Δευτέρα, 11 Ιανουαρίου 2021 08:50

Το πλήρες σχέδιο μάχης κατά του COVID-19

Οι επιδημίες, αν και καταστροφικές, δεν σκοτώνουν τους πάντες. Δεν πέθαναν όλοι από τον Μαύρο Θάνατο (μαύρη πανώλη) ή από την επιδημία της Ισπανικής Γρίπης του 1918 - και πολλοί από εμάς θα καταφέρουμε επιβιώσουμε από τον COVID-19. Όμως γιατί κάποιοι άνθρωποι πεθαίνουν και γιατί τόσοι πολλοί μολυσμένοι έχουν μακροχρόνια συμπτώματα, ακόμα κι αν είναι νέοι και φαινομενικά υγιείς και πώς μειώνουμε τις πιθανότητές μας να μολυνθούμε εξαρχής;
Από τη στιγμή που θα μολυνθούμε, μπορούμε να μεταφέρουμε τον ιό COVID-19 για το υπόλοιπο της ζωής μας, όπως συμβαίνει και με τους ιούς του έρπητα, τους οποίους το 95% από εμάς μεταφέρουμε, ενώ το 90% των ανθρώπων στη Δύση φέρουν τον ιό Epstein-Barr (EBV), ο οποίος προκαλεί τη λοιμώδη μονοπυρήνωση και κάποιες φορές συνδέεται με τη σκλήρυνση κατά πλάκας, τη ρευματοειδή αρθρίτιδα και άλλες αυτοάνοσες ασθένειες.
Οι γιατροί και οι υπηρεσίες υγείας εξεπλάγησαν από το ξέσπασμα του COVID-19. Πολλοί είχαν υποθέσει ότι τα σύγχρονα φάρμακα και οι εμβολιασμοί είχαν κάνει τις ιογενείς επιδημίες παρελθόν. Ωστόσο οι λοιμώξεις συνεχίζουν να μας ακολουθούν και έχουν γίνει οι κύριοι παράγοντες πολλών επικίνδυνων θανατηφόρων ασθενειών, από τους καρκίνους και τη στεφανιαία νόσο έως την άνοια και τον διαβήτη.
Κάποια μικρόβια στο έντερο προκαλούν όγκους του εντέρου και αποτελούν αιτία ψυχιατρικής νόσου και αρθρίτιδας. Οι νευρολογικές ασθένειες είναι από τις πιο κοινές αιτίες θανάτου στη Δύση και όλα τα είδη συνδέονται με κάποιο μολυσματικό παράγοντα.
Αντί να κερδίσουμε τον «αγώνα των όπλων» ενάντια σε ιούς, βακτήρια και μύκητες, έχουμε αποκτήσει μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας από τα φάρμακα και τους εμβολιασμούς.
Οπότε, πώς μειώνουμε τις επιδράσεις του COVID-19 και άλλων ιών εάν μολυνθούμε - και πώς αποφεύγουμε μία λοίμωξη εντελώς; Πρόκειται για μια διπλή επίθεση την οποία διδάσκω σε όλους τους ασθενείς μου με σύνδρομο χρόνιας κόπωσης, που είναι η ειδικότητά μου.
Το σύνδρομο χρόνιας κόπωσης είναι αποτέλεσμα κακών μηχανισμών παροχής ενέργειας και η μυαλγική εγκεφαλίτιδα συμβαίνει όταν η κόπωση συνοδεύεται από φλεγμονή. Αυτή η φλεγμονή προκαλείται συχνά από μικρόβια, όπως οι ιοί του έρπητα και ο ιός Epstein-Barr.
Αυτά τα μικρόβια συνυπάρχουν μαζί μας για εκατομμύρια χρόνια. Το γεγονός ότι αρχίζουν τώρα να προκαλούν λοιμώξεις είναι συμπτωματικό της φθίνουσας ικανότητάς μας να αντιστεκόμαστε σε αυτά και αυτό είναι άμεσο αποτέλεσμα της σύγχρονης δυτικής διατροφής και του τρόπου ζωής.

Η διπλή μου προσέγγιση:
• Διδάσκω μια γενική προσέγγιση για την αποφυγή και τη θεραπεία της λοίμωξης.
• Παρέχω αποτελεσματικές στρατηγικές για την αντιμετώπιση των μικροβίων που κάνουν δύσκολη τη ζωή του ασθενή που πάσχει από σύνδρομο χρόνιας κόπωσης.
Αν δεν οργανώσουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα, κατευθυνόμαστε προς την καταστροφή. Και αρχίζουμε να χάνουμε τη μάχη από τη στιγμή που είμαστε μωρά. Η καισαρική τομή και η έλλειψη θηλασμού σημαίνουν ότι δεν «εμβολιαζόμαστε» και δεν θρεφόμαστε σωστά˙ η στοματίτιδα, μια μυκητιασική λοίμωξη του στόματος, είναι συχνή στα μωρά και παρόλο που οι γιατροί δεν φαίνεται να ανησυχούν, είναι μία ένδειξη ότι η πρώτη μάχη έχει χαθεί.
Οι μυκητιάσεις στο στόμα οδηγούν σε μυκητιάσεις των εντέρων. Το έντερο εμφανίζει διαρροή - τα μικρόβια στο έντερο μπαίνουν στο σώμα σε μια διαδικασία που ονομάζεται βακτηριακή μετατόπιση - και αυτό προκαλεί πολλές παθολογίες ή ασθένειες.
Όπως και με τον ιό COVID-19, τα περισσότερα μικρόβια εισέρχονται στο σώμα μας μέσω εισπνοής ή κατάποσης όσων τρώμε ή πίνουμε. Όλα όσα εισπνέουμε προσκολλώνται στην κολλώδη βλέννα στην αναπνευστική οδό και μεταφέρονται με τον βήχα ή την κατάποση. Αυτά τα μικρόβια θα πρέπει να καταλήξουν στο όξινο περιβάλλον του στομάχου, το οποίο τα σκοτώνει.
Έτσι, η διατήρηση ενός όξινου στομάχου είναι απαραίτητη άμυνα, ωστόσο η δυτική διατροφή και ο σύγχρονο τρόπος ζωής αναστατώνει αυτόν τον φυσικό αμυντικό μηχανισμό με πολλούς τρόπους:
Διατροφή υψηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες. Αυτά τα τρόφιμα ζυμώνονται στο στομάχι αντί να αφομοιώνονται σωστά. Τα μικρόβια που εμπλέκονται σε αυτήν τη ζύμωση προκαλούν φλεγμονή χαμηλού βαθμού στο στομάχι, με αποτέλεσμα τη διαρροή εντέρου. Όσο πιο γρήγορα τα κύτταρα που βρίσκονται στα τοιχώματα του στομάχου αντλούν οξύ στον αυλό, στο εσωτερικό του στομάχου, το οξύ διαρρέει ξανά.
Αλλεργίες. Τα κοινά αλλεργιογόνα είναι τα γαλακτοκομικά, τα δημητριακά που περιέχουν γλουτένη, τρόφιμα που προκαλούν φλεγμονή χαμηλού βαθμού με τον ίδιο τρόπο όπως μια δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες και με τα ίδια αποτελέσματα.
Γλουτένη. Η γλουτένη καταστρέφει τις στενές συνδέσεις μεταξύ των κυττάρων και τα καθιστά διαρρέοντα. Εξαιτίας αυτού, καλό είναι να αποφεύγεται.
Σνακ. Μεταξύ των γευμάτων, το στομάχι έχει την ευκαιρία να αποκαταστήσει την κανονική του οξύτητα. Αλλά τα συνεχή σνακ ή η κατανάλωση γλυκών τροφών και ποτών τροφοδοτεί άμεσα τα μικρόβια και αποτρέπει τον καθαρισμό του στομάχου.

Κατανόηση του κινδύνου
Ακόμα κι αν δεν είχατε λοίμωξη COVID-19, πώς ξέρετε εάν είστε πιο ευαίσθητοι; Υπάρχουν έξι ενδεικτικά σημάδια που σας δίνουν μια ιδέα:
Οδοντική πλάκα: Η διατροφή με υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες θρέφει τα βακτήρια στο στόμα, αλλά η ζάχαρη στην κυκλοφορία του αίματος θα διαρρεύσει επίσης στο σάλιο. Η πλάκα εμφανίζεται για πρώτη φορά στην εσωτερική επιφάνεια των κάτω δοντιών κοπής, ακριβώς απέναντι από τον σιελογόνο αγωγό. Καλό είναι να ελέγξετε τα επίπεδα οδοντικής πλάκας στα δόντια σας.
Οσμή σώματος: Ο φυσιολογικός ιδρώτας είναι άοσμος, αλλά όταν το υψηλό σάκχαρο στο αίμα χύνεται στον ιδρώτα στο δέρμα, ζυμώνεται από μικρόβια του δέρματος που δημιουργούν την άσχημη οσμή του σώματος.
Μυκητιασικές λοιμώξεις: Οι μύκητες λατρεύουν τη ζάχαρη και μολύνσεις όπως η πιτυρίδα, τα μυκητιασικά νύχια, η τάση εμφάνισης «ποδιού του αθλητή», οι περινεϊκοί ερεθισμοί ή ο δακτυλιοσκώληκας, δείχνουν υψηλό σάκχαρο στο αίμα.
Βήχας και κρυολογήματα: Μπορεί να είναι κοινά, αλλά αποτελούν επίσης ένδειξη της κατάστασης της άμυνας του σώματος και του αδύναμου ανοσοποιητικού συστήματος. Θα ξέρετε ότι κερδίζετε τον αγώνα ενάντια στις ιώσεις όταν ο βήχας και τα κρυολογήματα κατά τη διάρκεια του χρόνου ελαχιστοποιηθούν.
Περίσσεια βάρους: Γνωρίζουμε ότι οι παχύσαρκοι είναι πιο πιθανό να μολυνθούν από COVID και αυτό ισχύει και για τα περισσότερα μικρόβια. Το λίπος γύρω από το έντερο σημαίνει ότι απαιτείται ενέργεια για το ανοσοποιητικό σύστημα να καταπολεμήσει τα μικρόβια στο έντερο.
Πόνοι στις αρθρώσεις και στους μυς και δυσκαμψία: Τα μικρόβια δεν μένουν μόνο στο έντερο, αλλά διαρρέουν στην κυκλοφορία του αίματος. Οι «νέοι» ιοί, όπως ο COVID-19, μπορούν να εισέλθουν σε περιοχές του σώματος όπου υπάρχει βλάβη στους ιστούς και ουλές και να προκαλέσουν φλεγμονή. Το αποτέλεσμα είναι τριβή ή δυσκαμψία και πόνος.
Αυτά είναι όλα σημάδια προειδοποίησης, στάδια της νόσου που μπορούν να αντιστραφούν. Μην προσπαθήσετε να καταστείλετε τα συμπτώματα επειδή αυτό εμποδίζει περαιτέρω την απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος. Για παράδειγμα, τα φάρμακα κατά της αρθρίτιδας αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων. Λειτουργούν μπλοκάροντας την απόκριση του ανοσοποιητικού συστήματος, καθιστώντας πιο πιθανή τη μόλυνση, και αυτό είναι ένα κίνητρο για καρδιακά προβλήματα και πολλά άλλα.

Βιταμίνη C
Το κλειδί για να προστατευτείτε από ιογενή λοίμωξη είναι μία διατροφή κατά των λοιμώξεων (βλ. παρακάτω). Διαφορετικά, «ταΐζετε» τον εχθρό και σαμποτάρετε όλα όσα κάνετε. Μετά τη συγκεκριμένη διατροφή, το επόμενο πιο σημαντικό πράγμα είναι να λαμβάνετε υψηλές δόσεις βιταμίνης C κάθε μέρα. Η βιταμίνη C είναι το πιο ισχυρό αντιμικροβιακό ευρέος φάσματος που γνωρίζουμε και επιπλέον είναι απολύτως ασφαλής.
Η κατώτερη ποσότητα που συνιστάται να λαμβάνουμε είναι αυτή που απαιτείται για την πρόληψη του σκορβούτου, δηλαδή μόνο 30mg την ημέρα. Το ανώτερο ασφαλές όριο είναι 100mg, και έτσι μια δόση που κυμαίνεται μεταξύ 500 και 1.000 mg περιγράφεται ως υψηλή.
Αλλά κοιτάζοντας τα ζώα που παράγουν τη δική τους βιταμίνη C, πρέπει να παίρνουμε τουλάχιστον 5.000mg την ημέρα - δηλαδή 5 γραμμάρια ή ένα κουταλάκι του γλυκού. Δεν μπορούμε να πάρουμε αυτή την ποσότητα μόνο από τη διατροφή μας. Επιπλέον, αν αρχίσουμε να αυξάνουμε την ποσότητα, πιθανώς να υποφέρουμε από διάρροια, γνωστή ως εντερική ανεκτικότητα. Για να επιτύχουμε ανοχή στο έντερο, θα πρέπει να αυξάνουμε σταδιακά τη δόση η οποία πρέπει να αυξηθεί ακόμα περισσότερο εάν υποφέρουμε από λοίμωξη.

Η δίαιτα κατά της λοίμωξης
Τα μικρόβια όπως ο ιός COVID-19 μπορούν να επιβιώσουν μόνο εάν τρέφονται με υδατάνθρακες ή σάκχαρα. Τα ζωικά κύτταρα, ωστόσο, λειτουργούν με λίπη, αν και μπορούν επίσης να χρησιμοποιούν υδατάνθρακες. Οι δίαιτες με βάση το λίπος και τις φυτικές ίνες είναι εχθρικές προς τους μικροβιακούς εισβολείς, οι οποίοι ευδοκιμούν στη ζάχαρη και το άμυλο. Οι διαβητικοί είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στις λοιμώξεις λόγω των υψηλών επιπέδων σακχάρου στο αίμα (γλυκόζη). Εάν δοθεί ζάχαρη, τα βακτήρια και οι μύκητες μπορούν να διπλασιάσουν τον αριθμό τους κάθε 20 λεπτά.
Το σημείο εκκίνησης για την πρόληψη και τη θεραπεία κάθε λοίμωξης είναι η παλαιο-κετογονική δίαιτα, η οποία αναστέλλει το άνω έντερο ζύμωσης - η οποία, με τη σειρά της, βελτιώνει την πέψη και την απορρόφηση των τροφίμων και αποτρέπει τη διαρροή του εντέρου - και μειώνει το τοξικό φορτίο των δυτικών δίαιτων, το οποίο έχει τη δυνατότητα να υπερφορτώσει το συκώτι.
Οι βασικές αρχές της διατροφής αυτής είναι:
Τρώτε άφθονο λίπος και φυτικές ίνες, όχι ζάχαρη και άμυλο.
Καταναλώστε δύο καλά γεύματα την ημέρα και μην τσιμπολογάτε ανάμεσα στα γεύματα.
• Αποφύγετε τα γαλακτοκομικά προϊόντα, τα οποία παρά την κοινή αντίληψη, δεν είναι φυσικά τρόφιμα.
Αποφύγετε τη γλουτένη. Δημιουργεί διαρροή εντέρου. Το σύγχρονο σιτάρι μπορεί να είναι 80 τοις εκατό γλουτένη όταν παλαιότερα ήταν μόλις 20 τοις εκατό.
Καταναλώστε μικροθρεπτικά συστατικά. Ακόμη και με μια καλή διατροφή, είναι πιθανό να μην έχουμε μικροθρεπτικά συστατικά. Πάρτε με μια καλή καθημερινή πολυβιταμίνη.
Προσθέστε μπαχαρικά και βότανα. Τα φυτά και οι μύκητες περιέχουν φυσικές αντιικές, αντιβακτηριακές και αντιμυκητιασικές τοξίνες.
Αποφύγετε τα εθιστικά τρόφιμα. Η δυτική δίαιτα είναι επικίνδυνα εθιστική - σοκολάτα, γλυκά, αλμυρά σνακ, καφεΐνη και αλκοόλ - και πιστεύω ότι η ζάχαρη είναι πιο εθιστική και πιο επικίνδυνη από το κάπνισμα.
Καταναλώστε φυτικές ίνες. Οι ίνες ζυμώνονται από φιλικά μικρόβια στο έντερο, τα οποία δημιουργούν θερμότητα, λιπαρά οξέα βραχείας αλυσίδας και βασικές βιταμίνες όπως η βιταμίνη Κ. Τα φιλικά μικρόβια εκπαιδεύουν το ανοσοποιητικό σύστημα να ανταποκρίνεται σε μη φιλικά μικρόβια από το έντερο.

Ιώδιο
Το ιώδιο είναι ένα άλλο απαραίτητο συστατικό. Σκοτώνει όλες τις κατηγορίες παθογόνων σε επαφή, συμπεριλαμβανομένων ιών, βακτηρίων, μυκήτων, ζυμών και πρωτόζωων, και συνήθως εντός 30 δευτερολέπτων. Λειτουργεί σε συνδυασμό με τα αμινοξέα τυροσίνη ή ιστιδίνη για να σκοτώσει μονοκύτταρους οργανισμούς.
Ο Γάλλος γιατρός Jean Lugol ανέπτυξε ένα σκεύασμα που έκανε το ιώδιο ασφαλές για λήψη από το στόμα. Είναι ένα μείγμα 5% ιωδίου με 10% κάλιο και συνταγογραφούσε 300 έως 1.000 mg (12% ιωδίου Lugol, 40 έως 60 σταγόνες, 2 έως 8 mL) καθημερινά για τη θεραπεία λοιμώξεων.
Είναι πιο δύσκολο να υπολογίσετε τη βέλτιστη ημερήσια δόση σας, αλλά είναι πολύ υψηλότερη από τη συνιστώμενη ημερήσια ποσότητα (RDA) των 150mcg. Αυτό δεν λαμβάνει υπόψη την ανεπάρκεια ιωδίου, η οποία έχει γίνει πανδημία στη Δύση λόγω του φθορίου στο νερό και της οδοντόκρεμάς μας, και του βρώμιου από επιβραδυντικά πυρκαγιάς σε έπιπλα. Το ιώδιο έχει επίσης καλή συμβιωτική σχέση με τη βιταμίνη C και συνεργάζονται ως ισχυροί μαχητές μικροβίων.

Μικρο-ανοσοθεραπεία
Η χρήση εξαιρετικά αραιωμένων ανοσο-ειδικών ουσιών επαναπρογραμματίζει το ανοσοποιητικό σύστημα για την αντιμετώπιση μιας ιογενούς διαταραχής. Αναπτύχθηκε από τον Dr Maurice Jenaer στη δεκαετία του 1970 και χρησιμοποιείται ευρέως στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και την Αυστρία.
Η μικρο-ανοσοθεραπεία χρησιμοποιεί μικροσκοπικές, αλλά όχι ομοιοπαθητικές, δόσεις βιο-ταυτόσημων μεσολαβητών (αγγελιοφόροι) φλεγμονής: νευροδιαβιβαστές, κυτοκίνες, αυξητικούς παράγοντες, ορμόνες και συγκεκριμένα νουκλεϊκά οξέα. Μερικοί συνδυασμοί συγκεκριμένων νουκλεϊκών οξέων παρεμποδίζουν την αναπαραγωγή του ιού RNA, και αυτό τους δίνει αντιιικά αποτελέσματα.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για οποιαδήποτε κατάσταση όπου υπάρχει οξεία ή χρόνια φλεγμονή που μπορεί να οφείλεται σε χρόνια ιογενή λοίμωξη (όχι βακτήρια ή μύκητες), αλλεργία ή αυτοανοσία.
Μπορεί να συνδυαστεί με άλλες θεραπείες. Η μικρο-ανοσοθεραπεία πρέπει να γίνει μέσω ειδικευμένου ιατρού (www.micro-immunotherapy.com). Μην προσπαθήσετε να το κάνετε μόνοι σας.

Οι φυσικές σας άμυνες
Η αριστερή στήλη καταγράφει τις φυσικές άμυνες του σώματος ενάντια στη λοίμωξη – από τα ορατά φυσικά προστατευτικά όρια των οργάνων και των ιστών μέχρι τα μικροσκοπικά λευκά αιμοσφαίρια στο ανοσοποιητικό σύστημα και τους ακόμα μικρότερους χημικούς αγγελιοφόρους που τα βοηθάνε να στοχεύουν στα εισβάλοντα μικρόβια και να αποβάλλουν τα νεκρά κύτταρα από το σώμα – και η δεξιά στήλη καταγράφει τις λειτουργίες τους.

ΑΜΥΝΑ

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΙ

Ιστοί και εκκρίσεις

φυσικά φράγματα

δέρμα, βλεννογόνοι κατά μήκος των αεραγωγών, έντερο και περίνεο

εκκρίσεις

σάλιο, δάκρυα, ούρα, βλέννα στο στόμα, έντερο, αναπνευστική οδός

Λευκά αιμοσφαίρια

ουδετερόφιλα

οι «στρατιώτες» του ανοσοποιητικού συστήματος που γεννιούνται στον μυελό των οστών από «μητρικά» βλαστοκύτταρα

Β και Τ λεμφοκύτταρα

αυτά τα λεμφοκύτταρα «δίνουν εντολή» στα ουδετερόφιλα λευκά αιμοσφαίρια

φονικά Τ λεμφοκύτταρα

σκοτώνουν κύτταρα που έχουν καταστραφεί

φυσικά φονικά κύτταρα (ΝΚ)

σκοτώνουν κύτταρα που έχουν καταληφθεί από ιό

βοηθητικά Τ κύτταρα

καθοδηγούν τα φυσικά φονικά κύτταρα (ΝΚ)

Τ ρυθμιστικά λεμφοκύτταρα

ρυθμίζουν την ανοσοαπόκριση και σταματούν την υπεραντίδραση

Β λεμφοκύτταρα

βοηθούν επίσης τα Τ κύτταρα

Χημικοί αγγελιοφόροι

αντισώματα

αναγνωρίζουν και σκοτώνουν τον εχθρό, και προειδοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα να ξεκινήσει τη διαδικασία φλεγμονής

Προσταγλαδίνες, ιντερφερόνες, λευκοτριένες, κυτοκίνες, χημειοκίνες

μόρια σηματοδότησης που ρυθμίζουν την ανοσοαπόκριση και καθορίζουν περιοχές που χρειάζονται φλεγμονή

 

Τα σχέδια μάχης κατά του COVID

Πρόληψη

  • Ακολουθήστε μία παλαιο-κετογονική δίαιτα, πλούσια σε λίπη και ίνες, χαμηλή σε υδατάνθρακες. Καταναλώστε προβιοτικά τρόφιμα όπως κεφίρ και ξινολάχανο. Αποφύγετε τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τους σπόρους. Φάτε δύο φορές την ημέρα, χωρίς ενδιάμεσα σνακ.
  • Πάρτε βιταμίνες. Αυτές περιλαμβάνουν πολυβιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία και βιταμίνη D.
  • Βιταμίνη C. Πάρτε 5 γραμμάρια κάθε βράδυ
  • Κοιμηθείτε καλά και πολύ, οκτώ έως εννέα ώρες μεταξύ 10μ.μ. και 7π.μ. Κοιμηθείτε περισσότερο το χειμώνα.
  • Προσθέστε πολλά βότανα, μπαχαρικά και μανιτάρια στο φαγητό σας.
  • Ασκηθείτε τουλάχιστον μία φορά την εβδομάδα. Φτάστε τον εαυτό σας στο όριό του˙ παράγει γαλακτικό οξύ και διεγείρει νέες μυϊκές ίνες και μιτοχόνδρια, το εργοστάσιο ενέργειας των κυττάρων.
  • Κάντε ηλιοθεραπεία όσο πιο συχνά μπορείτε.
  • Χρησιμοποιείστε το μυαλό σας. Αποφύγετε προφανείς τρόπους μετάδοσης ιών.

Θεραπεία

  • Ακολουθήστε μία παλαιο-κετογονική δίαιτα.
  • Νηστέψτε. Μια μέρα περίπου χωρίς φαγητό μπορεί να βοηθήσει στην εκκίνηση του ανοσοποιητικού συστήματος, όμως φροντίστε να πίνετε ενυδατικά υγρά.
  • Πάρτε βιταμίνη C σε ποσότητα όση ανέχεται το έντερό σας. Πιο αναλυτικά, ανεβάστε σταδιακά τη δόση κατά 10 γραμμάρια έως ότου προκαλέσετε συμπτώματα διάρροιας και, στη συνέχεια, χαμηλώστε την ημερήσια δόση ακριβώς κάτω από αυτό το επίπεδο.
  • Πάρτε μια καλή πολυβιταμίνη.
  • Πάρτε ιώδιο Lugol 12%. Δύο σταγόνες σε ένα μικρό ποτήρι νερό κάθε ώρα έως ότου εξαφανιστούν τα συμπτώματα. Περιστρέψτε το στο στόμα σας, κάνετε γαργάρες, μυρίστε και εισπνεύστε τον ατμό.
  • Προσθέστε βότανα, μπαχαρικά και μανιτάρια στο φαγητό σας.
  • Η ανάπαυση είναι ιδιαίτερα σημαντική εάν πάσχετε από λοίμωξη. Και όταν δεν ξεκουράζεσαι, κοιμάσαι.
  • Μην ασκείστε.
  • Μείνετε ζεστοί και κάντε ηλιοθεραπεία αν είναι δυνατόν.
  • Χρησιμοποιείστε το μυαλό σας. Τα συμπτώματά σας είναι σημάδια που το σώμα καταπολεμά τη μόλυνση. Μην το καταπολεμάτε λαμβάνοντας οτιδήποτε είναι αντιφλεγμονώδες.

Ηλικιωμένοι
Πιθανότατα μεταφέρετε πολλούς ιούς, βακτήρια και άλλα μικρόβια που μπορούν να προκαλέσουν χρόνια προβλήματα υγείας - και όσο μεγαλύτερης ηλικίας είστε, τόσο πιθανότερο είναι να τα έχετε. Έτσι, για τους ηλικιωμένους, το σχέδιο μάχης αλλάζει ξανά.

  • Ακολουθήστε μία παλαιο-κετογονική δίαιτα. Βεβαιωθείτε ότι τρώτε όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητας τροφές και ιδανικά βιολογικής καλλιέργειας.
  • Προγραμματίστε τα γεύματά σας μέσα σε ένα παράθυρο 10 ωρών, που σημαίνει ότι θα υπάρχουν 14 ώρες όπου το στομάχι σας ξεκουράζεται και αδειάζει.
  • Νηστέψτε μία ημέρα την εβδομάδα. Αυτό δίνει στο έντερο την ευκαιρία να ξεκουραστεί και να ανακάμψει.
  • Πάρτε βιταμίνες. Αυτό περιλαμβάνει πολυβιταμίνες, σκευάσματα μετάλλων και ιχνοστοιχείων και βιταμίνη D.
  • Πάρτε γλουταθειόνη και ιώδιο, δύο ισχυρά αποτοξινωτικά που είναι αποτελεσματικά σε δόσεις 250mg γλουταθειόνης ημερησίως και 25mg ιωδίου κάθε βδομάδα. Μπορεί να μην μπορείτε να ανεχτείτε το ιώδιο σε υψηλές δόσεις, γι' αυτό ξεκινήστε σταδιακά τη λήψη του.
  • Λάβετε βιταμίνη C, 5g το βράδυ πριν τον ύπνο.
  • Προσθέστε δύο σταγόνες ιωδιού Lugol 12% σε νερό κάθε μέρα.
  • Κοιμηθείτε για οκτώ έως εννέα ώρες την ημέρα μεταξύ 10μμ και 7πμ και πάρτε έναν «υπνάκο» κατά τη διάρκεια της ημέρας.
  • Ασκηθείτε, εντός των ορίων σας. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να αισθάνεστε πλήρως αναρρωμένοι την επόμενη μέρα. Στην ιδανική περίπτωση, θέλετε να αυξήσετε τον παλμό σας έως και 120 παλμούς ανά λεπτό.
  • Βοηθήστε τους συνδετικούς ιστούς σας με συμπληρώματα όπως η γλυκοζαμίνη. Ο ζωμός από κόκκαλα είναι ιδανικός.
  • Προσθέστε βότανα, μπαχαρικά και μανιτάρια στο φαγητό σας.
  • Επιλέξτε βότανα όπως ο αστράγαλος, το cordyceps και η ροντιόλα για να βελτιώσετε την άμυνά σας.
  • Επιλέξτε μιτοχονδριακά συμπληρώματα που βοηθούν στην καταπολέμηση της κόπωσης. Συμπεριλάβετε το συνένζυμο Q10 (100 γραμμάρια), την νιασιναμίδη (1.500 mg) και την ακετυλο L-καρνιτίνη (500 mg).
  • Ελέγξτε το τοξικό φορτίο σας.
  • Ελέγξτε τον χώρο διαμονής σας για ηλεκτρομαγνητική ρύπανση.
  • Ελέγξτε τα συνταγογραφούμενα φάρμακα που λαμβάνετε.
  • Ελέγξτε τη λειτουργία των επινεφριδίων και του θυρεοειδούς σας.
  • Μείνετε ζεστοί και βγείτε στον ήλιο. Κάντε διακοπές σε ζεστά κλίματα.
  • Χρησιμοποιήστε το μυαλό σας. Αποφύγετε οποιαδήποτε επικίνδυνη κατάσταση. Μην παραβλέπετε τυχόν συμπτώματα. Αντιμετωπίστε με σοβαρότητα τυχόν κοψίματα ή εκδορές στο δέρμα.

Ύπνος και ήλιος

Χρειαζόμαστε άφθονο βαθύ, ξεκούραστο ύπνο όπως χρειαζόμαστε και τα λευκά κύτταρά μας που καταπολεμούν τους ιούς. Τα ζώα μπορούν να πεθάνουν από χρόνια έλλειψη ύπνου - επειδή προκαλεί σηψαιμία, που προκαλείται από μικρόβια που διαφεύγουν από το έντερο.
Η βέλτιστη ποσότητα ύπνου είναι μεταξύ οκτώ έως εννέα ωρών, και είναι σημαντικό να προετοιμαστείτε για ύπνο περίπου 30 λεπτά πριν κοιμηθείτε. Προσπαθήστε να κοιμηθείτε μεταξύ 10 μ.μ. και 7 π.μ. και κοιμηθείτε περισσότερο κατά τη διάρκεια των χειμερινών μηνών.
Προσπαθήστε να κρατήσετε το δωμάτιο σκοτεινό, χωρίς θόρυβο και δροσερό και απενεργοποιήστε τυχόν ηλεκτρομαγνητικές συσκευές, όπως το Wi-Fi, τα κινητά και τα ασύρματα τηλέφωνα.
Η ζεστασιά είναι επίσης απαραίτητη για ένα υγιές ανοσοποιητικό σύστημα. Εάν κρυώνετε, είναι πιο πιθανό να υποστείτε κάποια λοίμωξη. Πρέπει να διατηρήσετε τη θερμοκρασία του σώματός περίπου στους 37° C με μια διακύμανση όχι περισσότερο από 0,3 βαθμούς.
Παρακολουθώντας στενά τη θερμοκρασία σας θα γνωρίζετε επίσης εάν το ενεργειακό σας σύστημα - οι κετόνες, τα μιτοχόνδρια, ο θυρεοειδής και τα επινεφρίδια - λειτουργεί αρμονικά.
Μια καυτή σάουνα ή μπάνιο μπορεί να καταπολεμήσει μια οξεία λοίμωξη - αλλά μην το παρακάνετε. Η υπερθερμία, ή η αυξημένη θερμοκρασία του σώματος, μπορεί να αυξήσει την αποτελεσματικότητα των αντιβιοτικών κατά έναν παράγοντα 60, εκτιμά ο Δρ. Friedrich Douwes, και μπορεί να σκοτώσει τα μικρόβια χωρίς φάρμακα.
Ο Douwes χρησιμοποιεί μία μεγάλη θερμοκοιτίδα για να αυξήσει τη θερμοκρασία του σώματος σε διάστημα δύο ωρών στους 41,6 ° C, το διατηρεί για δύο ακόμη ώρες και μειώνει αργά τη θερμότητα τις τελευταίες δύο ώρες.
Ο ήλιος είναι η πιο προφανής πηγή φωτός και θερμότητας και οι υπεριώδεις ακτίνες (UV) σκοτώνουν τα μικρόβια. Χρησιμοποιούνται για την αποστείρωση του νερού και των πισινών και η ηλιοφάνεια ήταν η κύρια θεραπεία για φυματίωση πριν από τα αντιβιοτικά. Λειτουργεί επίσης έμμεσα αυξάνοντας τα επίπεδα της βιταμίνης D.
Κάντε ηλιοθεραπεία όσο μπορείτε, αλλά μόνο για να μαυρίσετε ελαφρά. Μην καείτε.

Βότανα και άλλα
Ο απλός κανόνας είναι να χρησιμοποιείτε όσο περισσότερα βότανα, μπαχαρικά και μανιτάρια. Είναι όλα αντιμικροβιακά. Δεν χρειάζεται καν να τα μαγειρέψετε: ο μαϊντανός, η ρόκα (ρόκα) και το άγριο σκόρδο μπορούν να καταναλωθούν ωμά. Τα κύρια βότανα για τη παλαιο-κετογονική διατροφή περιλαμβάνουν σκόρδο, μαύρο πιπέρι, τζίντζερ, δεντρολίβανο, μέντα και θυμάρι.
Τα ινδικά γεύματα είναι πάντα πλούσια σε βότανα και μπαχαρικά όπως ο κουρκουμάς, το κάρδαμο, το κόλιανδρο και το κύμινο.
Τα βότανα που βελτιώνουν την ανοσολογική άμυνα περιλαμβάνουν τον αστράγαλο, τον cordyceps και τη ροντιόλα, τα οποία είναι αντιμικροβιακά και υποστηρίζουν το ανοσοποιητικό σύστημα.
Για να καταπολεμήσετε τον COVID-19 και να προστατευτείτε από αυτόν και από πολλούς άλλους ιούς και μικρόβια, πρέπει να αναλάβετε την ευθύνη για τη δική σας υγεία. Η δυτική ιατρική έχει χάσει τον δρόμο της. Οι γιατροί δεν αναζητούν πλέον τις υποκείμενες αιτίες της νόσου, μια διαδικασία που κάποτε λεγόταν διάγνωση, αλλά μάλλον αναζητούν μια «γρήγορη λύση» που θα διώξει τον ασθενή έξω από το γραφείου τους σε λιγότερο από 10 λεπτά.
Αλλά αυτό δεν μπορεί να απαντήσει στις ερωτήσεις που ξεκινήσαμε: γιατί μερικοί αναπτύσσουν ιογενή λοίμωξη και άλλοι όχι και γιατί μερικοί υποφέρουν περισσότερο από άλλους; Ελπίζω να είστε λίγο πιο κοντά στην απάντηση αυτών των ερωτήσεων για τον εαυτό σας.

Το πρωτόκολλο του Dr David Brownstein
Ο Dr David Brownstein και οι συνάδελφοί του στο Michigan αντιμετώπισαν με επιτυχία περισσότερους από 100 ασθενείς με COVID, μερικούς με σοβαρά συμπτώματα και σχεδόν όλους στην κατηγορία των "ευάλωτων" ομάδων με προϋπάρχουσες παθήσεις. Ακολουθούν οι συστάσεις:
Στο πρώτο σημάδι των συμπτωμάτων COVID, λάβετε από το στόμα:
• 100.000 IU βιταμίνης Α
• 1 g βιταμίνης C ανά ώρα έως ότου επιτευχθεί το όριο ανοχής στο έντερο
• 50.000 IU βιταμίνης D καθημερινά
• 25 mg / ημέρα ιωδίου Lugol (μερικές φορές 50-100 mg / ημέρα)

Χρήση νεφελοποιητή:
Για κάθε σάκο αλατούχου διαλύματος 259-cc (αλμυρό νερό), εισάγετε:

• 3 cc υπεροξειδίου υδρογόνου ποιότητας τροφίμων
• 1 cc θειικού μαγνησίου
Ο ασθενής θα πρέπει στη συνέχεια να συμπληρώσει το μείγμα με μία σταγόνα ιωδίου Lugol 5% και να εισπνέει στον νεφελοποιητή ανά ώρα μέχρι να βελτιωθούν τα συμπτώματα.


Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο με τίτλο "The Infection Game: Life is an Arms Race" (Hammersmith Health Books, London, 2018, revised 2020) των Dr Sarah Myhill και Craig Robinson.

Κατηγορία Υγεία

Όλοι το γνωρίζουμε και όλοι το έχουμε δοκιμάσει – λιγότερο ή περισσότερο – σαν εκλεκτό γλυκαντικό στη διατροφή μας (επίκαιρο παράδειγμα τα Χριστουγεννιάτικα μελομακάρονα), στα ροφήματα μας, σαν συνοδευτικό εδεσμάτων όπως το γιαούρτι, στο πρωινό μας και αλλού. Και έχουν γραφτεί και πολλά βιβλία που υμνούν τη γεύση και το άρωμα του.
Οι περισσότεροι έχουμε ακούσει και για τις ευεργετικές του επιδράσεις στον οργανισμό, τόσο διατροφικά, όσο και θεραπευτικά – όπως παραδείγματος χάριν στην επούλωση πληγών ή στη θεραπεία μολύνσεων στην παραδοσιακή θεραπευτική.
Τα τελευταία χρόνια το μέλι έχει μπει στο μικροσκόπιο της επιστήμης με πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα. Και όπως θα δούμε παρακάτω, αντιμετωπίζει «στα ίσια» την αποτελεσματικότητα φαρμακευτικών προϊόντων.
Πολύ συχνά οι γονείς αναζητούν εναλλακτικές λύσεις  για να ηρεμήσουν το βήχα των παιδιών τους - και η βοήθεια μπορεί να είναι τόσο  κοντά όσο αυτό το χρυσό νέκταρ στην κουζίνα. Το μέλι μπορεί να απαλύνει το λαιμό και να ηρεμήσει το βήχα, σύμφωνα με μια νέα μελέτη.
Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στα Αρχεία Παιδιατρικής και Εφηβικής Ιατρικής, διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που έλαβαν μια μικρή δόση μελιού πριν τον ύπνο κοιμήθηκαν καλύτερα και έβηξαν λιγότερο από εκείνα που έλαβαν είτε μια κοινή - πάνω από το κανονικό - δόση αντιβηχικό (δεξτρομεθορφάνη) ή τίποτα απολύτως.
«Αυτή είναι η πρώτη φορά που το μέλι έχει πράγματι αποδειχθεί ως θεραπεία», λέει ο επικεφαλής  της μελέτης δρ Ian Paul, ένας ερευνητής στο Penn State College of Medicine.
Οι ερευνητές κατέγραψαν 105 παιδιά, ηλικίας μεταξύ 2 και 18 ετών, σε τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή μελέτη. Την πρώτη νύχτα της μελέτης, τα παιδιά δεν υποβλήθηκαν σε θεραπεία. Οι γονείς στη συνέχεια απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με τα παιδιά τους, τον ύπνο και το βήχα τους, καθώς και την ποιότητα του δικού τους ύπνου . Τη δεύτερη νύχτα , τα παιδιά έλαβαν είτε το  σιρόπι για τον βήχα, ή το μέλι, ή τίποτα απολύτως . Οι γονείς τότε απάντησαν ξανά  στις ερωτήσεις της έρευνας .
Οι γονείς των οποίων τα παιδιά έλαβαν το μέλι  διαπίστωσαν ηπιότερα συμπτώματα στα παιδιά τους και καλύτερο ύπνο (και ο δικός τους ύπνος  βελτιώθηκε επίσης).

Θεραπευτικές ιδιότητες του μελιού
Ο Paul λέει ότι και ο τύπος του μελιού παίζει ένα ρόλο στη θεραπεία .  «Τα πιο σκούρα μέλια έχουν περισσότερα αντιοξειδωτικά από ότι τα ανοιχτόχρωμα μέλια και θέλαμε την καλύτερη ευκαιρία ώστε να δούμε βελτιώσεις », λέει, σημειώνοντας ότι και τα ανοιχτόχρωμα μέλια θα μπορούσαν πιθανότατα να ωφελήσουν τα παιδιά.
Το μέλι είναι επίσης γενικά λιγότερο δαπανηρό από ότι τα περισσότερα φάρμακα, λέει, και δε φέρει καμία από τις ανεπιθύμητες ενέργειες όπως ζάλη ή υπνηλία.
Η παρούσα μελέτη ήταν εμπνευσμένη από μια προηγούμενη έρευνα από τον Paul και την ομάδα του. Το 2004 , έδειξαν ότι οι δύο πιο κοινές δραστικές ουσίες στο σιρόπι για τον βήχα, δεξτρομεθορφάνη και διφαινυδραμίνη, είχαν την ίδια αποτελεσματικότητα στην αντιμετώπιση των συμπτωμάτων του βήχα ως συστατικό του εικονικού φαρμάκου.
Μερικά από τα παιδιά που πήραν το μέλι είχαν ήπιες παρενέργειες σύμφωνα με τη μελέτη. Οι γονείς ανέφεραν ελαφριά υπερκινητικότητα, όταν τα παιδιά τους πήραν το μέλι, σε σύγκριση με όταν πήραν σιρόπι για τον βήχα.
Αλλά είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η γλυκιά ουσία έχει εξεταστεί ως θεραπεία . Το μέλι έχει χρησιμοποιηθεί από την εποχή των αρχαίων Ελλήνων και των Αιγυπτίων για τη θεραπεία  πληγών, από τσιμπήματα εντόμων κλπ. Αυτή η χρησιμότητα μπορεί να προκύπτει από ένα ένζυμο που οι μέλισσες προσθέτουν στο νέκταρ το οποίο παράγει υπεροξείδιο του υδρογόνου, έναν αντιβακτηριακό παράγοντα.

Ένα συμπέρασμα που είναι εύκολο  να καταπιείς
Για βήχα και  πονόλαιμο, μπορεί να είναι το κολλώδες και το ιξώδες του μελιού που το κάνει να λειτουργήσει καλά.
«Είναι γνωστό εδώ και καιρό ότι τα καταπραϋντικά όπως το μέλι μπορεί να καταπραΰνουν  τις ερεθισμένες βλεννογόνους μεμβράνες και έτσι αφαιρούν την ενόχληση που τροφοδοτεί το αντανακλαστικό του βήχα», λέει ο Paul Doering, διευθυντής της πληροφόρησης για τα φάρμακα του Κέντρου της Φαρμακευτικής Πηγής  στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα.

Πηγή: abcnews.go.com

honey holistic

Κατηγορία Διατροφή

Η Α. ήταν μια 78χρονη γυναίκα με εξαιρετική υγεία. Όταν η μικρότερη αδερφή της υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο, αποφάσισε να αναλάβει η ίδια τη φροντίδα της στο σπίτι, πράγμα που σήμαινε πολλά πάνω - κάτω από τις σκάλες που οδηγούσαν στο υπνοδωμάτιο της αδερφής της στον δεύτερο όροφο. Καθώς ήταν πολύ απασχολημένη, άρχισε να τρώει πολλές τροφές πλούσιες σε υδατάνθρακες που ήταν πιο εύκολο να παρασκευαστούν και όχι τη συνηθισμένη της δίαιτα με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες.

Μετά από έναν περίπου μήνα σε αυτή τη ρουτίνα, η Α. παρατήρησε για πρώτη φορά πόνο και πρήξιμο στις αρθρώσεις της και άρχισε να παίρνει δισκία ασπιρίνης, τα οποία απλώς μείωναν την ταλαιπωρία της. Ήταν πάντα σε θέση να ανεβαίνει και να κατεβαίνει σκάλες χωρίς δυσκολία, αλλά τώρα ανέβαινε τις σκάλες πιάνοντας το κάγκελο με το αριστερό της χέρι και πασχίζοντας να τραβήξει το σώμα της προς τα πάνω βήμα προς βήμα ή μερικές φορές σερνόταν στις σκάλες για να καταφέρει να ανέβει.

Όταν η αδερφή της Α. βελτιώθηκε και εκείνη επέστρεψε στη δίαιτα χαμηλότερων υδατανθράκων, εξακολουθούσε να βιώνει συνεχή έντονο πόνο στο λαιμό της, πόνο στην πλάτη και οδυνηρό πρήξιμο στα γόνατα, τους αστραγάλους, τους καρπούς, τα χέρια, τους αγκώνες και τους ώμους. Τα χέρια της, έλεγε, ήταν πάντα μουδιασμένα και ένιωθε «μυρμήγκιασμα». Ήταν πρησμένα και δεν μπορούσε να σφίξει τη γροθιά της.

Ένιωθε το σώμα της άκαμπτο κάθε πρωί για αρκετές ώρες πριν πάρει ασπιρίνη και η ακαμψία επέστρεψε το βράδυ όταν το φάρμακο δεν βοηθούσε. Δεν κοιμόταν καλά λόγω του πόνου.

Παρατήρησε ότι ο κρύος, υγρός καιρός έκανε την κατάστασή της χειρότερη. Επιπλέον, είχε χάσει 16 κιλά τους τελευταίους τρεις μήνες και ένιωθε ότι γινόταν όλο και πιο αδύναμη. Σχεδόν πάντα ένιωθε εξαντλημένη.

Ο γιατρός που εξέτασε την Α. παρατήρησε ότι οι καρποί και οι αστράγαλοί της ήταν ζεστοί στην αφή. «Φαίνεται νωθρή νοητικά», παρατήρησε στη λεπτομερή φυσική του εξέταση, η οποία περιελάμβανε μετρήσεις του εύρους κίνησης σε 20 αρθρώσεις που υποδηλώνουν «σοβαρή δυσλειτουργία των αρθρώσεων».

Η στάση του σώματός της ήταν στραμμένη προς τα εμπρός. Οι αρθρώσεις της ήταν πρησμένες όπως στην «κλασική ρευματοειδή αρθρίτιδα». Επιπρόσθετα, σημείωσε ότι το δέρμα της ήταν κιτρινωπό-καφέ και το συκώτι της ήταν ελαφρώς διογκωμένο κατά την ψηλάφιση. Η γλώσσα της ήταν ελαφρώς πρησμένη, όπως και τα ούλα της.

Το φάρμακο

Στην Α. συνταγογραφήθηκε βιταμίνης Β3 - με τη μορφή νιασιναμίδης (150mg κάθε τρεις ώρες για έξι δόσεις ημερησίως, δηλαδή 900 mg / ημέρα).

Τρεις εβδομάδες αργότερα, στην επόμενη εξέτασή της, μεγάλο μέρος του πρηξίματος των αρθρώσεων είχε υποχωρήσει, παρόλο που εξακολουθούσε να αισθάνεται πόνο και δυσκαμψία. Είχε καλύτερη ισορροπία όταν περπατούσε, και στεκόταν σε καλύτερη ορθή στάση από την πρώτη της επίσκεψη. Το εύρος κίνησης των αρθρώσεων της είχε επίσης βελτιωθεί σημαντικά.

Σχεδόν τρεις μήνες μετά την έναρξη της λήψης της βιταμίνης, το εύρος κίνησης στις αρθρώσεις της είχε βελτιωθεί ξανά, αν και οι αστράγαλοί της ήταν ακόμη πρησμένοι. Ο δείκτης ρυθμού καθίζησης του αίματός της - ένα μέτρο φλεγμονής - είχε μειωθεί από 1,80mm/min σε 1,00mm/min και έπαιρνε μόνο μία ασπιρίνη την ημέρα για τον πόνο της. Σύμφωνα με τα λόγια του γιατρού της, «Φαινόταν σε μεγαλύτερη εγρήγορση νοητικά και ήταν πιο δυνατή σωματικά».

Η Α. συνέχισε να βελτιώνεται στα επόμενα τσεκ-απ, και λίγο περισσότερο από ένα χρόνο αφότου άρχισε να παίρνει βιταμίνη Β3, δεν είχε σημάδια πόνου στις αρθρώσεις ούτ πρήξιμο και τελικά μπορούσε να ανεβαίνει με ευκολία στον επάνω όροφο. Εντελώς απαλλαγμένη από τους πόνους στα οστά και στις αρθρώσεις, η Α. δεν είχε πάρει ασπιρίνη για περίπου 8 μήνες.

Ο δείκτης ρυθμού καθίζησης είχε βελτιωθεί στα 0,56mm/min. Η μυϊκή δύναμη στα χέρια της (δύναμη λαβής, μετρούμενη σε λίβρες ανά τετραγωνική ίντσα) είχε βελτιωθεί από μια αρχική μέτρηση 20 σε 50 στο δεξί της χέρι και από 12 σε 46 στο αριστερό της χέρι – επιστρέφοντας έτσι στο φυσιολογικό εύρος για γυναίκες στην ηλικία της. Δεν είχε καμία ένδειξη διόγκωσης του ήπατος κατά την ψηλάφηση.

"Εκτός από την αντικειμενική βελτίωση σε όλες τις αρθρώσεις της και στη γενική υγεία της, σημειώθηκε εντυπωσιακή μείωση στην εμφανή ηλικία της", παρατήρησε ο γιατρός της. "Με μεγάλη ικανοποίηση, ανέφερε ότι είχε αποκτήσει το ενδιαφέρον να είναι με άλλους ανθρώπους και να διασκεδάζει τους επισκέπτες της", σημείωσε. "Φαίνεται νεότερη από την πρώτη φορά που την είδα. Τώρα φαίνεται να είναι πιο κοντά στα 60 από ό,τι στα 80 έτη."

Η υπόθεση της Αλίκης είναι μία από τις εκατοντάδες που αναφέρθηκε στην εργασία του Γουίλιαμ Κάουφμαν το 1949, «Η κοινή μορφή της δυσλειτουργίας των αρθρώσεων» (William Kaufman - "The Common Form of Joint Dysfunction") που περιγράφει, μερικές φορές με εξαντλητική λεπτομέρεια, την εμπειρία του από τη χρήση νιασιναμίδης, μιας μορφής της βιταμίνης Β3, για τη θεραπεία της αρθρίτιδας.

Ο Κάουφμαν ήταν Αμερικανός ιατρός και ερευνητής φυσιολογίας που ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για τη θεραπεία με βιταμίνες τη δεκαετία του 1940 και του 1950. Η ανησυχία του με κάτι τόσο απλό όσο η βιταμίνη Β3 για τη θεραπεία μιας πάθησης όπως η αρθρίτιδα μπορεί να φαίνεται απλοϊκή στους σύγχρονους γιατρούς, αλλά από την προοπτική της εποχής του, έχει πραγματικά νόημα.

Η ξεχασμένη μάστιγα

Ο Κάουφμαν μεγάλωσε κατά τη διάρκεια της πλέον ξεχασμένης μάστιγας της θανατηφόρου πελλάγρας - που θεωρείται η μεγαλύτερη επιδημία διατροφικής ανεπάρκειας στην αμερικανική ιστορία. Η πελλάγρα ήταν μια τρομακτική νέα ασθένεια εκείνη την εποχή, η οποία επηρέαζε περισσότερο τις γυναίκες από ότι τους άνδρες.

Η κατάσταση διαγνώστηκε από το "τέσσερα D" (Dermatitis, Dementia, Diarrhea, Death): 1) δερματίτιδα, ένα φολιδωτό εξάνθημα που συχνά εμφανιζόταν σαν κολάρο στο λαιμό και τα άκρα του ασθενή, 2) άνοια, που περιελάμβανε τρομακτικές ψυχικές και συναισθηματικές εκρήξεις και παραλογισμό, 3) διάρροια και άλλα γαστρεντερικά προβλήματα και τέλος 4) θάνατο.

Άλλα συμπτώματα (που παρατηρήθηκαν αργότερα σε μελέτες ακτίνων Χ) περιελάμβαναν εκτεταμένη οστεοπόρωση, εξάντληση μετάλλων και φθορά των δοντιών σε περισσότερους από τους μισούς ασθενείς που μελετήθηκαν, καθώς και πρησμένη γλώσσα. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η οδοντική τερηδόνα συσχετίστηκε με «σοβαρή απόσυρση των ούλων, σήψη, έκθεση οστεΐνης (μέρος του δοντιού) και χαλάρωση των δοντιών».1

Η πελλάγρα επεκτάθηκε τόσο γρήγορα στις ΗΠΑ κατά τις αρχές του 1900 που πολλοί γιατροί πίστευαν ότι ήταν κάποιο είδος μολυσματικής επιδημίας. Μεταξύ 1906 και 1940, περισσότεροι από 3 εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν την ασθένεια και τουλάχιστον 100.000 από αυτούς πέθαναν.2

Το 1926, ανατέθηκε στον Δρ Τζόζεφ Γκόλντμπεργκερ, να μελετήσει την πελλάγρα. Εκείνος ανακάλυψε ότι η ασθένεια συνδέεται με τη διατροφή με βάση τα σιτηρά που στερείται κρέατος, ψαριού, αυγών και γάλακτος. Οι παλιοί τρόποι προετοιμασίας των σιτηρών είχαν εγκαταλειφθεί και ακολουθούσαν μια νέα επεξεργασία, και αυτό είχε απογυμνώσει τους κόκκους από τις θρεπτικές ουσίες, προκαλώντας ξαφνικά την εμφάνιση της ασθένειας ανεπάρκειας. Εισάγοντας φρέσκο κρέας, γάλα και μαγιά μπύρας στη διατροφή, η Γκόλντμπεργκερ απέδειξε ότι η ασθένεια θα μπορούσε να αντιστραφεί και να προληφθεί.

Γουίλιαμ Κάουφμαν MD, PhD: ο άνθρωπος που συνέδεσε τη βιταμίνη B3 με την αρθρίτιδα

Ο Δρ Kaufman ήταν πρωτοπόρος στη χρήση θεραπείας με βιταμίνη Β3 υψηλής δόσης για τη θεραπεία της ασθένειας. Η κάποτε ξεχασμένη ανακάλυψή του ότι η βιταμίνη Β3, με τη μορφή νιασιναμίδης, μπορεί να αντιστρέψει σημάδια οστεοαρθρίτιδας και ρευματοειδούς αρθρίτιδας, που προτάθηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1940, κερδίζει πλέον το ενδιαφέρον καθώς νέα έρευνα επιβεβαίωσε και επέκτεινε τα ευρήματά του.

Εντυπωσιακή θεραπεία

Το 1937, ο Κόνραντ Έλβεζεμ, καθηγητής βιοχημείας στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν-Μάντισον, ανακάλυψε ότι η βιταμίνη νιασίνη (βιταμίνη Β3) θεραπεύει τη ασθένεια των σκύλων που ισοδυναμεί με την ανθρώπινη πελλάγρα. Την επόμενη χρονιά, οι γιατροί Τομ Σπάις, Μάριον Μπλάκενχ και Κλαρκ Κούπερ ονομάστηκαν "Άντρες της Χρονιάς" του περιοδικού TIME για την έρευνά τους που διαπίστωσε ότι η νιασίνη θεραπεύει επίσης την πελλάγρα στους ανθρώπους.

Ήταν την ίδια χρονιά που ο Κάουφμαν αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν αφού ολοκλήρωσε επίσης το διδακτορικό του στη φυσιολογία. Ο Κάουφμαν ήταν μάρτυρας μιας από τις πιο δραματικές πρωτοβουλίες δημόσιας υγείας στην ιστορία τα επόμενα χρόνια, καθώς η φοβερή πελλάγρα σχεδόν εξαλείφθηκε από τον χάρτη των ΗΠΑ.

Μετά το 1942, όταν προστέθηκε νιασίνη στο αλεύρι και η μέση κατανάλωση αυξήθηκε από 11mg σε 17mg ημερησίως, η ασθένεια θεωρήθηκε ότι είχε σχεδόν εξαλειφθεί και έκτοτε αποτελεί ξεχασμένο ιατρικό ιστορικό.

Ήταν φρέσκο στο μυαλό του Κάουφμαν, ωστόσο, σε μια εποχή που οι γιατροί θεώρησαν ότι η διατροφική ανεπάρκεια ήταν αιτία ασθένειας και η θεραπεία με βιταμίνες κυριαρχούσε και βραβευόταν, δεν ωθήθηκε στο περιθώριο ως επικίνδυνη απάτη.

Εκτός από τη θεαματική αναστροφή με τη βιταμίνη Β3 της επιδημίας της πελλάγρας, σχεδόν 10 χρόνια νωρίτερα ο Ολλανδός γιατρός Κρίστιαν Έκμαν και ο Άγγλος βιοχημικός σερ Φρέντερικ Χόπκινς έλαβαν το βραβείο Νόμπελ Φυσιολογίας ή Ιατρικής για τις ανακαλύψεις τους που συνδέουν τη νόσο του beriberi με την ανεπάρκεια βιταμίνης Β1, επίσης γνωστή ως θειαμίνη. Το beriberi είναι μια άλλη πάθηση με συμπτώματα από πρήξιμο άκρων έως καρδιακή ανεπάρκεια και σύγχυση, τα οποία θεραπεύτηκαν εντυπωσιακά με έγχυση μιας μόνο βιταμίνης.

Ο Κάουφμαν αναρωτήθηκε εάν πολλά από τα συμπτώματα που είδε σε ασθενείς στην πρακτική του ήταν απλώς ήπιες εκδοχές παρόμοιων ελλείψεων - ίσως ήταν μεταβολικές διαταραχές σε άτομα που για γενετικούς ή άλλους λόγους απαιτούσαν πολύ περισσότερες βιταμίνες για τη βέλτιστη λειτουργία του οργανισμού τους.

Άρχισε να χρησιμοποιεί νιασιναμίδη σε μεγάλες δόσεις για να θεραπεύσει τους ιδιωτικούς ασθενείς το 1941, πριν από τον υποχρεωτικό εμπλουτισμό των επεξεργασμένων προϊόντων δημητριακών με βιταμίνες και σίδηρο στις ΗΠΑ το 1943.

Σε μια μονογραφία του 1943, έγραφε ότι όταν η νιασιναμίδη χορηγήθηκε από το στόμα σε 30 ασθενείς με εμφανή αρθρίτιδα, σε διαιρεμένες δόσεις που ανέρχονταν σε 400 έως 1.000mg την ημέρα, είχε ορισμένα οφέλη, όπως αυξημένη κινητικότητα των αρθρώσεων και μειωμένη δυσκαμψία, πρήξιμο, παραμόρφωση και πόνο.

Δεν ήταν μόνος του στην αρχή στον πειραματισμό με βιταμίνες ως φάρμακο, καθώς άλλοι γιατροί ανέφεραν παρόμοια επιτυχία χρησιμοποιώντας νιασίνη για τη θεραπεία ασθενών με ποικίλες παθήσεις.

Στον Καναδά, ο ψυχίατρος Άμπραμ Χόφερ υποψιάστηκε μια κοινή αιτία της άνοιας που εμφανίζεται στην πελλάγρα και στις περιπτώσεις σχιζοφρένειας που έβλεπε. Ανέφερε ότι το 80 τοις εκατό των σχιζοφρενικών ασθενών που αντιμετώπισε με υψηλή δόση βιταμίνης Β3 με τη μορφή νιασίνης παρουσίασε σημαντική βελτίωση.3

Ο παθολόγος Γουίλιαμ Πάρσονς και άλλοι στην κλινική Mayo, σύμφωνα με την πρόταση του Χόφερ, πραγματοποίησαν δοκιμές που ξεκίνησαν το 1955, δείχνοντας ότι η νιασίνη βελτίωσε σημαντικά τα προφίλ λιπιδίων των καρδιακών ασθενών, μειώνοντας την «κακή» χοληστερόλη LDL και τα τριγλυκερίδια ενώ αυξάνει την «καλή» χοληστερόλη HDL.4 Η νιασίνη - γνωστή ως η μορφή της βιταμίνης Β3 που προκαλεί φλόγωση, λόγω της παρενέργειάς της να προκαλεί στο δέρμα κοκκίνισμα και μερικές φορές κνησμό - χρησιμοποιήθηκε ευρέως για δεκαετίες ως το μόνο διαθέσιμο φάρμακο για τη μείωση της χοληστερόλης.

Το 1959, ο Χόφερ προσπάθησε να ρίξει φως στο έργο του Κάουφμαν, δημοσιεύοντας τη δική του εμπειρία με έξι ασθενείς που είχαν σημειώσει αξιοσημείωτη βελτίωση των αρθρώσεων ενώ λάμβαναν βιταμίνη Β3 (είτε νιασίνη / νικοτινικό οξύ είτε νιασιναμίδη).5

Μια περίπτωση ήταν μια 68χρονη γυναίκα που είχε παρατεταμένο άγχος λόγω της σοβαρής και παρατεταμένης ασθένειας του συζύγου της. Είχε αρχίσει να γερνάει πολύ γρήγορα και παραπονέθηκε για έντονο πόνο και στα δύο χέρια, προβλήματα όρασης στο ένα μάτι, αϋπνία και πόνο και περιορισμένη κίνηση στα χέρια της, τα οποία είχαν παραμορφωθεί με αρθριτικούς «κόμβους» σε όλα τα δάχτυλα.

Άρχισε να παίρνει 1.000mg νιασίνης την ημέρα σε δύο διαιρεμένες δόσεις και μετά από περίπου τρεις μήνες παρουσίασε αξιοσημείωτη βελτίωση τόσο ψυχικά όσο και σωματικά.

Ο πόνος στα χέρια της εξαφανίστηκε, μαζί με την παραμόρφωση στους καρπούς και τα δάχτυλά της (αν και ανέφερε ότι οι κόμβοι είχαν διογκωθεί λίγο πρώτα πριν εξαφανιστούν ένας προς έναν). "Τα χέρια της απέκτησαν πάλι την κανονική τους κίνηση", παρατήρησε ο Χόφερ.

Σημείωσε επίσης ότι το δέρμα της φαινόταν πιο νεανικό. "Στα επόμενα δύο χρόνια, συνέχισε να υφίσταται έντονο άγχος και κατά τη διάρκεια αυτού του διαστήματος υπέστη την απώλεια του συζύγου της, κάποια δυσκολία με το κτήμα, κλπ. Ωστόσο έχει παραμείνει ψυχικά και σωματικά φυσιολογική", αναφέρει ο Χόφερ.

Ένα άλλο από τα περιστατικά του ήταν ένα προηγουμένως υγιές αγόρι που είχε αναπτύξει πόνο και δυσκαμψία στα γόνατά του σε ηλικία 14 ετών. Μέχρι το καλοκαίρι χρειάστηκε να νοσηλευτεί και έλαβε φυσιοθεραπεία και ασπιρίνη. Στην αρχή βελτιώθηκε σημαντικά, αλλά μέχρι το τέλους του ίδιου έτους, η κατάστασή του επιδεινώθηκε ξανά. Το επόμενο φθινόπωρο, έμεινε στο κρεβάτι για πέντε εβδομάδες με έντονο πόνο στους γοφούς, την πλάτη και τις αρθρώσεις των ποδιών του.

Στο τέλος του έτους, το αγόρι ξεκίνησε με 2.000mg νικοτινικού οξέος (νιασίνη) την ημέρα διαιρούμενο σε δύο δόσεις, μαζί με 100mg ασκορβικού οξέος (βιταμίνη C) την ημέρα επιπλέον της ασπιρίνης. Πέντε ημέρες αργότερα, επέστρεψε στο σχολείο κάπως βελτιωμένος. "Από τότε συνέχισε να βελτιώνεται", ανέφερε ο Χόφερ.

Μέσα σε έξι μήνες, τα πόδια του, που είχαν πρηστεί σε μεγάλο βαθμό, είχαν τεράστια βελτίωση Τα δάχτυλά του ήταν λιγότερο πρησμένα και πιο ευκίνητα. Είχε μειώσει την ημερήσια δόση ασπιρίνης στο ένα τέταρτο της αρχικής δόσης.

Μέσα στον επόμενο χρόνο, η κατάστασή του συνέχισε να βελτιώνεται, παρόλο που είχε ακόμα πόνο στην πλάτη του, η οποία παρέμεινε ελαφρώς δύσκαμπτη. Μείωσε τη δόση νιασίνης του σε 1.000mg την ημέρα, αλλά ανέφερε ότι όποτε έπαιρνε λιγότερο, ένιωθε επιστροφή της δυσκαμψίας των αρθρώσεων Το μέτρο του ρυθμού καθίζησης της φλεγμονής είχε κανονικοποιηθεί. "Η σχολική του πορεία συνεχίζεται χωρίς διακοπή, αλλά η φαρμακευτική αγωγή [βιταμίνη Β3] δεν μπορεί να σταματήσει", έγραψε ο Χόφερ.

Ο Χόφερ πρόσθεσε ότι ο Κάουφμαν είχε παρατηρήσει εκατοντάδες παρόμοιες περιπτώσεις στις οποίες, "χωρίς εξαίρεση, εκείνοι οι ασθενείς που λάμβαναν συνεχώς επαρκείς ποσότητες νιασιναμίδης, παρουσίαζαν κλινικά σημαντική, μετρήσιμη βελτίωση στην κινητικότητα των αρθρώσεων και τη λειτουργία των αρθρώσεων και συχνά τέτοια πρόσθετα οφέλη όπως η βελτίωση της μυϊκής δύναμης και η ικανότητα εργασίας, η μειωμένη κόπωση, η βελτιωμένη αίσθηση ισορροπίας και η ανακούφιση ορισμένων ψυχικών συνδρόμων, συμπεριλαμβανομένης της κατάθλιψης."

Τα προβλήματα των αρθρώσεων συχνά μειώνονταν σε σοβαρότητα ή εξαφανίζονταν με θεραπεία με νιασιναμίδη σε περιπτώσεις που θα σήμερα θα έκαναν διαγνωση για οστεο- ή ρευματοειδή αρθρίτιδα, σύμφωνα με τις αναφορές του Κάουφμαν.

Τα αυξημένα ποσοστά καθίζησης έτειναν να ομαλοποιούνται, αλλά τα οφέλη της θεραπείας συνεχίστηκαν μόνο όσο λαμβανόταν η βιταμίνη. "Ίσως αυτές οι τεράστιες ποσότητες βιταμινών επιβάλλουν κάποια βελτίωση στην ενδοκυτταρική οξειδωτική αναπνοή", εικάζει ο Χόφερ, αλλά ως ψυχίατρος με εμπειρία στη χρήση βιταμίνης Β3, είπε, ήθελε μόνο να επιβεβαιώσει τα ευρήματα του Κάουφμαν και να ζητήσει από τους ρευματολόγους να πραγματοποιήσουν τη δική τους μελέτη.

Πέρασαν δεκαετίες πριν από τη διεξαγωγή αυτής της μελέτης. Το 1996, ερευνητές στα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ δοκίμασαν τη βιταμίνη σε 72 ασθενείς που είχαν οστεοαρθρίτιδα για τουλάχιστον πέντε χρόνια και όλοι έπαιρναν καθημερινά για τον πόνο μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα (ΜΣΑΦ). Χωρίστηκαν τυχαία σε δύο ομάδες - μία λάμβανε έξι δόσεις νιασιναμίδης των 150mg καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας (συνολικά 3.000mg/ημέρα) και στην άλλη δόθηκαν πανομοιότυπα χάπια εικονικού φαρμάκου (placebo). Ούτε οι ασθενείς που έπαιρναν τα χάπια ούτε οι γιατροί ήξεραν ποιοι λάμβαναν  τη θεραπεία και ποιοι το εικονικό φάρμακο.

Τα αποτελέσματα ήταν μια σαφής επιβεβαίωση των προηγούμενων εκθέσεων των Κάουφμαν και Χόφερ. Οι ασθενείς με αρθρίτιδα που λάμβαναν νιασιναμίδη παρουσίασαν συνολική βελτίωση 29% κατά τη διάρκεια της μελέτης 12 εβδομάδων σε σύγκριση με εκείνους που λάμβαναν εικονικό φάρμακο, των οποίων η κατάσταση επιδεινώθηκε κατά 10 τοις εκατό.

Τα επίπεδα πόνου δεν άλλαξαν, αλλά εκείνοι που λάμβαναν νιασιναμίδη μείωσαν την πρόσληψη μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων (ΜΣΑΦ) κατά 13%. Η νιασιναμίδη μείωσε τα ποσοστά καθίζησης κατά 22 τοις εκατό και αύξησε την κινητικότητα των αρθρώσεων κατά 4,5° έναντι της ομάδας ελέγχου.

Οι ανεπιθύμητες ενέργειες ήταν πιο συχνές στην ομάδα νιασιναμίδης (40 τοις εκατό έναντι 27 τοις εκατό) αλλά θεωρήθηκαν μικρές, με μία αναστάτωση στο γαστρεντερικό σύστημα να είναι η πιο συχνή παρενέργεια. Τα περισσότερα από αυτά τα ζητήματα αντιμετωπίστηκαν με τη λήψη της βιταμίνης με τροφή. Ένας ασθενής νοσηλεύτηκε για γαστρική αιμορραγία, αλλά ήταν στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου και είχε αναπτύξει έλκος από τη χρήση ΜΣΑΦ.

Τα επίπεδα γλυκόζης, ουρικού οξέος, χοληστερόλης και άλλων δεικτών στο αίμα των ασθενών που έλαβαν νιασιναμίδη δεν άλλαξαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της δοκιμής. Ένας δείκτης - γλουταμική οξαοξική τρανσαμινάση ορού (SGOT), ένα μέτρο της ηπατικής λειτουργίας - ήταν ελαφρώς αυξημένη στην ομάδα θεραπείας με νιασιναμίδη, αλλά όχι σε ανησυχητικό επίπεδο σε κάποιον από τους ασθενείς.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον Γ.Μ. Τζόνας, προειδοποίησαν ότι τα επίπεδα SGOT πρέπει να παρακολουθούνται σε ασθενείς που λαμβάνουν νιασιναμίδη, αλλά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι "η νιασιναμίδη μπορεί να έχει ρόλο στη θεραπεία της οστεοαρθρίτιδας" επειδή "βελτίωσε τη γενική εικόνα της οστεοαρθρίτιδας, προκάλεσε βελτιωμένη ευελιξία στις αρθρώσεις, μειωμένη φλεγμονή και επέτρεψε τη μείωση των τυπικών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο. Απαιτείται πιο εκτεταμένη αξιολόγηση της νιασιναμίδης στην αρθρίτιδα."6

Ο Τζόνας υπέθεσε στην εργασία του ότι μεγάλες ποσότητες νιασιναμίδης μπορεί να λειτουργήσουν αυξάνοντας τα επίπεδα του δινουκλεοτιδίου νικοτιναμιδίου αδενίνης (NAD), ενός βασικό συνένζυμο για περισσότερες από 200 αντιδράσεις στο σώμα, συμπεριλαμβανομένης της παραγωγής ενέργειας στα μιτοχόνδρια - τα εργοστάσια ισχύος των κυττάρων που μειώνονται σε λειτουργία καθώς γερνάμε και εκτιθόμαστε σε μεταβολικό στρες. Η αύξηση του NAD από τη νιασιναμίδη θα παρείχε ενέργεια και υλικά σημαντικά για την επισκευή του χόνδρου, σκέφτηκε.

Νέα έρευνα

Μετέπειτα έρευνες φαίνεται να επιβεβαιώνουν την ιδέα του Τζόνας. Οι μελέτες έχουν αρχίσει να εστιάζουν στον τρόπο με τον οποίο η συμπλήρωση των προδρόμων της βιταμίνης Β3 - νιασίνη, νιασιναμίδη και, η ιδιαίτερου ενδιαφέροντος, νικοτιναμιδική ριβοσίδη (NR) - αυξάνει την παραγωγή NAD, προκαλώντας ένα πλήθος ευεργετικών μακροχρόνιων αποτελεσμάτων σε κυτταρικό επίπεδο.

Μία μελέτη του 2018 στο Nature ανέφερε ότι τα συμπληρώματα NR ήταν ασφαλή και αύξησαν το NAD κατά 60% σε υγιείς μεσήλικες.7

Ως αποτέλεσμα, το NR αποτελεί ένα μοντέρνο συμπλήρωμα, αλλά η ανακάλυψη αυτή έχει επίσης ανανεώσει το ενδιαφέρον για τις επιδράσεις του πολύ φθηνότερου και εύκολα συμπληρωμένου προδρόμου NAD, της νιασιναμίδης. Μια ανασκόπηση του 2019 για τις διάφορες λειτουργίες της νιασιναμίδης το περιγράφει ως αντιφλεγμονώδες, με αντικαταθλιπτικά και αγχολυτικά αποτελέσματα.

Η νιασιναμίδη έχει αποδειχθεί ότι προστατεύει το δέρμα από το υπεριώδες φως και τον καρκίνο του δέρματος, βελτιώνει την ακμή και άλλες παθήσεις του δέρματος και αποτρέπει την όραση και την απώλεια ακοής. Έχει επίσης ιδιότητες προστασίας του εγκεφάλου από νευροεκφυλιστικές ασθένειες όπως το Αλτσχάιμερ και το Πάρκινσον.8

Δοσολογία: Το πρωτόκολλο του Κάουφμαν

Ο Κάουφμαν συνταγογραφούσε μόνο νιασιναμίδη σε συχνές, μικρότερες διαιρεμένες δόσεις συνολικού ύψους 900mg έως 4.000mg ημερησίως και θεωρούσε ότι οι συχνότερες δόσεις των 250mg είναι 40 έως 50% πιο αποτελεσματικές από τις δόσεις των 500mg για την αρθρίτιδα. Προτιμούσε τις λεπτές κάψουλες ζελατίνης και γενικά περίμενε ότι θα χρειαστούν περίπου τρεις μήνες από τον ασθενή που ξεκινά τη νιασιναμίδη για να δει μια μετρήσιμη βελτίωση στην αρθρίτιδα.

Χωρίς follow up

Παραδόξως, δεν υπήρξε συνέχεια από τα Εθνικά Ινστιτούτα Υγείας των ΗΠΑ ή άλλους οργανισμούς σχετικά με τα πολλά υποσχόμενα ευρήματα του Τζόνας. Για σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα από τότε, η αρθρίτιδα αποτελεί την κύρια αιτία απουσίας από την εργασία στις ΗΠΑ. Τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων αναφέρουν ότι η αρθρίτιδα επηρέασε 54,4 εκατομμύρια Αμερικανούς το 2015 και το ποσοστό προβλέπεται να αυξηθεί.

Μέχρι το 2040, ο οργανισμός εκτιμά ότι 78 εκατομμύρια ενήλικες (περισσότερο από το ένα τέταρτο του συνολικού ενήλικου πληθυσμού των ΗΠΑ) θα έχουν αρθρίτιδα διαγνωσμένη από γιατρό.9

Συμφωνα με το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων: "Αυτές οι εκτιμήσεις μπορεί να είναι συντηρητικές, καθώς δεν λαμβάνουν υπόψη τις τρέχουσες τάσεις στην παχυσαρκία, οι οποίες μπορεί να συμβάλλουν σε μελλοντικές περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας." Όπως η πελλάγρα, η αρθρίτιδα προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες, με σχεδόν τα δύο τρίτα των διαγνωσμένων ασθενών να είναι γυναίκες.

Πώς και γιατί ένας οργανισμός δημόσιας υγείας - και πολλοί ερευνητές παγκοσμίως - αγνόησαν μια μελέτη που έδειξε τη δυνατότητα μιας σχετικά ασφαλούς βιταμίνης να βελτιώνει τα συμπτώματα της αρθρίτιδας μετά από μόλις τρεις μήνες χρήσης;

Για τον Άντριου Σάουλ, συγγραφέα μαζί με τον Άμπραμ Χόφερ του βιβλίου, «Niacin: The Real Story» (Basic Health Publications, Inc., 2015), ο λόγος είναι διπλός. Πρώτον, το ιστορικό ανεπάρκειας νιασίνης ξεχνάται όχι μόνο από το κοινό. «Οι περισσότεροι ιατροί δεν έχουν μελετήσει ποτέ τη διατροφή, παρά επιφανειακά», εξηγεί.

Δεύτερον, δεν υπάρχουν χρήματα στις φτηνές θεραπείες που βασίζονται στην συμπλήρωση θρεπτικών συστατικών. Με τη νιασιναμίδη, μπορείτε να θεραπεύσετε έναν ασθενή για ένα μήνα με λιγότερο κόστος από μιας μέρας θεραπεία με πολλά κατοχυρωμένα με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας φάρμακα. Καμία φαρμακευτική εταιρεία δεν θα ενθαρρύνει τη χρήση μιας οικονομικής, μη συνταγογραφούμενης λύσης σε ένα προσοδοφόρο πρόβλημα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
1 J Natl Med Assoc, 1952; 44: 241-2 
2 Yale J Biol Med, 1992; 65: 211-21
3 Psychosomatics, 1970; 11:522-5
4 AMA Arch Intern Med, 1959; 103: 783-90
5 Can Med Assoc J, 1959; 81: 235-8
6 Inflamm Res, 1996; 45: 330-4
7 Nat Commun, 2018; 9: 1286
8 Metabolomics, 2019; 15: 137
9 US CDC, Arthritis-Related Statistics. www.cdc.gov

Επικίνδυνα φάρμακα

Οι ασθενείς με αρθρίτιδα εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με φάρμακα που είναι γνωστό ότι έχουν περιορισμένο έλεγχο των συμπτωμάτων και ότι παρουσιάζουν πλήθος σοβαρών και ακόμη και θανατηφόρων κινδύνων. Η συχνότερη επιλογή των γιατρών για την αρθρίτιδα, που συνταγογραφούν στην πλειοψηφία των ηλικιωμένων ασθενών με οστεοαρθρίτιδα, είναι ΜΣΑΦ όπως η ναπροξένη (naproxen) και η ιβουπροφένη (ibuprofen).

Το 2015 ο Αμερικανικός Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA) άλλαξε τις προειδοποιήσεις του για αυτά τα φάρμακα, τα οποία ήταν γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και εγκεφαλικού επεισοδίου, και δήλωσε ότι ο κίνδυνος υπάρχει μετά από μόνο δύο εβδομάδες από την πρώτη χρήση των φαρμάκων ακόμη και σε ασθενείς χωρίς ιστορικό καρδιαγγειακής νόσου.

Όσο υψηλότερη είναι η δόση και όσο μεγαλύτερη είναι η χρήση ΜΣΑΦ, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος (FDA, Drug Safety Communication, July 9, 2015. www.fda.gov). Τα ΜΣΑΦ συνδέονται επίσης με γαστρεντερικά έλκη, τα οποία έχουν 7.000 έως 10.000 θύματα κάθε χρόνο, καθώς και οξεία νεφρική βλάβη (Drugs Aging, 2019; 36(Suppl 1): 15-24).

Οι γιατροί συνταγογραφούν επίσης παυσίπονα οπιοειδών σε ασθενείς με σοβαρή αρθρίτιδα, αλλά αυτά τα φάρμακα έχουν προκαλέσει τη μεγαλύτερη κρίση εθισμού και υπερδοσολογίας στο ιατρικό ιστορικό, και έχουν επίσης λιγότερο γνωστούς κινδύνους όπως αυξημένο πόνο, βλάβη στο ήπαρ, υπογονιμότητα, αϋπνίας, δυσκοιλιότητα και ναυτία (Health Canada, About Opioids. www.canada.ca).

Οι πάσχοντες από αρθρίτιδα αντιμετωπίζονται επίσης συχνά με συνταγογραφούμενα κορτικοστεροειδή φάρμακα, τα οποία είναι ένας γρήγορος και αποτελεσματικός τρόπος για τον έλεγχο της φλεγμονής, αλλά με ένα τίμημα: οι παρενέργειες κυμαίνονται από δυνητικά απειλητική για τη ζωή καταστολή των επινεφριδίων, γεγονός που αφήνει τα επινεφρίδια υποτονικά και δεν μπορούν να ανταποκριθούν σωστά σε ασθένεια ή τραυματισμός, επικίνδυνες αυξήσεις στις τιμές του σάκχαρου, απώλεια οστών, αύξηση βάρους και παθήσεις όπως ο διαβήτης και οι βλάβες στα μάτια που μπορεί να είναι μόνιμες (Arthritis Foundation, Corticosteroids. www.arthritis.org)

Σχετικοί κίνδυνοι της Β3

Η βιταμίνη Β3 δεν είναι εντελώς ακίνδυνη. Μια μελέτη περίπτωσης του 2017 περιγράφει έναν 22χρονο αθλητή που πήρε 20 γραμμάρια νιασίνης σε μεγάλη δόση -μεγαλύτερη ακόμη και από τα ενθουσιώδη πρότυπα του Κάουφμαν και του Χόφερ - και ανέπτυξε οξεία ηπατική τοξικότητα που χρειάστηκε επείγουσα μεταμόσχευση ήπατος.1

Μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την τοξικότητα στο ήπαρ από τη νιασίνη το 1992 ανέφερε ανεπιθύμητες ενέργειες σε έξι ασθενείς που προέκυψαν από την αποκλειστική χρήση μη τροποποιημένης νιασίνης υψηλής δόσης (που ονομάζεται επίσης νικοτινικό οξύ, την εκδοχή της βιταμίνης Β3 που είναι γνωστή γιατί κάνει το δέρμα κόκκινο με αίσθηση καύσου), και σε δύο ασθενείς από την αποκλειστική χρήση σκευασμάτων βραδείας αποδέσμευσης.

Άλλοι 10 ασθενείς ανέπτυξαν ανεπιθύμητες ενέργειες στο ήπαρ μετά από απότομη αλλαγή από σκευάσματα νικοτινικού οξέος σε σκευάσματα βραδείας αποδέσμευσης. Στοιχεία ηπατικής τοξικότητας αναπτύχθηκαν σε λιγότερο από επτά ημέρες σε τέσσερις από αυτούς τους ασθενείς. Όλες αυτές οι περιπτώσεις αντιστράφηκαν όταν σταμάτησε η χρήση του συμπληρώματος.2

Μια πιο πρόσφατη μελέτη περίπτωσης περιγράφει μια 74χρονη γυναίκα που χρησιμοποιούσε 500mg νιασίνης 3 φορές την ημέρα που άλλαξε ξαφνικά σε μορφή βραδείας αποδέσμευσης. Θεωρείται ότι είναι η πρώτη περίπτωση θανάτου λόγω της προκύπτουσας ηπατικής τοξικότητας.3

Η νιασιναμίδη δεν σχετίζεται με το ίδιο επίπεδο κινδύνου ηπατικής τοξικότητας με τη νιασίνη. Το 1955, ο Κάουφμαν έγραψε ότι η νιασιναμίδη (μόνη ή σε συνδυασμό με άλλες βιταμίνες), στα «χιλιάδες χρόνια χρήσης της», δεν είχε προκαλέσει ανεπιθύμητες ενέργειες.4

Μελέτη των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας του 1996 υποστηρίζει ότι η ηπατική βλάβη είναι κάτι που πρέπει να προσέξετε και όσο υψηλότερη είναι η δόση, τόσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος.5 Αν και η τοξικότητα είναι εξαιρετικά σπάνια, ειδικά σε σύγκριση με φάρμακα που χρησιμοποιούνται συνήθως για τη θεραπεία της αρθρίτιδας, είναι σημαντικό να επιβλέπει ο γιατρός τη χρήση υψηλής δόσης βιταμίνης Β3 και να είναι σε εγρήγορση για συμπτώματα ηπατικής βλάβης, που περιλαμβάνουν ναυτία και έμετο, δέρμα και μάτια που εμφανίζονται κιτρινωπά (ίκτερος), κοιλιακό άλγος και πρήξιμο, πρήξιμο στα πόδια και τους αστραγάλους, σκούρα ούρα και απώλεια όρεξης.

Πηγές:

1 Am J Gastroenterol, 2017; 112: 1345-6
2 Am J Med, 1992; 92: 77-81
3 Hepatol Commun, 2018; 2: 1293-8
4 J Am Geriatr Soc, 1955; 3: 927-36
5 Inflamm Res, 1996; 45: 330-4

Κατηγορία Natural Medicine
Δευτέρα, 05 Οκτωβρίου 2020 09:15

Ομοιοπαθητική και Covid-19

Οποιαδήποτε ιστορία με τον COVID-19 εάν έχει καλό τέλος, είναι μια ιστορία επιτυχίας. Αλλά για την Ντενίς Στρέιτζις, Πρόεδρο της Ακαδημίας Ομοιοπαθητικής Εκπαίδευσης και Ομοιοπαθητικό στη Νέα Υόρκη, τη Φιλαδέλφεια και το Λος Άντζελες, μια ιστορία στο πρόσφατο ξέσπασμα κοροναϊού την προηγούμενη άνοιξη ξεχωρίζει ως ιδιαίτερα εντυπωσιακή.
Ένας φίλος είχε παραπέμψει σε εκείνη έναν γιατρό, πνευμονολόγο, που δούλευε στα επείγοντα περιστατικά σε κάποιο μεγάλο νοσοκομείο του Μέριλαντ. Αντιμετωπίζοντας τους πρώτους ασθενείς με COVID-19 μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, εμφάνισε συμπτώματα. Το νοσοκομείο τον έστειλε γρήγορα σπίτι με εντολές να το "αντιμετωπίσει επιτυχώς".
Όταν ήρθε σε επαφή με την Στρέιτζις, ο γιατρός είχε συμπτώματα εδώ και μόνο 12 ώρες, αλλά όπως έχουν παρατηρήσει οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό που εργάζονται με ασθενείς με COVID-19, ο νέος κοροναϊός φαίνεται να πλήττει τους εργαζόμενους στον τομέα της υγείας πιο σκληρά από τους περισσότερους άλλους ανθρώπους που προσβάλλονται από την ασθένεια.
Μέχρι τη στιγμή που ο κοινός φίλος άφησε έξω από την πόρτα του το ομοιοπαθητικό φάρμακο[1] που πρότεινε η Στρέιτζις, ο γιατρός δεν μπορούσε καν να σηκωθεί από το κρεβάτι. "Μου είπε ότι ένιωθε τόσο άσχημα που δεν μπορούσε καν να σηκωθεί για να περπατήσει διασχίζοντας το δωμάτιο για να πάρει το φάρμακο", λέει η Στρέιτζις. "Του πήρε περίπου τρεις ώρες για να βρει τη δύναμη να διασχίσει το δωμάτιο."
Με δυσκολίες στην αναπνοή και σε άσχημη κατάσταση, πήρε το φάρμακο περίπου στις δύο το πρωί και στη συνέχεια το επανέλαβε ξανά τέσσερις ώρες αργότερα. "Μέχρι τις 10 π.μ. όταν του μίλησα - οκτώ ώρες αφότου άρχισε να παίρνει τη θεραπεία - σηκώθηκε και είπε ότι ένιωθε 70% καλύτερα."
Λίγες μέρες αργότερα, ο γιατρός ένιωσε ότι μπορεί να υποτροπιάζει, οπότε η Στρέιτζις του ζήτησε να επαναλάβει τη λήψη του φαρμάκου. Την επόμενη μέρα άλλαξαν τα συμπτώματά του, οπότε πρότεινε μια διαφορετική θεραπεία, με άλλο ομοιοπαθητικό σκεύασμα. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα από τη λήψη της δεύτερης θεραπείας, σηκώθηκε και άρχισε να κινείται, και δύο ημέρες αργότερα επέστρεψε στη δουλειά. Συνολικός χρόνος λήξης μετά από μια σοβαρή επίθεση COVID-19: έξι ημέρες!
Γιατί επέλεξε την ομοιοπαθητική; "Νομίζω ότι το έκανε επειδή τον προέτρεψε κάποιος που εμπιστευόταν και δεν είχε τίποτα άλλο να κάνει", λέει η Στρέιτζις. Ως πνευμονολόγος, κατάλαβε ότι θα ήταν σε πολύ κακή κατάσταση αν χειροτέρευε με τον τρόπο που είχε δει να συμβαίνει σε άλλους ανθρώπους.
"Περιττό να πούμε, ο γιατρός έμεινε έκπληκτος με τα αποτελέσματα. Είχε δει τον ιό, ήξερε τι μπορούσε να κάνει και ήξερε ότι ήταν πολύ άρρωστος - και μετά ξαφνικά δεν ήταν. Ήξερε επίσης ότι είχε λάβει μόνο ένα είδος θεραπευτικής παρέμβασης: ομοιοπαθητική. " Η Στρέιτζις γελά. "Η απόδειξη είναι στα ορατά αποτελέσματα."
Επίσης εκπληκτικό ήταν το γεγονός ότι μετά την αξιοσημείωτη ανάρρωσή του, ο γιατρός των επειγόντων περιστατικών άρχισε να παραπέμπει στην Στρέιτζις και άλλα άτομα που έπασχαν από COVID-19, προκειμένου να τα βοηθήσει.
Η ιστορία της Στρέιτζις δεν είναι τόσο εξαιρετική ή εκπληκτική - τουλάχιστον όχι στην κοινότητα της ομοιοπαθητικής. Η ομοιοπαθητική έχει καθιερωθεί ως μια επιτυχημένη θεραπευτική προσέγγιση για τον περιορισμό των επιδημιών από τότε που ο Σάμουελ Χάνεμαν, ο Γερμανός ιατρός και ιδρυτής της ομοιοπαθητικής, την χρησιμοποίησε με επιτυχία για τη θεραπεία ασθενών κατά τη διάρκεια της επιδημίας οστρακιάς στην Ευρώπη, το 1799.
Μέχρι τα μέσα Απριλίου 2020, ο ομοιοπαθητικός επιδημιολόγος Τζέρεμι Σερ στη Νότια Αφρική είχε θεραπεύσει με επιτυχία ασθενείς με COVID-19 σε όλα τα στάδια της νόσου. Οι περισσότεροι είχαν ταχείες αναρρώσεις, μερικοί ανταποκρίθηκαν με εξαιρετικά μειωμένα συμπτώματα μέσα σε λίγες ώρες.
Με πτυχία ομοιοπαθητικής και κινεζικού βελονισμού, τιμημένος με υποτροφία από την Εταιρεία Ομοιοπαθητικών του Ηνωμένου Βασιλείου το 1991 και με διδακτορικό από τη Medicina Alternativa, ο Τζέρεμι Σερ είναι μέλος της Εταιρείας Ομοιοπαθητικών Βόρειας Αμερικής και επίτιμος καθηγητής στο Ιατρικό Κολλέγιο Γιουνάν στον Κάνμινγκ στην Κίνα.
Ως επιδημιολόγος που συνεργάζεται με ασθενείς με AIDS στην Τανζανία, ο Σερ είναι μακράν αντίθετος με τις οδηγίες που ορίζουν τα συμβατικά αλλοπαθητικά ιδρύματα όπως το FDA (το οποίο δεν έχει εγκρίνει τη χρήση των ομοιοπαθητικών σκευασμάτων). Ως αποτέλεσμα, σε αντίθεση με τους Αμερικανούς ομοιοπαθητικούς που νομικά απαγορεύεται να λένε ότι θεραπεύουν ασθενείς για προβλήματα υγείας, δεν διστάζει να χρησιμοποιεί λέξεις όπως «θεραπεία» όταν πρόκειται για ομοιοπαθητική. Είναι ξεκάθαρος για την αποτελεσματικότητα της ομοιοπαθητικής στους ιούς της γρίπης και τον COVID-19.
«Η ομοιοπαθητική είναι εξαιρετικά αποτελεσματική κατά τη διάρκεια επιδημιών, με χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας και οι άνθρωποι αναρρώνουν πολύ πιο γρήγορα», λέει ο Σερ. "Μέχρι στιγμής, τα αποτελέσματα με τον COVID-19 ήταν καταπληκτικά. Είμαι σε μια ομάδα ομοιοπαθητικών από όλον τον κόσμο που έχουν αντιμετωπίσει εκατοντάδες περιπτώσεις και τα αποτελέσματα είναι θεαματικά."
Από τον Απρίλιο του 2020, η ομάδα του Τζέρεμι Σερ είχε συγκεντρώσει πλήρεις κλινικές πληροφορίες για 204 περιπτώσεις ομοιοπαθητικής θεραπείας του COVID-19, που τεκμηριώθηκαν από ομοιοπαθητικούς από το Ηνωμένο Βασίλειο, το Ισραήλ, τη Ρωσία, την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ιταλία, το Βέλγιο, τη Γερμανία και τις ΗΠΑ. Σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αδύνατο να εξακριβωθεί εάν το άτομο είχε σίγουρα τον COVID-19, επειδή οι εξετάσεις δεν ήταν διαθέσιμες σε άτομα εκτός εάν νοσηλεύονταν. Ωστόσο, οι περιπτώσεις που παρουσιάζονται με διαγνωσμένα συμπτώματα COVID-19 έχουν αναγνωριστεί από το Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών και έτσι ταξινομούνται ως «βεβαιωμένα» σε αυτή τη βάση.
Από τις 204 περιπτώσεις, 131 άτομα (64%) ανέφεραν τα συμπτώματά τους ως «πολύ καλύτερα» μετά την ομοιοπαθητική, πράγμα που σημαίνει ότι επέστρεψαν στην κανονική τους κατάσταση με μόνο ελαφρά συμπτώματα και δεν υποτροπίασαν. 58 (28%) ήταν «αρκετά καλύτερα», που σημαίνει ότι βελτιώθηκαν από τα σοβαρά συμπτώματα, αλλά εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν κάποια μικρότερα συμπτώματα. Σε συνδυασμό, 189 περιπτώσεις (93%) ήταν αρκετά ή πολύ καλύτερα. Το υπόλοιπο 7% των περιπτώσεων ήταν είτε κάπως καλύτερα είτε αμετάβλητα. Κανένα δεν επιδεινώθηκε.
"Οι περισσότερες από τις περιπτώσεις του σταδίου 1, οι οποίες είχαν ήπια συμπτώματα, ανταποκρίθηκαν καλά εντός 24 έως 48 ωρών", λέει η Τίνα Κουίρκ, μία ομοιοπαθητικός που συνεργάζεται με τον Τζέρεμι Σερ. "Χρησιμοποιήθηκαν λίγα συγκεκριμένα ομοιοπαθητικά σκευάσματα στις περιπτώσεις του σταδίου 1. Οι περιπτώσεις του σταδίου 2 είχαν πιο έντονα και βαθύτερα συμπτώματα και μειωμένη ζωτικότητα. Συχνά εμφανίζονταν ήδη με συμπτώματα μιας εβδομάδας ή περισσότερο. Συχνά χρειάστηκε μια εβδομάδα και δύο ή τρία ομοιοπαθητικά φάρμακα για να επιλυθεί η περίπτωση."

Η απόκριση του COVID-19 στην ομοιοπαθητική
Μεταξύ 204 περιπτώσεων πιθανού ή επιβεβαιωμένου COVID-19 που αντιμετωπίστηκαν από ομοιοπαθητικούς παγκοσμίως, 131 άτομα (64%) εκτίμησαν ότι αισθάνονται «πολύ καλύτερα» μετά την ομοιοπαθητική, με μόνο ελαφρά συμπτώματα και χωρίς υποτροπή, και 58 (28%) ήταν «πολύ καλύτερα», που σημαίνει ότι τα σοβαρά συμπτώματα είχαν βελτιωθεί, αλλά με μερικά πιο ήπια συμπτώματα να παραμένουν. Μόνο το 7% είπε ότι ήταν είτε κάπως καλύτερα είτε αμετάβλητα και κανείς δεν είχε επιδείνωση των συμπτωμάτων.

Μια μελέτη για την Ομοιοπαθητική
Η αντίθεση μεταξύ της στάσης των ομοιοπαθητικών όπως ο Τζέρεμι Σερ και των ιστοριών ανημποριάς και απελπισίας από γιατρούς και νοσηλευτές που βλέπουν τους ασθενείς τους να πεθαίνουν μόνοι τους σε αναπνευστήρες σε παραδοσιακές νοσοκομειακές ΜΕΘ, απομονωμένοι από τους αγαπημένους τους, δεν θα μπορούσε να είναι πιο έντονη.
"Προέρχομαι από ιατρική οικογένεια και έρχομαι σε επαφή με πολλούς γιατρούς, και δυσκολεύονται πραγματικά", λέει ο Σερ. "Δεν υπάρχουν πολλά που μπορούν να κάνουν και οι θεραπείες που θεωρούνταν καλές πριν από ένα μήνα αποδεικνύονται τώρα πολύ καταστροφικές, όπως για παράδειγμα οι αναπνευστήρες. Ανακαλύπτουν τώρα όλες τις παρενέργειες και μιλούν για τον μεγαλύτερο αριθμό θνησιμότητας ατόμων σε αναπνευστήρες. στη διαδικασία αποκατάστασης των πνευμόνων. Πολλοί γιατροί λένε ότι δεν είναι η σωστή θεραπεία."
Όπως συμβαίνει με τους περισσότερους από τους πρόσφατους ιούς τύπου γρίπης όπως η γρίπη των πτηνών Α (H5N1) και το σοβαρό οξύ αναπνευστικό σύνδρομο του SARS, δεν υπάρχουν γνωστά φάρμακα για την καταπολέμηση του COVID-19. Τα φάρμακα υδροξυχλωροκίνη και χλωροκίνη που δίνονται για την ελονοσία, τα οποία αναφέρθηκαν από τον Πρόεδρο Τραμπ και ορισμένους αμερικανούς γιατρούς κατά τα αρχικά στάδια της πανδημίας ως πιθανή θεραπεία για το νέο κοροναϊό, αργότερα βρέθηκε ότι δεν έχουν καμία επίδραση στη μείωση του κινδύνου μηχανικού αερισμού των ασθενών με COVID και πλέον εκδόθηκαν προειδοποιήσεις ασφαλείας από τον Οργανισμό τροφίμων και φαρμάκων (FDA) επειδή μπορούν να προκαλέσουν επικίνδυνες ανωμαλίες στον καρδιακό ρυθμό σε ασθενείς με κοροναϊό.1
Εμβόλια όπως το Sinovac, που περιέχει μια αδρανοποιημένη μορφή του SARS-CoV-2 (ο ιός που προκαλεί τον COVID-19), βρίσκονται σε εξέλιξη, αλλά πρέπει να γίνουν δοκιμές για να αποδειχθεί η αποτελεσματικότητα και η ασφάλειά τους.
Η ομοιοπαθητική, όχι μόνο παρέχει μια πολλά υποσχόμενη απάντηση στο COVID-19, αλλά και οι ομοιοπαθητικοί, οι οποίοι είναι εκπαιδευμένοι σε σχολαστικές τεχνικές διάγνωσης, μπόρεσαν να συντάξουν ένα πολύ λεπτομερές πορτρέτο του νέου κοροναϊού. Ενώ τα Κέντρα Ελέγχου Νοσημάτων (CDC) στις ΗΠΑ ανέφεραν τρία συμπτώματα για το COVID-19 (δυσκολία στην αναπνοή, ξηρό βήχα και πυρετό), οι ομοιοπαθητικοί που συνεργάζονται σε όλο τον κόσμο είχαν ήδη συντάξει μια ολοκληρωμένη λίστα με περισσότερα από 100 συμπτώματα COVID-19, σύμφωνα με τον Τζέρεμι Σερ.
Από τις 30 Απριλίου, το Κέντρο Ελέγχου Νοσημάτων είχε προσθέσει έξι ακόμη συμπτώματα: ρίγη, επαναλαμβανόμενο κούνημα με ρίγη, μυϊκό πόνο, πονοκέφαλο, πονόλαιμο και απώλεια γεύσης ή όσφρησης. Μέχρι τότε, η ομάδα του Σερ είχε συγκεντρώσει μια λίστα με περίπου 400 συμπτώματα, όπως πανικό και άγχος, ναυτία και διάρροια, ερυθρότητα γύρω από τα μάτια και εξάντληση τόσο εξουθενωτική που ορισμένοι είπαν ότι δεν μπορούσαν καν να σηκωθούν και να διασχίσουν το δωμάτιο για να χρησιμοποιήσουν το μπάνιο.
"Όλοι περιγράφουν ότι η βλέννα στους πνεύμονες είναι πολύ παχιά, κολλώδης που δύσκολα αποβάλλεται με το βήχα", λέει η Κουίρκ. "Ο βήχας πνίγει, υπάρχει τάση για εμετό και επιδεινώνεται με την εισπνοή - αναπνέοντας βαθιά. Ένα από τα περίεργα συμπτώματα είναι ότι μπορούν να βήχουν ευκολότερα όταν είναι ξαπλωμένοι. Στις περισσότερες άλλες πνευμονικές καταστάσεις, οι άνθρωποι θέλουν να είναι καθιστοί όταν βήχουν."
Η Κουίρκ πρόσθεσε ότι μερικές μεταγενέστερες περιπτώσεις είχαν λιγότερα αναπνευστικά συμπτώματα. "Όλα αυτά τα συμπτώματα επιβεβαιώνουν αυτό που αναφέρεται στην ιατρική βιβλιογραφία, ότι αυτός ο ιός φαίνεται να επηρεάζει πολλά συστήματα οργάνων εκτός ή αντί του αναπνευστικού, ειδικά καθώς μεταβάλλεται με την πάροδο του χρόνου", αναφέρει.

Πώς λειτουργεί η ομοιοπαθητική;
Αν τα ομοιοπαθητικά φάρμακα αραιώνονται συχνά (όχι πάντα) σε σημείο που δεν έχουν απομείνει μόρια της αρχικής ουσίας, τότε πώς λειτουργούν;
Με βάση το παλιό πρότυπο της κλασικής χημείας και της νευτώνιας φυσικής, δεν μπορούν. Ωστόσο, οι σύγχρονες επιστήμες της κβαντικής φυσικής, του βιοσυντονισμού, της θεωρίας πεδίου και της θεωρίας πληροφοριών, καθώς και οι ανακαλύψεις στη δομή του νερού, μας δίνουν τη δυνατότητα άλλης εξήγησης.
Μελέτες δείχνουν ότι οι πληροφορίες για μια ουσία μπορούν να αποτυπωθούν στο νερό και ότι ακόμη και μετά από εξαιρετικά υψηλή αραίωση, οι πληροφορίες της αρχικής ουσίας μπορούν να έχουν αποτέλεσμα. Για παράδειγμα, ερευνητές στη Γερμανία έχουν παρατηρήσει μια στατιστικά σημαντική μείωση φωτοβολίας στα βακτήρια Vibrio fischeri όταν τα μικρόβια εισάγονται σε ένα εξαιρετικά αραιωμένο και δυναμοποιημένο χημικό στο νερό.1
Τα πειράματα έδειξαν επίσης ότι το νερό μπορεί να "συντονιστεί" σε συγκεκριμένες συχνότητες με ηλεκτρομαγνητική μεταφορά πληροφοριών και να μεταδώσει τις πληροφορίες σε ανθρώπινα κύτταρα.2
«Λόγω της κινητικής των πεδίων, ένα φάρμακο μπορεί να δράσει ακόμη και αν δεν υπάρχουν μόρια», γράφουν οι Dr Massimo Citro και Ervin Laszlo στο βιβλίο τους, The Basic Code of the Universe: The Science of the Invisible in Physics, Medicine, and Spirituality (Ο Βασικός Κώδικας του Σύμπαντος: Η Επιστήμη του Αόρατου στη Φυσική, την Ιατρική και την Πνευματικότητα). "Τα πεδία δύο οντοτήτων (φυτό, ζώο, ορυκτό ή άνθρωπος) που έχουν την πληροφορία μπορούν να αλληλεπιδράσουν με απλό τρόπο ή με υπέρβαση... Οι αλληλεπιδράσεις υπέρβασης εμφανίζονται όταν το πεδίο μιας ουσίας είναι αρκετά ισχυρό για να κάνει την εκπομπή των σημάτων της τόσο έντονη, που γίνεται αρκετά διεισδυτική για να ξεπεράσει το πεδίο της άλλης ουσίας. Το πεδίο αυτό αλλάζει το ρυθμό του και μπαίνει σε μια νέα κατάσταση ύλης, καθιστώντας την παρόμοια με την άλλη ουσία. Ομοίως, κατά την παρασκευή ενός ομοιοπαθητικού φαρμάκου, η δυναμοποίηση που μεταδίδει την ταλάντωση της διαλυμένης ουσίας στα μόρια του νερού, δημιουργεί μια τέτοια αλληλεπίδραση."
Αρκετά σύνολα επαναλαμβανόμενων πειραμάτων υψηλής ποιότητας δείχνουν ότι η οπτική φασματοσκοπία, οι μετρήσεις ηλεκτρικής σύνθετης αντίστασης, καθώς και κάτι που ονομάζεται χαλάρωση NMR (πόλωση πυρηνικής περιστροφής) που συμβαίνει υπό την επίδραση μιας συσκευής πυρηνικού μαγνητικού συντονισμού, παρέχουν στοιχεία για "συγκεκριμένες φυσικοχημικές ιδιότητες των ομοιοπαθητικών παρασκευασμάτων."3

Πηγές:

1.Biochim Biophys Acta, 2003; 1621: 253-60
2. Altern Complement Med. 2012; 18: 258-61
3. J Altern Complement Med, 2019; 25: 890-90

Ομοιοπαθητικές δοσολογίες
Για εύκολες οξείες καταστάσεις και για τις βασικές πρώτες βοήθειες, "ο μέσος άνθρωπος μπορεί να μάθει αρκετή ομοιοπαθητική για να αντιμετωπίσει ένα κρυολόγημα, έναν πονόλαιμο και μερικά χτυπήματα και μώλωπες σε λίγες μόνο ώρες", λέει η Ντενίς Στρέιτζις. "Αλλά για κάτι σαν τον COVID", συνεχίζει, "μπορεί να γίνει σωστή συνταγογράφηση μόνο από ομοιοπαθητικό". Ο νέος ιός είναι πολύ μολυσματικός, μεταβλητός και απειλητικός για τη ζωή και απαιτεί επαγγελματική παρακολούθηση για την αποκατάσταση του ανοσοποιητικού συστήματος μόλις περάσει η λοίμωξη.
Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα έρχονται σε διαφορετικές δυναμοποιήσεις: από 6x μέχρι τα 100M. Όσο υψηλότερη είναι η δυναμοποίηση, τόσο περισσότερες φορές έχει περάσει από αραιώσεις και κρούσεις η αρχική ουσία, και τόσο λιγότερα αρχικά μόρια της ουσίας βρίσκονται στο φάρμακο. Ένα φάρμακο σε μορφή 10Μ έχει αραιωθεί και δυναμοποιηθεί μέσω κρούσεων 10.000 φορές.
Ωστόσο, ορισμένα φάρμακα είναι ισχυρότερα από άλλα όσον αφορά τη δυνητική τους δράση. "Κάποια είναι πολύ πιο βαθιά και ισχυρά φάρμακα, ενώ κάποια είναι περισσότερο για θεραπείες βραχείας δράσης", λέει η Στρέιτζις.
"Το είδος του ατόμου, η ευαισθησία του, η ζωτικότητά του, τα συμπτώματα που οδηγούν σε συγκεκριμένο φάρμακο, η δύναμη του φαρμάκου και το πώς συνδυάζονται όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι η διαφορά μεταξύ του να είναι χρήσιμο ένα φάρμακο ή να μη λειτουργεί και να είναι δυνητικά προβληματικό. "

Ασφαλής και αποτελεσματική
Δυστυχώς, η ομοιοπαθητική δεν προσελκύει μεγάλα χρηματικά ποσά για έρευνα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν γίνονται τόσο συχνά δοκιμές υψηλής ποιότητας που χρησιμοποιούν κατάλληλες ερευνητικές μεθόδους. Επί του παρόντος, για παράδειγμα, μόνο 63 από τις 188 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές ομοιοπαθητικής έχουν μελετήσει κλασικές, εξατομικευμένες μεθόδους θεραπείας, ενώ οι άλλες 125 τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες δοκιμές εξέτασαν την επίδραση ενός επιλεγμένου ομοιοπαθητικού φαρμάκου για ένα συγκεκριμένο ζήτημα.
Αυτό σημαίνει ότι το σημαντικό πλεονέκτημα της ομοιοπαθητικής και ένα από τα θεμέλια της αποτελεσματικότητάς της - η ικανότητα του ομοιοπαθητικού να διαγνώσει σχολαστικά τη σωστή εξατομικευμένη θεραπεία, λαμβάνοντας υπόψη τη μοναδική κατάσταση της υγείας και τη φυσιολογία του ασθενούς - αγνοείται εντελώς.
Ωστόσο, σύμφωνα με τη Βρετανική Ομοιοπαθητική Ένωση, τέσσερις από τις πέντε ολοκληρωμένες αξιολογήσεις τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών για την ομοιοπαθητική έχουν καταλήξει σε γενικά θετικά συμπεράσματα,2 και δύο σημαντικές αξιολογήσεις τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών που εξέτασαν συγκεκριμένα την εξατομικευμένη ομοιοπαθητική βρήκαν παρόμοια θετικά αποτελέσματα.3
Η έρευνα που πραγματοποιήθηκε για την ομοιοπαθητική στην θεραπεία των επιδημικών ασθενειών δείχνει την αποτελεσματικότητά της χρησιμοποιώντας διάφορες ομοιοπαθητικές προσεγγίσεις, που συμπεριλαμβάνουν: 1) εξατομίκευση, όπου ένα ομοιοπαθητικό σκεύασμα επιλέγεται κάθε φορά με βάση τα συμπτώματα για τη θεραπεία του συγκεκριμένου ατόμου, 2) συνδυασμένες θεραπείες, 3) genus epidemicus, που πρόκειται για τη λήψη ενός ομοιοπαθητικού φαρμάκου που αντιμετωπίζει τα συνολικά συνδυασμένα συμπτώματα μιας μεγάλης ομάδας ατόμων που πάσχουν από μια συγκεκριμένη ασθένεια όπως το COVID-19 "σαν να είχαμε να ασχοληθούμε με ένα άτομο", και 4) ισοπαθητική, η χρήση της ακριβούς ουσίας που προκαλεί μια ασθένεια ως θεραπευτικό εργαλείο για αυτό ίδια ασθένεια.4 (Η ισοπαθητική είναι η αρχή πίσω από τα εμβόλια και την ανοσοθεραπεία. Ακούγεται σαν ομοιοπαθητική, αλλά ως επί το πλείστον η ομοιοπαθητική βασίζεται στην αρχή των «ομοίων», όχι «των ίδιων».)
Στην περίπτωση της γρίπης, δύο τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες μελέτες, συμπεριλαμβανομένων συνολικά 850 ατόμων, έχουν δείξει ότι το ομοιοπαθητικό σκεύασμα Oscillococcinum μπορεί να βελτιώσει τα συμπτώματα και να μειώσει το χρόνο ανάρρωσης.5
Μια μελέτη 461 Γάλλων ασθενών που ασθένησαν με συμπτώματα γρίπης διαπίστωσε επίσης ότι η ικανοποίηση των ασθενών ήταν υψηλότερη μεταξύ εκείνων που έλαβαν αποκλειστικά ομοιοπαθητικά φάρμακα, σε σύγκριση με εκείνους που έλαβαν συμβατικά φάρμακα μόνα τους ή σε συνδυασμό με ομοιοπαθητικά φάρμακα.6
Η ομοιοπαθητική έχει επίσης δείξει αποτελεσματικότητα στη θεραπεία άλλων αναπνευστικών παθήσεων. Το ποσοστό επιτυχίας της ομοιοπαθητικής θεραπείας για αναπνευστικές αλλεργίες ήταν 87,6% σε μια μελέτη καταγραφής περιπτώσεων.7
Σε μια μελέτη που σύγκρινε 857 ασθενείς που έλαβαν ομοιοπαθητική και 720 ασθενείς που έλαβαν συμβατική θεραπεία για οξεία προβλήματα του αναπνευστικού και των αυτιών, οι αναφορές ασθενών έδειξαν ότι και οι δύο προσεγγίσεις ήταν εξίσου αποτελεσματικές, με την ομοιοπαθητική ομάδα να εμφανίζει πολύ λιγότερες παρενέργειες.8
Στην περίπτωση ρινίτιδας (φλεγμονή και πρήξιμο της βλεννογόνου μεμβράνης της μύτης), μία τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη 51 ασθενών βρήκε σημαντική αντικειμενική βελτίωση στη ροή του αέρα από τη ρινική οδό χρησιμοποιώντας ομοιοπαθητικά σκευάσματα σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο.9
Οι κίνδυνοι από τα ομοιοπαθητικά σκευάσματα είναι «ελάχιστοι σε σύγκριση με εκείνους των συμβατικών φαρμάκων», γράφει ο γιατρός Μπράιαν Κίρμπι του Πανεπιστημίου του Έξετερ, αλλά η πρόκληση είναι η επιλογή του κατάλληλου ομοιοπαθητικού σκευάσματος για κάθε άτομο. Κατά την αρχική αξιολόγηση, λαμβάνεται υπόψη ολόκληρος ο οργανισμός και κάθε πτυχή του ατόμου, σωματική και ψυχοδιανοητική.
Μια αρχική συνάντηση μπορεί εύκολα να διαρκέσει μερικές ώρες, με τον ομοιοπαθητικό να υποβάλει λεπτομερείς ερωτήσεις σχετικά με την υγεία του ατόμου, τη φυσική κατάσταση, τις στάσεις, τη συναισθηματική ευεξία, τα πρότυπα σκέψης, τα πρότυπα ύπνου και τις συνήθειες, όλα σε μια προσπάθεια να δημιουργηθεί η γενική ιδιοσυγκρασιακή εικόνα του ατόμου.
Στην ομοιοπαθητική δεν υπάρχει ένα φάρμακο που «κάνει για όλους» - γι’ αυτό και οι ομοιοπαθητικοί ισχυρίζονται ότι μπορεί να είναι τόσο αποτελεσματικό. Η υγεία είναι πάντα εξατομικευμένη.
"Πρέπει να είσαι αρκετά προχωρημένος για να βρεις το φάρμακο για ένα άτομο", λέει ο Τζέρεμι Σερ. "Όταν πρόκειται για επιδημία, μόλις βρεθεί το φάρμακο αυτό που ονομάζουμε genus epidemicus - αυτή η μικρή ομάδα φαρμάκων που λειτουργούν στην επιδημία - τότε γίνεται πολύ πιο εύκολο και αποτελεσματικό να αντιμετωπίσετε ένα μεγάλο αριθμό ανθρώπων."
Εύκολο, ίσως, αλλά όχι απλοϊκό. Η αντιμετώπιση ενός ιού όπως ο COVID-19 απαιτεί επαγγελματική εργασία, διότι, πάλι, δεν υπάρχει ένα φάρμακο που λειτουργεί για όλους. Όπως επισημαίνει η Κουίρκ, χρειάζεται συχνά πειραματισμός με δύο ή τρία φάρμακα μέσα από τα πιο συχνά που ταιριάζουν στα συμπτώματα της πανδημίας για να βρεθεί αυτό που ταιριάζει στο άτομο.
Και μετά, όταν αλλάζουν τα συμπτώματα, όπως συμβαίνει πάντα, ποια είναι η επόμενη πιο κατάλληλη θεραπεία; Σε ποια ποσότητα; Πόσο συχνά; Για πόσο καιρό; Έχει κάνει η ασθένεια τον κύκλο της; Εάν ναι, τότε ποιο είναι το καλύτερο φάρμακο που πρέπει να λάβει αυτό το συγκεκριμένο άτομο για να ανοικοδομήσει το δικό του ανοσοποιητικό σύστημα και τον οργανισμό του, ώστε να μην αρρωστήσει ξανά;
Επιπλέον, πρέπει να ληφθεί υπόψη η μεταβλητότητα των ιών. Μια θεραπεία που λειτούργησε τον περασμένο μήνα δεν είναι εγγυημένη ότι θα είναι η πιο αποτελεσματική προσέγγιση στο άμεσο μέλλον. "Ο COVID αλλάζει καθώς εξελίσσεται", παραδέχεται ο Σερ. "Φαίνεται να είναι πολύ δυναμικός και ξέρει πώς να μεταλλάσσεται. Αυτό είναι ένα από τα σημαντικά πράγματα σχετικά με τις επιδημίες. Ένας επαγγελματίας πρέπει να είναι πολύ δυναμικός για να μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό της επιδημίας. Πρέπει να είστε συνεχώς εδώ και τώρα."
Η εύρεση του πιο αποτελεσματικού ομοιοπαθητικού σκευάσματος για το άτομο, η γνώση της βέλτιστης δοσολογίας, η γνώση του πότε θα αλλάξει το φάρμακο όταν χρειάζεται και τι πρέπει να κάνετε για την ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος και γενικά του οργανισμού μόλις επιλυθούν τα συμπτώματα είναι ζητήματα που απαιτείται η γνώση ενός επαγγελματία ομοιοπαθητικού.
Ο Τζέρεμι Σερ και μια ομάδα ομοιοπαθητικών δημιούργησαν μια διεθνή γραμμή βοήθειας. Επισκεφθείτε τη διεύθυνση www.homeopathyhelpnow.com για να μάθετε περισσότερα.

Βιβλιογραφικές αναφορές
1. US Food and Drug Administration, FDA Drug Safety Communication, April 24, 2020; medRxiv, 2020.04.16.20065920
2.Br Med J, 1991; 302: 316-23; Lancet, 1997; 350: 834-43; J Clin Epidemiol, 1999; 52: 631-6; Eur J Clin Pharmacol, 2000; 56: 27-33
3.J Altern Complement Med, 1998,4: 371-388; Syst Rev, 2014, 3: 142
4.Homeopathy, 2018; 107: 157-60
5.Br J Clin Pharmacol, 1989; 27: 329-35; Br Homeopathy J, 1998; 87: 69-76
6.J Altern Complement Med, 2013; 19: 146-52
7.Homeopathy, 2006; 95: 68-72
8.BMC Complement Altern Med, 2007; 7: 7
9.BMJ, 2000; 321: 471-6.


[1] Το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι εξατομικευμένο ανάλογα με την κατάσταση και την ιδιοσυγκρασία του ασθενή και έτσι δεν δίνεται σε όλους η ίδια ουσία, ακόμα και αν πρόκειται για την ίδια ασθένεια. Γι’ αυτό και απαιτείται η συνεννόηση με τον ομοιοπαθητικό πριν από τη λήψη του ομοιοπαθητικού σκευάσματος.

Κατηγορία Ομοιοπαθητική
Σελίδα 1 από 4