Τα μη εμβολιασμένα παιδιά είναι πιο υγιή από τα εμβολιασμένα παιδιά, σύμφωνα με  νέα μελέτη των James Lyons-Weiler, PhD και Paul Thomas, MD,[1] που δημοσιεύθηκε στο International Journal of Environmental Research and Public Health. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 3.300 ασθενών του παιδιατρικού ιατρείου του Dr. Thomas.
Αυτή η μελέτη έρχεται να προστεθεί σε μία αυξανόμενη λίστα δημοσιευμένων μελετών που έχουν περάσει από ομότιμη αξιολόγηση (Mawson, 2017Hooker and Miller, 2020) που συγκρίνουν την υγεία των εμβολιασμένων με την υγεία των ανεμβολίαστων παιδιών. Αυτές οι μελέτες δείχνουν ότι έχουμε υποτιμήσει εδώ και καιρό το εύρος των βλαβών των εμβολίων και ότι η επιδημία χρόνιων ασθενειών στα παιδιά δεν αποτελεί τελικά μυστήριο.

Η μελέτη που αρνήθηκε να πραγματοποιήσει το CDC
Από το 1986, τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) είναι νομικά υποχρεωμένα να διεξάγουν μελέτες ασφάλειας και να εκδίδουν έκθεση ασφαλείας για τους παιδικούς εμβολιασμούς κάθε δύο χρόνια. Το 2018, επιβεβαιώθηκε ότι δεν το είχαν κάνει ποτέ. Επομένως, εναπόκειται σε μη κυβερνητικές ομάδες να κάνουν το έργο που αρνήθηκαν να κάνουν εκείνοι.
Ως ο κυρίαρχος κυβερνητικός οργανισμός που καθοδηγεί τους Αμερικανούς για τους εμβολιασμούς, το CDC αρνείται να ενοχοποιηθεί για την επιδημία παιδικών χρόνιων ασθενειών. Είναι η κλασική θέση της αλεπούς που την έχουν βάλει να φυλάει το κοτέτσι. Οι ενέργειές τους στοχεύουν στο να αποτρέψουν το κοινό να στραφεί κατά του εμβολιασμού.
Δεδομένου ότι η μελέτη των Lyons-Weiler και Thomas καταδεικνύει ότι τα εμβολιασμένα παιδιά εμφανίζουν περισσότερες χρόνιες ασθένειες και έχουν επίσης περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν από αναπνευστικές λοιμώξεις, εκείνοι που υποβαθμίζουν τους κινδύνους του εμβολίου θα ξεκινήσουν άλλον γύρο χειρισμών για να προσπαθήσουν να ακυρώσουν τα αποτελέσματα.
Παρά την αυστηρότητα με την οποία διεξήχθη αυτή η μελέτη, έγινε προσπάθεια να υποτιμηθούν αυτά τα επιστημονικά ευρήματα, να γίνουν προσωπικές επιθέσεις στους συγγραφείς, επικρίνοντας το περιοδικό όπου εκδόθηκε η μελέτη με τον ισχυρισμό ότι ο σχεδιασμός της μελέτης δεν ήταν σωστός.
Η έρευνα των Lyons-Weiler και Thomas υποστηρίζει ότι τα εμβόλια μπορεί να προκαλέσουν περισσότερη βλάβη από ό, τι είχε παλαιότερα τεκμηριωθεί και χαρακτηριστεί.

Μια τέλεια παιδιατρική κλινική για τη μελέτη των αποτελεσμάτων στην υγεία μεταξύ διαφόρων ποσοστών εμβολιασμού
Η παιδιατρική κλινική του Thomas ακολουθεί το εγκεκριμένο πλάνο εμβολιασμών του Dr. Paul, επιτρέποντας την πλήρως ενημερωμένη συγκατάθεση και τη λήψη γονικών αποφάσεων στις επιλογές εμβολιασμού των παιδιών. Το σχέδιο αναπτύχθηκε για να μειώσει την έκθεση σε εμβόλια που περιέχουν αλουμίνιο και να επιτρέψει στους γονείς να σταματήσουν ή να καθυστερήσουν τους εμβολιασμούς εάν αρχίσουν να εμφανίζονται κάποια ενδεικτικά σημάδια βλάβης από το εμβόλιο. Καταστάσεις όπως αλλεργίες, έκζεμα, αναπτυξιακή καθυστέρηση ή αυτοάνοσες παθήσεις είναι τυπικά σημάδια ότι το ανοσοποιητικό σύστημα ενός παιδιού δεν επεξεργάζεται κανονικά τα εμβόλια.
Αυτές οι καταστάσεις χρησιμεύουν ως πρώιμοι δείκτες για να βοηθήσουν τον γονέα και τον παιδίατρο να εξετάσουν το ενδεχόμενο επιβράδυνσης ή διακοπής του εμβολιασμού. Ως εκ τούτου, η κλινική του Δρ Τόμας έχει έναν απίστευτο συνδυασμό παιδιών που κυμαίνονται από πλήρως εμβολιασμένα, μερικώς εμβολιασμένα, έως και καθόλου εμβολιασμένα, καθιστώντας την τέλεια παιδιατρική κλινική για την λήψη πληροφοριών σχετικά με τις παρενέργειες του εμβολιασμού.

Αποτελέσματα μελέτης με βάση τη σχετική συχνότητα επισκέψεων στο γραφείο
Η μελέτη Lyons-Weiler και Thomas πραγματοποιήθηκε με τα στοιχεία 10 ετών που προκύπτουν από τα αρχεία ασθενών της παιδιατρικής κλινικής του Thomas στο Όρεγκον. Αντί να χρησιμοποιούν τους δείκτες πιθανότητας διαγνώσεων στις δύο ομάδες, οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι η σχετική συχνότητα επίσκεψης στο ιατρείο ήταν πιο ισχυρή. Ακόμα και μετά τον έλεγχο για την έκθεση στην υγειονομική περίθαλψη, την ηλικία, το οικογενειακό ιστορικό αυτοανοσίας και το φύλο, οι συσχετισμοί εμβολιασμού με πολλά αρνητικά αποτελέσματα υγείας ήταν ισχυροί.

Τα μη εμβολιασμένα παιδιά εμφανίζουν λιγότερο πυρετό και απαιτούν 25 φορές λιγότερη παιδιατρική φροντίδα
Η μελέτη διαπίστωσε ότι τα εμβολιασμένα παιδιά στη μελέτη βλέπουν το γιατρό πιο συχνά από τα μη εμβολιασμένα παιδιά. Το CDC συνιστά 70 δόσεις 16 εμβολίων πριν ένα παιδί φτάσει στην ηλικία των 18 ετών. Σύμφωνα με τη μελέτη, όσο περισσότερα εμβόλια έχει λάβει ένα παιδί, τόσο πιθανότερο είναι το παιδί να παρουσιάσει πυρετό και να επισκεφτεί τον παιδίατρο.
Η μελέτη είχε μοναδικά δεδομένα που επέτρεψαν στους ερευνητές να μελετήσουν τη συμπεριφορά αναζήτησης υγειονομικής περίθαλψης. Σε αντίθεση με τις αυξήσεις στον πυρετό που συνοδεύονται από αυξημένες λήψεις εμβολίων, κάτι που είναι αποδεκτό και σχετίζεται συχνά με τον εμβολιασμό, οι αυξήσεις στην αποδοχή του εμβολίου δεν συνοδεύτηκαν από σημαντική αύξηση των επισκέψεων στον παιδίατρο. Στην πραγματικότητα, ανεξάρτητα από τον αριθμό των εμβολιασμών που οι γονείς αποφάσισαν να κάνουν στα παιδιά τους, ο αριθμός των επισκέψεων από υγιή παιδιά ήταν περίπου ο ίδιος.
Οποιεσδήποτε ανησυχίες ότι τα μη εμβολιασμένα ή μερικώς εμβολιασμένα παιδιά θα αποφύγουν τον γιατρό είναι αβάσιμες και δείχνει την προφανή μεγάλη διαφορά στις επισκέψεις στο ιατρείο - εκτός των επισκέψεων ρουτίνας υγιών παιδιών, παιδιά που έλαβαν το 90-95% των συνιστώμενων από το CDC εμβολίων για την ηλικιακή τους ομάδα ήταν περίπου 25 φορές πιο πιθανό συγκριτικά με τα ανεμβολίαστα παιδιά, να επισκεφτούν τον παιδίατρο εξαιτίας του πυρετού.

1 pinaka

Σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα παιδιά, τα εμβολιασμένα που συμμετείχαν στη μελέτη είχαν τρεις έως έξι φορές περισσότερες πιθανότητες να επισκεφτούν το γραφείο του παιδίατρου για θεραπεία που σχετίζεται με αναιμία, άσθμα, αλλεργίες και ιγμορίτιδα. Τα εντυπωσιακά διαγράμματα παρακάτω δείχνουν συγκεκριμένες επισκέψεις στο ιατρείο για διάφορες παθήσεις μεταξύ των πλήρως εμβολιασμένων παιδιών σε σύγκριση με τα μη εμβολιασμένα.

2 pinaka

Τα μη εμβολιασμένα παιδιά δεν εμφανίζουν ΔΕΠΥ
Σε ένα εκπληκτικό εύρημα που συγκλόνισε την ψυχιατρική κοινότητα, κανένα ανεμβολίαστο παιδί στη μελέτη, δεν διαγνώστηκε με διαταραχή έλλειψης προσοχής / υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ), ενώ το 0,063% της εμβολιασμένης ομάδας διαγνώστηκε με ΔΕΠΥ. Πιθανότατα λόγω του προγράμματος που ακολουθείται στην κλινική του Δρ Τόμας, σχετικά με την ενημέρωση και την τελική λήψη αποφάσεων από τους γονείς και το γιατρό σχετικά με τον εμβολιασμό, τα συνολικά ποσοστά ΔΕΠΥ και αυτισμού στην κλινική ήταν περίπου τα μισά από τα ποσοστά που βρέθηκαν στο γενικό πληθυσμό των Αμερικανών παιδιών.

Χαμηλά επίπεδα ανεμοβλογιάς και κοκκύτη σε εμβολιασμένα και μη εμβολιασμένα παιδιά
Σχετικά με το ερώτημα εάν τα εμβόλια αποτρέπουν ή όχι τις λοιμώξεις που προορίζονται να αποτρέψουν, το ένα τέταρτο του ποσοστού των εμβολιασμένων παιδιών διαγνώστηκαν είτε με ανεμοβλογιά είτε με κοκκύτη, ενώ το μισό ποσοστό των μη εμβολιασμένων διαγνώστηκαν με ανεμοβλογιά, κοκκύτη, ή ροταϊό.
Δεν υπήρξαν περιπτώσεις ιλαράς, παρωτίτιδας, ερυθράς, τετάνου, ηπατίτιδας ή άλλων λοιμώξεων για τις οποίες προτείνεται εμβολιασμός, είτε σε εμβολιασμένα είτε σε μη εμβολιασμένα παιδιά, καθ 'όλη τη διάρκεια της περιόδου των 10,5 ετών που πραγματοποιήθηκε η μελέτη.

Τα εμβολιασμένα παιδιά είναι 70% πιο πιθανό να εμφανίσουν οποιαδήποτε αναπνευστική λοίμωξη
Οι εμβολιασμοί φαίνεται να κάνουν τα παιδιά πιο ευάλωτα σε λοιμώξεις, επομένως είναι ειρωνικό, αν και δεν προκαλεί έκπληξη, το γεγονός ότι τα εμβολιασμένα παιδιά στη μελέτη εμφανίστηκαν στο γραφείο του γιατρού για αναπνευστικές λοιμώξεις 70% συχνότερα από τα μη εμβολιασμένα. Τα εμβολιασμένα παιδιά παρουσιάζονται στον παιδίατρο πολύ συχνά με πυρετό. Είναι εύλογο λοιπόν το ερώτημα, γιατί σήμερα τα παιδιά φαίνεται να αρρωσταίνουν συνεχώς, παρά τους εμβολιασμούς.

Το οικογενειακό ιστορικό αυτοανοσίας συσχετίστηκε με λοίμωξη στο αυτί και αλλεργικές καταστάσεις
Ο Δρ. Yehuda Shoenfeld και άλλοι έχουν περιγράψει μια κατάσταση που ονομάζεται αυτοάνοσο σύνδρομο που προκαλείται από ανοσοενισχυτικά, όπου η γενετική και το οικογενειακό ιστορικό αυτοανοσίας φαίνεται να προ-εκθέτουν εμβολιασμένους ασθενείς σε υψηλότερους κινδύνους ανάπτυξης αυτοάνοσης πάθησης. Έχοντας αυτό υπόψη, οι συγγραφείς συνέκριναν τα αρχεία ασθενών με οικογενειακό ιστορικό αυτοάνοσων παθήσεων - όπως η σκλήρυνση κατά πλάκας, ο διαβήτης τύπου Ι ή η θυρεοειδίτιδα του Hashimoto - με ασθενείς των οποίων οι οικογένειες δεν έχουν αυτοανοσία. Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Ο εμβολιασμός μεταξύ παιδιών με οικογενειακό ιστορικό αυτοανοσίας φάνηκε να αυξάνει τον κίνδυνο λοίμωξης των αυτιών, άσθματος, αλλεργιών και δερματικών εξανθημάτων σε σχέση με τα μη εμβολιασμένα με οικογενειακό ιστορικό αυτοανοσίας.

Συμπέρασμα
Η μελέτη καταλήγει στη διαπίστωση ότι οι εμβολιασμένοι ασθενείς χρειάζονται περισσότερη υγειονομική περίθαλψη για συμπτώματα χρόνιας ασθένειας που σχετίζονται με τον εμβολιασμό καθώς τα εμβόλια δεν σχετίζονται μόνο με παρενέργειες - συνδέονται επίσης με περισσότερα σοβαρές και χρόνιες δυσμενείς επιπτώσεις στην υγεία. Γνωρίζοντας ότι το 54% των παιδιών και των νεαρών ενηλίκων στις ΗΠΑ έχουν χρόνιες ασθένειες που οδηγούν σε δια βίου συνταγογραφούμενες φαρμακευτικές αγωγές, φαίνεται ότι ένα μεγάλο μέρος των προβλημάτων από τα οποία υποφέρουν οι άνθρωποι μπορεί να μειωθεί, με τη σωστή ενημέρωση σχετικά με τους πραγματικούς κινδύνους του εμβολιασμού αλλά και την προσοχή σε πιθανή ευαισθησία των ατόμων. Παρόλο που οι συγγραφείς ζητούν τη διεξαγωγή περισσότερων μελετών χρησιμοποιώντας παρόμοια μεθοδολογία, αυτή η μελέτη θα πρέπει σίγουρα να αναγκάσει τους παιδίατρους να αναρωτηθούν αν συμβάλλουν σε διά βίου χρόνιες ασθένειες σε ορισμένους από τους ασθενείς τους.

[1]James Lyons-Weiler, PhD, Paul Thomas, MD: “Relative Incidence of Office Visits and Cumulative Rates of Billed Diagnoses Along the Axis of Vaccination”.

Πηγή: childrenshealthdefense.org; December 7, 2020; https://tinyurl.com/yadfyjo6
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο είναι αυτές των συγγραφέων και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα τις απόψεις του μέσου που τις προβάλλει.

Κατηγορία Έρευνα
  • Τι θα προτείνατε στις νέες μητέρες ή στις εγκύους προκειμένου να φροντίσουν το σώμα τους πριν και μετά τον τοκετό; 
    Η οστεοπαθητική θεραπεία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αποτελεί έναν υπέροχο και απαλό τρόπο βοήθειας, ώστε το σώμα να προσαρμοστεί στις διάφορες αλλαγές που συμβαίνουν. Η ασφάλεια της μητέρας και του εμβρύου αποτελούν τη βασική έγνοια του οστεοπαθητικού. Μετά από μια λεπτομερή εξέταση, στοχεύουμε στην απάλυνση των πόνων που έχουν να κάνουν με την αλλαγή του μεγέθους του μωρού και την προσαρμογή της μητέρας στην αλλαγή αυτή. 
    Οι 
    οδηγίες  θα  βοηθήσουν την έγκυο  να αλλάξει  στάση  και να μάθει να χρησιμοποιεί το σώμα  σωστά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Συγχρόνως μπορούμε να βοηθήσουμε  σε επιμέρους προβλήματα της κύησης όπως δυσπεψία, δυσκοιλιότητα, πόνο στον αυχένα, τους ώμους, τους γλουτούς, στη βουβωνική χώρα, στα πόδια. Πολλοί ασθενείς έχουν αναφέρει μείωση στην πρωινή τάση εμετού μετά από οστεοπαθητική θεραπεία.
    Κατά την πρώτη επίσκεψη, θα παρθεί  ένα λεπτομερές ιστορικό και η έγκυος θα υποβληθεί σε μια εξέταση. Θα  ζητηθεί συνήθως να αφαιρεθούν κάποια από τα ρούχα  και να πραγματοποιήσει μια σειρά απλών κινήσεων. Έπειτα, ο οστεοπαθητικός χρησιμοποιώντας την εξασκημένη αίσθηση της αφής, θα ψηλαφίσει στο σώμα  περιοχές αδυναμίας και έντασης. Αν η έγκυος έχει προηγουμένως υποβληθεί σε κάποιες ραδιολογικές (έστω και παλαιότερες) ή αιματολογικές εξετάσεις καλό θα ήταν να τις έχει μαζί στην πρώτη επίσκεψη. Για την οστεοπαθητική ο κάθε ασθενής είναι διαφορετικός οπότε και η θεραπεία επικεντρώνεται στην ατομικότητα του ασθενούς. 
    Τα συνηθέστερα μυοσκελετικά προβλήματα που συναντάμε κατά την κύηση, αλλά και μετά τη γέννα είναι, διάφοροι πόνοι στην σπονδυλική στήλη και τα άκρα, πόνοι στον αυχένα και τους ώμους, δυσπεψία, δυσφορία στον θώρακα, μουδιάσματα στα χέρια, πόνοι στους καρπούς, πόνοι στην ηβική σύμφυση, πόνοι στη λεκάνη. Η οστεοπαθητική αποτελεί μια ήπια και αποτελεσματική θεραπεία στα παραπάνω, ώστε η διαδικασία της εγκυμοσύνης και του τοκετού να είναι απολαυστική και ανώδυνη. 
    Η οστεοπαθητική στη διάρκεια της εγκυμοσύνης δεν είναι κάτι νέο. Για πολλά χρόνια οι οστεοπαθητικοί χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους για να βοηθήσουν την χαλάρωση των μυών και συνδέσμων. Κάθε εγκυμοσύνη είναι μοναδική. Ο οστεοπαθητικός επικεντρώνεται στη μητέρα, ως άτομο, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη συναισθηματική όσο και τη σωματική κατάσταση της μητέρας. Η θεραπεία μπορεί να υποστηριχθεί από ασκήσεις και άλλες μορφές αυτοβοήθειας που θα συστηθούν στη μητέρα για το σπίτι. Ο οστεοπαθητικός μπορεί να δώσει επίσης συμβουλές για θέσεις στον τοκετό που θα βοηθήσουν στην αποφυγή πόνων της μέσης. Είναι τέλος σημαντικό, μετά τη γέννα, η μητέρα και το παιδί να επισκεφθούν τον οστεοπαθητικό και να λάβουν εξέταση, συμβουλές και θεραπεία, αν θεωρηθεί απαραίτητο. Άλλωστε ένα από τα πρώτα πράγματα που μας δίδαξαν στο πανεπιστήμιο όσον αφορά την θεραπεία των βρεφών ήταν “Treat the parent”, δηλαδή “θεράπευσε τον γονιό”.

  • Στη βιβλιογραφία της LLLI αναφέρεται εδώ και πολλά χρόνια και πολύ συχνά η οστεοπαθητική ως θεραπευτική προσέγγιση για μια πλειάδα προβλημάτων, όπως η ένταση στο σαγόνι του μωρού, το να μην ανοίγει το μωρό καλά το στόμα του, να δαγκώνει το στήθος κλπ., τα οποία μπορεί να αντιμετωπίζει η δυάδα μαμάς-παιδιού που θηλάζει και τα οποία καθιστούν τον θηλασμό δύσκολο, επίπονο και κάποιες φορές αναποτελεσματικό. Μπορείτε να μας αναφέρετε τα συνήθη προβλήματα που συναντάτε εσείς στο θεραπευτήριο με τις θηλάζουσες μητέρες που σας επισκέπτονται και πώς αυτά μπορούν να αντιμετωπιστούν με την οστεοπαθητική; 
    Συχνά ο τοκετός, ίσως με εξαίρεση τοκετών στο σπίτι ή τοκετών με σεβασμό στο πλάνο τοκετού, είναι μια πολύ έντονη και στρεσογόνος εμπειρία για το δίδυμο μαμά-παιδί. Το ίδιο, ίσως και περισσότερο μια προγραμματισμένη ή ξαφνική καισαρική, όπου το βρέφος εκεί που κολυμπάει στη ζεστή του πισινούλα, κάποιος το τραβάει  απότομα. Οι εντάσεις λοιπόν σε όλο του σώμα αλλά κυρίως στον αυχένα είναι συνήθεις. Επιπλέον εντάσεις στο κρανίο μπορούν να υπάρξουν αν χρησιμοποιηθούν αναγκαστικά βοηθήματα στον τοκετό όπως εμβρυουλκός.
    Τα συχνότερα προβλήματα που συναντώ στο γραφείο είναι τέτοιες εντάσεις που άμεσα ή έμμεσα επηρεάζουν τον ύπνο του παιδιού, τη διάθεση ή τον θηλασμό. Ο οστεοπαθητικός θα εντοπίσει πιθανές εντάσεις στη βάση του κρανίου, στο σαγόνι, στον αυχένα αλλά και σε όλο το σώμα και με πολύ απαλά αγγίγματα θα τις απελευθερώσει διευκολύνοντας το βρέφος να πιάνει καλύτερα το στήθος, να θηλάζει πιο αποτελεσματικά και να μην πονάει πολύ την μητέρα. Η μητέρα μπορεί να δει διαφορά ακόμα και από την πρώτη συνεδρία, ενώ συνήθως χρειάζονται λίγες συνεδρίες, συγκριτικά με όσες συνήθως θα χρειαστεί κάποιος ενήλικος με μυοσκελετικά προβλήματα. Υπάρχουν καταστάσεις που απαιτούν τη συνεργασία περισσότερων ειδικοτήτων ή και άλλων επαγγελματιών υγείας; Αν ναι, τι απαιτεί η διαχείριση μιας τέτοιας περίπτωσης; Κάποιες φορές κατά τη διάρκεια της εξέτασης μπορεί να παρατηρήσουμε κάτι που να χρειάζεται περαιτέρω διερεύνηση. Κάποιες μορφές πλαγιοκεφαλίας, βραχύς χαλινός ή κάποια παθολογία, οπότε και θα παραπέμψουμε στον κατάλληλο ειδικό. Πολύ συχνά μπορεί να χρειαστεί και η παραπομπή σε σύμβουλο θηλασμού που θα βοηθήσει τη μαμά και κατά τη διάρκεια αλλά και μετά το πέρας των θεραπειών.

  • Αντιλαμβάνομαι ότι κάποιοι γονείς μπορεί να είναι σκεπτικοί με πρώιμες παρεμβάσεις σ’ ένα πολύ μικρό μωρό, ενδεχομένως σκεπτόμενοι ότι κάποια ζητήματα μπορεί ίσως να αλλάξουν με τον χρόνο (;) ή να λυθούν από μόνα τους (;), ιδίως αν δεν μοιάζει να χρήζουν άμεσης και αμιγώς ιατρικής παρέμβασης. Ποια είναι τα οφέλη πιστεύετε από μια επίσκεψη σε οστεοπαθητικό ενδεχομένως και λίγες μέρες μετά τη γέννα; 
    Καταλαβαίνω τις ανησυχίες των γονιών αλλά όταν επιλέγουμε έναν οστεοπαθητικό, μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς. Τα κέρδη από μια έγκαιρη εξέταση είναι συνήθως βελτίωση στην ποιότητα του ύπνου του βρέφους και κατ’ επέκταση και των γονιών , στη σίτιση αλλά και μεγαλύτερη διαδραστικότητα του παιδιού. Πολλές από τις εντάσεις της γέννας υποχωρούν με τον καιρό, αλλά έχει τύχει και χρόνια μετά, σε παιδάκια που συναντώ να υπάρχουν εντάσεις που θα περίμενε κανείς σε νεογέννητο. Για παράδειγμα παιδάκια κρατάνε ψηλά τους ώμους, κατάλοιπο αυχενικής έντασης στη γέννα, ή σφίγγουν τα δόντια, όπως έσφιγγαν το σαγόνι ως νεογέννητα, ή στρέφουν το κεφάλι περισσότερο από μια πλευρά απομεινάρι κάποιου ραιβόκρανου ενδεχομένως.

  • Πόσο ασφαλείς είναι οι χειρισμοί που κάνετε με τα χέρια ιδίως στο σώμα ή το κεφάλι ενός βρέφους; Φαντάζομαι ότι κάποιες μητέρες μπορεί να είναι διστακτικές με κάτι τέτοιο. Πώς το διαχειρίζεστε; 
    Πριν την εξέταση θα παρθεί ένα λεπτομερές ιστορικό. Η θεραπεία στα βρεφάκια γίνεται με πολύ απαλές κινήσεις και αγγίγματα σαν χάδι και πολλές φορές το βρέφος μπορεί να μείνει στην αγκαλιά της μητέρας του κατά τη διάρκεια της θεραπείας, ακόμα και να θηλάζει αν θέλει, για να μην είναι αγχωμένο.

  • Ας ξεκαθαρίσουμε κατ’ αρχήν τι είναι η οστεοπαθητική. Είναι τέχνη; Είναι επιστήμη; Είναι άλλη μια «μόδα»; Τι χρειάζεται να προσέχει κάποιος που θέλει να απευθυνθεί σε οστεοπαθητικό, ώστε να είναι σίγουρος για την ποιότητα των υπηρεσιών που θα λάβει; 
    Η οστεοπαθητική είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα παροχής υγείας που επικεντρώνεται στη δομική ακεραιότητα του σώματος. Οι διαδικασίες που χρησιμοποιούνται, προάγουν την υγεία διορθώνοντας ανισορροπίες μέσα και ανάμεσα στις δομές του σώματος. Με τον όρο δομές εννοούμε τα οστά, τους μύες, τους συνδέσμους, τα όργανα και τις απονευρώσεις. Ο στόχος επιτυγχάνεται με την επαναφορά, διατήρηση ή τη βελτίωση της αρμονικής λειτουργίας του νευρικού και του μυοσκελετικού συστήματος. Ο δημιουργός της, Andrew Taylor Still (χειρουργός και ιατρός ), το 1874 έδωσε το όνομα οστεοπαθητική με στόχο να αναδείξει τη σημασία της καλής λειτουργίας του μυοσκελετικού συστήματος στη διατήρηση της υγείας. Λόγω της γενικής κατάστασης των διαφόρων θεραπειών στη χώρα, οι πολίτες που επιθυμούν να επισκεφθούν κάποιον οστεοπαθητικό καλό είναι να απευθύνονται στον Πανελλήνιο Σύλλογο Οστεοπαθητικής τα μέλη του οποίου είναι σίγουρα οστεοπαθητικοί και όχι κάποιοι που αυτοαποκαλλούνται οστεοπαθητικοί. Στην Ελλάδα ο σύλλογος λειτουργεί από το 1992 με κύριους σκοπούς την κατοχύρωση και πλήρη αναγνώριση του επαγγέλματος της Οστεοπαθητικής, την εγγύηση της επαγγελματικής κατάρτισης των μελών του, την  εγγύηση της ποιότητας της θεραπείας των ασθενών και την  προαγωγή της Οστεοπαθητικής στη χώρα μας σύμφωνα με τους κανόνες της δεοντολογίας και της ηθικής που θέτει ο Σύλλογος.

  • Υπάρχουν φυσικοί τρόποι να προλάβουμε κάποια από τα προβλήματα που συναντάτε στο θεραπευτήριο; 
    Ένας όσο γίνεται μη παρεμβατικός τοκετός αποτελεί έναν από τους κύριους τρόπους αποφυγής των εντάσεων που συναντώ στο γραφείο. Επαφή δέρμα με δέρμα από τη στιγμή της γέννησης, βρεφική μάλαξη, μητρικός θηλασμός είναι κάποιοι από τους φυσικούς τρόπους πρόληψης των βασικών εντάσεων του νεογέννητου. 

  • Ποιες συνήθειες θα θέλατε να δείτε να υιοθετούν όσοι σας επισκέπτονται;
    Η βασικότερη συνήθεια που θα ήθελα να υιοθετήσουν είναι οι συστηματικές επισκέψεις στον οστεοπαθητικό τους . Αστειεύομαι, φυσικά! Αυτό που λέω σε όλους τους θεραπευόμενους είναι:
    Βρες μια φυσική δραστηριότητα που αγαπάς. Μην την ονομάσεις γυμναστική γιατί πολύς κόσμος σιχαίνεται ή τρομάζει στο άκουσμα της γυμναστικής.
    Βγες για ποδήλατο, για περπάτημα, χόρεψε, κυλίσου, γίνε για 10 λεπτά τη μέρα το 5χρονο παιδί που χορεύει.

    Βρες πράγματα που βαθιά απολαμβάνεις, χόμπι, τροφές, φίλους, βόλτες και ακολούθησέ τα, όσο μπορείς.
    Ξεκουράσου επαρκώς, ο καλός ύπνος βοηθάει στην ίαση.
    Μάθε να ακούς τις ανάγκες του σώματός σου για τροφή. Δεν υπάρχει μια σωστή διατροφή για όλους τους ανθρώπους για πάντα.

    Μουράτης

    Ο Ελευθέριος Μουράτης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1977. Το 1994 ταξίδεψε  στη Μ. Βρετανία όπου πραγματοποίησε το σύνολο των σπουδών του (βασικές και μεταπτυχιακές) στο British College of Naturopathy and Osteopathy BCNO (Βρετανικό κολέγιο Φυσικής Ιατρικής και Οστεοπαθητικής) και στο Πανεπιστήμιο Westminster. Το 1998 του αποδόθηκαν οι τίτλοι DO (Diploma of Osteopathy) και ND (Naturopathy Diploma) από το BCNO και ο τίτλος Bachelor of Science Osteopathic Medicine από το Πανεπιστήμιο Westminster. Το διάστημα 1998-2000 εργάστηκε σε αρκετές ιδιωτικές κλινικές στην περιοχή του Λονδίνου καθώς και ως καθηγητής κλινικής στο BCNO. Το 2000 και μετά το πέρας των μεταπτυχιακών σπουδών, του αποδόθηκε ο τίτλος Master of Science Osteopathic Medicine (Μάστερ Επιστημών στις Επιστήμες Υγείας Οστεοπαθητική Ιατρική) από το Πανεπιστήμιο Westminster. Υπήρξε Μέλος Γενικού Οστεοπαθητικού Συμβουλίου της Μ. Βρετανίας μέχρι το 2004, Υπεύθυνος Έρευνας του Πανελληνίου Συλλόγου Οστεοπαθητικής, Μέλος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Οστεοπαθητικών και πρώην Μέλος της Αθλητιατρικής Εταιρείας Ιατρών Αγώνων (ΑΘΛ.ΕΤ.ΙΑ). Ειδικεύεται σε προβλήματα μουσικών, χορευτών, καλλιτεχνών και αθλητών. Από το 2010 είναι παντρεμένος και έχει μια κόρη και έναν γιο. Τα τελευταία χρόνια και μετά τη γέννηση της κόρης του, ασχολείται ενεργά με οστεοπαθητική βρεφών και παιδιών.


    Το παρόν άρθρο «Μία συνέντευξη με τον Ελευθέριο Μουράτη» δημοσιεύτηκε αρχικά στο Ηλεκτρονικό Περιοδικό «γαλουχώ» [ www.galoucho-lllgr.org ] και αποτελεί πνευματική ιδιοκτησία του Συνδέσμου Θηλασμού Ελλάδος - La Leche League Greece, Copyright (c) 2020 Σύνδεσμος Θηλασμός Ελλάδος - La Leche League Greece. Αναδημοσιεύεται μετά από ειδική γραπτή άδεια του Συνδέσμου Θηλασμού Ελλάδος - La Leche League Greece. http://www.lllgreece.org  - Ο/Η Holistic Life δεν εκπροσωπεί, ούτε συνδέεται ή συνεργάζεται με τον Σύνδεσμο Θηλασμού Ελλάδος - La Leche League Greece.

Κατηγορία Διάφορα
Παρασκευή, 13 Μαρτίου 2020 08:52

Παιδί, γονιός και Ομοιοπαθητική

Η γέννηση ενός παιδιού προσθέτει έναν επιπλέον ρόλο στο ζευγάρι, αυτόν των γονιών. Ένας νέος άνθρωπος με τις δικές του ιδιαιτερότητες εμφανίζεται στο προσκήνιο. Είναι σημαντικό για το ζευγάρι αλλά και για το παιδί, το μεγάλωμα να γίνεται με τη συμμετοχή και των δύο γονιών. Το ζήτημα είναι ποιοτικό. Αυτό σημαίνει πως δεν είναι απαραίτητο να μοιράζονται οι υποχρεώσεις που απορρέουν ακριβώς στη μέση. Στη φροντίδα του παιδιού αλλά και για τη βοήθεια του ζευγαριού είναι καλό να εμπλέκονται και τρίτα πρόσωπα (συγγενείς, νταντά).

Η διαδικασία του μεγαλώματος ενός παιδιού είναι μια σκληρή δοκιμασία και ο καταλύτης σε αυτήν είναι η επικοινωνία. Η επικοινωνία βοηθάει να ομαλοποιούνται οι συναισθηματικές εντάσεις και η καθημερινότητα μεταξύ των μελών της οικογένειας και των εμπλεκόμενων με αυτήν.

Επικοινωνώ σημαίνει ότι με ενσυναίσθηση κατανοώ τι λέει ή τι ζητάει ο άλλος. Μπορεί να κάνω λάθος στην αρχική κατανόηση, όμως στη συνέχεια με τον ίδιο τρόπο προσπαθώ να επικεντρωθώ περισσότερο. Αυτό που καταλαβαίνω τελικά, μπορεί να ξεπερνάει τις δυνάμεις μου ή την ηθική μου, τότε χρησιμοποιώ το διάλογο και δίνω το δικό μου μήνυμα για να κατανοηθούν οι δικοί μου περιορισμοί. Σκοπός της επικοινωνίας είναι να κατανοηθούν αμφότερα οι ανάγκες και οι δυνατότητες. Η ουσιαστική επικοινωνία (με κατανόηση) είναι εξίσου σημαντική τόσο στο ζευγάρι όσο και στο παιδί, ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της ζωής του.

Οι εργασίες των John Bowlby and Mary Ainsworth (1980, 1978) πάνω στη σχέση βρέφους και γονιού, έχουν αποδώσει πολλούς καρπούς δημιουργώντας έτσι την εξαιρετικά θεμελιώδη θεωρία του «δεσμού προσκόλλησης». Τα συμπεράσματα που διεξάγονται είναι ότι το βρέφος αναπτύσσει μια έντονη συναισθηματική σύνδεση με τα βασικά ένα ή δύο άτομα που το φροντίζουν. Οι πιο πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι το πρόσωπο που θα αναπτυχθεί ο δεσμός προσκόλλησης μπορεί να είναι οποιοδήποτε ακόμα και πέρα από τη μητέρα. Το βρέφος στην πρώιμή του φάση αναπτύσσει έντονο ναρκισσισμό που χαρακτηρίζεται βέβαια ως υγιής. Η συναισθηματική σύνδεση παράγει την επιθυμία για συνεχή επικοινωνία με τους φροντιστές και μπορεί να εναλλάσσεται με δυσφορία κατά τη διάρκεια του αποχωρισμού. Έτσι στο βρέφος δημιουργείται μια ασφαλής βάση για να μπορέσει να επεκταθεί στο περιβάλλον γύρω του.

Η ποιότητα στην επικοινωνία και τη διαθεσιμότητα του φροντιστή του βρέφους επηρεάζει καθοριστικά την μετέπειτα πορεία ανάπτυξης της προσωπικότητας. Έτσι, διατυπώθηκαν 3 δεσμοί προσκόλλησης. Στον ασφαλή δεσμό, η ποιότητα επικοινωνίας είναι πολύ καλή και η φροντίδα είναι εναρμονισμένη με τις ανάγκες του παιδιού (Παπαλεοντίου-Λουκά Ελεονώρα, 2014).

Οι δομές που δημιουργούνται ως νοητικές αναπαραστάσεις των πρώιμων εμπειριών από τη σχέση βρέφους-φροντιστή θέτουν τις βάσεις στην οργάνωση της προσωπικότητας, της συμπεριφοράς αλλά και τη διαμόρφωση των διαπροσωπικών σχέσεων. Έχει υποστηριχθεί πως εάν το παιδί βιώσει μια σταθερή και ασφαλή σχέση με τους φροντιστές του κατά τα πρώτα του χρόνια τότε έχει τη δυνατότητα να αναπτύξει στενές σχέσεις με άλλους ανθρώπους ακόμη και να αναπτύξει την πίστη προς το Θεό. Αντίθετα, αν το βρέφος βιώσει αρνητικές εμπειρίες, πιθανόν να οδηγηθεί σε μια έλλειψη εμπιστοσύνης στους συνανθρώπους του και τον Θεό (Thompson and Randall, 1999). Φαίνεται πως η κατάλληλη ανταπόκριση του φροντιστή δίνει την ευκαιρία της κατανόησης του Θεού από το παιδί ως πρόσωπο αγάπης, δύναμης, φροντίδας (Tamminen, 1994).

Τα παιδιά που εγκαταλείφθηκαν ή που δέχτηκαν υπερβολικό έλεγχο, δεν μπόρεσαν να βιώσουν ασφαλή δεσμό προσκόλλησης, επαναλάμβαναν το ανασφαλές μοτίβο και στην ενήλικη ζωή τους και συχνά διατηρούσαν σχέσεις με κάθε κόστος (Ganahl, 2001).

Εν κατακλείδι, στο παιδί ενισχύεται η αυτοπεποίθηση και η ευτυχία του δείχνοντάς του κατανόηση, αποδοχή της διαφορετικότητάς του, και γενικότερα δίνοντάς του το δικαίωμα να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του ελεύθερα ακόμα και αν κάποιες φορές μας «ξεπερνάνε». Το παιδί χρειάζεται να νιώθει κάποιον δίπλα του˙ οποιαδήποτε στιγμή ο γονιός ή ο φροντιστής του μπορεί να γίνει στήριγμα σε κάποια δυσκολία του. Τα εμπόδια για μια ευρεία επικοινωνία είναι οι απειλές, οι ατελείωτες συμβουλές και το «κήρυγμα», η κριτική και οι ταμπέλες, ο «ωχαδερφισμός», ο σαρκασμός, ή η αλλαγή θέματος όταν προσπαθεί να επικοινωνήσει.

Η ανατροφή δεν αλλάζει το γενετικό υλικό. Μπορεί όμως να το χειριστεί και να το αξιοποιήσει.

Στην κλασική ομοιοπαθητική συνεδρία εξετάζονται και διερευνούνται βαθύτερες δυναμικές του παιδιού από τις οποίες προκύπτουν οι δυσαρμονικές συμπεριφορές που έχουν έναν πιο μόνιμο χαρακτήρα, παρά και πέρα των συμπεριφορικών παρεμβάσεων γονέων ή ειδικών. Τα δαγκώματα, η απομόνωση, η ζήλεια, η βία είναι κάποιες από αυτές. Οι ομοιοπαθητικές θεραπευτικές παρεμβάσεις σκοπό έχουν να μειώσουν ή και να εξαφανίσουν προβλήματα σε πεδία όπως στη συμπεριφορά, τη μάθηση, την κοινωνικότητα, την παραβατικότητα ή άλλες δυσκολίες, και μπορούν να ξεκινήσουν από τα πρώιμα στάδια ανάπτυξης του παιδιού.

Στην Ομοιοπαθητική δεν ισχύει ο μύθος του «νορμάλ» και των ατόμων που δεν είναι νορμάλ. Οι διαγνωστικές ταμπέλες δεν χρησιμοποιούνται στη θεραπευτική προσέγγιση. Δεν υπάρχει η αντίληψη περί κανονικών και μη. Η ιστορία του κάθε παιδιού είναι μια μοναδική ιστορία. Αυτό απαιτεί εξατομίκευση στη διάγνωση και τη θεραπεία. Η ομοιοπαθητική θεραπεία μπορεί να προσφέρει βελτίωση της ψυχικής σφαίρας χωρίς να καταπιέζει τα συμπτώματα και τον οργανισμό και χωρίς παρενέργειες.

«Τα συμπτώματα αποτελούν μόνο την έκφραση της ασθένειας και δεν αποτελούν την ίδια την ασθένεια. Πίσω από αυτή την πολλαπλότητα των συμπτωμάτων υπάρχει μια ενότητα… σκοπός μας δεν είναι απλά και μόνο η αφαίρεση των συμπτωμάτων της ασθένειας καθώς δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι έχει θεραπευθεί συνολικά ο ασθενής» (Ghatak, 2003).

Συνοψίζοντας μπορούμε να πούμε ότι η Ομοιοπαθητική είναι μια καλά αποδεδειγμένη εναλλακτική πρόταση που χρησιμοποιείται επιτυχώς για περισσότερα από 200 χρόνια. Εφαρμόζεται σε όλο τον κόσμο. Υποστηρίζεται από αναρίθμητες έρευνες. Η θεραπεία γίνεται σε ολόκληρο το άτομο, στη ρίζα του προβλήματος και όχι μόνο στα προβλήματα συμπεριφοράς και μάθησης, με όρους ολότητας. Πρόκειται για υψηλά εξατομικευμένη θεραπεία, βασισμένη σε πολλά περισσότερα από μια απλή διάγνωση. Οι αρχές και η θεωρία είναι κατανοητές και συνάδουν με την πρακτική εφαρμογή τους. Λειτουργεί αρμονικά με τη φυσική θεραπευτική δύναμη του οργανισμού. Είναι εντελώς ασφαλής, φυσική, μακριά από τις ανεπιθύμητες παρενέργειες των συμβατικών φαρμάκων όπως το άγχος, η διακοπή της όρεξης, η αϋπνία, τα τικ ή το φαινόμενο rebound. Τα ομοιοπαθητικά ιάματα ποτέ δεν καταπιέζουν τη φυσική ανάπτυξη του παιδιού. Στην πραγματικότητα η εμπειρία δείχνει ότι σε πολλά παιδιά η ανάπτυξη εκτινάσσεται μετά την έναρξη της ομοιοπαθητικής θεραπείας. Δεν κάνει το παιδί καταθλιπτικό ή αμβλύ όπως το αποτέλεσμα των διεγερτικών και των αντικαταθλιπτικών φαρμάκων, όπου τα παιδιά δείχνουν μαραμένα χωρίς να είναι ο εαυτός τους. Η ομοιοπαθητική θεραπεία είναι μόνιμη και το αποτέλεσμα που φέρνει το ομοιοπαθητικό ίαμα διατηρείται χωρίς να χρειάζονται επαναλαμβανόμενες δόσεις όπως στη συμβατική αγωγή για να διατηρηθεί το αποτέλεσμα (Ullman, 2000. Ullman et al, 2005).


Βιβλιογραφία:

Άντονι Ζένερ κ άλλοι (2006). Εκπαίδευση Αποτελεσματικού Γονέα. Gordon Hellas
Bowlby, J. (1982). Attachment (2nd ed.). New York: Basic Books.
Γεώργιος Πάνος (2017). Σύγχρονες Έρευνες Παιδοψυχολογίας, (288-294). Τόμος Πρακτικών στο πλαίσιο των Προγραμμάτων Ψυχικής και Κοινοτικής Υγείας του Πανεπιστημίου Αιγαίου
Ghatak N., (2003). Η θεραπεία με την Ομοιοπαθητική. Alter Vet 2, (23-24).
Ελεονώρα Παπαλεοντίου-Λουκά (2014), 12o Συνέδριο Παιδαγωγικής Εταιρείας Κύπρου «Δεσμός Προσκόλλησης», Εμπιστοσύνη και οι Επιδράσεις του στην Ανάπτυξη της Προσωπικότητας, Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
Ελένης Βαλάσση-Αδάμ, 2009. Γονιός δεν γεννιέσαι, γίνεσαι. Εκδ. Ελιζά
Ganahl, J. (2004) "Sean Penn's Outspokenness off Camera Earns Him Steinbeck Award." San Francisco Chronicle
Tamminen, K. (1994). Religious Experiences in Childhood and Adolescence: A viewpoint of Religious Development Between the Ages of 7 and 20. International Journal for the Psychology of Religion, 4(2): 61-85.
Thompson, R.A.. and Randall, B. (1999). A Standard of Living Adequate for Children's Spiritual Development. In A.B. Andrew’s & N. Kaufman (Eds.) Implementing the U.N. Convention on the Rights of the Child (p.87-104.) Westport, CT: Praeger
Εγχεριδιο του καλόύ γονέα
Ullman-Reichenberg Judyth, Robert Ullman, Ian Luepker, (2005). A drug-free approach to Asperger syndrome and Autism. Picnic Piont Press
Ullman-Reichenberg Judyth, Robert Ullman, (2000). Ritalin free kids. Three Rivers Press.

 

Κατηγορία Ομοιοπαθητική

95 cover fb entheto 95

Κυκλοφόρησε το νέο ανανεωμένο τεύχος του περιοδικού Holistic Life, σε έντυπη και ηλεκτρονική μορφή!

Σε αυτό το τεύχος θα βρείτε το 12σέλιδο ένθετο με θέμα «Γονείς & Παιδί», με την μοναδική προσέγγιση του περιοδικού Holistic Life.

Μερικά από τα θέματα αυτού του τεύχους:

  • Η συμβολή της Ομοιοπαθητικής στην ανάπτυξη και ανατροφή του παιδιού.
  • Βελονισμός: Εγκυμοσύνη και το πρώτο διάστημα με το μωρό.
  • Γιόγκα και διαχείριση του καρκίνου
  • Πως να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα του θυρεοειδή
  • Αποτοξίνωση με τη νέα χρονιά
  • Ανθοϊάματα και αντιμετώπιση της ψυχαναγκαστικής προσωπικότητας.
  • Η εξάρτηση από το internet στην παιδική ηλικία
  • Πως να προλάβετε ένα καρδιακό επεισόδιο

Διανέμεται δωρεάν σε έντυπη μορφή σε φαρμακεία, βιολογικά καταστήματα, ιατρεία, θεραπευτήρια κ.λ.π .

Αναζητήστε το σε πάνω από 700 σημεία διανομής σε όλη την Ελλάδα.

Κάντε Like στη σελίδα μας στο Facebook και κοινοποιήστε!

Κατηγορία Νέα