Βιομηχανία φαρμάκου & ψυχιατρικές παθήσεις: τι μας κοστίζει πραγματικά;

Κατηγορία Έρευνα
Τρίτη, 10 Απριλίου 2018 08:08 Διαβάστηκε 423 φορές
on line Πέτρος Ε. Ζορμπάνος

Το 1996, οι ετήσιες δαπάνες για ψυχιατρικές διαταραχές ήταν 79 δισεκατομμύρια δολάρια στις Ηνωμένες Πολιτείες. Δύο δεκαετίες αργότερα, ο αριθμός αυτός σχεδόν τριπλασιάστηκε στα 201 δισ. δολάρια. Ενώ κάποιοι μπορεί να το δουν αυτό ως ένδειξη προόδου και σημάδι ότι περισσότεροι άνθρωποι λαμβάνουν τη φροντίδα ψυχικής υγείας που χρειάζονται, άλλοι εντοπίζουν σε αυτό μια επιδημία λανθασμένης διάγνωσης και υπερβολικής συνταγογράφησης σε όλους τους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένης της ψυχιατρικής.

Πιο συγκεκριμένα: Τα ψυχιατρικά φάρμακα αντιπροσωπεύουν μια μεγάλη αγορά για τις φαρμακοβιομηχανίες και γνωρίζοντας ότι αυτός είναι ο ίδιος κλάδος που έχει σπάσει όλους τους κανόνες για να συνεχίσει να προωθεί δολοφονικά οπιοειδή σε ευάλωτους ασθενείς, σίγουρα δεν θα περίμενε κανείς να επιδείξει μεγαλύτερη ηθική όταν πρόκειται για άτομα που πάσχουν από προβλήματα ψυχικής υγείας.

Και δεν πρόκειται απλώς για εκμετάλλευση ευάλωτων ατόμων που αναγκάζονται να παίρνουν φάρμακα υψηλού κόστους. Το πρόβλημα είναι πολύ χειρότερο γιατί αυτά τα φάρμακα δεν είναι μόνο αναποτελεσματικά, αλλά και εντελώς επικίνδυνα. Έχουν σοβαρές παρενέργειες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται μανία, βία, ψύχωση και δολοφονικός ιδεασμός (επιθυμία να διαπράξουν δολοφονία) και έχουν συνδεθεί με δεκάδες μαζικούς πυροβολισμούς, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 36 σχολικών πυροβολισμών στις οποίες βρέθηκε ότι ο δολοφόνος έπαιρνε ή είχε πρόσφατα σταματήσει κάποιο είδος ψυχιατρικού φαρμάκου πριν τις δολοφονίες.

Οι Waking Times ανέφεραν πρόσφατα μια οκταετή μελέτη από τον ιατρικό ερευνητή Craig Wagner, η οποία διερευνά την αποτελεσματικότητα και τους κινδύνους που σχετίζονται με τα αντικαταθλιπτικά, τα αντιψυχωσικά φάρμακα και τις βενζοδιαζεπίνες. Τα ευρήματά του είναι τόσο συγκλονιστικά και διαφωτιστικά.

Αντιψυχωσικά

Ο Wagner εξήγησε ότι ενώ τα αντιψυχωσικά μειώνουν την ψύχωση για μερικούς ανθρώπους, για πολλούς άλλους όχι μόνο δεν προσφέρουν ανακούφιση, αλλά εμφανίζουν πολλές ανεπιθύμητες παρενέργειες:

Λιγότερο από το ένα τέταρτο των ατόμων με χρόνια ψύχωση βλέπουν ακόμα και 50% μείωση των συμπτωμάτων κατά τη χρήση τους. Και αυτή η μερική ανακούφιση των συμπτωμάτων εμφανίζεται συχνά με σοβαρές παρενέργειες. Επιπλέον, τα στοιχεία δείχνουν ότι τα αντιψυχωσικά φάρμακα μπορεί να προκαλέσουν μεγαλύτερη βλάβη παρά καλό σε μακροχρόνια χρήση.

Αυτά τα φάρμακα συρρικνώνουν κυριολεκτικά τον εγκέφαλο, προκαλώντας ατροφία. Σχεδόν οι μισοί (48%) αυτών που τα λαμβάνουν δεν ανταποκρίνονται καλά αρχικά, ενώ το 77% των χρόνιων ασθενών που τα παίρνουν μακροχρόνια δεν ανταποκρίνονται καλά. Πάνω από το 93% των υποτροπών, δεν αποκομίζουν όφελος ή σταματούν να παίρνουν αντιψυχωσικά μέσα σε ένα χρόνο, ενώ το 60% παρουσιάζει συνεχιζόμενη λειτουργική βλάβη και το 53% εμφανίζει σεξουαλική δυσλειτουργία. Τα αντιψυχωσικά επίσης τριπλασιάζουν τον κίνδυνο διαβήτη και διπλασιάζουν τον κίνδυνο καρδιακού θανάτου σε ηλικιωμένους ασθενείς. Οι μακροχρόνιοι ασθενείς έχουν έως και τρεις φορές λιγότερες πιθανότητες να κρατήσουν τη δουλειά τους και έως τέσσερις φορές λιγότερες πιθανότητες να ανακάμψουν από την ψυχική τους ασθένεια.

Αντικαταθλιπτικά

Ο Wagner σημείωσε ότι οι μετα-αναλύσεις και οι μελέτες της Υπηρεσίας Τροφίμων και Φαρμάκων απέδειξαν ότι τα αντικαταθλιπτικά δεν έχουν ουσιαστικά κανένα όφελος σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο:

“Για να αποκτήσουν αυτό το μικρό πλεονέκτημα, οι άνθρωποι πρέπει να ανέχονται παρενέργειες, κινδύνους και περιορισμούς των αντικαταθλιπτικών που είναι σοβαροί. Σε ηπιότερα επίπεδα συμπτωμάτων - που αντιπροσωπεύουν περίπου το 85% των ατόμων που παίρνουν αυτά τα φάρμακα για την κατάθλιψη - τα αντικαταθλιπτικά δεν έχουν κανένα πλεονέκτημα έναντι του εικονικού φαρμάκου.”

Σχεδόν οι μισές από το πλήθος όλων των αντικαταθλιπτικών μελετών (49%) απέτυχε να αποδείξει ότι αυτά τα φάρμακα προσφέρουν οφέλη και πιστεύεται ότι το 82% των ευεργετικών αποτελεσμάτων που βιώνουν οι χρήστες είναι καθαρό φαινόμενο placebo. Τουλάχιστον το 60% των ατόμων που λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά αισθάνονται συναισθηματικό μούδιασμα, με το 54% των συμπτωμάτων τους να παραμένουν μετά τη λήψη των φαρμάκων και το 62% να εμφανίζουν σεξουαλική δυσλειτουργία. Για εκείνους που προσπαθούν να βγουν από αυτά τα φάρμακα, το 55% βιώνει τις εξουθενωτικές επιπτώσεις της διακοπής. Τα παιδιά και οι νέοι ενήλικες ηλικίας κάτω των 25 ετών διπλασιάζουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας εάν παίρνουν αντικαταθλιπτικά και οι ασθενείς οποιασδήποτε ηλικίας που τα λαμβάνουν αυξάνουν δύο έως τέσσερις φορές τον κίνδυνο ανάπτυξης μανίας.

Βενζοδιαζεπίνες

Ενώ αυτά τα φάρμακα μειώνουν γρήγορα και αποτελεσματικά τα συμπτώματα άγχους, είναι ιδιαίτερα εθιστικά και έχουν επικίνδυνες παρενέργειες. Ενώ οι κατευθυντήριες γραμμές προτείνουν τη συνταγογράφησή τους για όχι περισσότερο από 28 ημέρες, στην πράξη μερικοί ασθενείς τα χρησιμοποιούν επί χρόνια. Και αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς η εξάρτηση εμφανίζεται μέσα σε λίγες μέρες ή λίγες μόνο εβδομάδες. Οι χρήστες βενζοδιαζεπινών διπλασιάζουν τον κίνδυνο αυτοκτονίας και αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης κατάγματος ισχίου κατά 80% μετά από περισσότερο από ένα μήνα χρήσης. Όσοι παίρνουν αυτά τα φάρμακα για περισσότερο από έξι μήνες αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης Αλτσχάιμερ κατά 84% και μπορούν να αναμένουν 3,5 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο γνωστικής μείωσης και απώλειας σε 12 λειτουργικές περιοχές.

Από την άλλη, όλες οι παραπάνω παθήσεις ανταποκρίνονται καλά στις γνωστικές, συμπεριφορικές και άλλες ψυχολογικές θεραπείες, αλλά αυτές σχεδόν ποτέ δεν συνταγογραφούνται ούτε συνιστώνται.

Στην τελική, κανείς δεν κερδίζει χρήματα από έναν ασθενή που βελτιώνεται!

ΠηγέςWakingTimesMadInAmericaHuffingtonPost