Αντιμετωπίστε την χολολιθίαση με ομοιοπαθητική

Κατηγορία Ομοιοπαθητική
Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018 08:11 Διαβάστηκε 1316 φορές
Τεύχος 85 Παναγιώτης Ρούγας

Η χοληδόχος κύστη βρίσκεται κάτω από το ήπαρ στο δεξί υποχόνδριο και έχει μέγεθος περίπου 10-12 εκ. Σύμφωνα με τη φυσιολογία, η λειτουργία της συνίσταται στην συγκέντρωση και αποθήκευση της χολής που εκκρίνεται από το ήπαρ, που χρησιμεύει στην πέψη λιπαρών ουσιών και στην απορρόφηση βιταμινών και ιχνοστοιχείων.

Χολολιθίαση

Η χολολιθίαση είναι στερεοποιήσεις που εντοπίζονται κυρίως στην χοληδόχο κύστη. Συνήθως αποτελούνται από ένα πυρήνα γύρω από τον οποίο εναποτίθεται στρώμα ασβεστίου και κατόπιν από ένα περίβλημα από χοληστερόλη και χολοχρωστικές. Στο τελικό τους στάδιο έχουν οβάλ ή στρογγυλοποιημένη μορφή. Σε αυξημένη περιεκτικότητα παρουσιάζουν γωνιακές απολήξεις με περισσότερες ή λιγότερες καμπύλες επιφάνειες, που δημιουργούνται εξαιτίας της τριβής και της πίεσης που ασκείται μεταξύ τους. Το χρώμα τους ποικίλει από άσπρο και άλλες φορές κίτρινο, σκούρο καφέ, γκρι ή μαύρο. Οι λίθοι, στην τελική τους κατάσταση, είναι εύθρυπτοι και μπορεί να συνθλίβονται εύκολα.

Οι σχηματισμένοι λίθοι μπορεί να αποβάλλονται από τον οργανισμό, χωρίς αυτό να γίνεται αισθητό από το άτομο και χωρίς καμιά ενόχληση. Σε κάποιες περιπτώσεις η αποβολή των λίθων στα έντερα μπορεί να συνοδεύεται από κάποιο σχετικά σύντομο σπασμωδικό πόνο. Άλλες φορές η ύπαρξη των χολόλιθων μπορεί να είναι αρκετά σημαντική, από τον πόνο και τις βλάβες που μπορεί να επιφέρουν.

Αίτια πάθησης

Η αιτία και το έναυσμα για την εκδήλωση της πάθησης διαφέρει σε κάθε ασθενή και εξαρτάται από την κληρονομικότητα, την ψυχοσωματική σύσταση και την ιδιοσυγκρασία του πάσχοντος. Πολλές φορές ο ανθυγιεινός τρόπος ζωής, η κακή διατροφή αλλά και η έλλειψη σωματικής άσκησης, συμβάλλουν στον μη φυσιολογικό σχηματισμό της χολής, με αποτέλεσμα τη δυσκολία μεταφοράς της στο πεπτικό σύστημα. Οι υπερβολές και το στρες έχουν το αντίτιμό τους, που τις περισσότερες φορές πληρώνει το πεπτικό σύστημα.

Στατιστικά, η πάθηση εμφανίζεται συνήθως μετά το 30ο έτος της ηλικίας, κατά μεγαλύτερο ποσοστό στον γυναικείο πληθυσμό και συχνότερα σε ορισμένες πληθυσμιακές ομάδες.

Ομοιοπαθητική προσέγγιση και εξατομίκευση

Η ομοιοπαθητική δεν παραμένει στη διάγνωση της πάθησης, αλλά εξετάζει το σύνολο των συμπτωμάτων και κυρίως των ιδιαίτερων αισθημάτων και λειτουργιών σε τοπικό επίπεδο αλλά και εκείνων των χαρακτηριστικών που επηρεάζουν ολόκληρο τον ασθενή στο σύνολό του. Με αυτόν τον τρόπο προκύπτει μια εικόνα που είναι μοναδική για κάθε ασθενή. Εξατομικεύοντας την κάθε περίπτωση, ο ομοιοπαθητικός είναι σε θέση να επιλέξει ένα συγκεκριμένο φάρμακο από τα δεκάδες της ομοιοπαθητικής φαρμακολογίας.

Κατά την διερεύνηση, κάποια από τα συμπτώματα που πιθανόν να εξετάζονται, για την χορήγηση του κατάλληλου θεραπευτικού μέσου, μπορεί να είναι τα ακόλουθα:

  • Ο ειδικός χαρακτήρας και η ένταση του πόνου, αν είναι οξύς, διαπεραστικός, πώς αντιδρά ο ασθενής στον πόνο, αν διπλώνεται για να ανακουφιστεί, κλπ.
  • Ευαισθησία στην περιοχή με το παραμικρό άγγιγμα.
  • Μετεωρισμός.
  • Έμετος και πώς είναι αυτός, αν αποβάλλονται χολή, οξέα.
  • Δυσκοιλιότητα ή διάρροια.
  • Πότε υπάρχει βελτίωση ή επιδείνωση, με τη ζέστη ή το κρύο.
  • Συνοδευτικά συμπτώματα της διαταραχής, αν υπάρχει πονοκέφαλος ή πόνος σε οποιαδήποτε άλλη περιοχή.
  • Η ενέργεια του ασθενή, αν υπάρχει αδυναμία.
  • Η ψυχολογική κατάσταση και πως έχει αλλάξει στην παρούσα κατάσταση.

Θεραπευτική διαδικασία

Η διαδικασία απομάκρυνσης των λίθων, μετά την λήψη του κατάλληλου θεραπευτικού μέσου, εξαρτάται από τον ασθενή και σε κάθε περίπτωση ο οργανισμός είναι αυτός που επιλέγει τον τρόπο.

Η διαδικασία πιθανόν να μην γίνεται αντιληπτή και η ομαλοποίηση της κατάστασης να υποδηλώνεται από την απουσία συμπτωμάτων ή από τις σχετικές εργαστηριακές εξετάσεις.

Άλλες φορές, οι σχηματισμένοι λίθοι και η «λάσπη» αποβάλλονται σταδιακά από τους στενούς χοληδόχους αγωγούς προς τα έντερα, για την τελική αποβολή τους κατά την αφόδευση. Τότε πιθανόν να εμφανιστεί κάποιος επώδυνος κολικός ή και σημάδια ίκτερου, που προκαλούνται εξαιτίας της συμπίεσης των αγωγών από το πέρασμα των σχηματισμών. Όμως, όλα αυτά τα συμπτώματα θα αρχίσουν σταδιακά να εξασθενούν, μέχρι να εξαλειφθούν τελείως. Κατά την διερεύνηση αυτής της προσωρινής κατάστασης, ο θεραπευτής θα αποφασίσει αν θα χρειαστεί ο ασθενής κάποια επιπλέον χορήγηση κάποιου ομοιοπαθητικού μέσου ή θα πρέπει να αφήσει την διαδικασία καθαρισμού που έχει αναλάβει ο οργανισμός.

Τι επιτυγχάνεται με την Ομοιοπαθητική

Αυτό που επιτυγχάνεται με την ομοιοπαθητική είναι η αποφυγή χειρουργικής επέμβασης για την αφαίρεση των χολόλιθων ή χολοκυστοεκτομή, αφαίρεση δηλαδή της χοληδόχου κύστης.

Με τις επεμβατικές πρακτικές δεν αντιμετωπίζεται η αιτία της πάθησης, με αποτέλεσμα οι χολόλιθοι να επανεμφανίζονται. Άλλωστε για την αποφυγή συχνής υποτροπής, ο χειρούργος προτιμά την αφαίρεση της χοληδόχου κύστης. Αλλά σε αυτή την περίπτωση η κατάσταση μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερη, καθώς οι χολόλιθοι μπορεί να σχηματιστούν πλέον στους χοληφόρους αγωγούς δημιουργώντας δυσκολότερες και πιο οδυνηρές καταστάσεις.

Συμπερασματικά

Η ομοιοπαθητική μπορεί να βελτιώσει την κατάσταση, αποτρέποντας την επιβάρυνση του οργανισμού από την λήψη χημικών φαρμάκων στην προσπάθεια για επαναφορά και συντήρηση της κατάστασης της υγείας μετά την επέμβαση. Ωστόσο, σκοπός της ομοιοπαθητικής είναι η αποφυγή της χειρουργικής επέμβασης.

Με την ομοιοπαθητική αντιμετώπιση της πάθησης, υποστηρίζεται ο ομοιοστατικός μηχανισμός στην αποβολή των σχηματισμένων λίθων ή επανεκκινείται ο μηχανισμός σε περίπτωση αδράνειας ώστε να μην παραμένουν λίθοι και αποφράσσεται ο κυστικός πόρος.

Αποκαθιστώντας την ισορροπία στον οργανισμό, αποτρέπεται πιθανή επανεκδήλωση του σχηματισμού λίθου στην χοληδόχο κύστη και των επιβλαβών συνεπειών που αυτές οι εκδηλώσεις μπορεί να επιφέρουν.

Αυτό πραγματοποιείται με τον ταχύτερο και πιο ανώδυνο και αποτελεσματικό τρόπο, επαναφέροντας την κατάσταση της υγείας του πάσχοντος σε φυσιολογικά επίπεδα.

Παναγιώτης Ρούγας, Ομοιοπαθητικός – Μέλος του Συλλόγου Ομοιοπαθητικών Ελλάδος