Οι γιατροί συνιστάται να ενημερώνουν τους ασθενείς για τους καρδιακούς κινδύνους της χημειοθεραπείας και ακτινοθεραπείας

Όταν ένας γιατρός συνιστά χημειοθεραπεία, πολλοί ασθενείς συμφωνούν χωρίς να θέτουν πολλές ερωτήσεις. Η αντιμετώπιση του καρκίνου είναι τρομακτική και είναι κατανοητό ότι οι πάσχοντες θα ήθελαν να αρχίσουν να αναλαμβάνουν δράση για να τον αντιμετωπίσουν. Ωστόσο, υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι που προκύπτουν από τη χημειοθεραπεία που πρέπει να εξεταστούν πρώτα, και ένας από αυτούς που δεν αντιμετωπίζεται με την προσοχή που του αξίζει είναι ο κίνδυνος που θέτει για την υγεία της καρδιάς.

Τώρα, οι εμπειρογνώμονες προειδοποιούν για τον σημαντικό αυτό κίνδυνο. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Flinders της Αυστραλίας λένε ότι το 25% των ασθενών που λαμβάνουν χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία αναπτύσσουν καρδιακή ανεπάρκεια ως αποτέλεσμα της θεραπείας τους. Είναι ακόμα πιο ανησυχητικό ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους ασθενείς δεν γνωρίζουν καθόλου τους κινδύνους για την υγεία της καρδιάς τους επειδή οι γιατροί τους δεν τους ενημερώνουν γι’ αυτό.

Οι ερευνητές λένε ότι ο ακριβής κίνδυνος για ανάπτυξη καρδιακής ανεπάρκειας από θεραπεία του καρκίνου εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως ο τύπος της ακτινοθεραπείας ή / και η χημειοθεραπεία που χορηγείται καθώς και οι γνωστοί παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου όπως η παχυσαρκία και το κάπνισμα. Υποστηρίζουν ότι η καλύτερη παρακολούθηση της καρδιάς κατά τη διάρκεια της διαδικασίας θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση του αντίκτυπου αυτού του αποτελέσματος.

Τα καρδιακά προβλήματα που σχετίζονται με τη θεραπεία του καρκίνου μπορεί να μην εμφανίζονται αμέσως λόγω πολύπλοκων καταστάσεων. Στην πραγματικότητα, η καρδιακή ανεπάρκεια από τη θεραπεία του καρκίνου μπορεί να μην αναπτυχθεί μέχρι και 20 χρόνια μετά τη θεραπεία.

Σε ένα δείγμα ασθενών που είχαν υποστεί καρδιακή βλάβη ως αποτέλεσμα της θεραπείας του καρκίνου, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι μόνο το11% από αυτούς είχαν επισκεφτεί καρδιολόγο πριν την έναρξη χημειοθεραπείας και μόνο το 48% παραπέμφθηκαν σε κλινική λόγω καρδιακής ανεπάρκειας μετά την ολοκλήρωση της θεραπείας τους.

Είναι ενδιαφέρον ότι υπήρξε βελτίωση στην κατάλληλη καρδιακή περίθαλψη για καρκινοπαθείς μετά την δημοσίευση των κατευθυντήριων γραμμών της Κλινικής Πρακτικής της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ιατρικής Ογκολογίας. Μετά την δημοσίευση αυτών των πληροφοριών, το ποσοστό των ατόμων που παραπέμφθηκαν σε καρδιολόγους πριν από τη χημειοθεραπεία αυξήθηκε από 0% σε 23%, ενώ το ποσοστό των ασθενών που έκαβαν ένα βασικό ηχοκαρδιογράφημα ανήλθε από 57% σε 77%.

Δυστυχώς, κανένας από τους ασθενείς με χημειοθεραπεία που ρωτήθηκαν δεν είχε ενημερωθεί για την ανάγκη φροντίδας της υγείας της καρδιάς. Παρόλο που περισσότεροι από τους μισούς δήλωσαν ότι άρχισαν να τρώνε πιο υγιεινά μετά τη διάγνωση, κανένας από αυτούς δεν ήξερε ακριβώς τι θα έπρεπε να περιέχει μια ισορροπημένη διατροφή.

Αυτό οδήγησε τους συγγραφείς της μελέτης να συστήσουν να παρακολουθούνται καρδιολογικά οι καρκινοπαθείς καθ’ όλη τη διάρκεια της θεραπείας τους, δεδομένης της τοξικότητας των φαρμάκων όπως η τραστουζουμάμπη και οι ανθρακυκλίνες. Προειδοποίησαν ότι είναι απαραίτητο οι γιατροί να εξηγούν σαφώς στους ασθενείς με καρκίνο για τις παρενέργειες αυτών των θεραπειών και να τους ενημερώσουν πώς θα μπορούσαν να ελαχιστοποιήσουν αυτόν τον κίνδυνο, όπως, για παράδειγμα, μέσω διατροφής ή άσκησης.

Εκείνοι που αναπτύσσουν καρδιακά προβλήματα κατά τη διάρκεια της θεραπείας θα μπορούσαν να τροποποιήσουν τη θεραπεία τους για να βοηθήσουν στην εξάλειψη του προβλήματος.

Πώς προκαλεί καρδιακά προβλήματα η θεραπεία για το καρκίνο;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους η θεραπεία του καρκίνου μπορεί να προκαλέσει καρδιακά προβλήματα. Μερικοί χημειοθεραπευτικοί παράγοντες αποδυναμώνουν τον καρδιακό μυ, ενώ οι νεώτεροι αναστολείς της αγγειογένεσης που εμποδίζουν τη δημιουργία νέων αιμοφόρων αγγείων μπορεί να οδηγήσουν σε δραματικές αυξήσεις της αρτηριακής πίεσης, των θρόμβων αίματος και της καρδιακής ανεπάρκειας. Μερικοί παράγοντες μπορούν να προκαλέσουν χαμηλή ροή αίματος στην καρδιά, αρρυθμία, φλεγμονή ή καρδιακή προσβολή. Εν τω μεταξύ, οι ορμονικές θεραπείες μπορούν να οδηγήσουν σε καρδιακή προσβολή, θρόμβους αίματος και εγκεφαλικό επεισόδιο.

Το πρόβλημα της θεραπείας του καρκίνου είναι τόσο κοινό που έχει προκύψει μια νέα ειδικότητα στην ιατρική για να βοηθήσει τους ασθενείς να ασχοληθούν με τα αποτελέσματά της. Η καρδιο-ογκολογία συνδυάζει τις γνώσεις ογκολόγων και καρδιολόγων για να βοηθήσουν τους καρκινοπαθείς να προστατεύσουν την καρδιακή τους υγεία ενώ υποβάλλονται σε θεραπεία.

Όταν οι γιατροί συστήνουν χημειοθεραπεία ή ακτινοθεραπεία, οι ασθενείς πρέπει να προειδοποιούνται για όλους τους πιθανούς κινδύνους που μπορεί να προκύψουν, συμπεριλαμβανομένης της απειλής που μπορεί να θέσει για την υγεία της καρδιάς, ώστε να μπορούν να ζυγίζουν τα υπέρ και τα κατά και να λαμβάνουν τεκμηριωμένη απόφαση που τους δίνει τις καλύτερες πιθανότητες μια μακρά, υγιή ζωή.

Πηγές: Medical news todayHarvard Medical School

Κατηγορία Info
Δευτέρα, 21 Οκτωβρίου 2019 08:39

Πώς νίκησα την ινομυαλγία!

Όταν η χημική υπερφόρτωση και η νόσος του Λάιμ μετά από δάγκωμα τσιμπουριού πυροδότησαν την ινομυαλγία της Κάρεν Τσάρμαν, ένα νέο σύστημα που συνδυάζει ένζυμα, θεραπεία αλλεργίας και κινεζική ιατρική την βοήθησαν να ανακάμψει.

Το 1996, η Κάρεν Τσάρμαν και ο αρραβωνιαστικός της μετακόμισαν σε ένα διαμέρισμα στο Ίνγουντ, το βορειότερο τμήμα του Μανχάταν. Ήταν ένα παλιό κτίριο που είχε ανακαινιστεί πλήρως, με όλα τα ξύλινα δάπεδα να έχουν αντικατασταθεί από καινούρια. Η Κάρεν είχε αλλεργίες ως παιδί και στα 20 της, στη δεκαετία του 1980, ανακάλυψε ότι ήταν αλλεργική στη γλουτένη και στα γαλακτοκομικά προϊόντα. Ως επί το πλείστον, αν απέφευγε αυτά τα δύο, οι εκδηλώσεις εκζέματος που σηματοδοτούσαν την αλλεργική αντίδραση παρέμεναν αδρανείς. Όμως όταν το ζευγάρι μετακόμισε στο νέο διαμέρισμά τους, όλα αυτά άλλαξαν.

«Ήταν σαν οτιδήποτε να επιβαρύνει την υγεία μου», λέει η Κάρεν. «Είχα έκζεμα, δυσκολία στην αναπνοή, προβλήματα με το πεπτικό μου σύστημα. Αν έτρωγα ορισμένα πράγματα, το στομάχι μου φούσκωνε και είχα αέρια, ένιωθα μια θολούρα στο μυαλό μου και ήμουν κουρασμένη όλη την ώρα, αισθανόμουν πως το σύστημά μου είχε τελείως αποσυντονιστεί.»

Ως δημοσιογράφος περιβαλλοντικής έρευνας, η Κάρεν ήταν πολύ ενημερωμένη, χάρη στη δουλειά της. «Είχα συναντήσει κάποιους ανθρώπους σε μια συνδιάσκεψη για τα φυτοφάρμακα και τα οικιακά χημικά στην Ουάσιγκτον, δυο χρόνια πριν», αναφέρει, «και ήταν πολύ συνειδητοποιημένοι για τους κινδύνους. Ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα αυτό το ζήτημα. Έτσι όταν άρχισαν να μου συμβαίνουν αυτά σε μένα, είχα τουλάχιστον λίγη γνώση - αρκετή για να φοβηθώ πολύ.»

Συνειδητοποιώντας ότι πιθανώς ο οργανισμός της αντιδρούσε στις φορμαλδεΰδες στα πατώματα και στις οργανικές πτητικές ενώσεις στις μπογιές του νέου της διαμερίσματος, ήξερε ότι χρειαζόταν βοήθεια από επαγγελματία ειδικό.

Σκεφτόμενη ότι ένας συμβατικός γιατρός θα της έλεγε ίσως κάτι κοινότυπο, όπως: «Είναι όλα στο μυαλό σου να δεις έναν ψυχίατρο", βρήκε έναν περιβαλλοντικό γιατρό που έκανε διάφορα τεστ αλλεργίας. Προφανώς "αλλεργική σε όλα», ξεκίνησε μια σειρά ενέσεων κατά των αλλεργιών και μια πολύ αυστηρή διατροφή που όπως έλεγε ήταν απλώς άθλια, επειδή ολόκληρη η ζωή της περιστρεφόταν γύρω από αυτό που θα μπορούσε να φάει. Όμως βοήθησε.

Έφυγε επίσης από την πόλη και μετακόμισε στο Βερμόντ για το χειμώνα, το οποίο αρχικά αποδείχθηκε ευεργετικό. Όμως, όπως επισημαίνει, «Δεν είναι λύση να τρέχεις συνεχώς μακριά». Τελικά επέστρεψε στο Μανχάταν όπου επέστρεψαν και όλα τα συμπτώματά της.

Και επιπλέον, η Κάρεν έπασχε από χρόνιους πόνους από έναν παλαιό τραυματισμό στη μέση. Το 1997 ο φυσιοθεραπευτής της και ο ειδικός αποκατάστασης διέγνωσαν ινομυαλγία.

«Όσον αφορά την ινομυαλγία, δεν ήταν μεν μεγάλης σοβαρότητας όπως σε κάποιους ανθρώπους», λέει, «αλλά ήταν αρκετά σοβαρό.» Ένα πράγμα που ήταν πραγματικά εμπόδιο ήταν ότι δεν μπορούσα να ασκηθώ. Μου αρέσει η ποδηλασία όμως πέντε λεπτά στο ποδήλατό μου αρκούσαν για να αρχίσει το σύστημά μου να έχει σπασμούς. Και αυτό συνεχίστηκε για τουλάχιστον πέντε χρόνια.»

Μία από τις μεγάλες ειρωνείες της κατάστασης της Κάρεν ήταν ότι, αντίθετα με τους περισσότερους ανθρώπους στη Δύση που πάσχουν από χρόνιες φλεγμονώδεις παθήσεις όπως η ινομυαλγία, ήταν πάντα πολύ συνειδητή με το φαγητό που έτρωγε. Ακόμη και ως παιδί δεν ήταν άτομο που κατανάλωνε πρόχειρο φαγητό, αλλά έτρωγε καλά και κυρίως βιολογικά.

Αλλά όταν το ανοσοποιητικό της σύστημα άρχισε να αντιδρά, οτιδήποτε έτρωγε της προκαλούσε αλλεργία, συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων σόγιας, τα οποία είχαν γίνει βασικά στη διατροφή της από τότε που διαγνώστηκε ως ευαίσθητη στα γαλακτοκομικά προϊόντα.

Τώρα, ακόμη και η σόγια προκαλούσε εξαιρετικά δυσάρεστο φούσκωμα και επιδείνωνε τα συμπτώματά της. Μετά από πολλές εξετάσεις και τεστ, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι έπασχε από διαρρέον έντερο - μια κατάσταση όπου τα εντερικά τοιχώματα γίνονται πιο διαπερατά και σωματίδια και τοξίνες τροφών εισέρχονται στην κυκλοφορία του αίματος προκαλώντας ανοσοαπόκριση.

«Είναι πολύ τρομακτικό να μην ξέρεις τι θα πυροδοτήσει χημική ευαισθησία και πού», λέει η Κάρεν. «Είναι σαν να βρίσκεσαι συνεχώς στα όρια και φυσικά, όταν βρίσκεσαι σε αυτή την κατάσταση, η κορτιζόλη διέρχεται από το σύστημά σου, το οποίο δεν σε βοηθά. Είναι κάτι πολύ δύσκολο να ελεγχθεί.»

Το καλοκαίρι του 1997 έφυγε και πάλι από την πόλη της Νέας Υόρκης και μετακόμισε προσωρινά σε προάστιο. Εκεί ανακάλυψε τη δύναμη του βελονισμού. Κάνοντας βελονισμό έξι φορές την εβδομάδα και φυσιοθεραπεία τρεις φορές την εβδομάδα, παρέμενε "λειτουργική". Αλλά δεν ήθελε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της πηγαίνοντας στους γιατρούς και ήξερε ότι έπρεπε να υπάρχει ένας τρόπος για να θεραπεύσει το διαρρέον έντερό της και να καταπολεμήσει τις αλλεργίες της.

Ήταν τότε που ανακάλυψε μία επαγγελματία που χρησιμοποιούσε τις τεχνικές απομάκρυνσης αλλεργιών ΝΑΕΤ - Nambudripad's Allergy Elimination Techniques -ένα πρωτόκολλο θεραπείας, το οποίο αναπτύχθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από την Δρ Ντέβι Νάμπουρντριπτ, γιατρό της Ασιατικήςς Ιατρικής και επίσης εξουσιοδοτημένη βελονίστρια, χειροπράκτη με διδακτορικό στη χρήση ενός συνδυασμού χειροπρακτικής, βελονισμού, εφαρμοσμένης κινησιολογίας και διατροφής για τη θεραπεία διαφόρων χρόνιων παθήσεων.

«Αυτή η γυναίκα μου έκανε θεραπεία ΝΑΕΤ για τη σόγια, και ποτέ δεν εμφάνισα αλλεργική αντίδραση ξανά», λέει η Κάρεν.

Ωστόσο, τα πράγματα έγιναν περίπλοκα όταν η Κάρεν και ο σύζυγός της μετακόμισαν στα βουνά Κάτσκιλ της Νέας Υόρκης το 1999. Ένα τσίμπημα από τσιμπούρι της μετέδωσε τη νόσο του Lyme σε πολύ σοβαρή κατάσταση, η οποία αντιμετωπίστηκε από μια μακρά πορεία αντιβιοτικών.

Όμως τα αντιβιοτικά παρεμπόδισαν το πρωτόκολλο ΝΑΕΤ και η Κάρεν είχε επιδείνωση της υγείας της, ένα περίεργο γεγονός όπως αποδεικνύεται, γιατί την οδήγησε στη Δρ Ντέμπρα Σίνγκερ, χειροπράκτη και βελονίστρια στο Άλμπανι της Νέας Υόρκης, η οποία είναι επίσης επαγγελματίας του BioSET.

Ένα ολοκληρωμένο σύστημα

Το BioSET™ (Bioenergetic Sensitivity and Enzyme Therapy) είναι ένα παρακλάδι του NAET και συνδυάζει τον βελονισμό, στοιχεία της παραδοσιακής κινεζικής ιατρικής και το σύστημα μεσημβρινών του σώματος, μυϊκά τεστ ή / και ηλεκτρομαγνητική διαγνωστική τεχνολογία και λογισμικό για τη διάγνωση διατροφικών και περιβαλλοντικών αλλεργιών, χημικών ευαισθησιών, τοξικότητας και αδυναμίας των συστημάτων οργάνων, καθώς και ενζυμική θεραπεία.

Το πρωτόκολλο απευαισθητοποίησης BioSET για την αντιμετώπιση χρόνιων προβλημάτων υγείας, αναπτύχθηκε από την χειροπράκτη Έλεν Κάτλερ ως απάντηση στα δικά της προβλήματα και ευαισθησίες στο πεπτικό σύστημα.

Το σύστημα BioSET αποτελείται από τέσσερα βασικά στοιχεία: 1) τεστ, 2) αποτοξίνωση αίματος και οργάνων 3) χρήση πεπτικών και συστημικών ενζύμων πλήρους φάσματος για την βελτίωση της πέψης, τη σωστή απορρόφηση θρεπτικών ουσιών, τον καθαρισμό τοξινών και την αποκατάσταση και υποστήριξη του ανοσοποιητικού συστήματος και 4) τη χρήση μιας τεχνικής απευαισθητοποίησης σε σημεία βελονισμού κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης για την απομάκρυνση των ενεργειακών φραγμών στους μεσημβρινούς του σώματος που αντιστοιχούν σε διάφορα όργανα, για να βοηθηθεί η εκκαθάριση των περιβαλλοντικών αλλεργιών και των ευαισθησιών των τροφίμων.

Το σύστημα βασίζεται στην αρχή ότι το ανθρώπινο σώμα δεν είναι μόνο μια βιοχημική συλλογή οργάνων και αδένων, κυκλοφορικού και νευρικού συστήματος. Έχει επίσης ένα ενεργειακό στοιχείο που στηρίζει και συνδέει τα πάντα σε ένα ενεργειακό σύστημα που ονομάζεται μεσημβρινό σύστημα - ένα δίκτυο ενεργειακών καναλιών που χρησιμοποιούνται για την επικοινωνία και τη μετακίνηση ενέργειας σε όλο το σώμα που έχει χαρτογραφηθεί πριν από χιλιάδες χρόνια από την Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική.

Οι βελονιστές χρησιμοποιούν βελόνες τοποθετημένες σε συγκεκριμένα σημεία κατά μήκος αυτών των μεσημβρινών για να τονώσουν τη ροή ενέργειας σε συγκεκριμένα όργανα και αδένες. Κάποιοι θεραπευτές χρησιμοποιούν κατάλληλες πιέσεις για να τονώσουν αυτά τα σημεία χωρίς τη χρήση βελονών (πιεσοθεραπεία).

Στο μοντέλο της Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής, το ενεργειακό σύστημα βρίσκεται σε επαφή με κάθε μέρος, κάθε κύτταρο, στο σώμα. Ως σύστημα πληροφοριών, αισθάνεται πότε υπάρχουν ανισορροπίες, ελλείψεις και υπερβολές ενέργειας και βιοχημικά στα διάφορα όργανα και συστήματα και ανιχνεύει πότε υπάρχουν τοξίνες, ιοί, βακτήρια και άλλα παθογόνα.

Για να "διαβάσουν" αυτές τις πληροφορίες, οι επαγγελματίες του BioSET χρησιμοποιούν μυϊκά τεστ, επίσης γνωστά ως εφαρμοσμένη κινησιολογία ή συσκευές ηλεκτρονικής διαγνωστικής ανίχνευσης ή μετρήσεις στρες στους μεσημβρινούς για τον προσδιορισμό ευαισθησιών, αδυναμιών, ελλείψεων, αλλεργιογόνων τροφών διαφόρων τοξινών.

Η συσκευή που χρησιμοποιείται περισσότερο από τους επαγγελματίες του BioSET ονομάζεται EAV, και αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 από τον γερμανό ιατρό και μηχανικό, Δρ Ράινχαρτ Βολ, ο οποίος ανακάλυψε ότι η ηλεκτρική ροή είναι υψηλότερη και πιο αγώγιμη κατά μήκος των σημείων βελονισμού που χρησιμοποιούνται στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική και των μεσημβρινών, σε σχέση με οποιοδήποτε άλλο μέρος του σώματος.

Το EAV αναπτύχθηκε ώστε να λαμβάνει μετρήσεις σε αυτά τα σημεία, προσδιορίζοντας έτσι τη σχετική δύναμη και την υγεία, την αδυναμία και τη δυσλειτουργία των οργάνων και συστημάτων που συσχετίζονται με τα διάφορα σημεία βελονισμού.

Μελέτες δείχνουν ότι η EAV είναι ένα αποτελεσματικό εργαλείο για τη διάγνωση τροφικών αλλεργιών, συγκρίσιμο με τη χρήση διατροφικών τεστ1, και ότι η ηλεκτροδερμική δοκιμή γενικά μπορεί να είναι μια αξιόπιστη μέθοδος για τη διαφοροποίηση μεταξύ αλλεργικών και μη αλλεργικών ουσιών.2

Το πλεονέκτημα της μεθόδου αυτής είναι ότι παρέχει άμεση ανατροφοδότηση σε πραγματικό χρόνο σχετικά με την κατάσταση των διαφόρων οργάνων και συστημάτων του σώματος και την παρουσία παθογόνων χωρίς την ανάγκη εισαγωγής επιβλαβών ουσιών στο σώμα.

Μπορεί βραχυπρόθεσμα να χρησιμοποιηθεί και θεραπεία με ένζυμα και ομοιοπαθητικά για να βοηθήσει στην εκκαθάριση τοξινών, παθογόνων και αλλεργιογόνων.

Οι "εκκαθαρίσεις" ενεργειακών φραγμών στο μεσημβρινό σύστημα - και συνεπώς στα αντίστοιχα φυσιολογικά όργανα και συστήματα - επιτυγχάνονται με πιεσοθεραπεία σε κάποια σημεία βελονισμού, γνωστά ως σημεία Mu Shu, κατά μήκος του εμπρός και του πίσω μέρους της σπονδυλικής στήλης, ενώ ο πάσχοντας ολοκληρώνει σειρά αναπνευστικών σχημάτων.

Το ταξίδι στην ευεξία

Μέχρι σήμερα δεν έχουν υπάρξει κλινικές μελέτες που να υποστηρίζουν τη θεραπευτική αποτελεσματικότητα του BioSET, πόσο μάλλον τη χρήση του BioSET ως θεραπευτικού συστήματος για την ινομυαλγία. Υπάρχει όμως αρκετή έρευνα που ελέγχει την αποτελεσματικότητα του βελονισμού και της πιεσοθεραπείας για την ινομυαλγία και άλλες παθήσεις.

Οι θεραπείες βελονισμού έχουν αποδειχθεί ότι μειώνουν τον συνολικό πόνο και τη δυσκαμψία που συνοδεύουν την ινομυαλγία,3 και η πιεσοθεραπεία έχει αποδειχθεί αποτελεσματική ενάντια στα συμπτώματα της ινομυαλγίας γενικά.4 Ένα μεγάλο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων καταδεικνύει επίσης ότι ο βελονισμός μπορεί να είναι αποτελεσματικός για τον έλεγχο του χρόνιου πόνου.5

Σε μελέτες σε ζώα, ο βελονισμός ανέστειλε την παραγωγή προφλεγμονωδών κυτοκινών (ουσιών όπως η ιντερφερόνη, η ιντερλευκίνη και οι αυξητικοί παράγοντες που εκκρίνονται από τα κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος) που είναι υπεύθυνες για τη φλεγμονή, επιπλέον είχε αντικαταθλιπτικά αποτελέσματα.6

Η έλλειψη ενζύμου μπορεί επίσης να συνεισφέρει στην ινομυαλγία. Τα ίδια ένζυμα που είναι απαραίτητα για τη διάσπαση της τροφής που τρώμε παίζουν επίσης έναν κρίσιμο ρόλο στην κυκλοφορία του αίματος καταστρέφοντας τα βακτήρια και τους ιούς και αφομοιώνοντας την πρωτεΐνη πήξης ινική (το ινώδες), που εκτός της σύνδεσής της με καρδιακές παθήσεις και εγκεφαλικά επεισόδια, μπορεί να οδηγήσει σε χρόνια φλεγμονή σε όλο το σώμα.

Έτσι, η ενζυμική θεραπεία δεν βοηθά μόνο στην βελτίωση της πέψης και την θεραπεία του διαρρέοντος εντέρου, μπορεί επίσης να υποστηρίξει τις διαδικασίες άμυνας και επιδιόρθωσης σε όλο το σώμα.

Για παράδειγμα, η βρωμελαΐνη, ένα μείγμα πρωτεασών που υπάρχουν στον ανανά, είναι ένα συνηθισμένο συστατικό πολλών συμπληρωμάτων διατροφής με ένζυμα, και υπάρχει ένα μεγάλο σύνολο αποδεικτικών στοιχείων που αποδεικνύουν τις αντιφλεγμονώδεις, αντιμικροβιακές, ινωδολυτικές ιδιότητες και ανοσορυθμιστικές ιδιότητες σε ένα πλήθος ασθενειών από τη αρθρίτιδα έως τον καρκίνο.7

Τα ένζυμα θα μπορούσαν ακόμη να βοηθήσουν στην αντιοξειδωτική ανεπάρκεια που παρατηρείται στους ασθενείς με ινομυαλγία. Η γλουταθειόνη, που ονομάζεται «κύριο αντιοξειδωτικό» για τον κρίσιμο ρόλο της στην εξουδετέρωση των ελεύθερων ριζών και την εξάλειψη των τοξινών από το σώμα, βρίσκεται σε χαμηλότερα επίπεδα σε άτομα με ινομυαλγία, τα οποία επίσης φέρουν περισσότερους δείκτες οξειδωτικού στρες στο αίμα τους.8

Για να παραχθεί γλουταθειόνη, πρωταρχική ανάγκη του σώματος είναι η επαρκής παροχή πρωτεΐνης από τη διατροφή που διασπάται σωστά και εισέρχεται στην κυκλοφορία του αίματος,9 που μας οδηγεί πάλι στη σημασία που έχουν τα πεπτικά ένζυμα.

Με ή χωρίς κλινικές μελέτες, η Κάρεν υποστηρίζει ότι γι’ αυτήν, η BioSET δούλεψε. Η Δρ Σίνγκερ αντιμετώπισε γρήγορα την επιδείνωση μετά τη νόσο του Lyme. Όμως για την εξάλειψη όλων των συμπτωμάτων της ινομυαλγίας και των πολλαπλών ευαισθησιών της, χρειάστηκαν χρόνια. «Όπως αποδεικνύεται, για μένα, ο ιός του έρπητα ήταν ένα τεράστιο ζήτημα και η Ντεμπ χρειάστηκε να μου κάνει τουλάχιστον 50 θεραπείες για έρπητα σε διάφορους συνδυασμούς», λέει η Κάρεν.

«Αλλά ήταν ο έρπης σε συνδυασμό με τη γλουτένη - και η εξάλειψη τους - που άλλαξαν τα πάντα. Όταν έκανε εκείνη την ιδιαίτερη εκκαθάριση εκείνη την ημέρα, για κάποιο λόγο αποφάσισα να ανέβω στο ποδήλατό μου μετά τη συνεδρία, και ήμουν εντάξει. Οι τροφικές μου αλλεργίες επιλύθηκαν. Ήταν πραγματικά εκπληκτικό.»

Στην θεωρία του BioSET, όλα επηρεάζουν τα πάντα, καθώς αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο γύρω μας. Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα για το BioSET, λέει η Κάρεν, είναι το πόσο αποτελεσματικό είναι να εντοπίζει και στη συνέχεια να εκκαθαρίζει όλους τους περίπλοκους, εμπλεκόμενους παράγοντες που συνεισφέρουν σε οποιαδήποτε δεδομένη κατάσταση.

Στην περίπτωσή της, ένας από τους κύριους παράγοντες που συνέβαλαν στην ινομυαλγία της δεν ήταν μόνο η γλουτένη και όχι μόνο ο ιός του έρπητα. Ήταν η συνδυασμένη επίδραση των δύο αυτών πραγμάτων που πυροδοτούσαν το πρόβλημα.

Τίποτα στο σώμα δεν υπάρχει σε απομόνωση, γι’ αυτό το μεγαλύτερο μέρος του συστήματος θεραπείας BioSET είναι για τις σχέσεις και πώς οι εμπειρίες του πάσχοντα στον κόσμο επηρεάζουν την υγεία του.

Για παράδειγμα, ας πούμε ότι ένας πελάτης έρχεται να διορθώσει μια οξεία αλλεργική αντίδραση στα μήλα. Για τον επαγγελματία του BioSET, δεν αρκεί να ξεκαθαρίσουμε μια ενεργητική ευαισθησία στα μήλα ή να θεραπεύσουμε την κακή πέψη. Ο ασκούμενος πρέπει να ανακαλύψει όλα όσα πυροδοτούνται με τα μήλα.

Η Δρ Σίνγκερ εξηγεί. «Σκέψου ότι κάθεσαι στην κουζίνα, τρώγοντας μήλο και κοιτάς έξω από το παράθυρο το παιδί σου που παίζει στην μπροστινή αυλή και έπειτα έρχεται ένα αυτοκίνητο και χτυπά το παιδί σου. Τα πάντα, από το φαγητό που τρως εκείνη τη στιγμή, μέχρι την ώρα που δείχνει το ρολόι τοίχου, το κίτρινο χρώμα του χρώματος στους τοίχους - όλα αυτά μπορούν να γίνουν μέρος της συναισθηματικής αλλεργίας που σχετίζεται με την τροφική αλλεργία που δημιουργήθηκε. Οτιδήποτε σε αυτό το πλαίσιο, ό, τι αποτυπώνεται στον εγκέφαλό σου σε εκείνη την συναισθηματικά φορτισμένη, τραυματική στιγμή πρέπει να καθαριστεί. Και όμως το μόνο που γνωρίζεις όταν έρχεσαι είναι ότι είσαι αλλεργικός στα μήλα.»

Μετά από περισσότερο από 10 χρόνια, η Κάρεν τελικά έχει απαλλαγεί από την ινομυαλγία - το οποίο επιβεβαίωσε τώρα ο αρχικός ιατρός που έκανε τη διάγνωση. Δεν έχει πλέον ακραίες χημικές ευαισθησίες και δεν εμφανίζει πλέον εκδηλώσεις εκζέματος.

Ενζυμική θεραπεία

Πιστεύετε ότι έχετε κάποια αλλεργία; Μπορεί να μην είναι αλλεργία. Το πρόβλημα μπορεί να έγκειται στην πέψη (ή στην έλλειψή της). «Αυτό που έχω δει είναι ότι μερικοί άνθρωποι θα έρθουν λέγοντας ότι έχουν συμπτώματα αλλεργίας, ρινική καταρροή ή εξανθήματα ή κάτι που μπορεί να εμφανιστεί ως αλλεργία και σε μερικές περιπτώσεις μπορεί απλά να μη χωνεύουν σωστά τις τροφές τους», λέει η Δρ Μελίσα Κουν, ιατρός φυσιοπαθητικός.

«Έχουν μια φλεγμονώδη κατάσταση σε εξέλιξη και κάτι την ενεργοποιεί. Όταν παίρνουν συστημικά ένζυμα, αυτό τείνει να βοηθήσει τη μείωση της φλεγμονής». Το αποτέλεσμα; Η "αλλεργία" εξαφανίζεται.

Εντούτοις, η ενζυμική θεραπεία εξαρτάται από τα συγκεκριμένα ένζυμα που είναι απαραίτητα για τη διάσπαση των μεγαλύτερων μορίων σε μικρότερα, τα οποία θεωρούνται "πεπτικά ένζυμα" όταν λαμβάνονται με τροφή και "συστημικά" ή "μεταβολικά ένζυμα" όταν λαμβάνονται με άδειο στομάχι.

Τα πιο δημοφιλή μείγματα ενζύμων στοχεύουν στη βελτίωση της πέψης, η οποία είναι ουσιώδης για την σωστή αφομοίωση των θρεπτικών ουσιών από τις τροφές που τρώμε. Βοηθούν επίσης να αποτρέπονται τα αέρια, το φούσκωμα και η όξινη δυσπεψία. Εντούτοις, λαμβανόμενα με άδειο στομάχι, εισέρχονται στο κυκλοφορικό σύστημα και καταπολεμάνε τους παθογόνους οργανισμούς, τους ιούς, τις τοξίνες και τα αχώνευτα σωματίδια τροφών, μειώνοντας έτσι το τοξικό φορτίο του σώματος και μειώνοντας την ανοσολογική απόκριση που αποτελεί ένα μεγάλο μέρος φλεγμονωδών καταστάσεων όπως η ινομυαλγία.

Επειδή το ανθρώπινο σώμα παράγει ολοένα και λιγότερα ένζυμα καθώς μεγαλώνουμε, τόσο η Δρ Κουν όσο και η Δρ Σίνγκερ πιστεύουν ότι οι περισσότεροι άνθρωποι άνω των 50 ετών μπορούν να επωφεληθούν από τη λήψη ενζύμων τόσο για την πέψη όσο και για τη συνολική υγεία του οργανισμού τους.

Τυπικές φόρμουλες ενζύμων που χρησιμοποιούνται για φλεγμονώδεις καταστάσεις περιλαμβάνουν:

Παγκρεατίνη: 800 mg

Δραστικότητα αμυλάσης: 20.000 μονάδες

Δραστικότητα λιπάσης: 3.000 μονάδες

Δραστικότητα πρωτεάσης: 20.000 μονάδες

Βρωμελαΐνη: 5 GDU

Παπαΐνη: 2.000 TU

Τρυψίνη: 4.500 μονάδες USP.

 

Βιβλιογραφικές αναφορές

1 J Adv Med, 1999; 12: 49-68
2 J Altern Complement Med, 1997; 3: 241-8
3 Cochrane Database Syst Rev, 2013; (5): CD007070
4 Evid Based Complement Alternat Med, 2013; 2013: 362831
5 JAMA, 2014; 311: 955-6
6 Neurosci Lett, 2016; 618: 31-8
7 Biomed Rep, 2016; 5: 283-8
8 Rheumatol Int, 2009; 29: 629-33; Int J Rheum Dis, 2017; 20: 39-45
9 J Nutr, 2004; 134: 489-92

Κατηγορία Διάφορα

Τα αντιβιοτικά είναι χωρίς αμφιβολία ένα από τα πιο συχνά συνταγογραφούμενα φάρμακα σήμερα. Όμως η αλόγιστη χρήση τους ενέχει κινδύνους. Η κατάχρηση αντιβιοτικών έχει όχι μόνο άμεσες συνέπειες για την υγεία (διαταραχή της ευαίσθητης ισορροπίας της εντερικής μικροχλωρίδας) αλλά και πιο ευρείες ανησυχίες όπως η αύξηση των ανθεκτικών στα φάρμακα βακτηρίων.

Η ιστορία είναι γνωστή: Οι γονείς πηγαίνουν το άρρωστο παιδί τους στο γιατρό και περιμένουν να κάνει κάτι για να το θεραπεύσει. Όμως για τον παιδικό βήχα και τη ρινική καταρροή, τα αντιβιοτικά αποτελούν πάντα τη λύση; Νέα έρευνα απαντά με ένα τεράστιο «όχι». Ενώ η συνταγογράφηση φαρμάκων μπορεί να κάνει τους γονείς να αισθάνονται καλύτερα, δεν κάνει και πολλά για να θεραπεύσει το παιδί μακροπρόθεσμα.

 Η έρευνα δείχνει ότι τα αντιβιοτικά δεν είναι η καλύτερη επιλογή

Σε μια συστηματική μετα-ανάλυση δέκα μελετών, επιστήμονες στο Bandolier διαπίστωσαν ότι τα αντιβιοτικά που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία του βήχα κατά την παιδική ηλικία δεν προσφέρουν μεγαλύτερη ανακούφιση στα παιδιά από ό,τι τα εικονικά φάρμακα (placebo). Η ομάδα τόνισε: «Δεν υπήρξε καμία απόδειξη ότι έχει καμία αξία να δίνονται στα παιδιά αντιβιοτικά για μια απλή λοίμωξη του ανώτερου αναπνευστικού. Δεδομένων των ευρέων προβληματισμών για το ζήτημα που αφορά στην αντοχή στα αντιβιοτικά, πιθανώς αυτό δημιουργεί περισσότερο κακό παρά καλό. "

Όπως εξηγούν οι επιστήμονες στο Choosing Wisely, τα αντιβιοτικά μπορεί να βοηθήσουν τα παιδιά που έχουν προσβληθεί από βακτηριακές λοιμώξεις. Αλλά όταν πρόκειται για άλλους τύπους ασθενειών όπως οι ιοί, τα αντιβιοτικά δεν είναι αποτελεσματικά. Τα περισσότερα κρυολογήματα προκαλούνται από ιούς - συμπεριλαμβανομένων των κρυολογημάτων του αναπνευστικού όπως η βρογχίτιδα και ακόμη και οι λοιμώξεις του ιγμορείου.

Χάρη στη σύγχρονη ιατρική, πολλοί άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι η φαρμακευτική συνταγογράφηση είναι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα υγείας – είτε είναι αποδεδειγμένο ότι βοηθά είτε όχι. Ωστόσο κάποιες φορές, ο χρόνος και οι φυσικές θεραπείες για την ανακούφιση των συμπτωμάτων της ασθένειας είναι πραγματικά καλύτερη λύση από οποιαδήποτε φαρμακευτική συνταγογράφηση.

Οι κίνδυνοι των αντιβιοτικών

Τα αντιβιοτικά έχουν μια σημαντική θέση στην ιατρική αλλά έχουν γίνει τόσο πολύχρηστα στην κοινωνία μας, που οι άνθρωποι δεν τα θεωρούν καν «φάρμακα». Είναι συνηθισμένο να ακούσουμε κάποιον να λέει, «Ω, αυτό είναι απλώς αντιβίωση», έτσι δεν είναι; Όμως πρόκειται στην πραγματικότητα για ισχυρά φάρμακα που έχουν τόσο άμεσες όσο και μακροπρόθεσμες συνέπειες για την υγεία και, όταν χορηγούνται μαζικά όπως συμβαίνει σήμερα, έχουν καταστροφικές συνέπειες συνολικά για τη δημόσια υγεία.

Μετά τη λήψη των αντιβιοτικών, είναι συνηθισμένο να παρατηρήσετε διάφορες ανεπιθύμητες ενέργειες. Οι πιο συνηθισμένες περιλαμβάνουν πεπτικά προβλήματα όπως διαταραχές στομάχου, διάρροια και έμετο. Μερικοί άνθρωποι είναι επίσης αλλεργικοί στα αντιβιοτικά. Και οι αρνητικές συνέπειες μπορεί να επεκταθούν ακόμη περισσότερο – για παράδειγμα, η έρευνα έχει επισημάνει ότι η χρήση αντιβιοτικών στην παιδική ηλικία αποτελεί παράγοντα κινδύνου για παχυσαρκία.

Όμως οι κίνδυνοι από τα αντιβιοτικά δεν περιορίζονται στη δική μας υγεία: Η μαζική κατάχρηση αντιβιοτικών σε ανθρώπους και ζώα έχει συμβάλλει στην αύξηση του αριθμού των ανθεκτικών στα φάρμακα βακτηρίων - και αυτό θα οδηγήσει σε μεγάλα προβλήματα στο μέλλον. Όπως εξηγεί το Choosing Wisely:

Η υπερβολική χρήση αντιβιοτικών ενθαρρύνει την ανάπτυξη ισχυρότερων βακτηρίων που δεν ανταποκρίνονται πια σε αυτά. Αυτό σημαίνει ότι την επόμενη φορά που το παιδί σας θα χρειάζεται αντιβιοτικά για κάποια βακτηριακή λοίμωξη, αυτά δεν θα λειτουργήσουν καλά. Αυτό ονομάζεται «αντοχή στα αντιβιοτικά.» Τα ισχυρότερα βακτήρια μπορούν να εξαπλωθούν από το παιδί σας σε άλλα μέλη της οικογένειας και τους συμμαθητές του, προκαλώντας λοιμώξεις που είναι πιο δύσκολο να θεραπευτούν και επίσης απαιτούν πιο δαπανηρές θεραπείες.

Σήμερα, περίπου 700.000 άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο από λοιμώξεις που είναι ανθεκτικές στα αντιβιοτικά. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι, αν δεν αλλάξουν οι σημερινές συνήθειες συνταγογράφησης, από το 2050 ο αριθμός θα φτάσει μέχρι και τα 10 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο. Προκειμένου να καταπολεμηθεί η εξάπλωση της ανθεκτικότητας στα αντιβιοτικά, είναι καθοριστική η μείωση των συνταγογραφήσεων. Η επιλογή εναλλακτικών φαρμάκων και θεραπειών μπορεί να γίνει ζωτικής σημασίας για την υγειονομική περίθαλψη στο εγγύς μέλλον.

Πηγές: BandolierChoosingWisely

Κατηγορία Υγεία

Στις 14 Ιουλίου 2018 πραγματοποιήθηκε στη Βασιλική Ιατρική Εταιρεία του Λονδίνου, συνέδριο με τίτλο «Νέοι Ορίζοντες στην Επιστήμη του Νερού», με επίκεντρο την Ομοιοπαθητική. Στο συνέδριο συμμετείχαν πολλοί σημαντικοί ομιλητές, όπως οι βραβευμένοι με Νόμπελ καθηγητές Brian Josephson και Luc Montagnier, ο καθηγητής Gerald Pollack, ο καθηγητής Vladimir Voeikov, ο καθηγητής Alexander Konovalov και ο Δρ Robert Verkerk.

Το δυτικό ιατρικό μοντέλο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τα φαρμακευτικά σκευάσματα και τις χειρουργικές επεμβάσεις, και για τις οξείες παθήσεις το μοντέλο έχει αποδειχθεί πολύ αποτελεσματικό. Αυτό όμως δεν συμβαίνει και για τις χρόνιες παθήσεις, όταν τα φαρμακευτικά σκευάσματα και η χειρουργική επέμβαση είναι αναποτελεσματικά και για τις οποίες τα νοσοκομεία και οι κλινικές, πέρα από τη μείωση του πόνου, μπορούν να προσφέρουν ελάχιστη υποστήριξη σε έναν ασθενή. Καμία θεραπεία ή ιατρική τεχνική δεν ανταποκρίνεται σε όλες τις ανάγκες της υγείας και σήμερα έχουν αναπτυχθεί πολλές συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπευτικές μέθοδοι που προσφέρουν υποστήριξη σε χρόνιες παθήσεις, συμπεριλαμβανομένων του βελονισμού, της ηχητικής θεραπείας, του ρέικι, της υπνοθεραπείας, της ομοιοπαθητικής και πολλών άλλων. Ενώ οι συμπληρωματικές και εναλλακτικές θεραπείες προσφέρουν υποστήριξη σε πολλές πτυχές της υγείας, συμπεριλαμβανομένων των χρόνιων παθήσεων, η ομοιοπαθητική, ειδικότερα, έχει δεχτεί μεγάλη κριτική. Στο Ηνωμένο Βασίλειο η ομοιοπαθητική παραμένει ως εναλλακτική θεραπεία στα πλαίσια του Εθνικού Συστήματος Υγείας, ωστόσο οι επικριτές της συχνά επιτίθενται άσχημα στην ομοιοπαθητική, παρόλο που οι ασθενείς της ομοιοπαθητικής θεραπείας παγκοσμίως εξακολουθούν να αναφέρουν άριστα αποτελέσματα.

Ο κύριος λόγος που η συμβατική ιατρική δεν πιστεύει στην ομοιοπαθητική φαίνεται να στηρίζεται στην αντίληψη ότι εάν μια θεραπευτική ουσία αραιωθεί σε σημείο που δεν υπάρχουν μόρια της ουσίας, δεν μπορεί να υπάρξει θεραπευτική επίδραση. Ο καθηγητής Josephson* δήλωσε: “Η ιδέα ότι το νερό μπορεί να έχει μνήμη μπορεί εύκολα να απορριφθεί βάσει οποιουδήποτε από τα πολλά εύκολα κατανοητά άκυρα επιχειρήματα” και στη συνέχεια εξήγησε στο κοινό γιατί αυτά τα επιχειρήματα είναι άκυρα: “Πάρτε για παράδειγμα έναν ισχυρισμό που δηλώνεται ως δόγμα από γνωστό ερευνητή συμπληρωματικής ιατρικής, που θα σας πω χωρίς να τον ονομάσω, ο οποίος δήλωσε: “δεν υπάρχουν μόρια, δεν υπάρχει αποτέλεσμα”. Αν συνέβαινε αυτό, δεν θα υπήρχε η μαγνητική εγγραφή ή οι διαφορετικές κρυσταλλικές μορφές της ίδιας ουσίας. Η μνήμη του νερού δεν ταιριάζει με αυτό το επιχείρημα.

Για να υποστηρίξει την παρουσίασή του, ο καθηγητής Josephson συμπεριέλαβε ένα βίντεο που φαίνεται να δείχνει την ικανότητα του νερού να θυμάται μια συχνότητα ήχου που εισάγεται σε καθαρό νερό σε ένα CymaScope, ένα νέο είδος επιστημονικού οργάνου που καθιστά τον ήχο ορατό αποτυπώνοντας τις δονήσεις του στο καθαρό νερό, περίπου όπως τα δακτυλικά αποτυπώματα στο γυαλί. Στο πείραμα, μετά την απομάκρυνση της συχνότητας και στη συνέχεια την επανεισαγωγή της, ο χρόνος που χρειάστηκε για να επανεμφανιστεί η ηχητική εικόνα ήταν μικρότερος και κάθε φορά που επαναλαμβανόταν αυτή η διαδικασία ο χρόνος μειωνόταν αρχίζοντας από έξι δευτερόλεπτα και φτάνοντας στα τρία δευτερόλεπτα, υποδεικνύοντας ότι ίσως το νερό συγκρατούσε τη μνήμη της εισαγόμενης ηχητικής συχνότητας.

Παρουσίασε επίσης ένα βίντεο που δείχνει τον ήχο ενός καρκινικού κυττάρου που έγινε ορατός, μέρος ενός ερευνητικού έργου σε συνεργασία με τον καθηγητή Sungchul Ji του Πανεπιστημίου Rutgers, του Dr. Ryan Stables του Πανεπιστημίου του Birmingham και του εργαστηρίου CymaScope στο Ηνωμένο Βασίλειο. Η έρευνα αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε βελτιώσεις στις χειρουργικές επεμβάσεις, ιδιαίτερα στην χειρουργική επέμβαση στον εγκέφαλο, όπου η αφαίρεση όλων των κυττάρων ενός όγκου είναι μια πολύ δύσκολη διαδικασία.

Ο καθηγητής Josephson πρόσθεσε: “Το νερό παρουσιάζει αξιοσημείωτες δομικές και δυναμικές ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένου του «βιολογικού σήματος» που αποκαλύφθηκε από τις έρευνες των Beneviste και Montagnier και τις πολύπλοκες ακουστικά επαγόμενες δομές στο νερό που αποκάλυψε το CymaScope. Η οργανωμένη δυναμική συμπεριφορά είναι περισσότερο περιοχή της βιολογίας παρά της φυσικής και απαιτεί διαφορετικά εργαλεία έρευνας από ό, τι στη φυσική. Το CymaScope μπορεί να είναι ένα τέτοιο εργαλείο. Δεν είναι μόνο ένα νέο επιστημονικό όργανο, αλλά και μια νέα επιστήμη, και υποψιάζομαι ένα νέο πεδίο μαθηματικών”.

Το συνέδριο αμφισβήτησε το βασικό εννοιολογικό πλαίσιο της χημείας και της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης και οι ομιλητές προσέφεραν λύσεις που προκαλούν το υπάρχον status quo στο δυτικό ιατρικό μοντέλο.

* Ο Brian Josephson ήταν καθηγητής φυσικής στο εργαστήριο Cavendish από το 1974 μέχρι την αποχώρησή του το 2007. Σήμερα είναι επίκουρος καθηγητής φυσικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge, μέλος του Trinity College, του Cambridge, και συνεργάτης της Βασιλικής Εταιρείας.

Κατηγορία Ομοιοπαθητική