Εισαγωγή και ιστορία των Ιστικών αλάτων

Κατηγορία Διάφορα
Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012 20:41 Διαβάστηκε 1678 φορές
Issue 50


Γράφει ο Μανώλης Μυλωνάκης, Φαρμακοποιός, Apitherapist, CPS Hom

Η Βιοχημεία ή η βιοχημική θεραπεία ασθενειών ανοίγει μια νέα φάση της ιατρικής επιστήμης.
Οι αρχικές πληροφορίες από τον Schuessler σε Γερμανική εφημερίδα μεταφράστηκαν στα Αγγλικά από τον Dr. H. C. G. Luyties και αμέσως μετά, εμφανίστηκαν σε μια μικρή έκδοση από τον Dr. C. Hering, για τα δώδεκα βιοχημικά φάρμακα.

Ο Schuessler θεωρείται ο πατέρας των βιοχημικών αλάτων, αφού πρώτος τα ξεχώρισε και τα οργάνωσε σαν θεραπευτικό σύστημα, γι’ αυτό τα ιστικά άλατα αναφέρονται και σαν άλατα Schuessler.

Αργότερα, οι γιατροί Boerick και Dewey εξέδωσαν ένα βιβλίο, τα Δώδεκα Ιστικά Άλατα. Ο Schuessler διαπίστωσε ότι οι ουσίες που απομένουν μετά την αποτέφρωση ή την καύση των ιστών – οι στάχτες – είναι τόσο σημαντικές και απαραίτητες για την εσωτερική σύνθεση και συνεπώς για τη βάση - που δίνει μορφή και καθορίζεi το είδος -των ιστών, όσο εκείνες οι ουσίες που μεταβάλλονται κατά τη διάρκεια της καύσης.

Η συνδετική βάση είναι απαραίτητο συστατικό των οστών. Χωρίς αυτά δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικό οστό. Έτσι, επίσης, δεν μπορεί να υπάρξουν χόνδροι χωρίς το άλας χόνδρου, ούτε αίμα χωρίς σίδηρο κλπ.

Βιοχημεία είναι εκείνος ο κλάδος της επιστήμης που ασχολείται με τη σύνθεση των σωμάτων των ζώων και των φυτών, τις διαδικασίες με τις οποίες τα διάφορα υγρά και οι ιστοί σχηματίζονται, τη φύση και τις αιτίες της μη φυσιολογικής κατάστασης που ονομάζεται ασθένεια και την αποκατάσταση της υγείας παρέχοντας στο σώμα τα ιστικά άλατα που λείπουν. Η χημική σύνθεση σχεδόν κάθε υγρού και ιστού στο ανθρώπινο σώμα είναι γνωστή από παλιά, αλλά μέχρι να παρουσιαστεί η βιοχημεία, δεν είχε γίνει καμιά πρακτική χρήση αυτής της γνώσης για τη θεραπεία του ασθενούς. Η Βιοχημεία είναι το μόνο σύστημα της ιατρικής που απαντάει ικανοποιητικά και πλήρως στην ερώτηση: «Τι είναι ασθένεια;». Και δεν κάνει μόνο αυτό, αλλά δίνει μια λογική αιτία για κάθε δόση ιστικού άλατος που χορηγούμε και περιγράφει τη δράση του στον οργανισμό.

Η Βιοχημεία είναι επιστήμη, όχι πειραματισμός. Μια ανάλυση του αίματος δείχνει ότι περιέχει οργανικές και ανόργανες ουσίες. Τα οργανικά συστατικά είναι οι υδατάνθρακες (σάκχαρα), τα λίπη και οι πρωτεΐνες. Τα ανόργανα συστατικά είναι το νερό και ορισμένα ορυκτά, που λέγονται ιστικά άλατα. Σε ένα ζωντανό ανθρώπινο οργανισμό, το νερό αποτελεί πάνω από τα επτά δέκατα, τα ιστικά άλατα περίπου το ένα εικοστό και οι οργανικές ουσίες το υπόλοιπο.

Τα ανόργανα ιστικά άλατα δεν είχαν γίνει κατανοητά και δεν είχαν εκτιμηθεί μέχρι πρόσφατα. Επειδή υπήρχαν σε μικρές ποσότητες, θεωρούνταν ότι δεν ήταν πολύ σημαντικά. Όμως, τώρα, έχει γίνει γνωστό ότι τα ιστικά άλατα είναι το ζωτικό τμήμα του σώματος, οι «εργάτες», οι «οικοδόμοι» και ότι το νερό και οι οργανικές ουσίες είναι απλά αδρανή υλικά που χρησιμοποιούνται από αυτά τα άλατα για την οικοδόμηση των κυττάρων του σώματος.

Αν υπάρχει έλλειψη ενός ή περισσοτέρων από αυτούς τους «εργάτες», οι οποίοι είναι δώδεκα, εμφανίζονται κάποιες μη φυσιολογικές καταστάσεις. Αυτές είναι γνωστές με τον γενικό όρο «ασθένεια» και επειδή εκδηλώνονται με διαφορετικούς τρόπους και σε διαφορετικά μέρη του σώματος, χαρακτηρίστηκαν με διάφορα ονόματα. Όμως, αυτά τα ονόματα αποτυγχάνουν πλήρως να εκφράσουν το πραγματικό πρόβλημα. Κάθε ασθένεια που ταλαιπωρεί τον άνθρωπο οφείλεται στην έλλειψη ενός ή περισσοτέρων ανόργανων «εργατών». Κάθε πόνος ή δυσάρεστη αίσθηση υποδηλώνει την έλλειψη κάποιου ανόργανου συστατικού του αίματος. Η υγεία και η δύναμη μπορούν να διατηρηθούν μόνο όσο ο οργανισμός εφοδιάζεται κατάλληλα με αυτά τα ιστικά άλατα.

Ο άνθρωπος, προέρχεται από το χώμα. Όλα τα βασικά στοιχεία εισχωρούν στη σύνθεσή του. Αν το έδαφος στερούταν τα συστατικά υλικά του, οι φυτικοί οργανισμοί θα ήταν άγνωστοι και ο άνθρωπος θα σταματούσε να υπάρχει. Η ισορροπία των ανόργανων συστατικών στοιχείων είναι τόσο απαραίτητη στο γόνιμο έδαφος και το φυτικό βασίλειο όσο και στον ανθρώπινο οργανισμό. Είναι ένας αμετάβλητος νόμος και υπάρχει από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος.

Έχοντας μάθει ότι η ασθένεια είναι μια κατάσταση που οφείλεται στην έλλειψη κάποιου ανόργανου συστατικού στοιχείου του οργανισμού, γίνεται κατανοητό ότι η κατάλληλη μέθοδος θεραπείας είναι να προμηθεύσουμε τον οργανισμό με ότι του λείπει. Αν και κατά τη θεραπεία μιας ασθένειας, η χρήση προϊόντων-φαρμάκων, που δεν είναι συστατικά στοιχεία του οργανισμού, μπορεί να είναι πολύ απαραίτητη και χρήσιμη, η πλήρης αποκατάσταση της υγείας, όμως, δεν μπορεί να αναμένεται μέχρι να παρέχουμε στον οργανισμό τα ιστικά άλατα που λείπουν.

Η βιοχημεία θα αναζητούσε να εξακριβώσει τι λείπει και να το παρέχει ακριβώς στην απαιτούμενη μορφή. Οποιαδήποτε διαταραχή στη μοριακή κίνηση αυτών των ιστικών αλάτων στους ζωντανούς ιστούς που συνθέτουν την ασθένεια μπορεί να διορθωθεί και η απαραίτητη ισορροπία να αποκατασταθεί, παρέχοντας τα ίδια μεταλλικά άλατα σε μικρές ποσότητες. Αυτό είναι αποτέλεσμα της λειτουργίας, της χημικής συγγένειας στον τομέα της ιστολογίας και γι’αυτό, αυτή η θεραπευτική διαδικασία ονομάστηκε από τον Schuessler «η Βιοχημική Μέθοδος» και δόθηκε έμφαση στο γεγονός ότι είναι σε αρμονία με πολύ γνωστά γεγονότα και νόμους στη φυσιολογική χημεία και τις συναφείς επιστήμες.

Είναι το αίμα που περιέχει το υλικό για κάθε ιστό του σώματος, που παρέχει τροφή σε κάθε όργανο, βοηθώντας το να εκτελέσει την δική του λειτουργία. Είναι, πραγματικά, ένας μικρόκοσμος, ικανός να καλύπτει κάθε ανάγκη που έχει το σώμα.

Δύο είδη ουσιών απαιτούνται στη διαδικασία οικοδόμησης των ιστών και βρίσκονται και οι δύο στο αίμα, όπως τα οργανικά και ανόργανα συστατικά στοιχεία.

Η ασθένεια είναι ένα σήμα συναγερμού, ένας φίλος που μας τηλεφωνεί για να μας ενημερώσει για κάποιο κίνδυνο. Η ασθένεια είναι η προσπάθεια να εμποδίσουμε τον θάνατο. Έτσι, ο πόνος και η ονομαζόμενη «ασθένεια» είναι κάτι περισσότερο από μια προειδοποίηση. Είναι μια προσπάθεια αντίστασης στο θάνατο. Τα συμπτώματα που υποδεικνύουν την ασθένεια είναι κραυγές ή μηνύματα, που ζητούν το υλικό με το οποίο μπορεί να γίνει η αποκατάσταση των ιστών του σώματος. Εάν τα οξέα προκαλούν πόνο, ο πόνος είναι ανάγκη για μια επαρκή ποσότητα αλκαλικών αλάτων, έτσι ώστε να ισορροπήσουμε μία αλκαλική παρενέργεια και να αλλάξουμε τα υγρά σε μια ισορροπημένη και φυσική κατάσταση. Το υγιές υγρό της μεμβράνης των αρθρώσεων (υγρό των αρθρώσεων – «ο λιπαντής») δεν είναι ούτε όξινο ούτε αλκαλικό, αλλά, παρόλα αυτά, περιέχει και τα δύο σε συνδυασμό. Αν τα αλκαλικά άλατα ελαττωθούν σε ποσότητα, για οποιοδήποτε λόγο, τότε το οξύ διαταράσσει και βλάπτει τα νεύρα που διαπερνούν τις μεμβράνες του περιοστέου (κάλυμμα οστών) της εσωτερικής δομής των γονάτων, των αγκώνων ή των άλλων αρθρώσεων της ανθρώπινης ανατομίας. Αυτός ο πόνος δεν μπορεί να θεωρηθεί κακός ή ολέθριος σε καμιά περίπτωση.

Έτσι, δεν έχει σημασία τι όνομα θα δοθεί στην απαίτηση της φύσης για ενισχύσεις, μέσω του πόνου ή άλλου συμπτώματος που υποδεικνύει παρέκκλιση από το επίπεδο της υγείας. Μόνο ένα πράγμα χρειάζεται, δηλαδή να εφοδιάσουμε το αίμα με τα δυναμικά μόρια, τα δώδεκα ιστικά άλατα, που προκαλούν δονήσεις και παρέχουν ενέργεια στον ανθρώπινο οργανισμό. Η κατάλληλη χρήση των ορυκτών ή των ιστικών αλάτων του αίματος, στη δραστικότητα και αναλογία που υπάρχει στις στάχτες ενός αποτεφρωμένου σώματος, θα κάνει αυτό που μπορεί να γίνει ιατρικά για να αναπληρωθούν ελλείψεις και να αποκατασταθούν φυσιολογικές καταστάσεις.

Τα ιστικά άλατα αποτελούν τη χημική βάση του αίματος και το αίμα οικοδομεί όλους τους ιστούς και τα υγρά του σώματος.