Εξάρτηση από σύντροφο. Μπορεί να καταπολεμηθεί;

Κατηγορία Ομοιοπαθητική
Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015 00:00 Διαβάστηκε 5366 φορές
Issue 68

“Έχω μια σχέση εδώ και μερικούς μήνες. Τον αγαπώ τόσο πολύ που μου φαίνονται βασανιστικές οι ώρες που είμαι μακριά του. Νιώθω ότι δεν έχει νόημα να κάνω κάτι μόνη μου. Κλαίω, ζηλεύω, του τηλεφωνώ. Έχουμε τσακωμούς για αυτό τον λόγο. Μου είπε ότι πνίγεται και δεν με αντέχει. Φοβάμαι ότι θα χωρίσουμε και δεν θα αντέξω καθόλου να είμαι μόνη μου.”

 

Κωνσταντίνος Πίσιος ειδικός παθολόγος- ομοιοπαθητικός, www.drpisios.com

 

Αυτό που παρατηρούμε διαβάζοντας αυτές τις προτάσεις δεν είναι μόνο έκφραση αγάπης αλλά μια έντονη συναισθηματική εξάρτηση από το σύντροφο.

Το να θέλεις να έχεις σχέση είναι φυσιολογικό. Όλοι χρειαζόμαστε σχέσεις αγάπης και συντροφικότητας για να έχουμε μια αίσθηση προσωπικής ικανοποίησης και πληρότητας. Κάποιοι άνθρωποι όμως, όπως η κοπέλα παραπάνω, εξαρτώνται υπερβολικά από τους άλλους. Έτσι προσκολλώνται και στηρίζουν τη ζωή και την ευτυχία τους στον σύντροφο. Κάνουν τα πάντα για να τον ευχαριστήσουν, βάζοντας οτιδήποτε άλλο σε δεύτερη μοίρα. Υποφέρουν όμως πολύ γιατί κατά βάθος καταπιέζονται προσπαθώντας να κρατήσουν τη σχέση με οποιοδήποτε κόστος.

Και όλα αυτά εξαιτίας ενός έντονου φόβου. Φόβου απόρριψης, εγκατάλειψης και μοναξιάς.

Οι ρίζες της εξάρτησής τους πάνε πολύ βαθιά. Στην παιδική ηλικία λένε οι ψυχολόγοι. Επειδή δεν καλύφθηκαν οι βασικές ανάγκες για αγάπη, φροντίδα και ασφάλεια. Αυτό άφησε στο παιδί μια αίσθηση εσωτερικού κενού και ενδεχομένως έναν χρόνιο φόβο εγκατάλειψης και μοναξιάς. Για αυτό το λόγο μπαίνει σε μια μόνιμη αναζήτηση ασφάλειας, αγάπης και φροντίδας από τους άλλους.

Αλλά υπάρχουν πολλά μωρά που δείχνουν να έχουν εξάρτηση από γονείς παρότι παίρνουν αγάπη, πολύ περισσότερη από το αδελφάκι τους. Παρόλα αυτά βιώνουν την συναισθηματική εξάρτηση προσκαλώντας στη μητέρα και ζηλεύοντας το αδερφάκι τους. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι δεν είναι τόσο οι εξωτερικοί παράγοντες που παίζουν τη μείζονα σημασία αλλά η ιδιοσυγκρασία του κάθε παιδιού, τα γονίδια δηλαδή. Οι γονείς, οι σύντροφοι είναι απλώς εκλυτικοί παράγοντες σε έναν άνθρωπο που ήδη έχει πρόβλημα, έχοντας έμφυτη την τάση για εξάρτηση.

Τα άτομα με τάση για εξάρτηση έχουν ανάγκη για διαβεβαίωση. Αυτό οδηγεί σε μια χρόνια αίσθηση ευαλωτότητας και ανασφάλειας. Συμβαίνει κυρίως στις γυναίκες. Υποτακτικότατα, αβουλία, έλλειψη διεκδικητικότητας, αποφυγή συγκρούσεων, κατάθλιψη είναι μερικές από τις παρενέργειες της εξάρτησης.

Έτσι η γυναίκα εστιάζει στις ανάγκες του συντρόφου της και σχεδόν καθόλου στις δικές της. Απομονώνεται αρκετές φορές από το κοινωνικό της περιβάλλον, παραμελεί τις φιλίες της και αφιερώνει τον περισσότερο χρόνο της και την προσοχή της στον σύντροφο της. Βιώνει αντιφατικά συναισθήματα ασφάλειας και ευφορίας από τη μία, θλίψης και απελπισίας από την άλλη που σε αρκετές περιπτώσεις φτάνουν στην κατάχρηση φαγητού, αλκοόλ καθώς και σε ψυχοσωματικές παθήσεις. Σε περίπτωση που σηκώσει ανάστημα και γίνει σύγκρουση, νιώθει υπερβολικά ένοχη μετά.

Από όλα αυτά μπορούμε να δούμε ότι υπάρχει μια έλλειψη εμπιστοσύνης στον εαυτό της και χαμηλή αυτοπεποίθηση. Υπάρχουν περιπτώσεις που σε άλλους τομείς όπως η δουλειά, το πανεπιστήμιο, η αυτοπεποίθηση είναι πολύ καλή σε αντίθεση με την σχέση. Πράγμα που δείχνει αντιφατικό. Αλλά ο καθένας μπορεί να έχει έναν τομέα όπου μπορεί να έχει αυτοπεποίθηση, και άλλον που να μην έχει.

Σε τι διαφέρει η εξαρτημένη από μια υγιής σχέση;

Ενώ η σχέση εξάρτησης στην αρχή αυξάνει την αυτοπεποίθηση αλλά σταδιακά την μειώνει, μια σχέση αγάπης ενισχύει την αυτοεκτίμησή και δίνει μεγαλύτερο νόημα στη ζωή. Σε μια υγιή σχέση, οι σύντροφοι γνωρίζουν ότι ο καθένας έχει τη δική του ζωή να ζήσει – είτε μαζί είτε χωρίς τον άλλον. Διατηρείται η αίσθηση της προσωπικής ταυτότητας και ισχύος και κανένας δεν αναζητεί σκοπό και νόημα αποκλειστικά από τον σύντροφο.

Όπως μου είπε μία άλλη ασθενής:

“Πιστεύω ότι δεν μπορώ να ζήσω αν δεν έχω κάποιον που με λατρεύει. Το να έχω σχέση είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή μου και κάνω τα πάντα για να βρω έναν σύντροφο και να επιβιώσω. Το ξέρω ότι είναι εξάρτηση άλλα δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.”

Και αυτό γίνεται συνέχεια. Από σχέση σε σχέση. Φοβάται τόσο πολύ το ενδεχόμενο της μοναξιάς που συχνά προσκολλάται σε προβληματικές ή ακόμη και επικίνδυνες σχέσεις αντί να αντιμετωπίζει τον πόνο και τους φόβους της. Οι πιο συνηθισμένοι φόβοι που ενισχύουν την εξάρτηση και την οδηγούν στο να είναι προσκολλημένη είναι ο φόβος της μοναξιάς, ο χαμένος χρόνος, η ανασφάλεια ότι δεν θα βρει άλλο σύντροφο, η αίσθηση του εγκαταλελειμμένου στη ζωή ατόμου.

Πώς ξεπερνάμε την τάση να εξαρτόμαστε από τους άλλους;

Η ψυχοθεραπεία μπορεί να σας βοηθήσει στο να αναγνωρίσετε τις ρίζες της εξάρτησής σας και να σας ωθήσει σε έναν πιο αυτόνομο και ψυχική υγιή τρόπο ζωής. Αλλά αυτό χρειάζεται πολύ χρόνο, προσπάθεια και κόπο.

Υπάρχει μια πιο γρήγορη και ασφαλής λύση: Η Ομοιοπαθητική.

Με την Ομοιοπαθητική οι αλλαγή των “κακών” σκέψεων μπορεί να γίνει γρήγορα χωρίς εσείς να κάνετε κάτι. Απλώς χρειάζεται να είστε ειλικρινείς όταν σας παίρνουν το ιστορικό.

Αρκετά γρήγορα μετά την σωστή θεραπεία οι σκέψεις ανασφάλειας, απόρριψης και γενικά η εξάρτηση μειώνονται. Μετά από λίγους μήνες υπάρχει τόση βελτίωση στους περισσότερους ασθενείς που πλέον δεν χρειάζεται αγωγή. Η εξάρτηση εξαφανίζεται και ο ασθενής συνεχίζει όπως οι περισσότεροι τη ζωή του. Χωρίς ιδιαίτερο φόβο εγκατάλειψης η ανασφάλειας ότι δεν θα βρει σύντροφο.

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα δεν είναι εθιστικά, δεν έχουν παρενέργειες και είναι εντελώς φυσικά. Μόλις τελειώσει η θεραπεία δεν χρειάζεται να λάβετε άλλα φάρμακα για συντήρηση της κατάστασης.