Σε κάθε αναφορά της λέξης «ένζυμο» οι περισσότεροι άνθρωποι σκέφτονται αμέσως τα μικρά δισκία που καταπίνουν πριν από το φαγητό για να βεβαιωθούν ότι όλες οι τροφές που κατανάλωσαν θα χωνευτούν σωστά, ώστε να μην καταλήξουν σε αέρια, φούσκωμα, δυσπεψία ή κάτι ακόμα πιο οδυνηρό, όπως η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, όπου το οξύ του στομάχου και μέρος της τροφής ανεβαίνουν προς τα πάνω μέσω του οισοφάγου.

Τα ένζυμα είναι πράγματι ζωτικής σημασίας για τη σωστή και αποτελεσματική πέψη των τροφών. Αλλά αυτό είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου ως προς αυτό που κάνουν. Τα ένζυμα είναι καταλύτες που παράγονται από το σώμα και επιταχύνουν και ενισχύουν χιλιάδες βιοχημικές αντιδράσεις σε όλο το σύστημα. Σχεδόν όλες οι χημικές αντιδράσεις που εμφανίζονται σε κάθε κύτταρο στο σώμα μας εξαρτώνται από αυτά. Είναι απαραίτητα για το μεταβολισμό των λιπών, των υδατανθράκων και των πρωτεϊνών, και χωρίς αυτά, καμία από τις βιταμίνες, τα μέταλλα ή τις ορμόνες στο σώμα μας δεν θα μπορούσε να κάνει οποιαδήποτε εργασία. Στην πραγματικότητα, χωρίς ένζυμα, όλες οι χημικές αντιδράσεις στο σώμα θα ήταν πολύ αργές για την εμφάνιση μεταβολικών διεργασιών και θα πεθαίναμε.

Κανείς δεν ξέρει με βεβαιότητα πόσα διαφορετικά ένζυμα υπάρχουν στο ανθρώπινο σώμα. Έχουν εντοπιστεί περίπου 3.000, αλλά πιστεύεται ότι έως και 50.000 ένζυμα εκτελούν χιλιάδες μεταβολικές λειτουργίες που ελέγχουν τα όργανα μας - εγκέφαλο, καρδιά, νεφρά, πνεύμονες, ήπαρ, πάγκρεας, σπλήνα κ.λπ. - και βοηθούν τη λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος και τις φλεγμονώδεις αποκρίσεις.

Τα ένζυμα ορίζονται ευρέως ως μεταβολικά, πεπτικά ή τροφικά ένζυμα, ανάλογα με το πού είναι ενεργά (στον πεπτικό σωλήνα ή αλλού) και ποια είναι η πηγή τους (παράγονται εντός του σώματος ή καταναλώνονται ως μέρος της διατροφής).

Τα μεταβολικά ένζυμα διαδραματίζουν ζωτικούς ρόλους σε κάθε ζωντανό κύτταρο, χειρίζονται τα πάντα, από την ανάπτυξη των κυττάρων και την επιδιόρθωση - κρίσιμο για τη διατήρηση της λειτουργίας των οργάνων - έως τον θάνατο των κυττάρων και την απομάκρυνση των υπολειμμάτων από το αίμα.

Τα πεπτικά ένζυμα διασπούν τις τροφές που τρώμε - όλα αυτά τα κρέατα και τα λαχανικά, τις σαλάτες και τα σάντουιτς - σε θρεπτικά συστατικά που μπορούν να απορροφηθούν και να χρησιμοποιηθούν από τα κύτταρά μας. Τα πεπτικά ένζυμα δημιουργούνται κυρίως στο πάγκρεας και το λεπτό έντερο: οι πρωτεάσες διασπούν τις πρωτεΐνες σε αμινοξέα, οι αμυλάσες διασπούν τους υδατάνθρακες σε σάκχαρα και οι λιπάσες διασπούν τα λίπη σε λιπαρά οξέα και χοληστερόλη.

Τα τροφικά ένζυμα προέρχονται από ωμές τροφές, καθώς και από συμπληρώματα. Είναι εξαιρετικά σημαντικά επειδή η παραγωγή φυσικών ενζύμων στο ανθρώπινο σώμα αρχίζει να μειώνεται κάπου στα είκοσι και συνεχίζει να μειώνεται κατά περίπου 13% κάθε δεκαετία. Το στομάχι παράγει επίσης λιγότερο υδροχλωρικό οξύ καθώς γερνάμε, καθιστώντας τα πεπτικά ένζυμα που παράγουμε λιγότερο αποτελεσματικά. Επιπλέον, παράγοντες όπως μία φλεγμονή χαμηλού βαθμού από τροφικές αλλεργίες, προβλήματα στο πάγκρεας και το χρόνιο στρες οδηγούν επίσης σε ελλείψεις ενζύμων.

Η κατανάλωση ωμών τροφών βοηθά στην ανακούφιση του σώματος από την παραγωγή όλων των απαραίτητων ενζύμων για την πέψη και τη γενική υγεία και βοηθά στην κάλυψη των ελλείψεων σε ένζυμα καθώς γερνάμε. Δυστυχώς, όμως, λόγω της εντατικής καλλιέργειας των εδαφών μας και της χρήσης φυτοφαρμάκων και χημικών λιπασμάτων, τα ωμά τρόφιμα δεν αποτελούν πλέον αξιόπιστη πηγή ενζύμων.

"Προκειμένου τα ένζυμα να είναι πραγματικά ενεργά και άφθονα στο σώμα, χρειάζεστε όλους τους συμπαράγοντες που βρίσκονται στο έδαφος (όπως τα ορυκτά)", λέει η Dr Ellen Cutler του Mill Valley, στην Καλιφόρνια, ειδικός ολιστικής φυσικής υγείας και συγγραφέας του Micro Miracles: Discover the Healing Power of Enzymes (Μικρο-θαύματα: Ανακαλύψτε την θεραπευτική δύναμη των ενζύμων). "Σήμερα, οι άνθρωποι έχουν έλλειψη ενζύμων, γι’ αυτό βλέπουμε μικρά παιδιά με γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση. Δεν έβλεπα ποτέ τέτοια πράγματα στην πρακτική μου πριν από χρόνια."

Σύμφωνα με την Cutler, εάν δεν έχουμε επαρκή παραγωγή ενζύμων στο σώμα μας και δεν παίρνουμε αρκετά ένζυμα από εξωτερικές πηγές, διακυβεύεται η ανοσολογική απόκριση, η επισκευή ιστών και τα συστήματα παραγωγής ορμονών. Ως αποτέλεσμα, δημιουργείται μια γενική κόπωση και εμφανίζονται άλλα είδη προβλημάτων υγείας. Τυπικά συμπτώματα ανεπάρκειας ενζύμων είναι τα εξής: φλεγμονή, πόνος στις αρθρώσεις, μυοπεριτονιακός πόνος και βακτηριακή υπερανάπτυξη στο γαστρεντερικό σωλήνα με αποτέλεσμα προβλήματα όπως φούσκωμα και δυσπεψία, γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου, ομίχλη εγκεφάλου, κεφαλαλγίες, δερματικά εξανθήματα, ακμή και μεταβολές της διάθεσης.

"Τα ένζυμα έσωσαν τη ζωή μου", λέει. "Διαγνώστηκα με ελκώδη κολίτιδα στα τέλη της δεκαετίας του ‘20. Επίσης υπέφερα από σοβαρό χρόνια φούσκωμα και δυσκοιλιότητα. Όταν δοκίμασα πεπτικά ένζυμα, μέσα σε δύο εβδομάδες είχα πολύ λίγα συμπτώματα. Είχα πλέον περισσότερη ενέργεια, τα μαλλιά και τα νύχια μου ήταν πιο υγιή, χρειαζόμουν λιγότερο ύπνο και το ανοσοποιητικό μου σύστημα ήταν πολύ πιο υγιές. Ήταν θαυματουργά."

Συστημικά, πρωτεολυτικά, ινωδολυτικά

Λαμβάνοντας υπόψη τον απίστευτο αριθμό ενζύμων στο σώμα και τον αριθμό των βιολογικών συστημάτων που εξαρτώνται από αυτά, δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν λίγο περίπλοκα στον κόσμο των ενζύμων. Τα ένζυμα έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να επιδρούν σε συγκεκριμένους χημικούς δεσμούς, οπότε το ίδιο ένζυμο μπορεί να διαδραματίσει ρόλο σε πολλές διαφορετικές σωματικές λειτουργίες.

Πολλοί επαγγελματίες, συμπεριλαμβανομένης της Cutler, προτείνουν τόσο πεπτικά όσο και συστημικά ένζυμα για άτομα που θέλουν να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας. Τα συστημικά ένζυμα - επίσης γνωστά ως μεταβολικά ή πρωτεολυτικά ένζυμα – είναι απλώς συγκεκριμένα πεπτικά ένζυμα που λαμβάνονται μεταξύ των γευμάτων και μακριά από την τροφή - οπότε είναι σε θέση να δρουν σε άλλα μέρη του σώματος.

Η Cutler λέει ότι όταν λαμβάνονται τουλάχιστον μία ώρα μακριά από την κατανάλωση τροφής (είναι καλύτερα νωρίς το πρωί, μετά το φαγητό και αργά το βράδυ πριν τον ύπνο), τα πρωτεολυτικά ένζυμα μπορούν να λειτουργήσουν ευρέως στα συστήματα του οργανισμού, καταπολεμώντας την φλεγμονή, τον πόνο στις αρθρώσεις, τη βακτηριακή υπερανάπτυξη, τα προβλήματα του ανοσοποιητικού συστήματος και άλλα προβλήματα υγείας.

Τα πρωτεολυτικά ένζυμα είναι ένα υποσύνολο πεπτικών ενζύμων («πρωτεολυτικό» σημαίνει ότι αφομοιώνουν συγκεκριμένα την πρωτεΐνη - και όχι μόνο την πρωτεΐνη από τρόφιμα). Όταν τα πρωτεολυτικά ένζυμα λαμβάνονται συστημικά, εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος και αρχίζουν να διασπούν μη φυσιολογικές πρωτεΐνες στην κυκλοφορία. Αυτές περιλαμβάνουν κυρίως ιούς, τους οποίους τα ένζυμα αναγνωρίζουν ως ξένες πρωτεΐνες που πρέπει να εξαλειφθούν, και επίσης μια πρωτεΐνη που ονομάζεται ινώδες που εμπλέκεται στην πήξη του αίματος και επίσης συνδέεται με καρδιακές παθήσεις και άλλες χρόνιες ασθένειες.

Κάθε ινώδες μόριο έχει σχήμα μακρού νήματος. Όταν υπάρχει τραυματισμός, το ινώδες αυτό συσσωρεύεται στην περιοχή, προκειμένου να δουλέψει με αιμοπετάλια και ερυθρά αιμοσφαίρια για να πήξει και να σφραγίσει την πληγή. Μετά από μερικές μέρες επιτυχημένης εργασίας επισκευής, τα ένζυμα οδηγούνται συνήθως να διαλύσουν την περίσσεια ινώδους στους μυς, το αίμα και τα νεύρα.

Αλλά η παραγωγή ινώδους μπορεί επίσης να ξεφύγει από τον έλεγχο. Εάν ο πόνος από την πληγή μπλοκάρεται με τη λήψη παυσίπονων όπως τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ, όπως η ιβουπροφαίνη), το σήμα για διακοπή της παραγωγής ινώδους παρακάμπτεται. Εάν τα αποθέματα ενζύμων του σώματος εξαντληθούν ή υπάρχουν άλλα προβλήματα υγείας, μερικές φορές τα ένζυμα που συνήθως καθαρίζουν την περίσσεια ινώδους δεν αναπτύσσονται ποτέ. Όταν συμβεί αυτό, η περίσσεια ινώδους συσσωρεύεται στο σώμα, συμβάλλοντας στη φλεγμονή και σε άλλα προβλήματα που σχετίζονται με το ινώδες, όπως η ινομυαλγία, η αθηροσκλήρωση (συσσώρευση ινώδους πλάκας στις αρτηρίες) και η ενδομητρίωση.

Τα ένζυμα που στοχεύουν συγκεκριμένα το ινώδες σε όλο το σώμα είναι γνωστά ως «ινωδολυτικά». "Η νατοκινάση, η σερραπεπτάση, η πρωτεάση-S, είναι όλα ινωδολυτικά αντιφλεγμονώδη", αναφέρει ο Kevin Nelson, χειροπράκτης στη Μινεσότα με διδακτορικό στην ολιστική διατροφή που ειδικεύεται στην υγεία του εντέρου και τη συστημική θεραπεία ενζύμων. "Τρώνε μη ζωντανό ιστό και αντιμετωπίζουν ουλές και πλάκες στο έντερο, στα νεύρα και το αίμα σας."

Μέχρι στιγμής, η ενζυμική θεραπεία με χρήση πρωτεολυτικών και ινωδολυτικών ενζύμων έχει αποδειχθεί κλινικά αποτελεσματική στη θεραπεία ενός μεγάλου εύρους παθήσεων. Τα ινωδολυτικά ένζυμα που παράγονται από τα βακτήρια σε ζυμωμένα τρόφιμα έχουν φανεί ιδιαίτερα υποσχόμενα για την επιβράδυνση της συσσώρευσης ινώδους στα αιμοφόρα αγγεία,1 που σχετίζεται με τους θρόμβους αίματος, το έμφραγμα του μυοκαρδίου και άλλες καρδιαγγειακές παθήσεις. Ένα τέτοιο ένζυμο, η ναττοκινάση, είναι ένα ισχυρό ινωδολυτικό που μπορεί να επιταχύνει τη διάσπαση της ινώδους στο σώμα μετά από μια δόση από το στόμα.2

Το πρωτεολυτικό ένζυμο σερραπεπτάση έχει χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία λοιμώξεων μετά από αντικαταστάσεις αρθρώσεων, μια συχνά καταστροφική επιπλοκή.3 Η πρωτεάση-S μειώνει τη φλεγμονώδη φλεβική νόσο, η οποία οδηγεί σε κιρσούς και φλεβικά έλκη.4

Η βρομελίνη, ένα πρωτεολυτικό ένζυμο που προέρχεται από τον ανανά, χρησιμοποιείται ευρέως για την αντιφλεγμονώδη και ινωδολυτική δράση του.5 Στη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας, η βρομελίνη έχει επίσης αποδειχθεί ότι εμφανίζει αντιφλεγμονώδη και αναλγητική δράση, ενώ είναι ασφαλέστερη από τα κοινά ΜΣΑΦ και άλλα παυσίπονα.6

Η συστημική ενζυμική θεραπεία έχει βρεθεί κλινικά αποτελεσματική στη θεραπεία των ρευματικών διαταραχών.7 Και η συμπλήρωση ενζύμου έχει δείξει ότι συμβάλλει πιθανώς στη μείωση των πεπτικών διαταραχών που σχετίζονται με την παγκρεατική ανεπάρκεια και τη δυσανεξία στη λακτόζη.8

Η ενζυμική θεραπεία μπορεί ακόμη να συμβάλλει στην αντιμετώπιση διαφόρων καρκίνων. Σύμφωνα με τον Nelson, τα ινωδολυτικά ένζυμα είναι αποτελεσματικά για τους καρκίνους επειδή καταστρέφουν την σκληρή, προστατευτική επίστρωση ινώδους των καρκινικών κυττάρων, αφήνοντάς τα ευάλωτα σε προσβολή από το ανοσοποιητικό σύστημα του ασθενούς.

Σύμφωνα με την Cutler, οι πρωτεάσες μπορούν να είναι πολύ χρήσιμες για άτομα που πάσχουν από καρκίνο. "Τα άτομα που έχουν καρκίνο τείνουν να εμφανίζουν περισσότερο πήγμα αίματος", λέει. "Και τα ένζυμα το αντιμετωπίζουν αυτό. Είναι επίσης χρήσιμο να λαμβάνετε ένζυμα εάν κάνετε ακτινοβολία ή χημειοθεραπεία - συνήθως τα ένζυμα δεν αντενδείκνυνται."

Η συστημική ενζυμική θεραπεία έχει επίσης αποδειχθεί κλινικά ότι μειώνει τις παρενέργειες που προκαλούνται από τους όγκους και τη θεραπεία τους σε ασθενείς με καρκίνο του μαστού ή του παχέος εντέρου, συμπεριλαμβανομένων της ναυτίας, των γαστρεντερικών προβλημάτων, της κόπωσης και της απώλειας βάρους.9 Οι περισσότερες κλινικές μελέτες συστημικής ενζυματικής θεραπείας έχουν διερευνήσει συνδυασμούς παπαΐνης, θρυψίνης και χυμοθρυψίνης, που έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τις παρενέργειες που προκαλούνται από την ακτινοθεραπεία και τη χημειοθεραπεία. Σε ορισμένους τύπους όγκων, η συστημική ενζυμική θεραπεία μπορεί ακόμη και να παρατείνει την επιβίωση.10

Ποιος χρειάζεται ένζυμα;

Σύμφωνα με πολλούς επαγγελματίες, σχεδόν όλοι στον δυτικό κόσμο χρειάζονται ένζυμα. Τρώμε πολλές επεξεργασμένες τροφές με έλλειψη ενζύμων. Μαγειρεύουμε τα περισσότερα από τα τρόφιμά μας και όλα τα ένζυμα που παραμένουν στην τροφή μας απενεργοποιούνται σε θερμοκρασία νερού περίπου 48° C ή σε θερμοκρασία αέρα περίπου 65° F. Οι ωμές τροφές που καταναλώνουμε αναπτύσσονται σε εξαντλημένα εδάφη από την εντατική καλλιέργεια, μολυσμένα με φυτοφάρμακα και ρύπους. Και επιπλέον, τρώγοντας επεξεργασμένα σάκχαρα και υδατάνθρακες σε υπερβολή, έχουμε επιβαρύνει την ικανότητα του παγκρέατός μας να παράγει ένζυμα. Είναι περίεργο που ο δυτικός κόσμος πάσχει από τόσες πολλές ασθένειες;

Επιπλέον, εκατομμύρια άνθρωποι πάσχουν από χρόνιο πόνο που προκαλείται από φλεγμονή. Σύμφωνα με την Tina Marcantel, RN, NMD, φυσικοπαθητικό στο Gilbert της Αριζόνα, τα πρωτεολυτικά ένζυμα βοηθούν στη μείωση του χρόνιου πόνου, στην επιτάχυνση της επούλωσης και στην αύξηση των αμυντικών μηχανισμών του σώματος μέσω της τροποποίησης του ανοσοποιητικού συστήματος. Συμβάλλουν επίσης στη διατήρηση της κυκλοφορίας του αίματος σε όλο το σώμα και στη μείωση της φλεγμονής - την κύρια αιτία του πόνου στην αρθρίτιδα, την ισχιαλγία, του χρόνιου πόνου στην μέση και των αθλητικών τραυματισμών όπως τα μυϊκά διαστρέμματα.

Ο Nelson συμφωνεί ότι τα ένζυμα είναι μια από τις σημαντικότερες θεραπείες για άτομα που πάσχουν από χρόνιο πόνο. "Καταρχάς, όλα ξεκινούν από την πέψη", λέει. "Αυτή πρέπει να διορθώσετε πρώτα. Εάν έχετε χρόνιο πόνο, πρέπει να θεραπεύσετε το έντερο. Εάν τρώτε κάτι και μετά έχετε συμπτώματα, αυτό συμβαίνει επειδή η τροφή βασικά κάθεται στο έντερο σας, χωρίς να χωνεύεται και σαπίζει. Και αν έχετε φλεγμονή του εντέρου, μπορείτε να καταλήξετε με διαρροή εντέρου - και η φλεγμονή πηγαίνει οπουδήποτε στο σώμα. Τα μεγάλα πρωτεϊνικά μόρια που ονομάζονται κυκλοφορούντα ανοσοσυμπλέγματα καταλήγουν να συρρέουν στο σώμα σου, και στη συνέχεια προσκολλάνε κάπου - στην πλάτη σου, στον αριστερό σου αγκώνα, στη χοληδόχο κύστη σου, στο δεξί σου γόνατο - όπου θέλουν να παραμείνουν. Τότε, ξαφνικά, έχεις πρόβλημα."

Τα περισσότερα από αυτά μπορούν να αποφευχθούν καταρχάς λαμβάνοντας πεπτικά ένζυμα με το φαγητό. Εάν όμως έχετε ήδη χρόνιο πόνο, η προσέγγιση είναι διαφορετική. Η χρήση πεπτικών ενζύμων για την ενίσχυση της πέψης είναι ακόμη ζωτικής σημασίας. Αλλά εάν έχετε χρόνιο πόνο, πρέπει επίσης να αρχίσετε να τα παίρνετε συστημικά.

"Η πρωτεάση και η σεραπεπτάση [και τα δύο πρωτεολυτικά ένζυμα] είναι ιδιαίτερα αποτελεσματικές επειδή βοηθούν στη διάσπαση των φλεγμονωδών μεσολαβητών", λέει η Cutler. "Είναι πιο δύσκολο να αντιμετωπίσουμε συστημικά πράγματα όπως κόπωση ή ο πονοκέφαλος ή ο πόνο στην πλάτη και η φλεγμονή. Στα πεπτικά προβλήματα, θα δείτε βελτίωση σχεδόν αμέσως. Όταν τα πράγματα έχουν γίνει χρόνια, χρειάζεται περισσότερος χρόνος. Όλοι έχουν κάποια φλεγμονή και τα ένζυμα βοηθούν στη μείωση των παθογόνων στα οποία το σώμα έχει μια αυτο-επιθετική αντίδραση. Βοηθούν ακόμη και σε άτομα με αερομεταφερόμενες αλλεργίες όπως η αλλεργική ρινίτιδα. Αλλά η πέψη των τροφών είναι εξίσου σημαντική. Οι άνθρωποι δεν έχουν καμία ιδέα πόσο σημαντική είναι η σωστή πέψη των τροφών."

Ένα άλλο τεράστιο κομμάτι στην εικόνα του χρόνιου πόνου είναι τα φάρμακα. Η Cutler λέει ότι οποιοδήποτε φάρμακο θα δημιουργήσει στρες στο ήπαρ και τα νεφρά και θα επηρεάσει τη σωστή πέψη των τροφών. Εκτός από αυτό, τα περισσότερα φάρμακα έχουν πρόσθετα συστατικά σε αυτά που θα σας εκπλήξουν - συμπεριλαμβανομένης της γλουτένης. "Ειλικρινά, έχω εμμονή όταν πρόκειται για τη χρήση ενζύμων", προσθέτει. Το ίδιο και οι ασθενείς μου. Και ακούω ιστορίες θαυματουργών αποτελεσμάτων, συνεχώς."

Ποια ένζυμα κάνουν τι;

Τα ακόλουθα είναι τα κύρια ένζυμα ή τάξεις ενζύμων που χρησιμοποιούνται στα περισσότερα εμπορικά προϊόντα ενζύμων.

Η αμυλάση, εκκρίνεται από τους σιελογόνους αδένες και το πάγκρεας. Βοηθά στην πέψη, διασπώντας τους υδατάνθρακες σε απλά σάκχαρα.

Η βρομελαΐνη, ένα πρωτεολυτικό ένζυμο που βοηθά στην πέψη με διάσπαση των πρωτεϊνών των τροφών, βελτιώνει την απορρόφηση των θρεπτικών ουσιών, βοηθά στην κυκλοφορία, αντιμετωπίζει τη φλεγμονή και προσβάλλει αρτηριακές πλάκες που συμβάλλουν στις καρδιακές προσβολές.

Η καταλάση διασπά το υπεροξείδιο του υδρογόνου εντός των κυττάρων, σε νερό και οξυγόνο.

Η καθεψίνη βοηθά στην πέψη διαλύοντας το κρέας.

Η κυτταράση βοηθά στην πέψη διασπώντας τις ίνες και την κυτταρίνη σε φρούτα, λαχανικά, δημητριακά και σπόρους.

Η γλυκοαμυλάση διασπά τα σάκχαρα (μαλτάση).

Η ινβερτάση βοηθά τον οργανισμό να χρησιμοποιεί σακχαρόζη.

Η λακτάση διασπά τη λακτόζη, το σύνθετο σάκχαρο στα γαλακτοκομικά προϊόντα, εξαιρετική για άτομα με δυσανεξία στη λακτόζη.

Η λιπάση διασπά τα λίπη σε λιπαρά οξέα και βιταμίνες A, D, E και F, συμβάλλει στον μεταβολισμό και βοηθά σε καρδιαγγειακές παθήσεις.

Η ναττοκινάση, ένα άλλο πρωτεολυτικό ένζυμο που αναστέλλει την ινωδολυτική δράση, έχει συμβάλλει κατά της θρόμβωσης, του εμφράγματος του μυοκαρδίου και άλλων καρδιαγγειακών παθήσεων.

Η παγκρεατίνη, ένα μείγμα ενζύμων αμυλάσης, λιπάσης και πρωτεάσης χρησιμοποιείται για τη θεραπεία παθήσεων στις οποίες οι παγκρεατικές εκκρίσεις είναι ανεπαρκείς, όπως σε χειρουργική παγκρεατεκτομή, παγκρεατίτιδα και κυστική ίνωση.

Η παπαΐνη βοηθά στην πέψη, διασπώντας τις πρωτεΐνες τροφών σε μικρότερες πεπτιδικές αλυσίδες.

Η πηκτινάση βοηθά στην πέψη διασπώντας φρούτα και άλλες πλούσιες σε πηκτίνη τροφές, όπως καρότα, τεύτλα, πατάτες και ντομάτες.

Η πρωτεάση βοηθά στην πέψη διασπώντας την πρωτεΐνη σε αμινοξέα και δρα σε παθογόνα όπως βακτήρια, ιούς και καρκινικά κύτταρα.

Η πρωτεάση-S, ένα άλλο πρωτεολυτικό ένζυμο, έχει αντιφλεγμονώδη δράση σε παθήσεις όπως η αρθρίτιδα, το οίδημα, η πλευρίτιδα (φλεγμονή της επένδυσης των πνευμόνων) και η περιτονίτιδα (φλεγμονή της επένδυσης της κοιλιάς) καθώς και η φλεγμονώδης φλεβική νόσος, η οποία οδηγεί σε κιρσούς και έλκη.

Η σεραπεπτάση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία λοιμώξεων και βοηθά στη μείωση των θρόμβων στο αίμα, της συσσώρευσης πλάκας και των παρενεργειών της ακτινοβολίας και της χημειοθεραπείας.

Ένζυμα κατά της αρθρίτιδας

Η Tina Marcantel είναι νοσοκόμα και φυσιοπαθητικός στο Gilbert της Αριζόνα. Κάποια στιγμή την επισκέφτηκε μια 34χρονη γυναίκα, η Mary η οποία μπήκε στο γραφείο της παρουσιάζοντας θερμότητα, ερυθρότητα και πρήξιμο στις αρθρώσεις των χεριών, στα δάκτυλα και τα πόδια. Είχε διαγνωστεί με ρευματοειδή αρθρίτιδα από έναν ρευματολόγο και είχε λάβει μη συνταγογραφούμενα αντιφλεγμονώδη (ασπιρίνη και ιβουπροφαίνη) για περίπου πέντε μήνες χωρίς όμως να δει επαρκή ανακούφιση από τον πόνο. Ο γιατρός της την διαβεβαίωσε ότι θα μπορούσε να πάρει ισχυρότερα φάρμακα για τον πόνο στο μέλλον.

"Ξεκίνησα τη Mary με συστημικά πρωτεολυτικά ένζυμα που λάμβανε από το στόμα, μία έως δύο ώρες μακριά από τα γεύματα, για περίπου τρεις εβδομάδες", λέει η Marcantel. "Στη συνέχεια, μείωσα τα ένζυμα στο μισό για δόση συντήρησης για τον έλεγχο του πόνου και της φλεγμονής."

Προγραμμάτισε επίσης για τη Mary 10 εβδομάδες βελονισμού για τον έλεγχο του πόνου (μία θεραπεία / εβδομάδα) και καταγράφοντας την ευαισθησία της σε κάποιες τροφές απέκλεισε όλα τα τρόφιμα από τη διατροφή της που μπορεί να συνέβαλαν στη φλεγμονή.

Στο τέλος του θεραπευτικού της προγράμματος, η Mary δεν χρησιμοποιούσε πλέον συχνά ασπιρίνη ή ιβουπροφαίνη . Ο πόνος που αντιμετώπιζε μειώθηκε κατά 70% και επίσης μειώθηκε το οίδημα στις αρθρώσεις της.

Μετά από έξι μήνες, επέστρεψε στο γραφείο. Διατηρούσε τη δοσολογία συντήρησης των συστημικών ενζύμων, δεν έκανε τίποτα άλλο για την κατάστασή της και είπε ότι ο πόνος της άρχισε αργά να αυξάνεται.

Η Marcantel διπλασίασε την πρόσληψη ενζύμων της στο αρχικό επίπεδο για τέσσερις εβδομάδες και μετά μείωσε ξανά στη δόση συντήρησης. Σε εκείνο το σημείο η Μαίρη ανέφερε ευτυχώς ότι τα επίπεδα του πόνου της είχαν μειωθεί έως και 80% και ότι είχε επίσης ανακουφιστεί από τη χρόνια παραρρινοκολπίτιδα λόγω εποχιακών αλλεργιών - μια κατάσταση που την ταλαιπωρούσε για χρόνια.

Οδηγός λήψης ενζύμων

Πόσο πρέπει να πάρετε:

Η λήψη κάποιων εμπορικών πεπτικών ενζύμων με ένα γεύμα είναι μια χαρά. Ωστόσο, οι γιατροί Ellen Cutler και Kevin Nelson υποστηρίζουν ότι πρέπει να πάρετε μια αρκετά ισχυρή δοσολογία για να είναι αποτελεσματική η ενζυμική θεραπεία.

Ο Nelson προτείνει:

Για πέψη: τουλάχιστον 50.000 μονάδες ανά δόση.

Για συστημικές χρήσεις: τουλάχιστον 150.000 μονάδες ανά δόση και πρωτεολυτικό μείγμα. Προτείνει τη λήψη τρεις φορές την ημέρα, μια ώρα μακριά από την κατανάλωση τροφής (νωρίς το πρωί, μετά το φαγητό και αργά το βράδυ πριν από τον ύπνο).

Πώς να διαβάσετε ετικέτες

Το διεθνώς αναγνωρισμένο και αποδεκτό πρότυπο μέτρησης που χρησιμοποιείται στις ετικέτες συσκευασίας ενζύμων είναι οι μονάδες Food Chemicals Codex (FCC). Αυτές μπορούν να εκφράζουν διαφορετικές μονάδες δράσης για κάθε τύπο ενζύμου, και έτσι δημιουργείται αρκετή σύγχυση, ειδικά επειδή ορισμένες ετικέτες χρησιμοποιούν χιλιοστόγραμμα (milligrams) για μέτρηση. Ακολουθεί μια λίστα με τους διάφορους τύπους μονάδων που θα βρείτε:

U (μονάδα ενζύμου)

HUT (μονάδες αιμοσφαιρίνης, βάση τυροσίνης)

USP (Φαρμακοποιία Ηνωμένων Πολιτειών)

Το FU (ινωδολυτικές μονάδες) αναφέρεται στην ικανότητα της νατοκινάσης να διασπά το ινώδες, ένζυμο πήξης του αίματος

MCU (μονάδες πήξης γάλακτος) με βάση το πόσο γρήγορα το ένζυμο αφομοιώνει την πρωτεΐνη γάλακτος

GDU (μονάδες πέψης ζελατίνης) με βάση το πόσο γρήγορα το ένζυμο αφομοιώνει τη ζελατίνη

PU (μονάδες παπαΐνης)

SKB (πήρε το όνομά του από τους δημιουργούς του τεστ, Sandstedt, Kneen και Blish) μετρά τη δραστηριότητα των αμυλάσης για να διασπάσει υδατάνθρακες

DU (χρησιμοποιείται στην παρασκευή) ισοδύναμο με SKB

LU (μονάδες λιπάσης)

Μονάδες FIP (μέθοδοι δοκιμής του Fédération Internationale Pharmaceutique)

Τόσο η Cutler όσο και ο Nelson υποστηρίζουν ότι η ανάγνωση της ετικέτας είναι ζωτικής σημασίας:
• Αποφύγετε τα ενζυματικά προϊόντα που δεν απαριθμούν την ποσότητα μονάδων για κάθε ένζυμο και αντ’ αυτού απλώς αναφέρεται ότι αποτελούν «μείγμα» ενός ή περισσοτέρων ενζύμων.
• Στην ιδανική περίπτωση, επιλέξτε φυτικά ένζυμα, τα οποία είναι πολύ πιο ήπια στο σώμα από τα ζωικά ένζυμα. Ο Nelson αναφέρει: "Πολλά ζωικά ένζυμα προέρχονται από γέρικα νεκρά άλογα και αγελάδες, τα οποία όχι μόνο έχουν χαμηλότερες ποσότητες ενζύμων στο κρέας τους, αλλά έχουν επίσης μεγάλες ποσότητες αδρεναλίνης."
• Προσέχετε τα έκδοχα, ειδικά σε μείγματα ενζύμων. "Το στεατικό μαγνήσιο και η σορβιτόλη ενοχλούν μερικές φορές το στομάχι των ανθρώπων", λέει η Cutler. "Και οι χρωστικές, τα MSG / φυσικές γεύσεις, η σορβιτόλη και άλλα υλικά μπορούν πραγματικά να εμποδίσουν την αποτελεσματικότητα του προϊόντος."
• Χρησιμοποιήστε τα με προσοχή εάν παίρνετε αντιπηκτικά ή έχετε κάποια αιμορραγική διαταραχή, καθώς οι πρωτεολυτικές ενζυμικές φόρμουλες λειτουργούν ως φυσικά αντιπυκτικά του αίματος. Για τους περισσότερους άλλους ανθρώπους, η υπερβολική δόση ενζύμων συνήθως δεν προκαλεί ανησυχία.
• Εάν αρχίσετε να έχετε αιμορραγία από τη μύτη, διάρροια ή άλλα είδη συμπτωμάτων ή δυσφορία, μειώστε τη δοσολογία μέχρι να σταματήσουν τα συμπτώματα και να ηρεμίσει το πεπτικό σας σύστημα.


Πηγές

www.drellencutler.com

www.foodenzymeinstitute.com

Βιβλιογραφικές αναφορές

1 Appl Microbiol Biotechnol, 2005; 69: 126-32

2 Sci Rep, 2015; 5: 11601

3 J Bone Joint Surg Am, 2006; 88: 1208-14

4 Minerva Cardioangiol, 1996; 44: 515-24

5 Biomed Rep, 2016; 5: 283-8

6 Evid Based Complement Alternat Med, 2004; 1: 251-7

7 BioDrugs, 2001; 15: 779-89

8 Altern Med Rev, 2008; 13: 307-14

9 Integr Cancer Ther, 2008; 7: 311-6

10 Drugs, 2000; 59: 769-80

Κατηγορία Διατροφή

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Κιθ ΜακΚόρμικ  κέρδισε το Εθνικό Πρωτάθλημα μοντέρνου πένταθλου, έναν αθλητικό διαγωνισμό που αποτελείται από πέντε αθλήματα: σκοποβολή, ξιφασκία, κολύμβηση, ιππασία, ανώμαλος δρόμος.

Το αρχαίο Ολυμπιακό πένταθλο - τρέξιμο, άλμα εις μήκος, ακοντισμός, δισκοβολία και πάλη – θεωρείται το πιο δύσκολο από όλα, αλλά και το σύγχρονο ισοδύναμό του είναι εξίσου εξαντλητικό.

Ο Κιθ ήταν ένας ισχυρός αθλητής που έκανε προπονήσεις 12 με 15 ώρες την ημέρα για χρόνια. Το 1976, ήταν αναπληρωματικό μέλος της ομάδας των ΗΠΑ στο πένταθλο για τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Μόντρεαλ του Καναδά. Επίσης, αγωνίστηκε και κατέλαβε τη δεύτερη και τέταρτη θέση με πολλές ομάδες του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος.

Το πάθος του για τη φυσική κατάσταση επεκτάθηκε στην καριέρα του και το 1982 αποφοίτησε από το Εθνικό Κολέγιο Χειροπρακτικής και έγινε χειροπράκτης με κύρια ενασχόληση τους αθλητές. Συνέχισε επίσης να προπονείται τακτικά και να αγωνίζεται σε αγώνες τρίαθλου.

Και τότε, το 1999, σε ηλικία 45 ετών, άρχισε να πονάει άσχημα το ισχίο του κατά τη διάρκεια μιας προπόνησης. "Δεν μπορούσα καν να τελειώσω την προπόνηση, κάτι το οποίο ήταν πολύ περίεργο", λέει. "Το άφησα έτσι χωρίς να ασχολούμαι για μερικές εβδομάδες, και επειδή δεν γινόταν καλύτερα, πήγα σε έναν φίλο μου που είναι ορθοπεδικός χειρουργός και έβγαλε ακτινογραφίες των ισχίων μου." Δεν του άρεσε αυτό που είδε, οπότε ζήτησε σάρωση πυκνότητας οστού. Προέκυψε τιμή Τ ίση με -4,3. Ο δείκτης Τ δείχνει πόσο διαφέρει η οστική πυκνότητα ενός ατόμου από την οστική πυκνότητα ενός υγιούς 20χρονου. Μια τιμή Τ ίση με 2,5 ή χαμηλότερη διαγιγνώσκεται ως οστεοπόρωση.

Ο ΜακΚόρμικ στη συνέχεια πήγε σε έναν ενδοκρινολόγο στην περιοχή του στο Μπέλτσερτάουν της Μασαχουσέτης, αλλά ο νέος γιατρός δεν ήξερε τίποτα περισσότερο για την οστεοπόρωση από τον ασθενή του.

"Τότε, πριν από 20 χρόνια, δεν ήξερα τίποτα", λέει ο ΜακΚόρμικ. "Με κάθισε στο γραφείο του, τράβηξε το βιβλίο από το ράφι και το άνοιξε στην οστεοπόρωση με αυτήν τη λίστα με 20 πράγματα που πρέπει να ελεγχθούν και ξεκίνησε στην κορυφή της λίστας. Ήμουν απλά έντρομος."

Ο ΜακΚόρμικ δεν ταιριάζει με καμία από τις γνωστές αιτίες της οστεοπόρωσης. Δεν κάπνιζε. Δεν έπινε. Έκανε άσκηση σε όλη του τη ζωή και δεν ήταν παχύσαρκος. Κληρονομικότητα οστεοπόρωσης δεν υπήρχε στην οικογένειά του. Όταν έφτασε στο τέλος της λίστας, ο γιατρός του είπε, "Λοιπόν, φαίνεται ότι έχετε κανονική οστεοπόρωση" και του έδωσε συνταγές για διφωσφονικά (μια κατηγορία φαρμάκων που αποτρέπει την απώλεια οστικής πυκνότητας ) και ένα θειαζιδικό διουρητικό για τη μείωση της απώλειας ασβεστίου στα ούρα του.

"Είπα, γιατρέ, δεν ήρθα εδώ για ιατρική συνταγή. Θέλω απλώς να μάθω γιατί έχω οστεοπόρωση. Είμαι 45 ετών και θέλετε να πάρω αυτά τα φάρμακα για τα επόμενα 45 χρόνια; Δεν το καταλαβαίνω αυτό."

Αποφασισμένος να μην πάρει φαρμακευτική αγωγή, να κατανοήσει την ασθένειά του και να θεραπευτεί με φυσικό τρόπο, ο Κιθ ξεκίνησε μια μακρά περίοδο μελέτης και τελικά συνεργάστηκε με τον Δρ Λόρενς Ράιζ, επικεφαλής του Τμήματος Ενδοκρινολογίας και Μεταβολισμού στο Κέντρο Υγείας του Πανεπιστημίου του Κονέκτικατ, ο οποίος έκανε πειραματική έρευνα για την ασθένεια.

Με τη βοήθεια του Δρ Ράιζ, ο Κιθ βελτίωσε τη διατροφή του, προσθέτοντας περισσότερα λαχανικά πλούσια σε ασβέστιο και άρχισε να παίρνει συμπληρώματα. Όμως η διαδικασία ανάκαμψης ήταν αργή - πολύ αργή. Με τιμή Τ -4.3, τα οστά του ήταν πολύ αδύναμα για τον τρόπο ζωής του και παρόλο που μείωσε ριζικά τις αθλητικές του δραστηριότητες, μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια έσπασε ή ράγισε τουλάχιστον 15 οστά.

"Χωρίς να κάνω τίποτα, έσπαγα ένα πλευρό», λέει. «Ήμουν πραγματικά εύθραυστος και δεν ήξερα τι στο καλό έκανα. Ήταν τρομερό. Παγιδεύεσαι τόσο πολύ στον εαυτό σου και ανησυχείς και νομίζεις ότι είσαι αυτό το εύθραυστο τρομερό άτομο που δεν φρόντισε τον εαυτό του. Ποτέ δεν έπαιρνα φάρμακα στη ζωή μου. Ποτέ δεν έπινα αλκοόλ. Δεν έκανα ποτέ τίποτα κακό. Αλλά η οστεοπόρωση αφήνει αυτή την τεράστια ενοχή ότι δεν φρόντισες τον εαυτό σου. Ψυχολογικά, είναι τραυματικό."

Μετά το δέκατο πέμπτο σπασμένο οστό, συμβιβάστηκε και ξεκίνησε αγωγή με Forteo (τεριπαρατίδη), μια ενέσιμη ορμόνη που διεγείρει τη δραστηριότητα των κυττάρων οστικής ανάπτυξης (οστεοβλάστες και οστεοκλάστες) στη μήτρα των οστών. Σε δύο χρόνια, πήγε από T -4,3 σε Τ -3,3, οπότε σταμάτησαν τα κατάγματα και σταμάτησε το φάρμακο, ενισχύοντας τη δική του φυσική θεραπευτική προσέγγιση.

Είχε μάθει πολλά τα προηγούμενα χρόνια - ειδικά για τη σχέση μεταξύ της υγείας του εντέρου, του ανοσοποιητικού συστήματος και της οστεοπόρωσης. Ανακάλυψε ότι είχε δείκτες που υποδηλώνουν αλλεργία στη γλουτένη και σταμάτησε την κατανάλωση γλουτένης. Άρχισε να παίρνει άλφα-λιποϊκό οξύ επειδή η έρευνά του έδειξε ότι είναι ένα από τα πιο σημαντικά συμπληρώματα για την οστεοπόρωση, μαζί με Ν-ακετυλο κυστεΐνη (NAC), το ασβέστιο, το μαγνήσιο, ιχνοστοιχεία και βιταμίνες D και K και προβιοτικά στη διατροφή του.

Μέχρι το 2010, επέστρεψε σε αγώνες διεθνούς επιπέδου, που τον κατέταξαν έβδομο στην ηλικιακή του ομάδα στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Τρίαθλου Ironman στη Χαβάη. Το 2011, κατέλαβε την ένατη θέση. Σήμερα εξακολουθεί να είναι ανταγωνιστικός αθλητής και παγκοσμίως γνωστός ειδικός που βοηθά ανθρώπους να ανακάμψουν από την οστεοπόρωση.

"Όταν δουλεύω με ασθενείς, στοχεύω να κερδίσω αυτό το παιχνίδι", λέει. "Δεν με νοιάζει πώς πρέπει να το κερδίσω εκτός από το να μην βλάψω το άτομο μέσα από τη διαδικασία. Δεν σκοπεύω να τους αφήνω υπό φαρμακευτική αγωγή για μεγάλο χρονικό διάστημα, και αν δεν χρειάζεται να πάρουν φάρμακα τότε δεν τα συμπεριλαμβάνω. Απλώς προσαρμόζουμε τη διατροφή, τη δίαιτα και την άσκηση, τέτοια πράγματα.

Οι άνθρωποι έρχονται σε μένα με τιμές T συνήθως κάτω από -4,5, και αυτό είναι κάτι επείγον. Πρέπει να απαλλάξουμε γρήγορα αυτούς τους ανθρώπους από το πρόβλημα. Εάν έχουν μόνο -2.8 ή -3.0, αυτό δεν είναι δύσκολη υπόθεση. Συνήθως μπορούμε να το χειριστούμε με μόνο διατροφή. Ωστόσο καθένας είναι μια διαφορετική περίπτωση."

Φτάνοντας στην αιτία
Η οστεοπόρωση δεν συμβαίνει απλώς ξαφνικά. Ο καθιστικός τρόπος ζωής, η παχυσαρκία, η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ και μια διατροφή πολύ πλούσια σε πρωτεΐνη αναφέρονται συνήθως ως παράγοντες και το κάπνισμα αυξάνει τον κίνδυνο κατάγματος των οστών κατά 15 τοις εκατό.1 Το χρόνιο ψυχολογικό στρες αυξάνει επίσης τον κίνδυνο για οστεοπόρωση.2

Πολλά φάρμακα μπορεί να αυξήσουν την απώλεια οστού και τον κίνδυνο κατάγματος. Κάποια από αυτά είναι τα αντιπηκτικά ηπαρίνη και βαρφαρίνη, τα διουρητικά, τα ανοσοκατασταλτικά κυκλοσπορίνη και κορτιζόνη, τα αντικαταθλιπτικά SSRI (εκλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης), η μεδροξυπρογεστερόνη (χρησιμοποιείται για αντισύλληψη), τα φάρμακα για τον διαβήτη, η ορμόνη του θυρεοειδή, φάρμακα χημειοθεραπείας και φάρμακα όπως οι αναστολείς αντλίας πρωτονίων που μειώνουν την ποσότητα οξέος στο στομάχι.3

Ένα χαρακτηριστικό πολλών από αυτές τις κατηγορίες φαρμάκων είναι ότι παρεμβαίνουν, άμεσα ή έμμεσα, στον μεταβολισμό του φωσφόρου και του ασβεστίου στο σώμα.

Αλλά ο κοινός παρονομαστής στις περισσότερες, αν όχι όλες οι "αιτίες" της οστεοπόρωσης που αναφέρονται παραπάνω είναι το γεγονός ότι επηρεάζουν αρνητικά την υγεία του εντέρου και προκαλούν φλεγμονώδεις αντιδράσεις που επηρεάζουν δυσμενώς το ανοσοποιητικό σύστημα.

"Οτιδήποτε αυξάνει το ανοσοποιητικό σύστημα θα επηρεάσει τα οστά σας, επειδή οι οστεοκλάστες που διαλύον τα οστά είναι μια μορφή λευκών αιμοσφαιρίων", λέει ο ΜακΚόρμικ. "Άρα σχετίζονται στενά με το ανοσοποιητικό σας σύστημα."

Ο μυελός των οστών περιέχει δύο είδη βλαστικών κυττάρων, των «αρχικών» δηλαδή κυττάρων που αναπτύσσονται σε όλα τα κύτταρα του σώματος: αιμοποιητικά και μεσεγχυματικά. Τα μεσεγχυματικά γίνονται, μεταξύ άλλων, οστεοβλάστες, τα κύτταρα που χτίζουν οστά, ενώ οι οστεοκλάστες που διασπούν τα οστά είναι ένας από τους τύπους κυττάρων που προέρχονται από αιμοποιητικά κύτταρα.4

Κανονικά, οι οστεοβλάστες και οι οστεοκλάστες συνεργάζονται για να διαλύσουν τους παλαιότερους, πιο αδύναμους οστικούς ιστούς και να τους ξαναχτίσουν ισχυρότερους από πριν. Όμως, όπως εξηγεί ο ΜακΚόρμικ, εάν υπάρχει διαταραχή στον τρόπο με τον οποίο διαφοροποιούνται τα αιμοποιητικά και τα μεσεγχυματικά κύτταρα, μπορεί να δημιουργηθεί αυξημένη δραστηριότητα οστεοκλαστών και μειωμένη δραστηριότητα οστεοβλαστών.

Αυτό σημαίνει ότι, με την πάροδο του χρόνου, όλο και περισσότερα κύτταρα καταστρέφουν τα οστά και όλο και λιγότερα κύτταρα δημιουργούν, με αποτέλεσμα την απώλεια οστού.

"Οτιδήποτε προκαλεί το ανοσοποιητικό σας σύστημα, όπως τα προβλήματα του εντέρου, προκαλεί στα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος να στείλουν αυτό που ονομάζεται προφλεγμονώδεις κυτοκίνες όπως οι ιντερλευκίνες και ο παράγοντας νέκρωσης όγκων και όλοι αυτοί οι διαφορετικοί χημικοί αγγελιοφόροι αυξάνουν το σύστημα ανοσολογικής απόκρισης", λέει ο ΜακΚόρμικ. "Οι οστεοκλάστες ανταποκρίνονται σε αυτήν την φλεγμονώδη απόκριση στο έντερο και εντείνουν τη δράση τους."

Επειδή είναι ουσιαστικά εξειδικευμένα λευκά αιμοσφαίρια, οι οστεοκλάστες είναι εξαιρετικά ευαίσθητοι στις φλεγμονώδεις κυτοκίνες. Η χρόνια φλεγμονή σε οποιαδήποτε περιοχή του σώματος μπορεί να τους υποκινήσει να επιταχύνουν την αποδόμηση των οστών.1

Η οστεοπόρωση σχετίζεται επίσης πολύ με το κολλαγόνο. "Τα οστά σας αποτελούνται από μέταλλα, οστεοβλάστες, οστεοκλάστες και κολλαγόνο, το οποίο αποτελείται από πολλούς τύπους πρωτεϊνών, οι οποίοι με τη σειρά τους αποτελούνται από διάφορα αμινοξέα", λέει ο Δρ Γιουτζίν Ζαμπιέρον, φυσικοπαθητικός και ειδικός στην οστεοπόρωση από του Γούντμπερι του Κονέκτικατ.

"Τα αμινοξέα είναι το μικρότερα μέρη της πρωτεΐνης και χωρίς το σωστό υδροχλωρικό οξύ στο στομάχι δεν μπορείτε να αφομοιώσετε αμινοξέα όπως η γλυκίνη, η λυσίνη, η θειαμίνη, η γλουταμίνη και η προλίνη. Και όλα αυτά είναι πολύ σημαντικά αμινοξέα που δημιουργούν κολλαγόνο.

"Αν δεν έχετε τις πρώτες ύλες για το σώμα ώστε να δημιουργήσει αρχικά κολλαγόνο, τότε δεν θα μπορείτε ποτέ να το ξαναφτιάχνετε. Έτσι η οστεοπόρωση θεωρείται μια ασθένεια του κολλαγόνου."

Ο Ζαμπιέρον έχει βοηθήσει με επιτυχία πολλούς ασθενείς με σοβαρή οστεοπόρωση χωρίς φαρμακευτική αγωγή και λέει ότι εξαρτάται πραγματικά από το πόσο αφοσιωμένο είναι ένα άτομο στο να βρει την υποκείμενη αιτία, αναζητώντας τα πράγματα που οι συμβατικοί γιατροί δεν λαμβάνουν υπόψη, και στη συνέχεια, μένοντας συνεπείς σε ένα πρόγραμμα θεραπείας.

"Μπορεί να χρειαστεί λίγος χρόνος και ερευνητική δουλειά, αλλά πρέπει να το κάνετε με τη δέουσα επιμέλεια", λέει. "Είχα μία ασθενή που είχε οστεοπόρωση για χρόνια. Δοκίμασε μεταλλικά στοιχεία και άλλαξε εντελώς τη διατροφή της, και δεν είχε καμία επίδραση. Τελικά ήρθε σε μένα και έκανα μια ανάλυση κοπράνων αναζητώντας δείκτες δυσαπορρόφησης.

"Κοίταξα τις τροφές που έτρωγε, και σίγουρα, ήταν πολύ ευαίσθητη στη γλουτένη σίτου που της δημιούργησε σχεδόν μια υποκλινική κοιλιοκάκη. Έτσι, ανεξάρτητα από το πόσα μέταλλα θα έπαιρνε, δεν μπορούσε να τα απορροφήσει. Διέκοψε αυτές τις φλεγμονώδεις τροφές, τα επίπεδα αμινοξέων της αυξήθηκαν και τώρα επιτέλους σημειώνουμε πρόοδο."

Η επιστήμη μόλις τώρα αρχίζει να προχωρά στις λεπτές και συστημικές αιτίες της οστεοπόρωσης. Μετά από 20 χρόνια εργασίας και μελέτης, μέχρι σήμερα ο ΜακΚόρμικ δεν είναι σίγουρος τι προκάλεσε την οστεοπόρωση σε αυτόν.

"Νομίζω ότι συνήθως είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων", λέει. "Για μένα, η γλουτένη ήταν ένα σημαντικός λόγος. Αλλά νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος ήταν ότι καταπονήθηκα από τις σκληρές προπονήσεις όταν ήμουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες του76. Έχω πάει σε επτά ομάδες παγκόσμιου πρωταθλήματος. Έχω πάρει μέρος σε πέντε Ironmans. Έκανα ποδήλατο πέντε ωρών και δεν θα έπαιρνα καθόλου τροφή μαζί μου.

"Νομίζω ότι όλα αυτά συνδυάστηκαν. Νόμιζα ότι ήμουν άφθαρτος. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι είμαι λίγο ευάλωτος. Όλοι είμαστε."

Τεστ οστεοπόρωσης
Η μέτρηση οστικής πυκνότητας είναι το μόνο τεστ που χρησιμοποιείται για τη διάγνωση της οστεοπόρωσης επειδή σας λέει εάν έχετε φυσιολογική οστική πυκνότητα, χαμηλή οστική πυκνότητα (οστεοπενία) ή οστεοπόρωση.

Ωστόσο, όπως προειδοποιεί ο Δρ Γιουτζίν Ζαμπιέρον, "Μια σάρωση οστών δείχνει ότι υπάρχει οστεοπόρωση, αλλά δεν δείχνει την αιτία. Πρέπει πραγματικά να κάνετε εργαστηριακή ανάλυση που θα καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να προχωρήσει ο επαγγελματίας υγείας την συγκεκριμένη κατάσταση."

Ο Δρ Κι ΜακΚόρμακ συμφωνεί. Λέει ότι δύο από τους πιο σημαντικούς ελέγχους που πρέπει να γίνουν είναι αυτοί για δείκτες επαναρρόφησης οστών και σχηματισμού οστών. Οι δείκτες επαναρρόφησης οστών περιλαμβάνουν την ανθεκτική σε τρυγικό οξύ φωσφατάση (TRAP) και προϊόντα διάσπασης κολλαγόνου (όπως συνδέσεις πυριδινίου, γαλακτοζυλ-υδροξυλυσίνη και τελοπεπτίδια CTx και NTx.)

Εάν αυτοί οι δείκτες είναι υψηλοί, αυτό δείχνει ότι οι οστεοκλάστες αυξάνονται και εάν οι οστεοκλάστες πολλαπλασιάζονται, αυτός είναι ένας ισχυρός δείκτης ότι μπορεί να εμπλέκεται κάποιο είδος φλεγμονής.

Ένα τεστ για το P1nP (ολικό προκολαγόνο τύπου 1 Ν-τερματικό προπεπτίδιο) είναι ο προτιμώμενος δείκτης για το σχηματισμό οστού και μια ένδειξη για το πόση δραστηριότητα οστεοβλαστών υπάρχει. Χαμηλή τιμή, σημαίνει ότι το σώμα δεν φτιάχνει οστά.

Ένα 24ωρο τεστ ασβεστίου ούρων ελέγχει την απώλεια ασβεστίου από τον ορό του αίματος. Εάν αυτό είναι υψηλό, αυτό δείχνει ότι ενδέχεται να έχετε πρόβλημα παραθυρεοειδούς. Υπάρχει ένα τεστ PTH για να δείτε εάν οι παραθυρεοειδικές ορμόνες είναι αυξημένες.

Ο πρωτοπαθής υπερπαραθυρεοειδισμός (PHPT) θεωρείται αιτία δευτερογενούς οστεοπόρωσης επειδή η πάθηση αυτή προάγει τη δραστηριότητα των οστεοκλαστών και την επαναρρόφηση των οστών.5

Ένα τεστ αίματος για κυτοκίνες μετρά κυτοκίνες- μικρές πρωτεΐνες που χρησιμοποιούν τα ανοσοκύτταρα για επικοινωνία - συμπεριλαμβανομένων της ιντερλευκίνης (IL) -1 βήτα, IL-6, IL-8 και του παράγοντα νέκρωσης όγκου άλφα, που εμπλέκονται στη φλεγμονή και μπορούν να προκαλέσουν βλάβη όταν αυξάνονται.

Ο Δρ Ζαμπιέρον συνιστά τεστ για το αμινοξύ ομοκυστεΐνη, επειδή η υψηλή συγκέντρωση ομοκυστεΐνης μπορεί να αποδυναμώσει το οστό παρεμβαίνοντας στις δομές κολλαγόνου, αυξάνοντας έτσι τον κίνδυνο οστεοπορωτικού κατάγματος.6

Εάν χρησιμοποιείτε φαρμακευτική αγωγή
Όπως επισημαίνει ο Δρ Ζαμπιέρον, οι ασθενείς που λαμβάνουν συγκεκριμένα φαρμακευτικά σκευάσματα μακροπρόθεσμα είναι πιθανώς υποψήφιοι για οστεοπόρωση.

Εάν χρησιμοποιείτε για προβλήματα του στομάχου αναστολείς αντλίας πρωτονίων ή H2 αποκλειστές, αυτά τα φάρμακα θα εμποδίσουν την ικανότητά σας να απορροφάτε αμινοξέα και δημιουργείται μια γενική δυσαπορρόφηση θρεπτικών ουσιών ζωτικής σημασίας για την οικοδόμηση και διατήρηση των οστών.

Εάν παίρνετε τέτοια φάρμακα, προτείνει να κάνετε τεστ για να εξετάσετε τα επίπεδα ασβεστίου, μαγγανίου, μαγνησίου, στροντίου, βορίου, ψευδαργύρου και άλλων θρεπτικών συστατικών στον οργανισμό.

Ο Δρ Ζαμπιέρον συνιστά επίσης τον έλεγχο για ανεπάρκειες βιταμίνης D και βιταμίνης Κ, ειδικά για άτομα που λαμβάνουν αντιπηκτικά φάρμακα.

Το πρόβλημα με το DXA
Το χρυσό πρότυπο για τον έλεγχο των οστών είναι η «διπλής ενέργειας απορροφησιομετρία ακτίνων Χ» ή αλλιώς DXA (dual energy x-ray absorptiometry) μία τεχνική ακτίνων Χ. Γίνεται ένεση με ένα ραδιενεργό υγρό εκ των προτέρων, στη συνέχεια ζητείται να ξαπλώσετε σε οριζόντια επιφάνεια, ενώ γίνεται σάρωση για μισή ώρα έως μια ώρα, ή ακόμη περισσότερο εάν απαιτείται πλήρης τρισδιάστατη προβολή. Οι μετρήσεις λαμβάνονται συνήθως από τη σπονδυλική στήλη, το ισχίο, τη φτέρνα και το αντιβράχιο.

Όμως, η ακρίβεια αυτού του τύπου σάρωσης μπορεί εύκολα να αποσυντονιστεί. ‘Μια βόλτα γύρω από το δωμάτιο προκαλεί αλλαγές στη μέτρηση μέχρι και 6 τοις εκατό (στο ισχίο), το οποίο αντιστοιχεί σε έξι έτη απώλειας οστών, σύμφωνα με τα συνήθη ποσοστά’, αναφέρει η Σούζαν Οτ, καθηγήτρια ιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ.1

Η κακή ποιότητα του μηχανήματος ελέγχου και το υψηλό ποσοστό σφάλματος του χειριστή μπορούν επίσης να επηρεάσουν τα αποτελέσματα. Η τεχνική αυτή μετρά πολλές διαφορετικές περιοχές ταυτόχρονα, αλλά αυξάνει επίσης τον κίνδυνο ψευδών θετικών αποτελεσμάτων.

‘Προφανώς μπορούν να ληφθούν μεγάλες αλλαγές ως ένδειξη βελτίωσης ή δραματικής απώλειας οστικής μάζας, αλλά μπορεί απλώς να οφείλονται στην μειωμένη ακρίβεια των μετρήσεων και την κακή τεχνική’, έγραψε ο Ντέιβιντ Ρέιντ, ρευματολόγος στο Νοσοκομείο του Αμπερντίν, στη Σκοτία, μαζί με τους συνεργάτες του.2

Οι μελέτες δείχνουν ότι τα τεστ DXA δεν είναι απαραίτητα πολύ ακριβή. Σε μια μελέτη, οι σαρώσεις απέτυχαν να ανιχνεύσουν οστεονέκρωση στο ένα έκτο των επιβεβαιωμένων περιπτώσεων.3

Τα προβλήματα βάρους (είτε λιποβαρή είτε υπέρβαρα άτομα), η ηλικία (άνω των 60) και ακόμη και η αρθρίτιδα μπορεί να επηρεάσουν πολύ τα αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα, ολόκληρη η προσπάθεια μέτρησης οστικής μάζας μπορεί να είναι άχρηστη, καθώς η οστική μάζα δεν έχει απαραίτητα τίποτα να κάνει με την αντοχή των οστών. Το φθόριο, για παράδειγμα, προκαλεί μεγάλη αύξηση της οστικής μάζας, αλλά μειώνει τη δύναμή της. Αυτός είναι ο λόγος που ηλικιωμένοι πληθυσμοί σε κοινότητες που ακολουθούν φθορίωση δείχνουν αυξημένη οστεοπόρωση.

Επίσης, κάποια φάρμακα μπορούν να αυξήσουν την οστική μάζα κατά 5 τοις εκατό, αλλά επειδή η δομή των οστών έχει καταστραφεί, τα φάρμακα δεν τα κάνουν πιο δυνατά.

Η έρευνα δείχνει ότι μόνο το 50 τοις εκατό των ανθρώπων που θεωρείται ότι βρίσκονται σε κίνδυνο κατάγματος εξαιτίας της μειωμένης οστικής του πυκνότητας, τελικά θα υποστούν ένα τέτοιο κάταγμα.4

Βιβλιογραφικές αναφορές

  1. 1. BMJ, 1994; 308: 931-2
  2. 2. BMJ, 1994; 308: 1567
  3. 3. Παρουσίαση στην 66οετήσια συνάντηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Ορθοπεδικών Χειρουργών, 1999, Καλιφόρνια
  4. 4. BMJ, 1996; 312: 296-7

 

Ο μύθος του γάλακτος
Το ασβέστιο έχει πολλές λειτουργίες στο σώμα, όπως στην ανάπτυξη και συντήρηση των οστών, στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης, στην πήξη του αίματος και την επούλωση πληγών. Ωστόσο, παρά τη συνεχιζόμενη επιμονή της βιομηχανίας γάλακτος ότι το ασβέστιο από γαλακτοκομικά προϊόντα χτίζει ισχυρά οστά, η έλλειψη ασβεστίου δεν θεωρείται πλέον ο ένοχος πίσω από την οστεοπόρωση.

Μελέτες τώρα δείχνουν ότι η διατροφική πρόσληψη ασβεστίου δεν σχετίζεται με κίνδυνο κατάγματος. Και δεν υπάρχουν κλινικά στοιχεία που να δείχνουν ότι η αύξηση του ασβεστίου από τις πηγές τροφίμων αποτρέπει τα κατάγματα.7

Στην πραγματικότητα, μελέτες δείχνουν ότι οι γυναίκες που πίνουν μεγάλες ποσότητες γάλακτος έχουν υψηλότερη συχνότητα καταγμάτων οστού από εκείνες που δεν το κάνουν. 8 Και τα κατάγματα του ισχίου είναι πιο συχνά σε άτομα που καταναλώνουν περισσότερα γαλακτοκομικά προϊόντα και λαμβάνουν μεγάλες ποσότητες ασβεστίου.9

Τι πρέπει να κάνετε
"Η οστεοπόρωση είναι κάτι παραπάνω από έλλειψη ασβεστίου", λέει ο φυσικοπαθητικός Γιουτζίν Ζαμπιέρον. "Και δεν πρόκειται για αυτά που τρώτε, αλλά για αυτά που απορροφάτε. Όσον αφορά τη διατροφή, μπορείτε να βρείτε πολύ κακή οστεοπόρωση σε χορτοφάγους και πραγματικά κακή οστεοπόρωση σεκρεατοφάγους. Δεν υπάρχει πραγματικά μία βέλτιστη διατροφή. Εξαρτάται από το άτομο."

Ωστόσο, εδώ παρατίθενται μερικές προτάσεις για την πρόληψη της οστεοπόρωσης εξαρχής.

Συμπληρώματα διατροφής
Ασβέστιο (προτεινόμενη μορφή: Calcium malate chelate). Συνιστώμενη ημερήσια δόση: 500-700 mg/μέρα.

Μαγνήσιο (προτεινόμενη μορφή: Magnesium malate chelate). Συνιστώμενη ημερήσια δόση: 300-400mg/μέρα.

Συμπύκνωμα μικροκρυσταλλικού υδροξυαπατίτη. Συνιστώμενη ημερήσια δόση: 500mg/μέρα.

Βιταμίνη K. (σε μορφή MK4). Συνιστώμενη ημερήσια δόση: 50-90 micrograms/μέρα.

Βιταμίνη D. Κάντε εξέταση για να δείτε πόση ποσότητα χρειάζεστε. "Κάποιοι ασθενείς μου παίρνουν 7.000 mg τη μέρα, και κάποιοι παίρνουν 1,000," λέει ο ΜακΚόρμικ. "Κάνετε τον έλεγχο τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο γιατί τότε είναι το τέλος του χειμώνα. Αν είστε στο 50 [ng/mL] τότε πάρτε 1,000mg τη μέρα. Αν είστε στο 20 [ng/mL], τότε ανεβάστε τη δοσολογία στα 5,000 mg τη μέρα."

Βότανα
Rehmannia: Πρόκειται για ένα βότανο που χρησιμοποιείται στην κινεζική ιατρική και βοηθά τους οστεοβλάστες να δημιουργήσουν νέα οστά ενώ μειώνει το ρυθμό που οι οστεοκλάστες καταστρέφουν τα οστά. Το Rehmannia μπορεί να μειώσει τη γλυκόζη στο αίμα. Μην το πάρετε εάν λαμβάνετε φάρμακα για διαβήτη.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: ως βάμμα, χρησιμοποιήστε 4-12mL/μέρα. αποξηραμένο βότανο, 10-30g/μέρα

Black cohosh (Σιμισιφούγκα): Το βότανο αυτό είναι ένας εκλεκτικός διαμορφωτής υποδοχέα οιστρογόνων που έχει αποδειχθεί ότι έχει καλές επιδράσεις στα οστά. Μπορεί όμως να μην είναι ασφαλές για γυναίκες που είναι έγκυες, είχαν καρκίνο του μαστού ή που έχουν ενδομητρίωση. Μην πάρετε εάν διατρέχετε κίνδυνο επιληπτικών κρίσεων, εγκεφαλικού επεισοδίου, θρόμβων στο αίμα ή έχετε ηπατική νόσο ή αν χρησιμοποιείτε αντισυληπτικά χάπια, θεραπεία ορμονικής υποκατάστασης, φάρμακα αρτηριακής πίεσης ή ηρεμιστικά.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 20-40 mg δισκία εκχυλίσματος δύο φορές/μέρα. Δεν συνιστάται η λήψη του για χρονικό διάστημα πάνω από έξι μήνες.

Drynaria fortunei (Gu-Sui-Bu): Πρόκειται για ένα κινέζικο φυτικό φάρμακο, ωφέλιμο για τραύμα στα οστά και πιθανώς οστεοπόρωση.

Προτεινόμενη ημερήσια δόση: 1mL/μέρα.

Άσκηση
Περπατήστε, παίξτε τένις ή τρέξτε. Σκούντημα. Εάν παίζετε γκολφ, περπατήστε αντί να χρησιμοποιήσετε αμαξίδιο και μεταφέρετε τη δική σας τσάντα. Πάρτε τις σκάλες αντί για τον ανελκυστήρα. Η προπόνηση δύναμης και η άσκηση με αντιστάσεις είναι γνωστό ότι είναι εξαιρετικά ευεργετική για τη διατήρηση της οστικής και μυϊκής μάζας. Εάν δεν μπορείτε να κινηθείτε, χρησιμοποιήστε μια μηχανή δόνησης ολόκληρου του σώματος όπως αυτή που ανέπτυξε η NASA για να διατηρήσει την οστική μάζα στους αστροναύτες.


Πηγές

Dr Keith McCormick, DC: www.mccormickdc.com
Dr Eugene Zampieron, ND: www.drznaturally.com

Βιβλιογραφικές αναφορές

1 Clin Cases Miner Bone Metab, 2015; 12: 111-5
2 J UOEH, 2015; 37: 245-53
3 Mayo Clin Proc, 2011; 86: 338-43; Osteoporos Int, 2017; 28: 2741-6
4 Exp Hematol, 1997; 25: 19-25
5 Aging (Milano), 1998; 10: 225-31
6 N Engl J Med, 2004; 350: 2042-9
7 BMJ, 2015; 351: h4580
8 Am J Public Health, 1997; 87: 992-7
9 J Nutr, 1986; 116: 2316-9

Κατηγορία Υγεία

Μια νέα εκπληκτική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο αμερικάνικο περιοδικό American Journal of Emergency Medicine με τον τίτλο: Acupuncture vs intravenous morphine in the management of acute pain in the ED[1], αποκαλύπτει ότι ο βελονισμός – μια από τις πιο αρχαίες τεχνικές για την αντιμετώπιση του πόνου – είναι πιο αποτελεσματικός, ανακουφίζει πιο γρήγορα από το πόνο και με λιγότερες αρνητικές παρενέργειες από την χρήση της ενδοφλέβιας μορφίνης.

Η μελέτη (διάρκειαw ενός έτους) πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Fattouma Bourguiba στην Τυνησία, μια μονάδα τριτοβάθμιας περίθαλψης με πάνω από 100.00 επισκέψεις ανά έτος στην μονάδα επειγουσών αναγκών. Στη μελέτη συμμετείχαν 300 ασθενείς με οξύ πόνο: 150 ασθενείς στην ομάδα που χορηγήθηκε μορφίνη (μέχρι 15mg ημερησίως) και 150 ασθενείς στην ομάδα που εφαρμόστηκε βελονισμός. Οι δυο ομάδες ήταν συγκρίσιμες όσον αφορά την ηλικία, το φύλο και τις συν-νοσηρότητες, με τη μόνη σημαντική διαφορά να εντοπίζεται στο ότι στην ομάδα μορφίνης υπήρχαν περισσότεροι ασθενείς με κοιλιακό άλγος και στην ομάδα βελονισμού ασθενείς με περισσότερα περιστατικά οσφυαλγίας.

Τα εντυπωσιακά αποτελέσματα αναφέρθηκαν ως εξής:

"Το ποσοστό επιτυχίας ήταν σημαντικά διαφορετικό μεταξύ των δύο ομάδων (92% στην ομάδα βελονισμού έναντι 78% στην ομάδα μορφίνης). Ο χρόνος αποτελεσματικότητας ήταν 16±8 λεπτά στην ομάδα βελονισμού έναντι 28±14 λεπτά στην ομάδα μορφίνης. Η διαφορά ήταν στατιστικά σημαντική. Η μέση απόλυτη απόκλιση στην βαθμολογία του πόνου μεταξύ των 2 ομάδων ήταν 7,7. Η διαφορά αυτή δεν θεωρήθηκε κλινικά σημαντική διότι η ελάχιστη κλινικά σημαντική απόλυτη διαφορά που αναφέρθηκε από το Todd et al είναι 13. Στην ομάδα μορφίνης η μέση συνολική δόση της χορηγούμενης μορφίνης ήταν 0,17 ± 0,08 mg/kg.

Η μεταβολή της κλίμακας του πόνου από την αρχική τιμή σε σχέση με το χρόνο στις 2 ομάδες παρουσιάζεται στο παρακάτω σχήμα. Από το χρονικό σημείο των 5 λεπτών, η ομάδα βελονισμού ανέφερε σημαντικά μεγαλύτερη μείωση του πόνου, σε σύγκριση με την ομάδα μορφίνης. Η διαφορά αυτή συνέχισε καθ' όλη τη διάρκεια της μελέτης. Η αλλαγή της αρτηριακής πίεσης, του καρδιακού ρυθμού, του αναπνευστικού ρυθμού και του κορεσμού οξυγόνου δεν ήταν σημαντική και στις δύο ομάδες.

tcm 1

Γράφημα από τη μελέτη που δείχνει τις διαφορές που σημειώθηκαν στην μείωση του πόνου συγκριτικά μεταξύ της μορφίνης και του βελονισμού.

Συνολικά, 89 ασθενείς (29,3%) εμφάνισαν μικρές ανεπιθύμητες ενέργειες: 85 (56,6%) στην ομάδα μορφίνης και 4 (2,6%) στην ομάδα βελονισμού. Η διαφορά ήταν σημαντική μεταξύ των δύο ομάδων (Πίνακας 3). Η πιο συχνή ανεπιθύμητη ενέργεια ήταν η ζάλη στην ομάδα μορφίνης (42%) και η θραύση της βελόνας στην ομάδα βελονισμού (2%). Δεν σημειώθηκε σημαντική ανεπιθύμητη ενέργεια κατά τη διάρκεια του πρωτοκόλλου μελέτης. (Βλ. Πίνακα 3.) "

tcm 2

Εν ολίγοις, η ομάδα βελονισμού διαπίστωσε μεγαλύτερη ανακούφιση από τον πόνο, πιο γρήγορα και με πολύ λιγότερες παρενέργειες.

Από το 1996, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (Π.Ο.Υ.) αναγνώρισε τον βελονισμό ως μια ασφαλή και αποτελεσματική θεραπεία για την αντιμετώπιση ενός ευρύτατου φάσματος παθήσεων, συμπεριλαμβανομένου του πόνου και της δυσφορίας.1 Παρά ταύτα, η χρήση βελονισμού στο συμβατικό πρότυπο φροντίδας εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά σπάνια. Υπάρχει ένας βαθύς σκεπτικισμός για τις θεραπευτικές μεθόδους που δεν έχουν ακόμα σαφή μηχανισμό δράσης, όπως καθορίζεται από την συμβατική βιοϊατρική κατανόηση και ορολογία. Συχνά, αντί αυτού, τα θεραπευτικά τους αποτελέσματά καταγράφονται ως placebo (εικονικό φάρμακο).

Ωστόσο, το εικονικό φάρμακο, δεν είναι μια έννοια τόσο περιοριστική όσο μπορεί να φαίνεται αρχικά. Στην πραγματικότητα το φαινόμενο placebo αντικατοπτρίζει τη βαθιά δύναμη και την αναγεννητική ικανότητα του σώματος-νου, να θεραπεύει τον εαυτό του. Και δεδομένου ότι η ισχύς της μεταφράζεται άμεσα σε πραγματικές, μετρήσιμες βελτιώσεις από την άποψη των κλινικών αποτελεσμάτων, δεν έχει σημασία αν κατανοούμε πλήρως το πώς λειτουργεί. Επίσης, θεωρήστε ότι η θεραπεία που βασίζεται σε αποδεικτικά στοιχεία (evidence-based) όχι μόνο εξαρτάται αποκλειστικά από τα κλινικά αποτελέσματα ως τελική απόδειξη της παρεμβατικής αποτελεσματικότητας, αλλά επίσης, ολόκληρο αυτό το μοντέλο ιατρικής εξαρτάται από τον «έλεγχο» του εικονικού φαρμάκου, καθώς ήδη αναγνωρίζεται σιωπηρά ότι έχει τεράστια δύναμη στο να επηρεάζει τα αποτελέσματα στις περισσότερες παρεμβάσεις. Έτσι, ανεξάρτητα από το εάν έχει αναγνωριστεί ή όχι ένας "μηχανισμός δράσης", έχει δευτερεύουσα σημασία για το αν λειτουργεί ή όχι στην κλινική πρακτική.

Ο βελονισμός είναι μια από τις πιο γνωστές εναλλακτικές μεθόδους, με δεδομένα κλινικών δοκιμών που υποστηρίζουν την αξία του σε περισσότερες από 100 διαφορετικές παθήσεις. Εάν κάνετε μια αναζήτηση στο pubmed.gov, θα βρείτε πάνω από 6.700 δημοσιευμένες μελέτες σχετικά με τις λέξεις-κλειδιά "πόνος" και "βελονισμός".

Είναι σαφές ότι αυτή η νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι ο βελονισμός έχει έναν ισχυρό ρόλο στη διαχείριση του πόνου. Με τον εθισμό στα φάρμακα ανακούφισης πόνου που πλήττουν εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, ο βελονισμός είναι απόλυτα έτοιμος να παράσχει στους ασθενείς μια εναλλακτική αφάρμακη λύση. Η σύγκριση των δυσμενών επιδράσεων είναι εντυπωσιακά υπέρ του βελονισμού ως ασφαλέστερου τρόπου.

Τέλος, παρουσιάζονται τα εκπληκτικά συμπεράσματα της μελέτης:

«Η μελέτη μας έδειξε ότι σε ασθενείς με σύνδρομο οξύ πόνου που εμφανίζονται στα περιστατικά Επείγουσας Ανάγκης, ο βελονισμός είναι τουλάχιστον εξίσου αποτελεσματικός και έχει ένα καλύτερο προφίλ ασφάλειας από την μορφίνη» Τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης δείχνουν ότι ο βελονισμός μπορεί να συμβάλει στον έλεγχο των συνθηκών οξύ πόνου και φαίνεται να είναι ασφαλής και αποτελεσματικός. Θα πρέπει στο μέλλον να διεξαχθούν μελέτες σε διεθνείς πληθυσμούς ».

Αναφορές: (1): NCBI. Acupuncture: review and analysis of reports on controlled clinical trials

Πηγή: NCBI -Pub Med

[1] ED: επείγουσα ανάγκη

Κατηγορία Π.Κ.Ι

Το σύνδρομο μυοσκελετικού πόνου είναι μια διαδεδομένη διαταραχή χρόνιου πόνου που επηρεάζει περίπου το 85% των ασθενών στις κλινικές πόνου και το 9% στις νοσοκομειακές κλινικές. Κάποια στιγμή στη ζωή του, το 85% του γενικού πληθυσμού θα παρουσιάσει μυοσκελετικό πόνο. Αποτελεί μια από τις κύριες αιτίες αναπηρίας, κόπωσης, συναισθηματικών αλλαγών, μειωμένης ποιότητας ζωής και περιορισμών στην καθημερινή ζωή. Η θεραπεία περιλαμβάνει φαρμακολογικές και μη φαρμακολογικές παρεμβάσεις όπως η φυσικοθεραπεία (ηλεκτροβελονισμός, ξηρή βελόνα, λέιζερ, μάλαξη, θεραπευτική άσκηση).

Κύριο χαρακτηριστικό του μυοσκελετικού πόνου είναι τα σημεία πυροδότησης τα οποία είναι εντοπισμένα στις σφιχτές ζώνες υπερδιέγερσης των σκελετικών μυών. Τα σημεία αυτά προκαλούνται από ευαισθητοποίηση του κεντρικού και περιφερικού νευρικού συστήματος καθώς και από συστηματική φλεγμονή. Η κεντρική νευρική ευαισθητοποίηση θεωρείται ότι προκαλεί σχηματισμό σημείων πυροδότησης λόγω νευροπλαστικότητας εντός του ραχιαίου κέρατος του νωτιαίου μυελού που σχετίζεται με χρόνια περιφερική αλγαισθησία. Χωρίζονται σε ενεργά τα οποία παράγουν πόνο κατά τη διάρκεια δραστηριοτήτων της καθημερινής ζωής και ανενεργά τα οποία δεν αισθάνονται οι ασθενείς μέχρι να διεγερθούν μέσω της ψηλάφησής τους. Άμεσος στόχος είναι η θεραπεία των σημείων πυροδότησης καθώς είναι οι κύριοι ενεργοποιητές του γενικευμένου ή αναφερόμενου πόνου στις διαταραχές του μυοσκελετικού πόνου. Θεωρείται ότι λαμβάνουν φτωχές ποσότητες οξυγόνου και ενέργειας από το αίμα λόγω της συσταλμένης τους κατάστασης. Η χαμηλή διαθεσιμότητα οξυγόνου και ενέργειας συμβάλλει περαιτέρω στη διατήρηση της συστολής εντός των σημείων πυροδότησης καθώς απαιτείται τριφωσφορική αδενοσίνη και οξυγόνο για να χαλαρώσουν οι μύες. Επομένως η αύξηση της ροής του αίματος των σημείων διαχέει τους προφλεγμονώδεις δείκτες, αυξάνοντας τον μεταβολισμό, μειώνοντας τη φλεγμονή με αποτέλεσμα τη λύση τους.

Η θεραπευτική άσκηση μέσω της κολύμβησης, του περπατήματος, της ποδηλασίας μπορεί να επιτύχει αυτά τα αποτελέσματα αυξάνοντας την πίεση του αίματος, τη ροή και τον κορεσμό οξυγόνου επιτρέποντας την είσοδο περισσότερου αίματος και μεταβολικών προϊόντων στα σημεία πυροδότησης. Τα επίπεδα των προφλεγμονωδών δεικτών όπως της ιντερλευκίνης φτάνουν τα φυσιολογικά ενώ η παραγωγή αντιφλεγμονωδών κυτοκινών όπως η IL-10 αυξάνεται. Ενισχύεται η απελευθέρωση ενδογενών οπιοειδών, κατεχολαμινών, ενδοκανναβινοειδών και ενδοφρινών ουσιών που μπορούν εύκολα να περάσουν από το φράγμα των αιμοφόρων αγγείων και είναι ικανές να προκαλέσουν μειωμένη ευαισθησία στον πόνο, αυξάνοντας τα κατώτερα όρια. Το κατώφλι του πόνου είναι η ελάχιστη δυσάρεστη αίσθηση που βιώνει κάποιος, η οποία μπορεί να αλλάξει μέσω της συνεχούς διέγερσης. Η νευροφυσιολογική θεωρία προτείνει ότι η συνεχής διέγερση θα προκαλέσει ένα υψηλό κατώφλι πόνου επειδή ο πόνος που προκαλείται μέσω αυτής θα προκαλέσει αναστολή του πόνου παρεμποδίζοντας τους νευρώνες στο ραχιαίο κέρας του νωτιαίου μυελού. Η γνωστική θεωρία υποστηρίζει ότι εάν ένας ασθενής βιώνει συχνά δυσάρεστα αισθήματα πόνου βελτιώνεται η ικανότητα αντίληψής του οδηγώντας σε ένα χρόνια υψηλό κατώφλι πόνου.

Τα κριτήρια ένταξης σε πρόγραμμα θεραπευτικής άσκησης ασθενών με σύνδρομο μυοσκελετικού πόνου είναι τα εξής:

  1. Ασθενείς που παρουσιάζουν σημεία πυροδότησης
  2. Παρουσία σημείων πυροδότησης επιβεβαιωμένη από την αξιολόγηση εμπειρογνωμόνων επαγγελματιών υγείας όπως φυσικοθεραπευτών
  3. Κριτήρια για την ανίχνευση σημείων πυροδότησης σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία: Ένα σημείο πυροδότησης εντοπίζεται μέσα από τη διαδικασία της ψηλάφησης με ή χωρίς τη παραπομπή πόνου. Ο ασθενής κατά τη ψηλάφηση μπορεί να παρουσιάσει τα εξής συμπτώματα.
  • Δυσκαμψία λόγω μυϊκού σπασμού
  • Περιορισμένη τροχιά κίνησης της συνδεδεμένης με το σημείο πυροδότησης άρθρωσης
  • Ο πόνος επιδεινώνεται με το άγχος
  • Σκληρό αίσθημα κατά τη ψηλάφηση της ζώνης ή του οζιδίου που σχετίζεται με το ευαίσθητο σημείο και παραγωγή πόνου κατά την άσκηση κάθετης πίεσης.

Τα πρωτόκολλα θεραπευτικής άσκησης που αφορούν τον μυοσκελετικό πόνο ποικίλλουν. Η θεραπευτική άσκηση στο νερό είναι μια αποτελεσματική θεραπεία. Προκαλεί σημαντικά χαμηλότερο πόνο στον αυχένα και στον ώμο καθώς και υψηλότερα όρια κατωφλιού στην αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης με μείωση του αριθμού των σημείων πυροδότησης. Ασθενείς που κάνουν δέκα συνεδρίες θεραπευτικής άσκησης διάρκειας 50 λεπτών (10 λεπτά προθέρμανση - 30 λεπτά άσκηση - 10 λεπτά αποθέρμανση), σε μια καρδιακή συχνότητα προπόνησης που υπολογίστηκε σύμφωνα με την μέθοδο Karvonen (75-80% της μέγιστης καρδιακής συχνότητας), με εργομετρικό ποδήλατο ή κυλιόμενο τάπητα, σε συνδυασμό με διατάσεις και βελονισμό, παρουσιάζουν βελτίωση. Οι βελτιώσεις αφορούν τον πόνο, το κατώφλι, τον δείκτη αναπηρίας του αυχένα και την ποιότητα ζωής. Τα βραχυπρόθεσμα οφέλη της θεραπευτικής άσκησης σχετίζονται με την καρδιο-πνευμονική φυσική κατάσταση βελτιώνοντας τη φυσική λειτουργία, τους βιοψυχοκοινωνικούς παράγοντες μειώνοντας ταυτόχρονα τους παράγοντες του πόνου μέσω των διαδικασιών της μεταβολικής προσαρμογής.

Η θεραπευτική άσκηση παρέχει μια μη επεμβατική και οικονομικά αποδοτική εναλλακτική ή συμπληρωματική θεραπεία στις τρέχουσες στρατηγικές διαχείρισης του πόνου. Αυτό δίνει ένα έξτρα κίνητρο στους φυσικοθεραπευτές να εξετάζουν πιθανά σημεία πυροδότησης όταν δημιουργούν προγράμματα άσκησης για ασθενείς με μυοσκελετικό πόνο.  

Ο Συρόπουλος Στυλιανός αποφοίτησε από το τμήμα φυσικοθεραπείας του Τει Αθήνας το έτος 2003. Το 2006 άνοιξε το δικό του εργαστήριο φυσικοθεραπείας στην περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Ιωνία Αττικής. Παράλληλα με την ενασχόλησή του ως εργαστηριούχος φυσικοθεραπευτής εργάστηκε στις μονάδες εντατικής θεραπείας σε δύο κρατικά νοσοκομεία το Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Σισμανόγλειο νοσοκομείο με διάρκεια θητείας δύο έτη. Η κλινική εμπειρία πάνω στην αντιμετώπιση του επειγόντως περιστατικού χρονίως πασχόντων ασθενών τον οδήγησε στην απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου το 2014 στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση από την Ιατρική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η συμμετοχή του σε παγκόσμια και πανευρωπαικά πρωταθλήματα κολύμβησης απο το 2011 έως σήμερα είναι συνεχής σε Κίνα, Αγγλία, Ιταλία, Τουρκία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ρωσία, Μάλτα. Οι γνωσεις του πάνω στην φυσιολογία της αερόβιας άσκησης λόγω της πολυετούς εμπειρίας του στην μαραθώνια Κολύμβηση αλλά και στην βασική-εξειδικευμένη υποστήριξη της ζωής έχοντας πιστοποίηση απο το ευρωπαικό συμβούλιο αναζωογόνησης και το Αμερικανικό Κολλέγιο Καρδιολογίας εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον ασθενή με καρδιοαναπνευστικές παθήσεις και τον καθιστά πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του θεράποντα ιατρού.

Κατηγορία Υγεία