Νέο-ΚρανιοΙερή Θεραπεία Είναι δική σου η απόφαση να είσαι υγιής ή να υποφέρεις!

Κατηγορία Διάφορα
Πέμπτη, 13 Ιουλίου 2017 00:00 Διαβάστηκε 1063 φορές
Issue 80

Η Νέο-ΚρανιοΙερή Θεραπεία εξελίχθηκε στην πορεία των τελευταίων 30 ετών μέσα από τις εμπειρίες μας με τους ανθρώπους οι οποίοι έρχονται να κάνουν συνεδρίες για να βρουν την υγεία τους. Επίσης μέσα από τις βιωματικές και βαθιές εμπειρίες που κάνουν οι μαθητές μας κατά την διάρκεια της εκπαίδευσής τους στα θερινά σεμινάριά μας.

Η εμπειρίες αυτές μας έδειξαν ότι δεν αρκεί όπως συμβαίνει στην κλασική Κρανιοϊερή Θεραπεία να εφαρμόζει κανείς τεχνικές στο σώμα και έτσι να θεραπεύεται ο άνθρωπος. Για να αρρωσταίνει το σώμα του ανθρώπου είναι αναγκαίο να μάθουμε τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι και το σώμα μας αναγκάζεται να εμφανίσει πόνο ή ασθένεια. Μέσα στον οποιονδήποτε πόνο ή δυσλειτουργία του σώματός μας υπάρχει μια ιστορία, η οποία εξηγεί με απόλυτη εμφατικότητα στον “Θεραπευόμενο” – τον οποίον εμείς ονομάζουμε «Ταξιδιώτη» - ότι το σώμα του «Δεν αντέχει άλλο…». Στην διάρκεια της συνεδρίας θα μάθει τι δεν αντέχει το σώμα του άλλο και θα πάρει και την πληροφορία τι θέλει το σώμα να του πει μέσα από τον συγκεκριμένο πόνο. Για να το μάθει αυτό χρησιμοποιούμε στις συνεδρίες μας τον Θεραπευτικό Διάλογο.

Ο Θεραπευτικός Διάλογος της Νέο-ΚρανιοΙερής Θεραπείας είναι μια πολύ εξελιγμένη μορφή επικοινωνίας του «Θεραπευτή» / Συνοδοιπόρου με τον Ταξιδιώτη και το σώμα του. Έχει όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να μπορούν οι εκπαιδευόμενοί μας να συντροφεύσουν τον Ταξιδιώτη, ώστε να λυτρωθεί από τραύματα που κουβαλάει ίσως μια ολόκληρη ζωή. Γι’ αυτό στην εκπαίδευση της Νέο-ΚρανιοΙερής Θεραπείας αφιερώνουμε 240 διδακτικές ώρες σε δυο βιωματικά δεκαήμερα για την εκμάθησή και μόνο του Θεραπευτικού διαλόγου. Δεν είναι απλά ρωτάω και ό,τι βγει διότι αν δεν μάθουν - οι λεγόμενοι αλλού θεραπευτές - να «συντροφεύσουν πραγματικά» έναν άνθρωπο στην συνεδρία ο οποίος βγάζει μια τραυματική εμπειρία της ζωή του, τότε μπορεί να ξανατραυματισθεί και το τραύμα αυτό να αποτυπωθεί ακόμη πιο βαθιά μέσα του με πιο επώδυνες συνέπειες για τον ίδιο στο μέλλον!

Στην διάρκεια της Συνεδρίας ρωτάμε μόνον όταν παύει ο ΚρανιοΙερός Ρυθμός και οι απαντήσεις του Ταξιδιώτη διατηρούν αυτή την παύση όσο αυτά που βιώνει ο Ταξιδιώτης είναι βαθιές Αλήθειες και σωματικές εμπειρίες του και όχι «Ξέρω» από τον νου του. Θα αναφέρουμε εδώ ένα απλό παράδειγμα που επιβεβαιώνει τον τίτλο του άρθρου μας!

Ο Νίκος ήρθε να κάνει μια συνεδρία για να δει για ποιόν λόγο η Καρδιά του τον «ταλαιπωρεί» συχνά και χωρίς να υπάρχει λόγος με αρρυθμίες και ταχυκαρδίες. Οι εξετάσεις που έχει κάνει δείχνουν ότι δεν έχει κανένα πρόβλημα στην καρδιά του. Έχει δοκιμάσει Ομοιοπαθητική και Βελονισμό σαν εναλλακτική από οποιαδήποτε φαρμακευτική αγωγή αλλά δεν βίωνε καμιά βελτίωση. Στο τηλέφωνο ήδη πριν έλθει του είπαμε ότι εμείς δεν θεραπεύουμε αλλά είμαστε πολύ καλά εκπαιδευμένοι να ακούμε τα σώματα των ανθρώπων.

Στο ξεκίνημα της συνεδρίας ήδη άρχισαν να εκδηλώνονται διάφοροι πόνοι στο στομάχι, στην κοιλιά, στην μέση και οι οποίοι άρχισαν να γίνονται πιο έντονοι! Όλοι είναι πόνοι τους οποίους γνωρίζει ο Νίκος από την καθημερινότητά του. Οι πόνοι του δεν φεύγουν και εγώ δεν κάνω τίποτα για να φύγουν! Με το άγγιγμά των χεριών μου διαμηνύω στο σώμα του, ότι «εγώ είμαι μαζί σου και σ’ ακούω!». Με την προτροπή μου να μου πει τι του συμβαίνει απαντά αγανακτισμένος ο Νίκος: «Βαρέθηκα να πονάω όλα τα χρόνια» και «Δεν θέλω άλλο να ζω έτσι! Καλύτερα να πεθάνω!»

Συνειδητοποιεί με τις ερωτήσεις μου ότι μέχρι τώρα ακολούθησε τον δρόμο του πολέμου με τους πόνους του. Ο δρόμος του πολέμου είναι η καταπολέμηση των πόνων. Βρίσκει από μόνος του με τον Θεραπευτικό Διάλογο, ότι αυτή η πεπατημένη δεν έφερε καμιά αλλαγή στους πόνους του και πολλές φορές επιδεινώθηκαν και το μόνο που του μένει είναι ο δρόμος της επικοινωνίας μαζί τους. Ανακαλύπτει ότι η καρδιά του είναι αυτή που μπορεί να τον βοηθήσει να βρει την αλήθεια που κρύβεται πίσω από τους πόνους του.

Προσπαθώντας να την πλησιάσει εμφανίζεται ένα σκηνικό όπου αυτός είναι μικρός στην κουζίνα του πατρικού του με την μάνα του, η οποία είναι αφοσιωμένη στο μαγείρεμα. Αυτός νιώθει ότι δεν την ενδιαφέρει πώς και τι νιώθει ο γιός της. Της το λέει και η μάνα του τού λέει ότι τον αγαπά και τον προτρέπει να έρθει να τον αγκαλιάσει. Αυτός κρίνει από το βλέμμα της έτσι όπως την βλέπει ότι είναι «στην κοσμάρα της» και λέει:

- «Τέτοια αγκαλιά να μου λείπει». Η μάνα επιμένει να τον προτρέπει να έρθει να τον αγκαλιάσει αλλά αυτός παραμένει στην απόφασή του να μην πάρει μια τέτοια αγκαλιά! Και η μάνα του λέει! «όταν ήμουν έγκυος στην αρχή δεν σε ήθελα αλλά μόλις σε γέννησα και σε πήρα στην αγκαλά μου σε αγάπησα και σε αγαπάω». Διαπιστώνει κοιτώντας την ζωή του προς τα πίσω, ότι όντως η μάνα του με τον δικό της τρόπο του έδειχνε την αγάπη της αλλά αυτός βολεύτηκε στο να την κατηγορεί και έτσι να αποφεύγει την αγάπη της και την αγάπη που του προσφέρεται όχι μόνο από την μάνα του αλλά και από πολλούς άλλους. Βιώνει πόσο πονά ο ίδιος μη επιτρέποντας την αγάπη που τον γεμίζει η καρδιά του για τον εαυτό του. Εκεί η καρδιά του τον παίρνει αγκαλιά και αυτός γαληνεύει. Δοκιμάζει στην συνεδρία πώς είναι να Αποδέχεται τον εαυτό του αντί να τον κρίνει με αποτέλεσμα η καρδιά του να γαληνεύει.  

Μετά από μια ακόμη συνεδρία ο Νίκος άρχισε να δείχνει τι νιώθει και να επιτρέπει την καρδιά του να του δείχνει τον δρόμο της Αποδοχής και της Αγάπης προς τον εαυτό του. Μας είπε μετά από καιρό ότι από τότε σταμάτησαν οι αρρυθμίες και οι ταχυκαρδίες του.

Α. Χαντζηνάσιος – www.neocranio.com