Λεκτίνες: Τοξίνες που παράγουν τα φυτά για να μην τα φάνε άλλοι οργανισμοί
Πιθανότατα δεν έχετε ακούσει ποτέ για τις λεκτίνες, αλλά σίγουρα είστε εξοικειωμένοι με τη γλουτένη, η οποία είναι μόνο μία λεκτίνη ανάμεσα σε χιλιάδες λεκτίνες. Οι λεκτίνες βρίσκονται σε σχεδόν όλα τα φυτά, καθώς και σε μερικά άλλα τρόφιμα.
Πολύ πριν οι άνθρωποι περπατήσουν στη γη, τα φυτά προστάτευαν τον εαυτό τους και τους απογόνους τους από τα πεινασμένα έντομα παράγοντας τοξίνες, συμπεριλαμβανομένων των λεκτινών, στους σπόρους και σε άλλα μέρη των φυτών.
Αποδεικνύεται ότι οι ίδιες φυτικές τοξίνες που μπορούν να σκοτώσουν ή να ακινητοποιήσουν ένα έντομο μπορούν επίσης να καταστρέψουν σιωπηλά την υγεία σας και να επηρεάσουν ύπουλα το βάρος σας.

Πώς έγινε γνωστή η θεωρία ότι η κατανάλωση τροφών πλούσιων σε λεκτίνες εγκυμονεί κινδύνους για την υγεία;
Ο κύριος λόγος είναι λόγω ενός βιβλίου που έχει γίνει best-seller, το The Plant Paradox, γραμμένο από τον Δρα Steven Gundry. Το βιβλίο, που κυκλοφόρησε το 2017, υποστηρίζει μια δίαιτα χωρίς λεκτίνες.
Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι οι λεκτίνες επηρεάζουν δυσμενώς τη χλωρίδα του εντέρου σας  – τα βακτήρια που ζουν στο πεπτικό σας σύστημα – γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μια ολόκληρη σειρά από ανεπιθύμητες ενέργειες. Ισχυρίζεται ότι πολλοί άνθρωποι υποφέρουν από δυσανεξία ή ευαισθησία στις λεκτίνες, συμπτώματα της οποίας μπορεί να περιλαμβάνουν αέρια, φούσκωμα, ναυτία, διάρροια, κόπωση, πόνους στις αρθρώσεις, ακόμη και αλλεργικές αντιδράσεις μετά την κατανάλωση τους.
Το Plant Paradox φτάνει στο σημείο να λέει ότι οι λεκτίνες είναι ο μεγαλύτερος διατροφικός κίνδυνος για την υγεία μας και μπορεί ακόμη και να μας σκοτώνουν. Υποστηρίζει ότι οι λεκτίνες μπορούν να πυροδοτούν ακόμα και αυτοάνοσα νοσήματα. Ο Gundry προειδοποιεί να μην τρώμε δημητριακά, όσπρια, ξηρούς καρπούς και ορισμένα φρούτα και λαχανικά, προτρέποντάς μας να αφαιρέσουμε τις λεκτίνες από τη διατροφή μας.
Ποια είναι τα οφέλη που υποτίθεται ότι προέρχονται από την κατανάλωση μιας δίαιτας χωρίς λεκτίνες; Οι κύριοι ισχυρισμοί περιλαμβάνουν βελτιωμένη πέψη, περισσότερη ενέργεια, λιγότερα αέρια και φούσκωμα μετά το φαγητό, καλύτερη διάθεση και εγκεφαλική δύναμη, ακόμη και βελτιωμένο έλεγχο του βάρους.
Στο άρθρο αυτό παρουσιάζουμε μελέτες που συνηγορούν υπέρ των απόψεων του Steven Gundry.

Οι λεκτίνες μπορούν να προκαλέσουν αυτοάνοσα νοσήματα
Οι λεκτίνες είναι πρωτεΐνες που δεσμεύουν τους υδατάνθρακες που υπάρχουν σε όλη τη φύση και δρουν ως συγκολλητίνες. [Η συγκολλητίνη είναι μια ουσία που αναγκάζει τα σωματίδια να πήξουν και να σχηματίσουν μια παχύρρευστη μάζα.] Περίπου το 30% της τροφής μας περιέχει λεκτίνες, μερικές από τις οποίες μπορεί να είναι αρκετά ανθεκτικές στην πέψη για να εισέλθουν στην κυκλοφορία (1). Λόγω των δεσμευτικών τους ιδιοτήτων, οι λεκτίνες μπορούν να προκαλέσουν ανεπάρκεια θρεπτικών συστατικών, να διαταράξουν την πέψη και να προκαλέσουν σοβαρή εντερική βλάβη όταν καταναλώνονται σε υπερβολική ποσότητα από άτομο με δυσλειτουργικά ένζυμα. Αυτές οι επιδράσεις ακολουθούνται από διαταραχή της ακεραιότητας του εντερικού φραγμού, που είναι η πύλη για διάφορες αυτοανοσίες (2-5). Μετά από επαναλαμβανόμενη κατανάλωση, πολλά τρόφιμα όχι μόνο αλληλεπιδρούν με την ευαίσθητη επένδυση του λεπτού εντέρου και οδηγούν σε διαρροή του εντέρου, αλλά μπορούν να διαπεράσουν τους φραγμούς και να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος μέσω των περιφερειακών λεμφαδένων (6-7). Μόλις εισέλθουν στο αίμα, λόγω της αλληλεπίδρασης με τις γλυκοπρωτεΐνες της κυτταρικής επιφάνειας, οι άπεπτες λεκτίνες μπορούν να συνδεθούν με διάφορα κύτταρα ιστών και αντιγόνα, όπως ιστό κολλαγόνου, ιστό θυρεοειδούς, ιστό παγκρέατος και νευρικό ιστό επινεφριδίων. Αυτή η δέσμευση μπορεί να προκαλέσει μια ανοσολογική επίθεση κατά των λεκτινών και του ιστού στον οποίο είναι συνδεδεμένες οι λεκτίνες (8-10). Η ανοσολογική επίθεση κατά των λεκτινών που συνδέονται με διάφορα αντιγόνα ιστών οδηγεί πρώτα σε αυτοάνοση αντιδραστικότητα, ακολουθούμενη από αυτοάνοση νόσο.
Στις περιπτώσεις αυτοανοσίας κυττάρων νησιδίων του παγκρέατος ή αυτοανοσίας του θυρεοειδούς, οι λεκτίνες διεγείρουν τα ανθρώπινα λευκοκυτταρικά αντιγόνα τάξης II (HLA) αυτών των κυττάρων, τα οποία κανονικά δεν τα εμφανίζουν. Τα κύτταρα των νησιδίων φέρουν έναν πολύ συγκεκριμένο προσδιοριστικό δισακχαρίτη που ονομάζεται Ν-ακετυλλακτοζαμίνη, με την οποία αγαπούν να συνδέονται οι λεκτίνες του σίτου, των φιστικιών, της σόγιας, της πατάτας και της ντομάτας. Αυτή η δέσμευση μπορεί να οδηγήσει σε κύτταρα νησιδίων που εκφράζουν τα HLA τάξης ΙΙ και ξένα αντιγόνα μαζί, δημιουργώντας μια κατάσταση στην οποία ένα άτομο είναι εύκολος στόχος για αυτοάνοση επίθεση. Επομένως, η δέσμευση κυτταροτοξικών αντισωμάτων στα κύτταρα των νησιδίων μαζί με λεκτίνες έχει ως αποτέλεσμα την καταστροφή των κυττάρων των β-νησιδίων (11). Ο μηχανισμός μπορεί να εξηγήσει γιατί το σιτάρι και η σόγια, εκτός από το γάλα, είναι γνωστό ότι είναι διαβητογόνα (12).
Μια άλλη ύποπτη ασθένεια λεκτινών είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα. Το φυσιολογικό μόριο IgG διαθέτει μια πλευρική αλυσίδα υδατανθράκων που τελειώνει με γαλακτόζη. Στη ρευματοειδή αρθρίτιδα, μεγάλο μέρος της γαλακτόζης λείπει, έτσι αντίθετα εκτίθεται το σάκχαρο Ν-ακετυλογλυκοζαμίνη. Για το λόγο αυτό, η συγκολλητίνη φύτρου σιταριού (WGA), η οποία είναι ειδική για τη Ν-ακετυλογλυκοζαμίνη, είναι ένας από τους πυροδοτητές της ρευματοειδούς αρθρίτιδας (13). Αυτό το γεγονός υποδηλώνει ότι η συμπλήρωση με ολιγομερή Ν-ακετυλογλυκοζαμίνης, όπως η χιτοτετραόζη που προέρχεται από τη χιτίνη που σχηματίζει τα κελύφη των καρκινοειδών, μπορεί να είναι μια αποτελεσματική θεραπεία για τη σχετιζόμενη με τη διατροφή ρευματοειδή αρθρίτιδα. Είναι ενδιαφέρον ότι το εμπόριο υγιεινών τροφών έχει ήδη αξιοποιήσει τη Ν-ακετυλογλυκοζαμίνη ως αντιαρθριτικό συμπλήρωμα (14). Έχει προταθεί ότι η εξάλειψη των διατροφικών στοιχείων, ιδιαίτερα οι λεκτίνες και άλλες διασταυρούμενες τροφές που επηρεάζουν δυσμενώς τη δομή και λειτουργία τόσο των εντεροκυττάρων όσο και των λεμφοκυττάρων μπορούν να μειώσουν το περιφερειακό αντιγονικό ερέθισμα και, ως εκ τούτου, να οδηγήσουν σε μείωση των συμπτωμάτων της νόσου σε ορισμένους ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα (15).

Οι λεκτίνες προκαλούν φλεγμονώδεις παθήσεις
Ερευνητές ανέφεραν σε μελέτη που δημοσιεύθηκε το 2017 ότι «οι διατροφικές λεκτίνες φυτικής προέλευσης έχουν αναφερθεί ότι εμπλέκονται στην παθογένεση αρκετών φλεγμονωδών ασθενειών, συμπεριλαμβανομένων της φλεγμονώδους νόσου του εντέρου, του διαβήτη, της ρευματοειδούς αρθρίτιδας και της κοιλιοκάκης, αλλά λίγα είναι γνωστά για τους μοριακούς μηχανισμούς που είναι υποκείμενοι στη φλεγμονή που προκαλείται από λεκτίνες» και υποστήριξαν ότι οι λεκτίνες προάγουν τις φλεγμονώδεις παθήσεις ενεργοποιώντας το φλεγμονόσωμα NLRP3 (16).

Οι λεκτίνες μπορούν να προκαλέσουν «τροφική δηλητηρίαση»
Το 1988 ένα νοσοκομείο ξεκίνησε μια «ημέρα υγιεινής διατροφής» στην καντίνα του προσωπικού του το μεσημέρι. Ένα πιάτο περιείχε κόκκινα φασόλια και σερβιρίστηκαν 31 μερίδες. Στις 15:00 ένας από τους πελάτες, ένας γραμματέας χειρουργών, έκανε εμετό στο θέατρο. Τις επόμενες τέσσερις ώρες, 10 ακόμη πελάτες υπέστησαν έντονους εμετούς, ορισμένοι με διάρροια. Όλοι είχαν αναρρώσει την επόμενη μέρα. Κανένα παθογόνο δεν απομονώθηκε από το φαγητό, αλλά τα φασόλια περιείχαν ασυνήθιστα υψηλή συγκέντρωση της λεκτίνης φυτοαιμοσυγκολλητίνη (17).
Οι λεκτίνες είναι πρωτεΐνες που δεσμεύουν τους υδατάνθρακες που υπάρχουν στα περισσότερα φυτά, ειδικά στους σπόρους και τους κόνδυλους όπως τα δημητριακά, οι πατάτες και τα φασόλια. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες συνειδητοποιήσαμε ότι πολλές λεκτίνες είναι (α) τοξικές, φλεγμονώδεις ή και τα δύο. β) ανθεκτικές στο μαγείρεμα και στα πεπτικά ένζυμα· και (γ) υπάρχουν σε μεγάλο μέρος της τροφής μας (18). Επομένως, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι μερικές φορές προκαλούν «τροφική δηλητηρίαση». Αλλά το πραγματικά ανησυχητικό εύρημα ήρθε με την ανακάλυψη το 1989 ότι ορισμένες λεκτίνες τροφίμων περνούν το τοίχωμα του εντέρου και εναποτίθενται σε μακρινά όργανα (19-20), προκαλώντας έτσι ασθένειες.

Οι λεκτίνες μπορούν να προκαλέσουν νεφροπάθεια
Η λεκτίνη σιταριού συνδέεται με τα σπειραματικά τριχοειδικά τοιχώματα, τα μεσαγγειακά κύτταρα και τα σωληνάρια του ανθρώπινου νεφρού και (στα τρωκτικά) δεσμεύει την ανοσοσφαιρίνη Α (IgA) και προκαλεί μεσαγγειακές εναποθέσεις IgA. Αυτό υποδηλώνει ότι στους ανθρώπους η νεφροπάθεια IgA μπορεί να προκαλείται ή να επιδεινώνεται από τη λεκτίνη σιταριού. Πράγματι, μια δοκιμή αποφυγής γλουτένης σε παιδιά με αυτή τη νόσο ανέφερε μειωμένη πρωτεϊνουρία και μειωμένα επίπεδα ανοσοσυμπλεγμάτων (21).

Λεκτίνες και πεπτικά έλκη
Μεταξύ των επιπτώσεων που παρατηρούνται στο λεπτό έντερο τρωκτικών που τρέφονται με λεκτίνες είναι η απογύμνωση του βλεννογόνου για την έκθεση του γυμνού βλεννογόνου και η υπερανάπτυξη του βλεννογόνου από μη φυσιολογικά βακτήρια και πρωτόζωα (22). Οι λεκτίνες προκαλούν επίσης εκκένωση ισταμίνης από τα γαστρικά ιστιοκύτταρα (23), η οποία διεγείρει την έκκριση οξέος. Έτσι, οι τρεις κύριοι παθογόνοι παράγοντες για το πεπτικό έλκος – διέγερση με οξύ, αποτυχία του αμυντικού στρώματος του βλεννογόνου και ανώμαλος βακτηριακός πολλαπλασιασμός (ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού) συνδέονται θεωρητικά με τις λεκτίνες. Εάν αυτό αληθεύει, ο αποκλεισμός αυτών των επιδράσεων από ολιγοσακχαρίτες θα αντιπροσώπευε μια ελκυστική και πιο φυσιολογική θεραπεία για το πεπτικό έλκος από την καταστολή του οξέος του στομάχου (24).

Λεκτίνες και ιογενείς λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού συστήματος
Η δράση απομάκρυνσης της βλέννας από τις λεκτίνες (25) προσφέρει επίσης μια εξήγηση για το ανέκδοτο εύρημα πολλών αλλεργιολόγων ότι μια «δίαιτα της λίθινης εποχής», η οποία εξαλείφει τα περισσότερα αμυλούχα τρόφιμα και επομένως τις περισσότερες λεκτίνες, προστατεύει από κοινές ιογενείς λοιμώξεις του ανώτερου αναπνευστικού: χωρίς λεκτίνες στο λαιμό η ρινοφαρυγγική επένδυση βλέννας θα ήταν πιο αποτελεσματική ως φραγμός στους ιούς (26).

Πώς οι λεκτίνες βοηθούν τα φυτά να προστατεύουν τους εαυτούς τους και πώς βλάπτουν αυτούς που τα καταναλώνουν;
Οι λεκτίνες στους σπόρους, τους κόκκους, τον φλοιό και τα φύλλα των περισσότερων φυτών συνδέονται με υδατάνθρακες (σάκχαρα) και ιδιαίτερα με σύνθετα σάκχαρα που ονομάζονται πολυσακχαρίτες, στο σώμα του αρπακτικού αφού καταναλώσει το φυτό. Όπως οι έξυπνες βόμβες, οι λεκτίνες στοχεύουν και προσκολλώνται σε μόρια σακχάρου, κυρίως στην επιφάνεια των κυττάρων άλλων οργανισμών – ιδιαίτερα μυκήτων, εντόμων και άλλων ζώων. Συνδέονται επίσης με το σιαλικό οξύ, ένα μόριο σακχάρου που βρίσκεται στο έντερο, στον εγκέφαλο, μεταξύ των νευρικών απολήξεων, στις αρθρώσεις και σε όλα τα σωματικά υγρά, συμπεριλαμβανομένης της επένδυσης των αιμοφόρων αγγείων όλων των πλασμάτων. Οι λεκτίνες αναφέρονται μερικές φορές ως «κολλώδεις πρωτεΐνες» λόγω αυτής της διαδικασίας δέσμευσης, που σημαίνει ότι μπορούν να διακόψουν τα μηνύματα μεταξύ των κυττάρων ή να προκαλέσουν με άλλο τρόπο τοξικές ή φλεγμονώδεις αντιδράσεις. Για παράδειγμα, όταν οι λεκτίνες συνδέονται με το σιαλικό οξύ, ένα νεύρο δεν είναι σε θέση να επικοινωνήσει τις πληροφορίες του σε ένα άλλο νεύρο. Εάν έχετε βιώσει ποτέ ομίχλη εγκεφάλου, μπορεί να ευθύνονται οι λεκτίνες. Οι λεκτίνες διευκολύνουν επίσης την προσκόλληση και τη δέσμευση ιών και βακτηρίων στους επιδιωκόμενους στόχους τους. Μερικοί άνθρωποι – αυτοί που είναι πιο ευαίσθητοι στις λεκτίνες – υπόκεινται επομένως περισσότερο σε ιούς και βακτηριακές λοιμώξεις από άλλους.
Εκτός από τη δυνατότητα πρόκλησης προβλημάτων υγείας, οι λεκτίνες μπορούν επίσης να προάγουν την αύξηση βάρους. Ο λόγος που το σιτάρι έγινε το δημητριακό της επιλογής στα βόρεια κλίματα είναι χάρη στη μοναδικά μικρή λεκτίνη στο σιτάρι, γνωστή ως συγκολλητίνη φύτρων σιταριού (WGA), η οποία είναι υπεύθυνη για την τάση που έχει το σιτάρι για αύξηση βάρους. Το σιτάρι βοήθησε τους προγόνους σας να αποκτήσουν ή να διατηρήσουν βάρος στην αρχαιότητα, όταν η τροφή ήταν συχνά σπάνια. Έχετε σκεφτεί γιατί οι κτηνοτρόφοι ταΐζουν τις αγελάδες με καλαμπόκι και σόγια (τροφές υψηλές σε λεκτίνες); Οι λεκτίνες στο καλαμπόκι και στη σόγια είναι πολύ αποτελεσματικότερες από το γρασίδι στο να κάνουν τις αγελάδες παχύτερες.

Ποιες λεκτίνες είναι οι πιο προβληματικές για την υγεία των ανθρώπων;
Οι λεκτίνες που βρίσκονται στα φασόλια και σε άλλα όσπρια, στο σιτάρι και σε άλλα δημητριακά και σε ορισμένα άλλα φυτά είναι ιδιαίτερα προβληματικές για τον άνθρωπο. Πρώτον, δεν έχει περάσει αρκετός χρόνος για να επιτραπεί στο είδος μας να αναπτύξει ανοσολογική ανοχή σε αυτές τις ουσίες. Ούτε έχει περάσει αρκετός χρόνος ώστε το μικροβίωμα του ανθρώπινου εντέρου να καταστεί πλήρως ικανό να διασπά αυτές τις πρωτεΐνες. Το αποτέλεσμα είναι πολυάριθμα προβλήματα υγείας, με τη γαστρική δυσφορία ως την κορυφή του παγόβουνου. Τέτοια φυτά δεν είναι το μόνο μέρος όπου θα συναντήσετε λεκτίνες. Υπάρχουν επίσης σε ζωικά προϊόντα. Όταν οι αγελάδες και άλλα ζώα τρώνε ζωοτροφές με βάση τα δημητριακά ή τη σόγια, οι οποίες και οι δύο είναι γεμάτες λεκτίνες, αυτές οι πρωτεΐνες καταλήγουν στο γάλα ή το κρέας των ζώων. Το ίδιο συμβαίνει με το κρέας και τα αυγά των κοτόπουλων που εκτρέφονται με ζωοτροφές γεμάτες λεκτίνες. Οι λεκτίνες στα δημητριακά και τη σόγια με τα οποία τρέφονται τα συμβατικά εκτρεφόμενα ζώα καταλήγουν στη σάρκα, το γάλα ή τα αυγά αυτών των ζώων και τελικά στο έντερο σας, όπου μπορούν ακόμα να προκαλέσουν τη ζημιά τους.

Αλλαγή της διατροφής κατά τη γεωργική εποχή
Κατά τη νεολιθική περίοδο (7000 π.Χ.), η ανθρώπινη διατροφή μετατοπίστηκε από κυρίως φύλλα, κόνδυλους και κάποιο ζωικό λίπος και πρωτεΐνες σε κυρίως δημητριακά και όσπρια. Μέχρι τότε, το ανθρώπινο μικροβίωμα δεν είχε συναντήσει ποτέ λεκτίνες σε δημητριακά ή όσπρια, και ως εκ τούτου τα βακτήρια, τα μικρόβια και το ανοσοποιητικό σύστημα του ανθρώπινου εντέρου είχαν μηδενική εμπειρία στον χειρισμό τους. Γνωρίζουμε ότι όσο περισσότερο είστε εκτεθειμένοι σε ένα συστατικό, τόσο πιο ανεκτικοί γίνεστε μαζί του και δεν αντιδράτε έντονα σε αυτό. Αλλά σε αυτή την περίπτωση, το χρονικό πλαίσιο που είναι απαραίτητο για να ανεχτούμε ορισμένες λεκτίνες δεν είναι εβδομάδες ή μήνες. Μάλλον είναι χιλιετίες.

Νέες τροφές με λεκτίνες από την Αμερική
Πριν από πέντε αιώνες, η τελευταία από τις σημαντικές αλλαγές στην έκθεση στις λεκτίνες – και ίσως η μεγαλύτερη διαταραχή όλων – συνέβη όταν οι Ευρωπαίοι έφτασαν στους Αμερικανούς. Οι εξερευνητές έφεραν τα τρόφιμα του Νέου Κόσμου πίσω στις πατρίδες τους εκθέτοντας τον υπόλοιπο κόσμο σε μια ολόκληρη σειρά από νέες λεκτίνες. Αυτές περιλαμβάνουν την οικογένεια nightshade (πατάτες, ντομάτες, πιπεριές και μελιτζάνες), τα περισσότερα από την οικογένεια των φασολιών (όσπρια, συμπεριλαμβανομένων των φιστικιών και των κάσιους), τα δημητριακά, τα ψευδο-δημητριακά όπως ο αμάρανθος και η κινόα, η οικογένεια των κολοκυθιών (κολοκύθες, κολοκυθάκια) και οι σπόροι chia και ορισμένοι άλλοι σπόροι. Όλα είναι φαγητά που μέχρι τότε κανένας Ευρωπαίος, Ασιάτης ή Αφρικανός δεν είχε δει, πολύ περισσότερο δεν είχε φάει. Τα μισά από τα τρόφιμα που σας είπαν να τρώτε για καλή υγεία είναι στην πραγματικότητα φυτά του Νέου Κόσμου στα οποία το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας δεν είχε προηγούμενη έκθεση, πράγμα που σημαίνει ότι το σώμα σας, τα βακτήρια του εντέρου σας και το ανοσοποιητικό σας σύστημα δεν είναι προετοιμασμένα να τα ανεχθούν.

Η πιο επικίνδυνη λεκτίνη στο σιτάρι. Το πρόβλημα με τα σιτηρά ολικής αλέσεως
Η πιο επικίνδυνη λεκτίνη στο σιτάρι δεν είναι η γλουτένη, αλλά η συγκολλητίνη φύτρων σιταριού (WGA). Η WGA δεν σχετίζεται με τη γλουτένη. Αντίθετα, βρίσκεται στο πίτουρο. Αυτό σημαίνει ότι το λευκό ψωμί περιέχει γλουτένη, αλλά όχι WGA, ενώ το ψωμί ολικής αλέσεως περιέχει και τα δύο.
Η συγκολλητίνη φύτρων σιταριού είναι μια ιδιαίτερα μικρή πρωτεΐνη σε σύγκριση με τις περισσότερες άλλες λεκτίνες, οι οποίες είναι σχετικά μεγάλες. Έτσι, ακόμα κι αν ο φραγμός του βλεννογόνου του εντέρου δεν έχει τεθεί σε κίνδυνο, η WGA μπορεί να περάσει από τα τοιχώματα του εντέρου πιο εύκολα από ότι άλλες λεκτίνες.

Τρόφιμα με υψηλή περιεκτικότητα σε λεκτίνες
Μερικά από τα πιο πλούσια σε λεκτίνες τρόφιμα περιλαμβάνουν: όσπρια, ξηροί καρποί, δημητριακά, φρούτα και λαχανικά nightshades (ντομάτα, πατάτες, μελιτζάνες, πιπεριές).

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Pakistan J Nutr. 2009;8(3):293-303.
2. Int Arch Allergy Appl Immunol. 1984;75(3):230-236.
3. J Appl Bacteriol. 1993;75(4):360-368.
4. PLoS One. 2007;2(8):e687.
5. J Comp Pathol. 1980;90(4):597-602.
6. Clin Chim Acta. 1991;203(2-3):153-165.
7. Immunol Invest. 1989;18(6):753-764.
8. Clin Exp Immunol. 1986;63(1):95-100.
9. Pediatr Allergy Immunol. 1995;6(2):98-102.
10. Br J Nutr. 2000;83(3):207-217.
11. J Exp Med. 1987;165(1):124-139.
12. Lancet. 1996;348(9027):613.
13. Arthritis Rheum. 1995;38(6):744-749.
14. Nutri Notes. 1997;2:1-6.
15. Br J Nutr. 2000;83(3):207-217.
16. J Immunol. 2017 Mar 1;198(5):2082-2092.
17. Communicable Disease Report. 1988;33:3-4.
18. Handbook of plant lectins: properties and biomedical applications. London: Wiley; 1998. pp. 31-50.
19. Biochem Soc Trans. 1989;17:481-482.
20. Lancet. 1998;352:1831-1832.
21. J Am Soc Nephrol. 1992;2(10 suppl):S173-S180.
22. Can J Microbiol. 1988;34:1009-1013.
23. Digestion. 1985;32:42-46.
24. BMJ. 1999 Apr 17;318(7190):1023-4.
25. Lancet. 1978;i:585-586.
26. BMJ. 1999 Apr 17;318(7190):1023-4.


Δημόπουλος Μάριος
Ο Μάριος Δημόπουλος γεννήθηκε το 1975 στον Πειραιά. Σπούδασε αρχικά φιλολογία με ειδικότητα στη γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια λόγω του ενδιαφέροντός του στις φυσικές και εναλλακτικές θεραπείες σπούδασε στο εξωτερικό διατροφολογία και φυσικοπαθητική (naturopathy). Έχει ειδικευθεί στη χρήση διατροφικών συμπληρωμάτων και εστιάζει την έρευνά του στην πρόληψη των ασθενειών με σωστή διατροφή, με χορήγηση βιταμινών, μετάλλων και αντιοξειδωτικών ουσιών υπό μορφή διατροφικών συμπληρωμάτων και με χορήγηση φαρμακευτικών φυτών και βοτάνων. Είναι καθηγητής διατροφολογίας στη σχολή Natural Health Science (Ελλάδα), όπου διδάσκει για τα διατροφικά συμπληρώματα σε φαρμακοποιούς, διαιτολόγους, διατροφολόγους και εναλλακτικούς θεραπευτές. Ο Μάριος Δημόπουλος έχει γράψει 36 βιβλία για θέματα υγείας. Εδώ το πλήρες βιογραφικό του.

Κατηγορία Διατροφή

Ο ύπνος αποτελεί ζωτικό μέρος ενός υγιεινού τρόπου ζωής. Χωρίς αυτόν, βάζετε τον εαυτό σας σε κίνδυνο για πολλά σωματικά και ψυχικά προβλήματα υγείας. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η έλλειψη ύπνου μπορεί να έχει συνέπειες, αλλά ελπίζουμε ότι αυτό το γνωρίζετε ήδη. Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι ότι ένας ξεκούραστος και αναζωογονητικός ύπνος μπορεί πραγματικά να καθαρίσει τις τοξίνες από τον εγκέφαλό σας.

Επιστήμονες έχουν ανακαλύψει εδώ και καιρό τη σχέση μεταξύ ύπνου και γνωστικής λειτουργίας και υγείας του εγκεφάλου. Όμως μια νέα μελέτη μάς παρέχει τώρα βαθύτερη εικόνα της σύνδεσης αυτής. Η μελέτη, με επικεφαλής τη νευροεπιστήμονα Laura Lewis του Πανεπιστημίου της Βοστώνης, ξεκίνησε να ανακαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο το εγκεφαλονωτιαίο υγρό «ξεπλένει» τοξικά απόβλητα από τον εγκέφαλο κατά τη διάρκεια του ύπνου. H Lewis εξηγεί: "Ξέρουμε ότι ο ύπνος είναι πραγματικά σημαντικός για την υγεία του εγκεφάλου και ο καθαρισμός των τοξινών είναι ίσως ένας βασικός λόγος γι’ αυτό. Αυτό που μέχρι τώρα δεν μπορούσε να γίνει ξεκάθαρο ήταν ο λόγος που αυτό λαμβάνει χώρα κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό μας οδήγησε να ψάξουμε τι συνέβαινε στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό."

Οι ερευνητές παρακολούθησαν τα εγκεφαλικά κύματα 13 υγιών ενηλίκων ενώ βρίσκονταν σε κατάσταση ύπνου, χρησιμοποιώντας ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, μαζί με μια προηγμένη τεχνική fMRI. Διαπίστωσαν ότι σε ύπνο όχι-REM, τα αργά κύματα εμφανίστηκαν ταυτόχρονα με μεταβολές στη ροή αίματος και στο εγκεφαλονωτιαίο υγρό, υποδηλώνοντας ότι καθώς η δραστηριότητα του εγκεφάλου προκαλεί αλλαγές στη ροή του αίματος, μειώνεται ο όγκος του αίματος στον εγκέφαλο και στη συνέχεια το εγκεφαλονωτιαίο υγρό ρέει γεμίζοντας το χώρο.

Η Lewis μας εξηγεί: "Έχουμε ανακαλύψει ότι υπάρχουν πραγματικά μεγάλα κύματα εγκεφαλονωτιαίου υγρού που εμφανίζονται στον εγκέφαλο μόνο κατά τη διάρκεια του ύπνου. Αυτό το φαινόμενο είναι πραγματικά εντυπωσιακό και μας ενδιαφέρει να βρούμε τι σημαίνει για τη διατήρηση της υγείας του εγκεφάλου, ειδικά σε διαταραχές όπως η νόσος του Alzheimer. "

Οι ερευνητές ελπίζουν να συνεχίσουν να μελετούν τη ροή του εγκεφαλονωτιαίου υγρού καθώς σχετίζεται με νευροεκφυλιστικές ασθένειες που προκαλούνται από τη συσσώρευση τοξικών πρωτεϊνών στον εγκέφαλο. "Γνωρίζουμε ότι τα άτομα με Alzheimer έχουν λιγότερα αργά κύματα, έτσι μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι έχουν και λιγότερα κύματα του εγκεφαλονωτιαίου υγρού", δήλωσε η Lewis.

Η μελέτη μπορεί να περιέχει απαντήσεις και για άλλες δυσλειτουργίες όπως η κατάθλιψη και η σχιζοφρένεια, στις οποίες είναι κοινό χαρακτηριστικό η διαταραχή του ύπνου. Η Lewis προσθέτει: «Διαφορετικοί ηλεκτρικοί ρυθμοί ύπνου διαταράσσονται σε διαφορετικές ψυχιατρικές καταστάσεις. Έτσι, αυτό θα είναι πολύ ενδιαφέρον να το παρακολουθήσουμε για μια πληθώρα διαταραχών. "

Πηγές: Scientific American, Mercola,

Κατηγορία Υγεία