Κατά πόσο ένα εμβόλιο μπορεί να είναι παθογόνο;

Κατηγορία Info
Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018 08:44 Διαβάστηκε 660 φορές
online Πέτρος Αργυρίου

Σε προηγούμενα άρθρα μας έχουμε δει εμβόλια που δεν δουλεύουν, εμβόλια για «κατασκευασμένες» επιδημίες, εμβόλια για πάσα νόσο.

Έχουμε δει επίσης ένα εξαιρετικά παράδοξο προκαταρκτικό εύρημα: Όπως περιγράψαμε σε προηγούμενο άρθρο με τίτλο «Εμβόλιο γρίπης: Νέα ανατρεπτικά ευρήματα», σε έρευνα του 2018 βρέθηκε πως «…ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί με εμβόλιο κατά της γρίπης την τρέχουσα χρονιά, είχαν μεγαλύτερο φορτίο ιού της γρίπης στην ανάσα τους, ήταν δηλαδή πιο μολυσματικοί από τους ανεμβολίαστους όσον αφορά την γρίπη Α. Ακόμη δραματικότερα, ασθενείς που είχαν εμβολιαστεί και την προηγούμενη χρονιά ήταν 600 φορές περισσότερο μολυσματικοί από τους ανεμβολίαστους.»

Σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να επισημάνουμε τις δύο πιο συνηθισμένες κατηγορίες εμβολίων και τις διαφορές μεταξύ τους: Τα ζωντανά εξασθενημένα εμβόλια όπου ο παθογόνος οργανισμός περιέχεται ολόκληρος μέσα σε αυτά αλλά μέσα από διάφορες διαδικασίες έχει αποδυναμωθεί τόσο ώστε να μην μπορεί να προκαλέσει ασθένεια και τα απενεργοποιημένα εμβόλια όπου δεν περιέχεται ολόκληρος ο μικροοργανισμός αλλά θραύσματά του ικανά να προκαλέσουν ανοσοποιητική απάντηση κατά του μικροοργανισμού.

Τα πρώτα είναι και τα παλαιότερα και φθηνότερα ενώ τα δεύτερα είναι ακριβότερα καθώς είναι πιο δύσκολα στην παρασκευή τους. Αυτός είναι ο λόγος που σε πολλές από τις φτωχότερες περιοχές του πλανήτη, τα πρώτα συνεχίζουν να χρησιμοποιούνται ευρέως.

Ένας πολύ διαδεδομένος μύθος της συμβατικής ιατρικής ήθελε τα εμβόλια να μην προκαλούν την ασθένεια για την πρόληψη της οποίας κατασκευάζονται. Αυτή η βεβαιότητα δεν είναι παρά ένας μύθος καθώς:

α) Η εμβολιαστική κάλυψη δεν φθάνει το 100% των εμβολιαζόμενων.

β) Καινούρια ερωτήματα αναδύονται για το πόσο διαρκεί η εμβολιαστική ασπίδα. Ο φιλοεμβολιαστικός καθησυχασμός δεν βοήθησε στο να αναδυθούν αυτά τα ερωτήματα έγκαιρα.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε κι άλλες αιτίες που καθιστούν την επίσημη αφήγηση έναν απορριπτέο μύθο.  

Θα πάμε όμως απευθείας στην αιτία με τις πιο σημαντικές ίσως προεκτάσεις: Κατηγορία εμβολίων, μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια έναντι της οποίας έχει κατασκευαστεί για να μας προστατεύει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας: Το εμβόλιο Sabin κατασκευάζεται από τρία μεταλλαγμένα στελέχη του ιού που δεν είναι ικανά να προκαλέσουν ασθένεια. Σύμφωνα με την επίσημη αφήγηση, το εμβόλιο αυτό κατάφερε να εξαφανίσει την ασθένεια σε πολλές περιοχές του πλανήτη μέσα σε μερικά χρόνια, και αυτό το σημείο της αφήγησης δεν έχω μέχρι σήμερα πολύ καλούς λόγους να αμφισβητήσω παρότι μέχρι το 1963 το εμβόλιο αυτό ήταν επιμολυσμένο με τον ογκοϊό των πιθήκων SV40. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.  

Με την εξαφάνιση της νόσου όμως όπως π.χ. στις ΗΠΑ το 1974, τα ελάχιστα κρούσματα που παρατηρούνται δεν οφείλονται πλέον, στην άγρια, την φυσική μορφή της αρρώστιας αλλά στο ίδιο το εμβόλιο.

Τι συμβαίνει;

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «επαγόμενη από εμβόλιο ασθένεια»: Ο εξασθενημένος ιός μένει στο έντερο του εμβολιασμένου για αρκετές μέρες. Αποβάλλεται μαζί με τα κόπρανα. Μεταλλάξεις στον ιό μπορούν να του προσδώσουν ξανά την παθογένειά του και με αυτόν τον τρόπο να μπορεί να προκαλέσει την ασθένεια.

Έτσι, ένα εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας μπορεί να - και έχει καταγεγραμμένα προκαλέσει - πολιομυελίτιδα, ιδιαίτερα σε άσχημες υγειονομικές συνθήκες.

Έτσι σήμερα, στην επί χρόνια δοκιμαζόμενη Συρία, το εμβόλιο κατά της πολιομυελίτιδας προκαλεί περισσότερα κρούσματα από ότι η «άγρια» πολιομυελίτιδα παγκοσμίως. Είναι μια πολύ δυσάρεστη πραγματικότητα αλλά προς το παρόν μιλάμε για κρούσματα και για μικρά επιδημικά ξεσπάσματα.

Τι πρέπει λοιπόν να προσέξει η παγκόσμια κοινότητα;  

Οι μεγάλοι κίνδυνοι προέρχονται από τα δύο άκρα: Από τη μία, η απόλυτη φοβία για τους κινδύνους, άλλοτε αντισυστημική κι άλλοτε καλλιεργούμενη από τις ίδιες τις φαρμακοβιομηχανίες και τους παγκόσμιους οργανισμούς υγείας όπως είδαμε στις καινές «πανδημίες» γρίπης, κι απ’ την άλλη, ο απόλυτος καθησυχασμός για την ασφάλεια όλων ανεξαιρέτως των εμβολίων που επιτρέπει σε πιθανούς κινδύνους να μεγαλώνουν ανενόχλητοι.

Ας πάρουμε ένα υποθετικό παράδειγμα (αν και δεν είναι τόσο υποθετικό όσο το παρουσιάζουμε): Οι εταιρίες έχουν ένα καινούργιο εμβόλιο ή θέλουν να ξεφορτωθούν ένα παλιό εμβόλιο που λήγει. Οι παγκόσμιοι οργανισμοί για να εξυπηρετήσουν τις πολυεθνικές, κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για μια νέα εξωτική πανδημία ή την ανάδυση μιας παλιάς στον τρίτο κόσμο: Κι έτσι, εκατομμύρια δόσεις του εν λόγω εμβολίου εξαπολύονται στους υπανάπτυκτους λαούς.

Στην καλύτερη περίπτωση, ο τρίτος κόσμος θα τη γλυτώσει με μερικά εκατομμύρια ευρώ κόστος και μερικά επιδημικά ξεσπάσματα που προκλήθηκαν από τον μαζικό εμβολιασμό. Σε μια πολύ χειρότερη, τα μικρά ξεσπάσματα μπορούν να γίνουν μεγάλα.

Και στη χειρότερη όλων, ο μικροοργανισμός που περιέχεται στο εμβόλιο, όχι μόνο ξαναγίνεται ενεργός αλλά ανασυνδυάζεται με το γενετικό υλικό άλλων οργανισμών (που περιέχονται ή όχι σε εμβόλια) και γίνεται πρωτόγνωρα παθογόνος, σκοτώνοντας εκατομμύρια ανθρώπους…

Όπως έχουμε τονίσει κατά το παρελθόν, ο μεγαλύτερος κίνδυνος πανδημίας, δεν προέρχεται από τη φύση. Στην εποχή της υψηλής τεχνολογίας και της μαθητευόμενης βιοτεχνολογίας, ο μεγαλύτερος κίνδυνος από τον άνθρωπο, προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Είναι επιτακτική ανάγκη η επιστήμη των εμβολίων και γενικά η ιατρική να ξαναγυρίσει στην παλιά της σχολαστικότητα και αντικειμενικότητα αντί ο αυτοσκοπός της να είναι η εξυπηρέτηση οικονομικών συμφερόντων, όπως ολέθρια έχει καταντήσει να είναι σήμερα.

(Ο Πέτρος Αργυρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνης κι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες αναλυτές, ιδιαιτέρως στο πεδίο του παρασκηνίου των παγκόσμιων πολιτικών δημόσιας υγείας. Είναι επίσης μέλος της ένωσης δημοσιογραφίας της επιστήμης Science View και μόνιμος συνεργάτης του Holistic Life. Από τις εκδόσεις ETRA κυκλοφορούν τα σχετικά βιβλία του: "Τι δεν σας λένε οι γιατροί", 2009, "Θανάσιμες Θεραπείες", 2011 και "Παρά Φύση", 2014, όλα τους μοναδικά στο είδος τους στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα και όχι μόνο. Το προσωπικό του blog είναι το agriazwa.blogspot.com).