Θεραπεία Βιοσυντονισμού και Παραδοσιακή Ομοιοπαθητική

Κατηγορία Βιοσυντονισμός
Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014 00:00 Διαβάστηκε 4848 φορές
Issue 63

Θεραπεία Βιοσυντονισμού και Παραδοσιακή Ομοιοπαθητική

Γράφει η Κασσάνδρα Μουγιάκου, Ιατρός - Παθολόγος

Οι χρόνιες παθήσεις αποτελούν μια τεράστια πρόκληση για τον κάθε θεραπευτή. Μαζί με την αύξηση της καταναλωτικής ευημερίας, παρατηρείται μια ραγδαία αύξηση στον αριθμό των χρόνιων ασθενειών. Αυτή η εκφυλιστική τάση της υγείας των ανθρώπων συμπεριλαμβάνει όλο και μικρότερες ηλικιακές ομάδες, και φυσικά, όλο και περισσότερα παιδιά. Είναι ένα τίμημα που πληρώνουμε για τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τη χρήση χημικών ουσιών στην τροφή μας. Το άγχος της καθημερινότητας, οι εθισμοί, οι κακές διατροφικές συνήθειες, η έλλειψη φυσικής άσκησης, οι επιβαρυντικές ακτινοβολίες που δεχόμαστε υποθάλπουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα. Είναι ειρωνικό ότι η φαινομενική βελτίωση της ποιότητας της ζωής κάθε άλλο παρά αυτό είναι. Γιατί μπορεί ο μέσος όρος της αναμενόμενης διάρκειας της ζωής να έχει αυξηθεί, αλλά το ίδιο ισχύει και για τον αριθμό των ανθρώπων που ακολουθούν μακροχρόνιες φαρμακευτικές αγωγές (Χάπια για τον έλεγχο της αρτηριακής πίεσης, της καρδιακής λειτουργίας, της χοληστερόλης, της λειτουργίας του θυρεοειδή αδένα, του άγχους, της αϋπνίας κ.α.).

Σαφώς, η κλασσική ιατρική είναι αποτελεσματική, αλλά κυρίως στα οξέα περιστατικά. Στον αυξανόμενο αριθμό των χρόνιων παθήσεων περιορίζεται στο να προσφέρει ανακούφιση. Στα ιατρικά βιβλία, οι χρόνιες παθήσεις περιγράφονται ως «αγνώστου αιτιολογίας» ή «ιδιοπαθείς». Η φαρμακευτική αγωγή που συστήνεται αποτελεί συνδυασμό σκευασμάτων. Η αγωγή αυτή μετριάζει τα συμπτώματα, προσπαθεί να επιβραδύνει την περαιτέρω εξέλιξη της εκφυλιστικής πορείας της ασθένειας, δεν προσφέρει όμως μόνιμη λύση, αυτό που λαϊκά ονομάζεται «γιατρειά».

Παράλληλα, αυξάνεται και ο αριθμός των ανθρώπων που κατανοούν ότι τα χημικά φάρμακα πρέπει να χρησιμοποιούνται με μέτρο και σύνεση. Οι ασθενείς ρωτούν τον γιατρό τους για τις ανεπιθύμητες παρενέργειες των σκευασμάτων που τους συνταγογραφεί. Έτσι, παρατηρείται μια μεγάλη αλλαγή. Οι χρόνιοι ασθενείς στρέφονται προς τις εναλλακτικές θεραπείες, ελπίζοντας να βρουν λύση στα προβλήματά τους με ηπιότερους τρόπους που δεν προκαλούν αρνητικές συνέπειες στην κατάσταση της υγείας τους. Και θέλουν να αντιμετωπίζονται ως μεμονωμένα και εξ’ ολοκλήρου ξεχωριστά άτομα, με πολύπλοκα συστήματα που αλληλοεπηρεάζονται, αλλά και με συναισθήματα. Αυτό υποδηλώνει ο όρος «ολιστική ιατρική».

Οι λέξεις κλειδιά είναι: λύση + ηπιότεροι τρόποι + ολιστικά. Ο εναλλακτικός θεραπευτής μέσα από τη δουλειά του προσπαθεί να προσφέρει αυτό ακριβώς. Υπάρχουν πολλές εναλλακτικές μέθοδοι που λειτουργούν με διαφορετικούς τρόπους, έχοντας ως κοινό παρανομαστή την ενδυνάμωση των μηχανισμών αυτό-ρύθμισης του οργανισμού. Σε δύσκολα περιστατικά, για την γρηγορότερη και καλύτερη επίτευξη αυτού του στόχου, είναι σκόπιμη η συνεργασία δύο ή και περισσότερων θεραπευτικών προσεγγίσεων. Είναι φρόνιμο ο κάθε θεραπευτής να γνωρίζει πώς λειτουργούν και τι μπορούν να προσφέρουν άλλες μορφές θεραπείας, πέρα της δικής του μεθόδου.

Οι θεραπευτές βρίσκονται σε μια συνεχή αναζήτηση καλύτερων τρόπων αντιμετώπισης των δύσκολων περιστατικών. Το κύριο μέλημά τους είναι η προσφορά μόνιμης θεραπείας, ίασης, γιατρειάς. Αυτό ακριβώς προσδιορίζει ο όρος «θεραπευτής». Η κάθε θεραπευτική μέθοδος έχει τα δυνατά κι αδύνατα σημεία της. Εξυπακούεται, λοιπόν, ότι «παντρεύοντας» δύο μεθόδους μαζί μπορούμε να βοηθήσουμε καλύτερα τον δύσκολο ασθενή. Το καλύτερο παράδειγμα μιας αποτελεσματικής συνεργασίας είναι ο συνδυασμός ομοιοπαθητικής με βιοσυντονισμό. [Αναφέρομαι στη μέθοδο βιοσυντονισμού]

Η μέθοδος του βιοσυντονισμού και η παραδοσιακή ομοιοπαθητική έχουν άλλωστε κοινές αρχές:

  1. Η ζωή δε διέπεται μόνο από υλιστικές αρχές. Κάθε βιολογικό σύστημα έχει το δικό του ιδιαίτερο μοτίβο ταλάντωσης, έχει ενεργειακή υπόσταση.
  2. Η εσωτερική λειτουργία του οργανισμού αποτελείται από ένα ολοκληρωμένο σύστημα.
  3. Όλα τα συστήματα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, τόσο προς ανώτερα όσο και προς τα κατώτερα επίπεδα, ανεξάρτητα από το αν εμείς το αντιλαμβανόμαστε.
  4. Προσεγγίζοντας το ενεργειακό επίπεδο μέσω του πεδίου ταλάντωσης του κάθε οργανισμού, έχουμε πρόσβαση σε όλα τα βιολογικά υποσυστήματα, ιεραρχικά.
  5. Μέσω των ταλαντώσεων μπορούμε να προσεγγίσουμε το ενεργειακό αλλά και το υλικό επίπεδο. Επιφέρουμε θεραπευτικές αλλαγές στο σώμα, στο θυμικό (συναίσθημα) και στο νου (τρόπος σκέψης, πεποιθήσεις).

Κλινικό περιστατικό

Αγόρι 2 ετών με ατοπική δερματίτιδα, η οποία εμφανίστηκε 3 μήνες μετά τον τελευταίο εμβολιασμό (Infanrix και Priorix).

Άλλα συμπτώματα: δεν ήθελε να φάει φαγητό, κάτι που οι γιατροί θεωρούσαν ως διαταραγμένη σχέση μητέρας-παιδιού. Κατά συνέπεια, η μητέρα του τον θήλαζε μέχρι την ηλικία των 14 μηνών. Επίσης είχε πολλές λοιμώξεις. Τα κόπρανά του ήταν πάντα πολύ υδαρή. Εισήχθη στο νοσοκομείο όταν ήταν 14 μηνών λόγω συχνής διάρροιας και εμετού. Η μητέρα είχε υποστεί ένα αλλεργικό σοκ.

Το παιδί ήταν αδύναμο, είχε ακραία έλλειψη σιδήρου, σταμάτησε να περπατά όταν ήταν 15 μηνών. Ζύγιζε μόλις 9 κιλά. Δεν μπορούσε να κοιμηθεί το βράδυ, είχε μετεωρισμό, ρέψιμο και φούσκωμα, κοιμόταν στηριζόμενος στους αγκώνες και τα γόνατα.

Ιστορικό σύμφωνα με τον βιοσυντονισμό:

  • επιβάρυνση από τα εμβόλια Infanrix και Priorix
  • αλλεργία ή δυσανεξία στο σιτάρι.
  • Μαύρα στίγματα, ειδικά στους κοπτήρες, βήχας κυρίως μετά τα μεσάνυχτα, όξινες εκκρίσεις από τις περιοχές που είχε ατοπική δερματίτιδα στον αριστερό καρπό, οι οποίες του είχαν κάνει πληγές στο δέρμα, η κοιλιά διογκωμένη, αποστροφή προς το φαγητό.
  • Σοβαρές εναλλαγές της διάθεσης, ακόμη και στο θεραπευτήριο (τη μία στιγμή γελούσε και την άλλη έκλαιγε δυνατά και στη συνέχεια γελούσε ξανά). Η επιθετικότητά του, όταν του φέρναμε αντιρρήσεις, ήταν ιδιαίτερα εντυπωσιακή και έδινε την εντύπωση ότι το έκανε για να ενοχλήσει τη μητέρα του. Από ομοιοπαθητική άποψη θα μπορούσε να ερμηνευθεί ως «θέλει να ενοχλεί, να παρενοχλεί τους άλλους», ειδικά τη μητέρα του.

Θεραπεία βιοσυντονισμού:

Απευαισθητοποίηση από το σιτάρι, εξισορρόπηση παρενεργειών από τα εμβόλια Infanrix και Priorix.

Ιστορικό σύμφωνα με την ομοιοπαθητική:

Επιθέσεις οργής, ύπνος σε στάση στηριζόμενη στους αγκώνες και τα γόνατα, η αριστερή πλευρά ήταν πιο ασθενής.

Ομοιοπαθητική θεραπεία: Lyc C1000.

Ένα μήνα αργότερα το αγόρι ήταν πολύ καλύτερα, δεν είχε πια διάρροια, κοιμόταν σε όλες στάσεις, εξακολουθούσε να έχει επιθέσεις οργής στο σπίτι, ειδικά προς τη μητέρα του, έτρωγε μόνο πουτίγκα σοκολάτας στο σπίτι αλλά έτρωγε τα πάντα όταν τον τάιζε η νταντά του.

Ιστορικό σύμφωνα με την ομοιοπαθητική:

Ομοιοπαθητική θεραπεία: Chin C1000

Τρεις εβδομάδες αργότερα όλα ήταν μια χαρά! Έτρωγε φαγητό - πήρε ένα κιλό - και τα πήγαινε καλά με τη μητέρα του. Οι εναλλαγές της διάθεσής του είχαν εξαφανιστεί.

Σε πολλές περιπτώσεις, ειδικά στα δύσκολα περιστατικά, η συνεργασία δύο ενεργειακών μεθόδων προσέγγισης δίνει καλύτερα αποτελέσματα. Η ομοιοπαθητική θα βρει βοήθεια στη γρήγορη αντιμετώπιση των αλλεργικών ασθενών, των αυτo-άνοσων ασθενειών, των μυοσκελετικών παθήσεων, ακόμα και στην καλύτερη επιλογή του ομοιοπαθητικού σκευάσματος και της δυναμοποίησής του. Μετά από μόλις 2-3 εφαρμογές βιοσυντονισμού η πλειοψηφία των ασθενών αισθάνεται μείωση στα συμπτώματα της πάθησής τους. Ο βιοσυντονισμός θα βρει στην ομοιοπαθητική βοήθεια για στοχευμένη αλλαγή της ιδιοσυγκρασίας του ασθενή και του τρόπου αντιμετώπισης των προβλημάτων του. Ο βιοσυντονισμός καλύπτει και εκείνους του ασθενείς που δεν επιθυμούν να κάνουν «θυσίες» για να ακολουθήσουν την ομοιοπαθητική αγωγή (αποχή από τον καφέ, κ.ο.κ), καθώς κι εκείνους που ξεχνούν να πάρουν τα χαπάκια τους. Η ομοιοπαθητική ανοίγει το δρόμο στην πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση του δύσκολου ασθενή στον βιοσυντονισμό. Η ομοιοπαθητική θα βοηθηθεί από τη μέθοδο βιοσυντονισμού, στην ανίχνευση των αιτιών που προκαλούν τα συμπτώματα στον ασθενή και τον ακριβή προσδιορισμό του κατάλληλου ομοιοπαθητικού φαρμάκου.

Στην Γερμανία, στην χώρα όπου κατασκευάζεται η συσκευή βιοσυντονισμού BICOM, ήδη 4.500 χιλιάδες ομοιοπαθητικοί γιατροί χρησιμοποιούν και τις δύο μεθόδους. Τελικά, αυτό που έχει σημασία είναι η συνεχής βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών στους ασθενείς, που ταλαιπωρούνται από μακροχρόνιες παθήσεις, έτσι ώστε τελικά να τους δοθεί μια ήπια, μη-επιθετική, ολιστική λύση στα προβλήματα τους.