά και τα νόθευαν με χαμηλότερης ποιότητας λάδια για να τα επαναπατρήσουν νοθευμένα στην εσωτερική αγορά της Ελλάδας ως εξαιρετικά παρθένα ελληνικά ελαιόλαδα.

Και αυτή την τακτική δεν την ακολουθούν μόνο οι Ιταλοί αλλά και οι Ισπανοί: Σε ανακοίνωσή του τον Μάιο του 2014, ο Σύνδεσμος Τυποποιητών Ελαιόλαδου και Ελαιουργείων Κρήτης κατήγγειλε τη νόθευση κρητικού ελαιόλαδου με ισπανικό ελαιόλαδο και την πώλησή του στη συνέχεια ως… Κρητικού! (http://www.agrotypos.gr/index.asp?mod=articles&ID=86096)

Παρότι ο σύνδεσμος προτείνει στην πολιτεία συγκεκριμένη δέσμη μέτρων για την προστασία και των παραγωγών αλλά και των καταναλωτών, η απάντηση του Κράτους εν Κράτει υπό το άλλοθι του μνημονιακού καθεστώτος ήταν έμμεσα να παροτρύνει την αλλοίωση, τη νόθευση, την υπονόμευση και την υποβάθμιση του ελληνικού ελαιόλαδου:

Έχοντας πληρώσει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ σε επιτελεία του ΟΟΣΑ, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης που στόχος του είναι να υπερασπίζεται τα συμφέροντα των ισχυρών έναντι στα συμφέροντα των αδυνάτων, η «Ελληνική» κυβέρνηση πήρε στα χέρια της μια έκθεση που υποτίθεται ότι γνωμοδοτούσε για τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της χώρας. Και τι πρότεινε η έκθεση αυτή για το ελληνικό ελαιόλαδο; Πολύ απλά, την κατάργηση υπουργικής απόφασης που απαγόρευε την πρόσμειξη του ελληνικού ελαιόλαδου με κατώτερα φυτικά λάδια. Με άλλα λόγια ο ΟΟΣΑ μας συμβούλευε να αυτοκαταστραφούμε ως ελαιοπαραγωγός χώρα. Και τον λαδώσαμε για να μας δώσει αυτή την καταστροφική συμβουλή για το ελαιόλαδό μας!

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Μην πιεις το γάλα σου! Ουρολοίμωξη και διατροφή »