Η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική αποτελεί ένα από τα αρχαιότερα και περισσότερο διαδεδομένα θεραπευτικά συστήματα στον κόσμο. Για εκατομμύρια ανθρώπους δεν είναι μια «εναλλακτική» επιλογή, αλλά μέρος της πολιτισμικής και θεραπευτικής τους παράδοσης. Η ενσωμάτωσή της, όμως, σε ένα σύγχρονο σύστημα υγείας δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στην ιστορική της διαδρομή. Χρειάζεται να στηρίζεται σε επιστημονική τεκμηρίωση, έλεγχο ποιότητας, ασφάλεια και ουσιαστική συνεργασία ανάμεσα στους επαγγελματίες υγείας.

Η εικόνα ενός παραδοσιακού θεραπευτή που εξετάζει τον σφυγμό του ασθενούς απέχει φαινομενικά πολύ από το περιβάλλον ενός σύγχρονου νοσοκομείου. Στη μία πλευρά βρίσκονται έννοιες όπως το qi, οι μεσημβρινοί, η ισορροπία του yin και του yang και τα θεραπευτικά μείγματα βοτάνων. Στην άλλη, εργαστηριακές εξετάσεις, απεικονιστικές μέθοδοι, φαρμακολογικές ουσίες και πρωτόκολλα βασισμένα σε κλινικές δοκιμές. Οι δύο κόσμοι, ωστόσο, δεν είναι τόσο απομονωμένοι όσο φαίνονται. Ο βελονισμός εφαρμόζεται πλέον σε ιατρεία αντιμετώπισης πόνου, το tai chi και το qigong έχουν ενταχθεί σε προγράμματα άσκησης και αποκατάστασης, ενώ φυτικές ουσίες που χρησιμοποιήθηκαν στην κινεζική παράδοση συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο φαρμακολογικής έρευνας. Το πραγματικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι εάν πρέπει να αποδεχθούμε ή να απορρίψουμε συνολικά την Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική. Είναι ποιες από τις πρακτικές της μπορούν να προσφέρουν ασφαλές και αποδεδειγμένο όφελος, για ποιες καταστάσεις και κάτω από ποιες προϋποθέσεις.

Ένα θεραπευτικό σύστημα, όχι μία θεραπεία: Η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική δεν είναι μία ενιαία τεχνική. Περιλαμβάνει διαφορετικές πρακτικές:

• βελονισμό,
• βοτανοθεραπεία,
• θεραπευτική μάλαξη tui na,
• διατροφικές παρεμβάσεις,
• βεντούζες,
• μόξα ή μοξοθεραπεία,
• tai chi και qigong,
• συστήματα διάγνωσης που βασίζονται στην παρατήρηση, στη λήψη του σφυγμού και στην εξέταση της γλώσσας.

Αυτή η πολυμορφία δημιουργεί μια πρώτη επιστημονική δυσκολία. Δεν είναι δυνατόν να αξιολογηθεί ολόκληρη η κινεζική ιατρική με ένα ενιαίο «ναι» ή «όχι». Κάθε μέθοδος, κάθε σκεύασμα και κάθε θεραπευτικός ισχυρισμός χρειάζεται χωριστή εξέταση.
Το γεγονός ότι μια τεχνική ανήκει σε ένα αρχαίο σύστημα δεν αποδεικνύει από μόνο του ότι είναι αποτελεσματική. Από την άλλη πλευρά, η ιστορική της προέλευση δεν αποτελεί λόγο απόρριψης. Η κατάλληλη ερώτηση είναι η ίδια που πρέπει να τίθεται για κάθε ιατρική παρέμβαση: τι δείχνουν τα καλύτερα διαθέσιμα δεδομένα για τα οφέλη και τους κινδύνους της;

Η διαφορετική γλώσσα της ασθένειας: Η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική δεν περιγράφει το ανθρώπινο σώμα με τον τρόπο της σύγχρονης ανατομίας και φυσιολογίας. Ερμηνεύει την υγεία ως δυναμική ισορροπία και την ασθένεια ως διαταραχή των σχέσεων ανάμεσα στις λειτουργικές δυνάμεις του οργανισμού. Έννοιες όπως το qi ή οι μεσημβρινοί δεν έχουν επιβεβαιωθεί ως ανατομικές δομές ή μετρήσιμες φυσιολογικές οντότητες με τα κριτήρια της βιοϊατρικής επιστήμης. Για τον παραδοσιακό θεραπευτή, όμως, αποτελούν μέρος ενός συνεκτικού συστήματος παρατήρησης και θεραπευτικής σκέψης.
Αυτή η διαφορά γεννά συχνά έναν άγονο ανταγωνισμό. Η μία πλευρά μπορεί να θεωρεί ότι η επιστήμη αδυνατεί να συλλάβει την πολυπλοκότητα της παραδοσιακής γνώσης. Η άλλη μπορεί να απορρίπτει ολόκληρο το σύστημα επειδή η θεωρητική του γλώσσα δεν αντιστοιχεί στη σύγχρονη βιολογία. Μια περισσότερο παραγωγική προσέγγιση χρειάζεται να διαχωρίζει δύο ζητήματα: την πολιτισμική και ιστορική αξία ενός θεραπευτικού συστήματος από την κλινική αποτελεσματικότητα των επιμέρους παρεμβάσεών του. Μια παραδοσιακή έννοια μπορεί να έχει ερμηνευτική αξία μέσα στον πολιτισμό που τη δημιούργησε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποτελεί επιστημονικά αποδεδειγμένο βιολογικό μηχανισμό.

Τι γνωρίζουμε για τον βελονισμό: Ο βελονισμός αποτελεί την περισσότερο μελετημένη πρακτική της Παραδοσιακής Κινεζικής Ιατρικής. Έχει εξεταστεί για τον χρόνιο πόνο στη μέση και στον αυχένα, την οστεοαρθρίτιδα, τις κεφαλαλγίες, την ημικρανία, τη ναυτία και αρκετές ακόμη καταστάσεις. Τα αποτελέσματα δεν είναι ομοιόμορφα. Σε ορισμένα πεδία, ιδιαίτερα σε μορφές χρόνιου πόνου, οι έρευνες υποδεικνύουν ένα μικρό έως μέτριο όφελος. Το αμερικανικό National Center for Complementary and Integrative Health αναφέρει ότι ο βελονισμός μπορεί να βοηθήσει σε ορισμένες χρόνιες επώδυνες καταστάσεις, όπως η οσφυαλγία, ο αυχενικός πόνος και ο πόνος από οστεοαρθρίτιδα, καθώς και στη μείωση της συχνότητας ορισμένων τύπων κεφαλαλγίας.
Ανασκοπήσεις μελετών δείχνουν πόσο προσεκτικά πρέπει να ερμηνεύονται αυτά τα δεδομένα. Για τη χρόνια μη ειδική οσφυαλγία, ο βελονισμός φαίνεται να προσφέρει καλύτερα αποτελέσματα από τη μη θεραπεία, αλλά οι διαφορές απέναντι στον εικονικό βελονισμό είναι συνήθως μικρότερες και η βεβαιότητα των στοιχείων δεν είναι πάντοτε υψηλή. Η σύγκριση με τον «εικονικό» βελονισμό είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Ακόμη και η επιφανειακή διέγερση του δέρματος ή η τοποθέτηση βελονών σε μη παραδοσιακά σημεία μπορεί να προκαλεί φυσιολογικές αποκρίσεις. Επομένως, το placebo δεν είναι τόσο αδρανές όσο ένα δισκίο χωρίς δραστική ουσία.
Επιπλέον, το θεραπευτικο σύνολο (ο χρόνος, η αφή, η προσδοκία, η προσοχή του θεραπευτή και η αίσθηση φροντίδας), μπορεί να επηρεάζει την εμπειρία του πόνου. Αυτό δεν σημαίνει ότι το όφελος είναι «φανταστικό». Σημαίνει ότι η δράση μιας σύνθετης παρέμβασης μπορεί να προκύπτει από πολλαπλούς ειδικούς και μη ειδικούς παράγοντες. Όταν πραγματοποιείται από κατάλληλα εκπαιδευμένο επαγγελματία, με αποστειρωμένες βελόνες μιας χρήσης, ο βελονισμός θεωρείται γενικά ασφαλής.

Τα βότανα δεν είναι αδρανή: Η κινεζική βοτανοθεραπεία είναι πολύ δυσκολότερο να αξιολογηθεί. Τα παραδοσιακά σκευάσματα συχνά περιλαμβάνουν πολλά φυτικά συστατικά, των οποίων η σύνθεση προσαρμόζεται στον συγκεκριμένο ασθενή. Αυτό δυσχεραίνει την τυποποίηση, την επανάληψη μιας μελέτης και τον ακριβή προσδιορισμό της δραστικής ουσίας. Η πολυπλοκότητα δεν σημαίνει ότι τα σκευάσματα στερούνται φαρμακολογικής δράσης. Αντίθετα, ακριβώς επειδή μπορεί να είναι βιολογικά δραστικά, χρειάζονται τον ίδιο σοβαρό έλεγχο με κάθε φάρμακο. Οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν:

• λανθασμένη αναγνώριση ή αντικατάσταση ενός φυτού,
• μεταβολή της συγκέντρωσης των συστατικών από παρτίδα σε παρτίδα,
• επιμόλυνση με βαρέα μέταλλα, φυτοφάρμακα ή μικροοργανισμούς,
• προσθήκη μη δηλωμένων φαρμακευτικών ουσιών,
• ηπατική ή νεφρική τοξικότητα,
• αλληλεπιδράσεις με αντιπηκτικά, αντιυπερτασικά, ανοσοκατασταλτικά και άλλα φάρμακα.

Σύμφωνα με το NCCIH, ορισμένα προϊόντα κινεζικής βοτανοθεραπείας έχουν βρεθεί επιμολυσμένα με τοξικές ενώσεις, βαρέα μέταλλα, φυτοφάρμακα ή μικροοργανισμούς, ενώ έχουν αναφερθεί και σοβαρά περιστατικά από τη λανθασμένη χρήση φυτικών ειδών. Τα αποτελέσματα των μελετών για την αποτελεσματικότητα των βοτανικών σκευασμάτων παραμένουν ανάμεικτα. Η φράση «είναι φυσικό» δεν αποτελεί εγγύηση ασφάλειας. Πολλές από τις ισχυρότερες φαρμακολογικές ουσίες προέρχονται από τη φύση. Η ασφάλεια εξαρτάται από το είδος, τη δόση, την επεξεργασία, την καθαρότητα, τη διάρκεια χρήσης και τα υπόλοιπα φάρμακα που λαμβάνει ο ασθενής.

Η παράδοση ως αφετηρία επιστημονικής ανακάλυψης: Η παραδοσιακή γνώση μπορεί να λειτουργήσει ως πολύτιμη αφετηρία για την αναζήτηση νέων φαρμακευτικών ουσιών. Το πιο γνωστό παράδειγμα είναι η αρτεμισινίνη, η οποία απομονώθηκε από το φυτό Artemisia annua έπειτα από μελέτη αρχαίων κινεζικών κειμένων και εξελίχθηκε σε σημαντικό όπλο κατά της ελονοσίας. Η Tu Youyou τιμήθηκε το 2015 με το Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής για αυτή την ανακάλυψη. Το παράδειγμα αυτό, όμως, δεν αποδεικνύει συνολικά την εγκυρότητα όλων των παραδοσιακών σκευασμάτων. Δείχνει κάτι πιο ουσιαστικό: ότι η παραδοσιακή εμπειρία μπορεί να διατυπώσει ένα πολύτιμο ερευνητικό ερώτημα, το οποίο στη συνέχεια χρειάζεται να εξεταστεί με φαρμακολογικές αναλύσεις, τοξικολογικό έλεγχο και κλινικές δοκιμές. Η επιστήμη δεν χρειάζεται να αρνηθεί την προέλευση μιας γνώσης για να την αξιολογήσει. Χρειάζεται, όμως, να διακρίνει την παρατήρηση από την απόδειξη.

Tai chi και qigong: κίνηση, ισορροπία και συμμετοχή: Ορισμένες πρακτικές της κινεζικής παράδοσης μπορούν να ενταχθούν ευκολότερα σε προγράμματα πρόληψης και αποκατάστασης. Το tai chi συνδυάζει αργές κινήσεις, ισορροπία, αναπνοή και συγκέντρωση. Υπάρχουν ενδείξεις ότι μπορεί να υποστηρίξει την ισορροπία και τη σταθερότητα, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους, και να συμβάλει στη λειτουργικότητα και στην ποιότητα ζωής ανθρώπων με ορισμένες χρόνιες παθήσεις. Το qigong χρησιμοποιεί επίσης συντονισμένη κίνηση, στάση, αναπνοή και προσοχή. Οι μελέτες του είναι πιο περιορισμένες, αλλά υποδεικνύουν πιθανά οφέλη στη σωματική λειτουργία και στην ψυχολογική ευεξία. Οι πρακτικές αυτές δεν χρειάζεται να παρουσιάζονται ως θεραπεία για κάθε νόσο. Μπορούν να αντιμετωπιστούν ως ήπιες μορφές άσκησης και αυτοφροντίδας, οι οποίες ενδέχεται να συμπληρώνουν την ιατρική θεραπεία όταν προσαρμόζονται στις δυνατότητες του ατόμου.

Τι σημαίνει πραγματική ενσωμάτωση: Η ένταξη μιας παραδοσιακής πρακτικής στο σύστημα υγείας δεν σημαίνει απλώς ότι επιτρέπεται να εφαρμόζεται στο ίδιο κτίριο με τη συμβατική ιατρική. Ούτε σημαίνει ότι δύο θεραπευτές εργάζονται παράλληλα χωρίς να γνωρίζει ο ένας τι προτείνει ο άλλος. Ουσιαστική ενσωμάτωση σημαίνει:

1. Αξιολόγηση κάθε παρέμβασης χωριστά. Η ένταξη πρέπει να αφορά συγκεκριμένες πρακτικές για συγκεκριμένες ενδείξεις.
2. Κατάλληλη εκπαίδευση και πιστοποίηση. Χρειάζονται σαφή πρότυπα για τις γνώσεις, τις δεξιότητες και τα όρια αρμοδιότητας των θεραπευτών.
3. Έλεγχο των προϊόντων. Τα φυτικά σκευάσματα πρέπει να ελέγχονται για καθαρότητα, περιεκτικότητα, τοξικότητα και επιμολύνσεις.
4. Καταγραφή ανεπιθύμητων ενεργειών. Οι ανεπιθύμητες αντιδράσεις από βότανα ή τεχνικές πρέπει να αναφέρονται και να παρακολουθούνται συστηματικά.
5. Επικοινωνία μεταξύ των επαγγελματιών. Ο γιατρός χρειάζεται να γνωρίζει ποια συμπληρώματα και θεραπείες χρησιμοποιεί ο ασθενής, ιδιαίτερα όταν λαμβάνει φάρμακα ή πρόκειται να χειρουργηθεί.
6. Σαφή όρια. Η συμπληρωματική πρακτική δεν πρέπει να καθυστερεί τη διάγνωση ή να αντικαθιστά μια αποτελεσματική θεραπεία σε σοβαρή ή επείγουσα νόσο.
7. Ενημερωμένη συναίνεση. Ο ασθενής πρέπει να γνωρίζει τι έχει αποδειχθεί, τι παραμένει αβέβαιο και ποιοι είναι οι πιθανοί κίνδυνοι.

Η νέα διεθνής στρατηγική: Η συζήτηση έχει πλέον μεταφερθεί και σε επίπεδο διεθνούς πολιτικής. Το 2025, η Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας υιοθέτησε τη νέα Παγκόσμια Στρατηγική για την Παραδοσιακή Ιατρική 2025–2034. Η στρατηγική δεν προτείνει την άκριτη ένταξη κάθε παραδοσιακής πρακτικής. Θέτει τέσσερις βασικούς στόχους:

• ενίσχυση της επιστημονικής τεκμηρίωσης,
• ασφάλεια, ποιότητα και κατάλληλη ρύθμιση,
• ενσωμάτωση ασφαλών και αποτελεσματικών πρακτικών όπου ενδείκνυται,
• σεβασμό της πολιτισμικής γνώσης, της βιωσιμότητας και της βιοποικιλότητας.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνωρίζει ότι η παραδοσιακή και συμπληρωματική ιατρική χρησιμοποιείται ευρέως, αλλά επισημαίνει ότι ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την ένταξή της παραμένει η ανεπαρκής τεκμηρίωση σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια πολλών παρεμβάσεων.

Μια θέση, αλλά όχι μια λευκή επιταγή: Μπορεί, λοιπόν, η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική να έχει θέση στο σύστημα υγείας; Η απάντηση είναι ναι. Μπορεί να έχει θέση όταν μια συγκεκριμένη πρακτική:

• έχει εύλογη σχέση οφέλους και κινδύνου,
• εφαρμόζεται από κατάλληλα εκπαιδευμένους επαγγελματίες,
• υπόκειται σε έλεγχο ποιότητας,
• δεν αντικαθιστά αναγκαίες ιατρικές παρεμβάσεις,
• εντάσσεται σε ένα πλαίσιο συνεργασίας και παρακολούθησης.

Αντίστοιχα, η συμβατική ιατρική μπορεί να διδαχθεί από ορισμένες πλευρές των παραδοσιακών συστημάτων: τη σημασία του χρόνου στη θεραπευτική επαφή, την προσοχή στον τρόπο ζωής και την προσπάθεια να ιδωθεί ο ασθενής ως ολόκληρος άνθρωπος και όχι μόνο ως φορέας μιας διάγνωσης. Η ενσωμάτωση δεν πρέπει να σημαίνει ότι η επιστήμη υποχωρεί μπροστά στην παράδοση. Ούτε ότι η παράδοση διαλύεται και χάνει κάθε πολιτισμικό της περιεχόμενο. Μπορεί να σημαίνει έναν προσεκτικό διάλογο, στον οποίο η εμπειρία δημιουργεί ερωτήματα, η έρευνα ελέγχει τις απαντήσεις και η ασφάλεια του ασθενούς παραμένει το αδιαπραγμάτευτο κριτήριο.
Η πραγματική γέφυρα ανάμεσα στους δύο κόσμους είναι η κοινή αναζήτηση εκείνων των πρακτικών που μπορούν πράγματι να βοηθήσουν τον άνθρωπο, με σεβασμό στην ιστορία τους, αλλά και με πλήρη ευθύνη απέναντι στο παρόν.

Βιβλιογραφικές αναφορές

1. World Health Organization. Global Traditional Medicine Strategy 2025–2034. Geneva: WHO; 2025. https://www.who.int/publications/i/item/9789240113176
2. World Health Organization. Traditional, Complementary and Integrative Medicine. Επίσημη θεματική σελίδα του ΠΟΥ
3. National Center for Complementary and Integrative Health. Traditional Chinese Medicine: What You Need to Know. https://www.nccih.nih.gov/health/traditional-chinese-medicine-what-you-need-to-know
4. Matos LC, Machado JP, Monteiro FJ, Greten HJ. Understanding Traditional Chinese Medicine therapeutics: an overview of the basics and clinical applications. Healthcare. 2021;9(3):257. https://doi.org/10.3390/healthcare9030257
5. Fung FY, Linn YC. Developing traditional Chinese medicine in the era of evidence-based medicine: current evidence and challenges. Journal of Clinical Pharmacology. 2015;55(6):601–616. https://doi.org/10.1002/jcph.461

Βελονισμός και χρόνιος πόνος

6. Mu J, Furlan AD, Lam WY, Hsu MY, Ning Z, Lao L. Acupuncture for chronic nonspecific low back pain. Cochrane Database of Systematic Reviews. 2020;(12):CD013814. https://doi.org/10.1002/14651858.CD013814
7. Vickers AJ, Vertosick EA, Lewith G, et al. Acupuncture for chronic pain: update of an individual patient data meta-analysis. The Journal of Pain. 2018;19(5):455–474. https://doi.org/10.1016/j.jpain.2017.11.005
8. National Center for Complementary and Integrative Health. Acupuncture: Effectiveness and Safety. https://www.nccih.nih.gov/health/acupuncture-effectiveness-and-safety

Βοτανοθεραπεία και ασφάλεια

9. Ekor M. The growing use of herbal medicines: issues relating to adverse reactions and challenges in monitoring safety. Frontiers in Pharmacology. 2014;4:177. https://doi.org/10.3389/fphar.2013.00177
10. Shaw D. Toxicological risks of Chinese herbs. Planta Medica. 2010;76(17):2012–2018. https://doi.org/10.1055/s-0030-1250533
11. National Center for Complementary and Integrative Health. Herb–Drug Interactions: What You Should Know. https://www.nccih.nih.gov/health/tips/tips-how-herbs-can-interact-with-medicines

Tai chi και qigong

12. Huang ZG, Feng YH, Li YH, Lv CS. Systematic review and meta-analysis: tai chi for preventing falls in older adults. BMJ Open. 2017;7:e013661. https://doi.org/10.1136/bmjopen-2016-013661
13. National Center for Complementary and Integrative Health. Qigong: What You Need to Know. https://www.nccih.nih.gov/health/qigong-what-you-need-to-know

Αρτεμισινίνη και παραδοσιακή γνώση

14. Tu Y. The discovery of artemisinin (qinghaosu) and gifts from Chinese medicine. Nature Medicine. 2011;17:1217–1220. https://doi.org/10.1038/nm.2471
15. Nobel Prize Outreach. Tu Youyou – Nobel Prize in Physiology or Medicine 2015.

Ο Αλέξανδρος Τηλικίδης, ο ιδρυτής της Ακαδημίας Αρχαίας Ελληνικής και Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής, μας έδωσε την οπτική του γωνία σχετικά με τις σχολές εναλλακτικής ιατρικής, το επίπεδο εκπαίδευσης και τη στάση της Ελληνικής πολιτείας.

Τι γνώμη έχεις για το πλήθος των σχολών εναλλακτικής ιατρικής που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

Πράγματι στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια άνθιση του φαινομένου της λεγόμενης εναλλακτικής ιατρικής ή των λεγόμενων εναλλακτικών θεραπευτικών μεθόδων. Παρά την οικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα μας οι χώροι εκπαίδευσης που παρέχουν την εκπαίδευση αυτή αυξάνονται και πληθύνονται.

Επίσης οι απόφοιτοι των Σχολών αυτών βλέπουμε να εξασφαλίζουν τον βιοπορισμό τους, κατά μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό απ’ την εφαρμογή των γνώσεων που αποκτούν μέσα στις σχολές εναλλακτικών θεραπευτικών τεχνών. Ακόμα περισσότερο οι ίδιοι απόφοιτοι, εκτός απ’ ότι εξασφαλίζουν τα προς το ζην ασκώντας τις εναλλακτικές θεραπευτικές τέχνες, βλέπουμε να βοηθάνε πραγματικά τους ασθενείς τους, χωρίς να τους βλάπτουν ή να τους κακοποιούν.

Άρα κάτι σοβαρό συμβαίνει εδώ. Κάτι το οποίο οφείλουμε να το επισημάνουμε και αν δυνατόν να το αναλύσουμε και να το κατανοήσουμε.

Παρά το γεγονός ότι η σύγχρονη Δυτική επιστημονική ιατρική θεωρείται απ’ τους περισσότερους ανθρώπους ως απόλυτα πλήρης και ανώτερη απ’ όλες τις ιατρικές που έχουν υπάρξει μέχρι τις μέρες μας, οι περισσότεροι δεν την εμπιστεύονται ούτε για τους εαυτούς τους, ούτε για τους οικείους τους. Έφτασαν δε να μην την εμπιστεύονται αφού δοκίμασαν πρώτα τις αντιβιώσεις της και τις χειρουργικές της επεμβάσεις, τις αλλεπάλληλες εξετάσεις και την ανηθικότητα κάποιων ιατρικών λειτουργών.

Αφού τη δοκίμασαν για καλά στο πετσί τους, στράφηκαν σε εναλλακτικές θεραπευτικές μεθόδους με αβεβαιότητα και επιφύλαξη στην αρχή. Αργότερα όμως, όταν είδαν τα αποτελέσματα πείστηκαν και εμπιστεύτηκαν όλο αυτό που ονομάζεται εναλλακτική ιατρική.

Άρα λοιπόν ένας σοβαρός λόγος είναι η αποτυχία του επίσημου ιατρικού συστήματος να προσφέρει ανακούφιση στην οδύνη. Αν το επίσημο ιατρικό σύστημα ήταν αποτελεσματικό και ανεβλαβές, δεν θα υπήρχε ούτε εναλλακτική ιατρική ούτε σχολές εναλλακτικής ιατρικής στην Ελλάδα και πουθενά στον κόσμο. Άρα οι σχολές αυξάνονται γιατί υπάρχει κενό το οποίο αυτές τείνουν να το καλύψουν.

Ως προς την άποψή μου για την εξέλιξη αυτή, τολμώ να πω ότι είναι ιδιαίτερα ευχάριστη η αύξηση του αριθμού των σχολών εναλλακτικής θεραπείας. Δείχνει ότι ο απλός άνθρωπος όσο κι αν τον βομβαρδίσουν με ψευδαισθήσεις μεγαλοπρέπειας για τα επιτεύγματα της σύγχρονης Ιατρικής, μπορεί μια χαρά να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει και να ακολουθήσει τον δικό του δρόμο. Αυτό είναι ελπιδοφόρο και ενθαρρυντικό. Άρα αντιμετωπίζω με πολύ μεγάλη ευχαρίστηση την εξέλιξη αυτή.

Πιστεύεις ότι το επίπεδο εκπαίδευσης των σχολών αυτών και ιδιαίτερα των νεοεμφανιζόμενων, είναι αυτό το οποίο αντιστοιχεί στην σοβαρότητα του έργου που επιτελούν οι απόφοιτοί τους;

Όσο θα υπάρχουν ιατρικές σχολές και πανεπιστήμια που βγάζουν τέτοιους γιατρούς, σαν αυτούς που ξέρουμε, τότε οι απόφοιτοι των σχολών εναλλακτικής θεραπείας θα είναι σαφώς πιο ασφαλής και ακίνδυνη επιλογή. Παρ’ όλα αυτά εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Σαφώς και το επίπεδο σπουδών που παρέχουν οι σχολές εναλλακτικής θεραπείας οφείλει διαρκώς να βελτιώνεται και να ανεβαίνει.

Αυτό είναι κάτι που οι ίδιοι οι σπουδαστές οφείλουν να το επιζητούν και να το διεκδικούν, απ’ τις σχολές εναλλακτικής θεραπείας που φοιτούν. Οι ίδιοι οι σπουδαστές πρέπει να αναζητούν διαρκώς το καλύτερο, περισσότερη γνώση, περισσότερη ελευθερία πνεύματος και λόγου, κ.ο.κ. Οι ίδιοι οι σπουδαστές με την επιμέλεια και την διακριτική τους πίεση βοηθούν τις Σχολές στις οποίες φοιτούν να βελτιωθούν και αυτές.

Ούτως ή άλλως όλα αυτά βρίσκονται υπό διαρκή αλλαγή και μεταμόρφωση. Πριν από 30 χρόνια δεν υπήρχαν σχολές εναλλακτικής θεραπείας. Άρα δεν υπάρχουν διδάσκοντες αυθεντίες. Όλα βρίσκονται σε μια διαρκή μεταβολή και εξέλιξη και αυτή είναι η αλήθεια της ζωής. Όποιος δεν μπορεί να την ακολουθήσει μένει στάσιμος και τελικά μαραίνεται.

Ποια είναι η γνώμη σου για την στάση της Ελληνικής πολιτείας απέναντι στις σχολές εναλλακτικής θεραπείας και την εκπαίδευση που παρέχουν αυτές;

Αν και το προφανές θα ήταν να γκρινιάξω για την στάση της Ελληνικής πολιτείας δεν θα απαντήσω γκρινιάζοντας σε ένα τέτοιο ερώτημα. Σαφώς και η πολιτεία οφείλει να θέσει ένα πλαίσιο λειτουργίας. Παρ’ όλα αυτά, όσο δεν το κάνει για δικούς της λόγους, μάλλον γραφειοκρατικής αγκύλωσης, αδράνειας και υπολειτουργίας, επιτρέπει μια κινητικότητα η οποία δεν θα υπήρχε αν είχε προκύψει ένα αυστηρό πλαίσιο λειτουργίας.

Έτσι λοιπόν όσο κι αν φαίνεται παράξενο, σαφώς και επικροτώ την απουσία της πολιτείας, την απουσία νομοθετικού πλαισίου και κανόνων λειτουργίας των σχολών εναλλακτικής θεραπείας. Επιδιώκοντας την πολυπόθητη αναγνώριση ως εναλλακτικοί θεραπευτές είναι σαν να επιδιώκουμε τον πνευματικό μας μαρασμό. Η Ελληνική πολιτεία όταν θα έρθει να επιβάλλει κανόνες, οι κανόνες αυτοί θα μαράνουν τα μπουμπούκια που τώρα αναπτύσσονται και ανθίζουν άναρχα και ανεξέλεγκτα. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Χαίρομαι που ζω στην Ελλάδα, μια χώρα ελευθερίας και δημοκρατίας, μια χώρα που ο γραφειοκρατικός μηχανισμός αδρανεί και έτσι αφήνει ανεξέλεγκτη την κατάσταση ν’ αναπτύσσεται και να εξελίσσεται. Οι ίδιοι οι σπουδαστές ας κρίνουν το επίπεδο εκπαίδευσης των σχολών στις οποίες φοιτούν. Αν δεν τους κάνει ας αλλάξουν σχολή ή ας διακόπτουν τις σπουδές τους. Κανείς δεν τους υποχρεώνει να βρίσκονται εκεί, είναι ελεύθεροι να πράξουν κατά βούληση.

Όταν το κράτος επιβάλλει κανόνες αναγνωρίζοντας όλα αυτά που συμβαίνουν στις σχολές εναλλακτικής θεραπείας, τότε κατ’ ανάγκη η ελευθερία θα χαθεί και οι περιορισμοί θα πάρουν το πάνω χέρι. Ας χαρούμε λοιπόν την ανέμελη αυτή κατάσταση όσο υπάρχει.

Πώς σου φαίνεται η πιθανότητα συνεργασίας μεταξύ των σχολών εναλλακτικής θεραπείας;

Μου φαίνεται όνειρο θερινής νυκτός. Εδώ όταν ο Ιπποκράτης έγραφε τα περίφημα έργα του, υπήρχε εντονότατη κριτική και πολεμική μεταξύ της ιατρικής σχολής της Κνίδου και της Κω. Είμαστε Έλληνες, ο καθένας είναι ευκολότερο να είναι καπετάνιος παρά ναύτης, άρα θεωρώ εξωπραγματική κάθε περίπτωση ουσιαστικής συνεργασίας.

Παρ’ όλα αυτά βλέπω σπουδαστές να έρχονται από άλλες σχολές, όπως επίσης να πηγαίνουν μετά τις σπουδές στην Ακαδημία σε άλλες σχολές. Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο υγιές το οποίο μπορεί να συμβεί μεταξύ των σχολών εναλλακτικής θεραπείας. Ν’ αναγνωρίζουν τις σπουδές που έχουν λάβει χώρα σε άλλες, ενδεχομένως ανταγωνίστριες σχολές και να επιτρέπουν αυτήν την κινητικότητα.

Η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ιδρύθηκε το 2004 και φέτος κλείνει τα 14 χρόνια λειτουργίας, τι θα είχες να πεις σχετικά μ’ αυτό;

Είμαι ευτυχής που ο Θεός με αξίωσε να ζήσω μια τέτοια εμπειρία, της ίδρυσης και λειτουργίας μιας Σχολής εναλλακτικής θεραπείας όπως αυτής της Ακαδημίας Αρχαίας Ελληνικής και Παραδοσιακής Κινέζικης Ιατρικής. Έχουν γίνει πάρα πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Σημαντικότερο απ’ όλα θεωρώ ότι είναι η αναβίωση της αρχαίας Ελληνικής Ιατρικής.

(Επί σειρά ετών, η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ & ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ εκπαιδεύει και παράγει θεραπευτές οι οποίοι επιτελούν με επιτυχία και σεβασμό στον ασθενή, το δύσκολο έργο του θεραπευτή. Εκτός όμως από θεραπευτές η ΑΚΑΔΗΜΙΑ εκπαιδεύει και παράγει δασκάλους πάνω στην Παραδοσιακή Κινέζικη Ιατρική, στον Βελονισμό, στα Βότανα, στην Διατροφή, στην Ομοιοπαθητική και σε άλλες πολλές εξει‐δικεύσεις της Εναλλακτικής Ιατρικής. Το έργο αυτό της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ είναι πολύ σημαντικό γιατί προάγει την διεύρυνση της αρχαίας γνώσης (Ελληνικής και Κινέζικης) για το ανθρώ‐πινο σώμα, στην υγεία και στην ασθένεια. Οι δάσκαλοι που γεννώνται μέσα στο γόνιμοέδαφος της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ είναι άνθρωποι οι οποίοι θα μεταλαμπαδεύσουν το φως τηςαρχαίας γνώσης σε όσο γίνεται περισσότερο κόσμο. Το έργο λοιπόν αυτό το σπουδαίοτης γέννησης των καινούργιων δασκάλων θα αναλάβει με υπεύθυνο τρόπο από δω και στο εξής η ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗΣ ΚΙΝΕΖΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ.)