Ο πόνος είναι η κύρια αιτία αναπηρίας στη κοινωνία αλλά η ευαισθησία στον πόνο είναι διαφορετική από άτομο σε άτομο. Είναι πλέον σαφές ότι ο πόνος είναι μια συναισθηματικοκινητική συνιστώσα. Η δυσάρεστη κατάσταση που προκαλεί προειδοποιεί το άτομο να λάβει μέτρα κατά των ασθενειών διεγείροντας τον ομοιοστατικό μηχανισμό για τις φυσιολογικές απαντήσεις που απαιτούνται για την επιβίωση του σώματος. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα ανήκει στο περιφερικό νευρικό σύστημα που είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση σημαντικών ζωτικών λειτουργιών όπως η πίεση του αίματος, ο καρδιακός ρυθμός, η αναπνοή και η θερμοκρασία. Οι δύο κλάδοι αυτού του συστήματος (συμπαθητικός και παρασυμπαθητικός) έχουν ανταγωνιστικές επιρροές στις περισσότερες σωματικές λειτουργίες, συμβάλλοντας στην ομοιόσταση στο ανθρώπινο σώμα.

Ο χρόνιος πόνος οδηγεί σε αλλαγές στη δραστηριότητα του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Η αυτόνομη ανισορροπία οφείλεται είτε σε αυξημένη συμπαθητική ή μειωμένη παρασυμπαθητική δραστηριότητα. Μαζί με διάφορους παράγοντες που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής ο πόνος αποτελεί αιτία μη φυσιολογικής λειτουργίας του αυτόνομου νευρικού συστήματος. Αλλαγές στη φυσιολογική λειτουργία αυτού του συστήματος παρατηρούνται σε διάφορες παθήσεις όπως η ινομυαλγία, ισχιαλγία, αυχεναλγία και ωμαλγία.

Οι ασθενείς οι οποίοι πάσχουν από ινομυαλγία έχουν σημάδια αυτόνομης δυσλειτουργίας. Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού μειώνεται και η αυτόνομη δραστηριότητα κυριαρχείται από συμπαθητική δραστηριότητα. Ομοίως τα ίδια σημάδια έχουν παρατηρηθεί σε ασθενείς με ισχιαλγία. Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι η παραγωγή των προφλεγμονωδών δεικτών εντός των σφαιροειδών σωμάτων μέσα στα κύτταρα που περιέχουν τα χρωμοσώματα μπορεί να είναι ένας σημαντικός μεσολαβητής στον πόνο εξαιτίας της δισκοκήλης. Επίσης αυξημένα επίπεδα ιντερλευκίνης-6 (IL-6) και (TNF-a) παρατηρήθηκαν σε ασθενείς με οσφυϊκή ριζοπάθεια. Η μειωμένη διακύμανση της καρδιακής συχνότητας έχει συνδεθεί με αυξημένη IL-6. Επομένως η αυτόνομη δυσλειτουργία μπορεί να συσχετίζεται με αυξημένη παραγωγή κυτοκίνης από το ανοσοποιητικό σύστημα. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα αποτελεί βασικό στρεσσογόνο σύστημα στο σώμα, συνθέτοντας μια γέφυρα μεταξύ της περιφέρειας που εμπλέκεται στενά στην αντίληψη του πόνου και την προσαρμογή σε διαφόρους φυσικούς και διανοητικούς παράγοντες. Με αυτό τον τρόπο εμπλέκεται τόσο στην ανάπτυξη όσο και στη συντήρηση χρονιών μυοσκελετικών παθήσεων. Αυτόνομη ανισορροπία με κυρίαρχη συμπαθητική νευρική ενεργοποίηση και μειωμένη παρασυμπαθητική λειτουργία κατά τη διάρκεια εργασίας – ελεύθερου χρόνου και ύπνου συνδέεται με ασθενείς οι οποίοι πάσχουν από χρόνιο πόνο στον αυχένα και στον ώμο.

Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού είναι ένα εργαλείο αξιολόγησης της συμπαθητικής και παρασυμπαθητικής εναρμόνισης της καρδιάς. Γενικά μεγαλύτερη διακύμανση του καρδιακού ρυθμού αντικατοπτρίζει ένα υγιέστερο και πιο προσαρμοσμένο αυτόνομο νευρικό σύστημα ενώ μειωμένη μια αυτόνομη διαταραχή. Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού είναι ισχυρός δείκτης διαστρωμάτωσης καρδιαγγειακού κινδύνου. Αντικατοπτρίζει την κανονικότητα των καρδιακών παλμών με τη μεγαλύτερη να μειώνει τη διακύμανση του καρδιακού ρυθμού και αντίστροφα. Η κανονικότητα προέρχεται από τις χρονικές στιγμές που έχουν περάσει μεταξύ διαδοχικών καρδιακών παλμών. Ονομάζονται διαστήματα R-R και μετριούνται σε χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά από την λήψη ηλεκτροκαρδιογραφήματος σε ηρεμία. Ένας από τους βασικούς παράγοντες που μπορεί να επηρεάσει τα διαστήματα αυτά είναι ο χρόνιος πόνος μυοσκελετικής αιτιολογίας.

Η φυσική αδράνεια, το άγχος, ο κακός ύπνος απόρροια του χρόνιου πόνου επηρεάζουν την διακύμανση του καρδιακού ρυθμού. Ιδιαίτερα η σωματική άσκηση ενισχύει τη μυοσκελετική υγεία και καρδιαγγειακή λειτουργία. Υπάρχει θετική συσχέτιση μεταξύ αυξημένης φυσικής κατάστασης στον ελεύθερο χρόνο και βελτιωμένης παρασυμπαθητικής καρδιακής δραστηριότητας στην ανάπαυση. Η χαμηλή σωματική δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακής θνησιμότητας επιδεινώνοντας τα συμπτώματα σε ασθενείς με χρόνιο πόνο. Ο συνεχιζόμενος πόνος μπορεί να διαταράξει λειτουργικά αλληλοεξαρτώμενα καρδιαγγειακά κυκλώματα οδηγώντας σε αύξηση της αρτηριακής πίεσης με κίνδυνο την δημιουργία υπέρτασης. Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού συσχετίζεται με ένα ευρύ φάσμα ασθενειών όπως άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, ινομυαλγία, χρόνιος πόνος στον αυχένα – ώμο – οσφύ, σύνδρομο Guillain-Barre, πολλαπλή σκλήρυνση, υπέρταση, νόσος στεφανιαίων αγγείων, καρδιακή ανεπάρκεια.

Ο τύπος άσκησης που θεωρείται ότι έχει τα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα στην αλλαγή της διακύμανσης του καρδιακού ρυθμού σε σχέση με άλλα είδη άσκησης είναι η αερόβια άσκηση. Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού έχει ισχυρή εξάρτηση από το επίπεδο αεροβικής ικανότητας του ατόμου ενώ είναι χαρακτηριστικό πως μειώνεται με την διακοπή της. Οι θετικές αλλαγές εμφανίζονται σε σύντομο χρονικό διάστημα με μέτριας έντασης άσκηση (50% μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου διάρκειας 8 εβδομάδων) αλλά και με υψηλής έντασης άσκηση (75%-85% μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου διάρκειας 10 εβδομάδων). Η συχνότητα της άσκησης είναι 3-4 φορές την εβδομάδα μέγιστου χρόνου 40 λεπτών. Στην πραγματικότητα η ένταση της άσκησης παίζει καθοριστικό παράγοντα για καρδιαγγειακές προσαρμογές ενώ και ο τύπος της άσκησης είναι σημαντικός. Ενδεικτικά προτείνονται το περπάτημα, τρέξιμο, ποδηλασία, κολύμπι. Η αναπνοή ρυθμίζει την αυτόνομη ροή προς τη καρδιά, συμβάλλοντας στη διακύμανση του καρδιακού ρυθμού. Ο αυθόρμητος ρυθμός αναπνοής μπορεί να μειωθεί μέσω ασκήσεων βαθιάς αναπνοής δημιουργώντας αλλαγές στη διακύμανση του καρδιακού ρυθμού. Το πρωτόκολλο άσκησης περιλαμβάνει βαθιές αργές αναπνευστικές ασκήσεις 6 αναπνοών ανά λεπτό καθημερινά διάρκειας 30 λεπτών για 30 ημέρες. Κάθε κύκλος αναπνοής αποτελείται από 4 sec εισπνοής και 6 sec εκπνοής. Η θέση χαλάρωσης είναι καθιστή ή ύπτια. Η αύξηση της διακύμανσης του καρδιακού ρυθμού σχετίζεται με μια μείωση του αυθόρμητου ρυθμού αναπνοών που επιτυγχάνεται με τις ασκήσεις βαθιάς αργής αναπνοής.

Εν κατακλείδι η συστηματική ισόβια φυσική δραστηριότητα που εμπεριέχει αερόβια και αναπνευστική άσκηση συντελεί στη διατήρηση υγιούς αυτόνομου νευρικού συστήματος μειώνοντας τον πόνο μέσω αύξησης στη διακύμανση του καρδιακού ρυθμού σε ασθενείς με χρόνιο πόνο παρέχοντας ταυτόχρονα καρδιοπροστατευτική δράση. Η διακύμανση του καρδιακού ρυθμού φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στα σύνδρομα χρόνιου πόνου και οι πληροφορίες που παραθέτει θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από τους φυσικοθεραπευτές στην αποκατάσταση των ασθενών. Σε αυτές τις περιπτώσεις η φυσικοθεραπεία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την αυτόνομη δυσλειτουργία με θεραπευτική άσκηση (αερόβια-αναπνοές) χρησιμοποιώντας την διακύμανση του καρδιακού ρυθμού ως έκβαση φυσικοθεραπευτικής αξιολόγησης της προόδου του ασθενούς παρέχοντας βιοανάδραση.

Ο Συρόπουλος Στυλιανός αποφοίτησε από το τμήμα φυσικοθεραπείας του Τει Αθήνας το έτος 2003. Το 2006 άνοιξε το δικό του εργαστήριο φυσικοθεραπείας στην περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Ιωνία Αττικής. Παράλληλα με την ενασχόλησή του ως εργαστηριούχος φυσικοθεραπευτής εργάστηκε στις μονάδες εντατικής θεραπείας σε δύο κρατικά νοσοκομεία το Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Σισμανόγλειο νοσοκομείο με διάρκεια θητείας δύο έτη. Η κλινική εμπειρία πάνω στην αντιμετώπιση του επειγόντως περιστατικού χρονίως πασχόντων ασθενών τον οδήγησε στην απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου το 2014 στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση από την Ιατρική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η συμμετοχή του σε παγκόσμια και πανευρωπαικά πρωταθλήματα κολύμβησης απο το 2011 έως σήμερα είναι συνεχής σε Κίνα, Αγγλία, Ιταλία, Τουρκία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ρωσία, Μάλτα. Οι γνωσεις του πάνω στην φυσιολογία της αερόβιας άσκησης λόγω της πολυετούς εμπειρίας του στην μαραθώνια Κολύμβηση αλλά και στην βασική-εξειδικευμένη υποστήριξη της ζωής έχοντας πιστοποίηση απο το ευρωπαικό συμβούλιο αναζωογόνησης και το Αμερικανικό Κολλέγιο Καρδιολογίας εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον ασθενή με καρδιοαναπνευστικές παθήσεις και τον καθιστά πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του θεράποντα ιατρού.

Κατηγορία Υγεία

Σε μια εποχή που τα καρδιαγγειακά νοσήματα, οι χρόνιες και φλεγμονώδεις παθήσεις αποτελούν μάστιγα, παρατηρώ όλο και περισσότερους ανθρώπους να αναζητούν την ίαση, στρεφόμενοι προς περισσότερο φυσικές λύσεις.

Η φαρμακευτική αγωγή χορηγείται για τον έλεγχο των συμπτωμάτων και των συνεπειών παθήσεων όπως η αρτηριακή υπέρταση, η αθηροσκλήρωση, ο διαβήτης, η οστεοπόρωση, τα προβλήματα του αναπνευστικού και της καρδιάς. Πολύ συχνά μάλιστα για την σωστή ρύθμιση της πίεσης ή του σακχάρου, επιβάλλεται ο συνδυασμός φαρμακευτικών σκευασμάτων. Είναι δε δεδομένο ότι η λήψη των φαρμάκων είναι μακροπρόθεσμη, γεγονός που έχει το ρίσκο παρενεργειών στον οργανισμό. Ο λόγος είναι ότι τα φάρμακα δεν θεραπεύουν τις αιτίες εκδήλωσης των παθήσεων, αλλά περιορίζουν τα συμπτώματα.

Έχοντας ασχοληθεί πολλά χρόνια με την ολιστική ιατρική, η οποία αποσκοπεί στην ολοκληρωμένη ρύθμιση του οργανισμού, βοηθώντας τον να ξεπεράσει προβλήματα ή/και ελλείψεις που τον οδηγούν στην ασθένεια, οφείλω να παρουσιάσω την αποτελεσματικότητά της. Η βοήθεια που προσφέρει, ειδικά στις χρόνιες παθήσεις δεν μπορεί να παραγκωνιστεί, αφού καταφέρνει σε πάρα πολλές περιπτώσεις να βελτιώσει θεαματικά την ποιότητα ζωής.

Η υγεία εξαρτάται από την ισορροπία μεταξύ νου-πνεύματος-σώματος. Ο άρρωστος χρειάζεται τόσο ρύθμιση σωματική όσο και τόνωση συναισθηματική. Το σώμα χρειάζεται καλή κι ισορροπημένη διατροφή, αλλά και στοχευμένη αποτοξίνωση. Το στρες και οι επιβαρύνσεις στον αέρα, το νερό και την τροφή μας τοξινώνουν τον οργανισμό.

Ο ιατρός πρέπει να μπορεί να ταυτοποιεί τις βαθύτερες ανάγκες του κάθε ασθενή ώστε να δίνει στοχευμένη «θεραπεία». Το 95% των περιστατικών αρτηριακής υπέρτασης είναι αγνώστου αιτιολογίας. Τα τελευταία όμως χρόνια έχει αναγνωριστεί ο ρόλος της μικροβιακής πλάκας στα δόντια και τα ούλα ως επιβαρυντικός παράγοντας στα καρδιαγγειακά προβλήματα, εξαιτίας της φλεγμονής που αναπτύσσεται.

Η μικροβιακή ή οδοντική πλάκα, είναι μια συνάθροιση βακτηρίων, που αναπτύσσεται στα δόντια και γύρω από αυτά. Όταν η πλάκα σκληρύνει, δημιουργείται η τρυγία, κοινώς πέτρα. Η συσσωρευμένη πλάκα απελευθερώνει τοξίνες που οδηγούν σε φλεγμονή των ούλων ή αλλιώς ουλίτιδα, ενώ σε επόμενο στάδιο μπορεί να δημιουργηθεί περιοδοντίτιδα (φλεγμονή συνδέσμων και οστού).

Κατατάσσεται σε δύο μορφές:

Υπερ-ουλική πλάκα - Αναπτύσσεται πάνω στα ούλα και στο εμφανές τμήμα του δοντιού.

Υπο-ουλική πλάκα - Αναπτύσσεται κάτω από τα ούλα, ανάμεσα στα ούλα και τη ρίζα του δοντιού (περιοδοντικοί θύλακες).

Τα βακτηρίδια που προκαλούν φλεγμονή στα ούλα εισβάλουν στον συνδετικό ιστό και τα αιμοφόρα αγγεία και οδηγούν σε βακτηριαιμία και συστηματική ανοσολογική απάντηση. Μπορούν λοιπόν να προκαλέσουν χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις και καρδιαγγειακά προβλήματα.

Σύμφωνα με μελέτη της Α’ Πανεπιστημιακής Καρδιολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών όταν η υπέρταση συνδυάζεται με περιοδοντική νόσο, σχεδόν πενταπλασιάζεται ο κίνδυνος για ύπαρξη νεφρικής ή αγγειακής βλάβης.

Επίσης, σύμφωνα με τα δεδομένα εργαστηριακών και επιδημιολογικών μελετών της Αμερικάνικης Ακαδημίας Περιοδοντολογίας φαίνεται ότι όσοι πάσχουν από νοσήματα του περιοδοντίου διατρέχουν δύο φορές μεγαλύτερο κίνδυνο για θανατηφόρο έμφραγμα του μυοκαρδίου σε σχέση με άτομα που έχουν υγιές περιοδόντιο.

Συνεπώς, η διατήρηση της υγείας του περιοδοντίου μπορεί να είναι ένα σημαντικό βήμα για την πρόληψη των καρδιαγγειακών νοσημάτων. Η περιοδοντική θεραπεία μπορεί να μειώσει τους δείκτες της φλεγμονής στον οργανισμό, οι οποίοι αποδεδειγμένα σχετίζονται με την δυσλειτουργία των αγγείων. Επιπρόσθετα βελτιώνοντας την στοματική υγεία των ασθενών, μειώνεται και η επιβάρυνση της χρόνιας συστηματικής φλεγμονής. Έτσι η εξάλειψη των φλεγμονών στο στόμα μπορεί να βελτιώσει την γενική υγεία και να συμβάλλει στην μείωση των καρδιαγγειακών νόσων.

Παράλληλα με την οδοντιατρική αντιμετώπιση, η ολιστική βιοφυσική μέθοδος του βιοσυντονισμού μπορεί να αναγνωρίσει τους μικροοργανισμούς που προκαλούν επιβάρυνση. Ταυτόχρονα γίνεται ειδική αγωγή για την αντιμετώπιση και τον περιορισμό της φλεγμονής, η οποία πολύ συχνά μετά από τις πρώτες εφαρμογές οδηγεί σε μείωση της αρτηριακής υπέρτασης. Η σωστή αντιμετώπιση της μικροβιακής βιομεμβράνης οδηγεί σε περιορισμό κι άλλων χρόνιων νοσημάτων. Στην περίπτωση που η αρτηριακή υπέρταση οφείλεται σε φλεγμονή από διατροφικούς παράγοντες ή χρόνιο στρες γίνεται η ανάλογη αγωγή και δίνονται οι κατάλληλες συμβουλές.

Holistic Life: τεύχος 89

Κατηγορία Βιοσυντονισμός