Η Πρόπολη ήταν γνωστή από την Αρχαία Ελλάδα. Η λέξη πρόπολη προέρχεται από τα ελληνικά: «προ» = μπροστά και «Πόλις» = πόλη. Η έννοια «μπροστά από την πόλη» ταιριάζει καλά στον προστατευτικό ρόλο της πρόπολης για την αποικία των μελισσών. Ο Ρώσος ερευνητής  Popravko, απέδειξε ότι η πρόπολη προέρχεται από την  ρητίνη των δέντρων λεύκας και σημύδας. Τώρα είναι γνωστό ότι οι μέλισσες συλλέγουν πρόπολη και από άλλα φυτά, εκτός από την λεύκα που είναι κυρίως δέντρο της εύκρατης κλιματικής ζώνης. Στη Βραζιλία παραδείγματος χάριν, ο κύριος τύπος πρόπολης είναι η πράσινη πρόπολη, από το φυτό Baccharis.
Η σύνθεση της πρόπολης ποικίλλει πολύ, ανάλογα με τη βοτανική προέλευσή της. Εκτός από το κερί μέλισσας, η πρόπολη αποτελείται από οργανικές ουσίες, μέταλλα και υδατάνθρακες. Οι κύριες οργανικές ουσίες της πρόπολης λεύκας είναι οι πολυφαινόλες. Η πράσινη πρόπολη Baccharis περιέχει κυρίως κινναμικό οξύ και παράγωγα, κουμαρικό οξύ, προενυλιωμένες ενώσεις, αρτεπιλίνη C και μικρές ποσότητες φαινολικών οξέων. Παρ όλα αυτά βρέθηκαν επιδράσεις τόσο της πρόπολης λεύκας όσο και του baccharis έναντι παθογόνων ιών όπως: Adenovirus, Coronavirus, Coxsackie viruses Herpes simplex (HSV-1, HSV-2, Human T-Lymphozyte Virus-(HTLV-1), Influenca A και B virus, Newcastle disease virus, PPV, Polio virus, Vaccinia, Rotavirus, Vesicular Stomatitis Virus (VSV). Πολυάριθμες Κλινικές Μελέτες έχουν δείξει ότι η δράση της πρόπολης  στον ανθρώπινο οργανισμό έχει εξαιρετικά αποτελέσματα όπως: 
1. Αντιβακτηριδιακή —Αντιϊκή—Αντιμυκητιακή —Αντιπαρασιτική δράση.
2. Άριστη δράση για λοιμώξεις του Ανώτερου & Κατώτερου Αναπνευστικού (Αμυγδαλίτιδα, Πονόλαιμος, Φαρυγγίτιδα, Βρογχίτιδα, Βρογχοπνευμονία, Πνευμονία κ.α.)
Από τον Ιανουάριο 2020 μέχρι σήμερα κυρίως λόγω της πανδημικής λοίμωξης με τον Corona virus Covid-19  έγιναν αρκετές μελέτες για την αντιική δράση της πρόπολης με πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Anti - Corona Virus
Coronavirus είναι το κοινό όνομα για τους Coronaviridae και Orthocoronavirinae, που ονομάζονται επίσης Coronavirinae.
Οι κοροναϊοί προκαλούν ασθένειες σε θηλαστικά και πουλιά. Στους ανθρώπους, οι ιοί προκαλούν αναπνευστικές λοιμώξεις, συμπεριλαμβανομένου  του κοινού κρυολογήματος, το οποίο είναι συνήθως ήπιο, αν και σπανιότερες μορφές του όπως αυτές που προκαλούν ο SARS, ο COVID 19 και ο MERS μπορεί να είναι θανατηφόρο.
Σε Ινστιτούτο Μικροβιολογίας στην Ιταλία, μελετήθηκε η επίδραση πέντε (5) φλαβονοειδών της πρόπολης στη μολυσματικότητα και τον πολλαπλασιασμό ορισμένων στελεχών του έρπητα, του αδενοϊού, του κοροναϊού και του ροταϊού. Η κουερσετίνη και η λουτεολίνη, είναι δύο (2) από τα πέντε (5)  φλαβονοειδή της πρόπολης, στις υψηλότερες συγκεντρώσεις που δοκιμάστηκε, μείωσε την μολυσματικότητα και τον ενδοκυτταρικό πολλαπλασιασμό του ιού Corona Covid-19.
Επιπλέον, η δράση της πρόπολης, λόγω του ότι αναστέλλει την λειτουργία της PAK1, μελετήθηκε και σε ερευνητικό τμήμα του Πανεπιστημίου της Μελβούρνης στην Αυστραλία . Η PAK1 (RAC/CDC42 ενεργοποιημένη κινάση 1), είναι η κύρια «παθογόνος» κινάση, της οποίας η μη φυσιολογική ενεργοποίηση, έχει παρατηρηθεί ότι προκαλεί μεγάλη ποικιλία ασθενειών / διαταραχών, συμπεριλαμβανομένων των καρκίνων, φλεγμονών, ελονοσίας και πανδημικής ιογενούς λοίμωξης, συμπεριλαμβανομένης της γρίπης, του HIV και του COVID-19, άρα  η Πρόπολη μπορεί να είναι χρήσιμη για τον αποκλεισμό της ίνωσης των πνευμόνων που προκαλείται από κοροναϊό με παράλληλη τόνωση του ανοσοποιητικού συστήματος.
Συμπερασματικά θα λέγαμε μετά από τις μελέτες πως φαίνεται ότι συστατικά της πρόπολης καθώς και μηχανισμοί δράσεως της έχουν αντιική δράση κατά του ιού SARS-CoV, παθογόνο του SARS.


Αναφορές:
https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0753332220308155                                                                                                                                                                                                  Propolis and its potential against SARS-CoV-2 infection mechanisms and COVID-19 disease: Running title: Propolis against SARS-CoV-2 infection and COVID-19

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S2590098620300269
PAK1-blockers: Potential Therapeutics against COVID-19

https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0378517320310139
Optimization and evaluation of propolis liposomes as a promising therapeutic approach for COVID-19

https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7415165/
Propolis and coronavirus disease 2019 (COVID-19): Lessons from nature

https://www.scienceopen.com/hosted-document?doi=10.14293/S2199-1006.1.SOR-.PP5BWN4.v1
Investigation of potential inhibitor properties of ethanolic propolis extracts against ACE-II receptors for COVID-19 treatment by Molecular Docking Study

propolis holistic

Ίσως το πιο υποτιμημένο μυστικό για την καλή υγεία είναι το γεγονός ότι το σώμα χρειάζεται μια λογική διάρκεια έκθεσης στον ήλιο για να αποτρέψει διάφορα σοβαρά προβλήματα υγείας. Ο ήλιος διατηρεί επίσης σε καλή κατάσταση το μυαλό και το σώμα μας και βελτιώνει την ποιότητα ζωής μας.
Η βασική αιτία που ο ήλιος μπορεί να μεταμορφώσει την υγεία μας είναι το γεγονός ότι χρειαζόμαστε το ηλιακό φως για να φτιάξουμε βιταμίνη D.
Όμως, ο φόβος της ηλιακής ακτινοβολίας που μας οδηγεί να αποφεύγουμε τον ήλιο και ο αυξανόμενος χρόνος που αφιερώνουμε σε εσωτερικούς χώρους έχει οδηγήσει σε σοβαρή έλλειψη βιταμίνης D. Σχεδόν 1 στα 2 άτομα έχουν ανεπάρκεια βιταμίνης D και κινδυνεύουν από τις συνέπειες της έλλειψής της.
Η βιταμίνη D συμβάλλει στη διατήρηση της οστικής πυκνότητας, στην υγεία των δοντιών, στη μυϊκή λειτουργία και τη λειτουργία του ανοσοποιητικού. Η βιταμίνη D συμβάλλει στην φυσιολογική απορρόφηση / χρήση ασβεστίου και φωσφόρου. Η κλασική ασθένεια ανεπάρκειας βιταμίνης D είναι η ραχίτιδα. Ωστόσο, εξαιτίας του φόβου της έκθεσης στον ήλιο και του τρόπου ζωής που μας αναγκάζει να περνάμε πολύ χρόνο σε κλειστούς χώρους, η έκθεση στον ήλιο έχει μειωθεί δραματικά και έτσι έχει αυξηθεί τόσο η ανεπάρκεια βιταμίνης D όσο και η συχνότητα εμφάνισης ραχίτιδας.
Το δέρμα δεν μπορεί να δημιουργήσει βιταμίνη D εάν καλύπτεται από αντηλιακό ή ρούχα. Πιστεύεται ότι μια αντηλιακή κρέμα με SPF15 θα μειώσει την ικανότητα του δέρματος να συνθέσει βιταμίνη D περίπου κατά 95%.
Διατροφικές πηγές όπως τα αβγά, το γάλα και τα λιπαρά ψάρια δεν παρέχουν επαρκή επίπεδα βιταμίνης D, επομένως συνιστάται καθημερινό συμπλήρωμα διατροφής από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο και επίσης τους καλοκαιρινούς μήνες για τους ηλικιωμένους, τα παιδιά και εκείνους που περνούν λίγο χρόνο σε εξωτερικούς χώρους.

10 πράγματα που επηρεάζουν την πρόσληψη βιταμίνης D.

  1. Η ηλικία σου. Υπάρχουν πειραματικά στοιχεία που δείχνουν ότι οι ηλικιωμένοι παράγουν λιγότερη βιταμίνη D από τους νεότερους. Επιπλέον, όσοι ζουν σε κέντρα φροντίδας περνούν λιγότερο χρόνο σε εξωτερικούς χώρους.
  2. Ο τόπος κατοικίας σου. Ανάλογα με τον τόπο που ζεις, αλλάζει η ποσότητα της ακτινοβολίας UVB, η οποία παράγει βιταμίνη D, που φτάνει στην επιφάνεια της γης λόγω της διαφορετικής γωνίας του ήλιου. Επίσης παράγεται ελάχιστη ή και καθόλου βιταμίνη D από την έκθεση στον ήλιο από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο σε περιοχές με ελάχιστη ηλιοφάνεια.
  3. Ο αέρας που αναπνέεις. Πολύ μολυσμένες περιοχές με υπερβολικά σωματίδια άνθρακα στον αέρα πιθανώς διασκορπίζουν και απορροφούν τις ακτίνες UVB.
  4. Το τι βάζεις στο δέρμα σου. Τα τοπικά ενυδατικά με δείκτη SPF και τα αντηλιακά αποτρέπουν το ηλιακό έγκαυμα εμποδίζοντας την ακτινοβολία UVB, αυτό έχει αποδειχθεί ότι εμποδίζει μέρος της ικανότητας του δέρματος να δημιουργεί βιταμίνη D.
  5. Το χρώμα του δέρματός σου. Η μελανίνη είναι η ουσία του δέρματος που το βοηθά να σκουραίνει. «Ανταγωνίζεται» για την UVB με την ουσία στο δέρμα που ξεκινά την παραγωγή βιταμίνης D στο σώμα. Ως αποτέλεσμα, τα άτομα με σκουρόχρωμο δέρμα τείνουν να απαιτούν περισσότερη έκθεση στη UVB ακτινοβολία από τα άτομα με ανοιχτόχρωμο δέρμα για να παράγουν την ίδια ποσότητα βιταμίνης D.
  6. Η υγεία του εντέρου σου. Η βιταμίνη D από τροφές ή συμπληρώματα διατροφής απορροφάται στο λεπτό έντερο. Επομένως, παθήσεις που επηρεάζουν το έντερο και την πέψη, όπως η κοιλιοκάκη, η χρόνια παγκρεατίτιδα, η νόσος του Crohn και η κυστική ίνωση, μπορούν δυνητικά να μειώσουν την απορρόφηση της βιταμίνης D.
  7. Η υγεία του ήπατος και των νεφρών σου. Ορισμένες μορφές ηπατικής και νεφρικής νόσου μπορούν να μειώσουν την απορρόφηση ή να εμποδίσουν την παραγωγή βιταμίνης D.
  8. Η εργασία σου. Εργάζεσαι σε εξωτερικούς χώρους ή περνάς το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας σε ένα γραφείο;
  9. Ο τρόπος που ντύνεσαι. Τα βαριά ρούχα που καλύπτουν το σώμα λόγω κρύου, για θρησκευτικούς λόγους, ή λόγω στυλ θα μειώσουν την έκθεση στον ήλιο.
  10. Η λήψη συμπληρωμάτων διατροφής. Συνιστάται να λαμβάνουμε συμπληρώματα βιταμίνης D από τον Οκτώβριο έως τον Μάρτιο. Αυτός είναι ένας σίγουρος τρόπος για να εγγυηθούμε την επάρκεια βιταμίνης D.

Ο μύθος σχετικά με τη βιταμίνη D

Συχνά οι ειδικοί στον τομέα της υγείας υποστηρίζουν ότι μπορούμε να πάρουμε επαρκή βιταμίνη D από μία υγιεινή διατροφή, αλλά αυτό είναι λάθος και ίσως μάλιστα είναι και επιβλαβής συμβουλή. Είναι αδύνατο να πάρουμε αρκετή βιταμίνη D από τις τροφές, ακόμη και από μια πολύ υγιεινή διατροφή και τέτοιες συστάσεις θέτουν σε κίνδυνο την υγεία εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η βιταμίνη D υπάρχει σε ελάχιστη ποσότητα σε τροφές και το μεγαλύτερο μέρος της λαμβάνεται από την έκθεση στον ήλιο.
Σύμφωνα με τα επιστημονικά στοιχεία, ο μέσος ενήλικας χρειάζεται τουλάχιστον 400 IU την ημέρα και σε ορισμένες περιπτώσεις έως και 2000 IU για τη διατήρηση των επιπέδων της 25(OH)D στο αίμα πάνω από 25nmol/l (κάτω από αυτό το όριο θεωρείται έλλειψη).
Πολύ λίγες τροφές περιέχουν αρκετή βιταμίνη D και συνήθως δεν καταφέρνουν να παρέχουν αυτή που χρειαζόμαστε. Ακόμη και οι πλουσιότερες πηγές βιταμίνης D όπως ο σολομός, το σκουμπρί, οι σαρδέλες και ο φρέσκος τόνος παρέχουν μόνο 250-5500IU βιταμίνης D ανά 200 γραμμάρια, και ο σολομός εκτροφής παρέχει περίπου 50–125IU ανά 200 γραμμάρια. Για παράδειγμα, ένας ενήλικας θα πρέπει να τρώει 4-10 μερίδες σολομού κάθε μέρα για να πάρει την βιταμίνη D που απαιτείται καθημερινά. Αυτή είναι πολύ μεγάλη ποσότητα σολομού, που δεν συνιστάται!
Η ηλιακή ακτινοβολία και τα συμπληρώματα διατροφής, όχι το φαγητό, είναι ο μόνος τρόπος για να προσλαμβάνουμε επαρκή ποσότητα βιταμίνης D.

Ποια βιταμίνη D;
Η επιλογή ενός συμπληρώματος μπορεί να προκαλέσει σύγχυση. Συνήθως τα διαθέσιμα συμπληρώματα βιταμίνης D3 προέρχονται από τη λανολίνη από το μαλλί προβάτου και έτσι είναι ακατάλληλα για vegans και όσους προτιμούν να αποφεύγουν τα ζωικά προϊόντα. Υπάρχουν όμως και συμπληρώματα βιταμίνης D3 και D2 για vegan που προέρχονται από λειχήνες (D3) και μανιτάρια (D2).

Η καρδιά του ανθρώπου είναι ένα όργανο με σχετικά μικρές διαστάσεις, αλλά επιφορτισμένο με εξαιρετικά μεγάλη εργασία. Αποστολή της καρδιάς είναι η κυκλοφορία του αίματος, κατά την οποία το εμπλουτισμένο με οξυγόνο αρτηριακό αίμα μεταφέρεται από το αριστερό τμήμα της καρδιάς στην αορτή και στην συνέχεια μέσα από τις αρτηρίες σε όλα τα όργανα και τους ιστούς του οργανισμού, εφοδιάζοντάς τα με οξυγόνο και θρεπτικές ουσίες. Η ανθρώπινη καρδιά συστέλλεται και διαστέλλεται περίπου 100 χιλιάδες φορές το 24ωρο με συνολική δύναμη ώστε να μπορεί να δίνει κίνηση στο αίμα μέσα στις αρτηρίες, στις φλέβες και στα τριχοειδή αγγεία με συνολικό μήκος πάνω από 10.000 χιλιόμετρα.

Σε φυσιολογικές συνθήκες, όλα τα βιοηλεκτρικά ερεθίσματα μεταδίδονται από τον φλεβόκομβο στα διάφορα σημεία της καρδιάς. ‘Όμως, σε παθολογικές καταστάσεις οποιοδήποτε μέρος της καρδιάς, είτε αυτό βρίσκεται στον κόλπο είτε στις κοιλίες, μπορεί να παράγει ηλεκτρικά ερεθίσματα, τα οποία προκαλούν και τις διάφορες αρρυθμίες.

Έχει συγκεντρωθεί πληθώρα αποδείξεων από επιδημιολογικές, κλινικές και πειραματικές μελέτες, που συνηγορούν ότι ένας συνδυασμός αμινοξέων, βιταμινών, βιταμινοειδών, φυσικών ουσιών και ιχνοστοιχείων έχει εξαιρετική συνεργική δράση στη βελτίωση και την ρύθμιση της καρδιακής λειτουργίας. Ο συνδυασμός αυτός βοηθά στη διαχείριση προβλημάτων και δυσλειτουργιών στο καρδιαγγειακό σύστημα, όπως π.χ. αρρυθμίες, «φτερουγίσματα», αίσθημα προκάρδιων παλμών κ.ά. Επίσης, βελτιώνουν την ποιότητα των ιστών του κυκλοφορικού συστήματος, σε περιπτώσεις αθηροσκλήρυνσης, καρδιακής ανεπάρκειας κ.ά.  

Συγκεκριμένα, τα παρακάτω συστατικά έχουν τις εξής ιδιότητες και δράσεις στο καρδιαγγειακό σύστημα:
L- Αργινίνη, L- Taurin, L-Carnitin, L-Lysin: απαραίτητα αμινοξέα που βοηθούν στην καλή δομή, απόδοση και ομαλοποίηση του ρυθμού της καρδιάς. Έχουν αντιυπερτασική δράση, βελτιώνουν την κυκλοφορία του αίματος και βοηθούν στην μείωση των επιπέδων χοληστερίνης. Βοηθούν στην καλή διαχείριση των λιπών. Είναι σημαντικά και ουσιώδη για τον σχηματισμό ενζύμων, αλλά και στην μεταφορά μετάλλων στις μεμβράνες, όπως Κάλιο, Νάτριο, Μαγνήσιο και Ασβέστιο, που συμμετέχουν στο ερεθισματαγωγό σύστημα της καρδιάς.
Ινοσιτόλη, Βιταμίνη Β1, Βιταμίνη Β2, Βιταμίνη Β6, Βιταμίνη Β12, Φολικό οξύ: Συμβάλλουν στην σταθερότητα της καρδιακής και νευρικής λειτουργίας, μειώνουν και αποτρέπουν τον σχηματισμό της ομοκυστεΐνης και μειώνουν τον κίνδυνο θρομβώσεων. Προστατεύουν από ελεύθερες ρίζες και ρυθμίζουν την μετάδοση σημάτων στα κύτταρα της καρδιάς. Συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της αστάθειας και των νευρικών διαταραχών.
Βιταμίνη C, Βιταμίνη Ε, Βιταμίνη A, Βιταμίνη D3, Παντοθενικό οξύ, Συνένζυμο Q10: ενδυναμώνουν και βελτιώνουν την απόδοση της καρδιάς και μειώνουν την επιβάρυνσή της. Αυξάνουν την παραγωγή ενέργειας, δεσμεύουν τις ελεύθερες ρίζες και τις εξουδετερώνουν εμποδίζοντας την οξείδωση των λιπών και ιδίως της LDL χοληστερίνης, μειώνοντας τον κίνδυνο αρτηριοσκλήρυνσης.
Μαγνήσιο, Μαγγάνιο, Σίδηρος, Ψευδάργυρος, Χαλκός, Μολυβδαίνιο, Σελήνιο, Χρώμιο: Εμπλέκονται στον σχηματισμό του γενετικού υλικού και στην ανάπτυξη των κυττάρων. Είναι σημαντικοί παράγοντες διατήρησης της καρδιαγγειακής υγείας. Παίζουν σημαντικό ρόλο στην προστασία των κυτταρικών μεμβρανών. Συμμετέχουν σε πολλά κυτταρικά συστήματα ενζύμων που ρυθμίζουν την λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος.
Ρουτίνη, Νιασίνη, Βιοτίνη, OPC, Ρεσβερατρόλη: Δρουν αντιοξειδωτικά. Δεσμεύουν τις ελεύθερες ρίζες και τις εξουδετερώνουν. Μειώνουν την οξείδωση της LDL χοληστερίνης και τον κίνδυνο της αρτηριοσκλήρυνσης. Συμβάλλουν στη ρύθμιση του σακχάρου του αίματος και στην ομαλοποίηση της αρτηριακής πίεσης.

Η λειτουργία της καρδιάς, δηλαδή η συστολή και η διαστολή, τόσο σε κατάσταση ηρεμίας όσο και σε κατάσταση φυσικής υπερέντασης, εξαρτάται από το πόσο ικανοποιούνται οι ανάγκες του μυοκαρδίου σε οξυγόνο και θρεπτικές ουσίες, που διοχετεύονται με το αίμα μέσα από τις στεφανιαίες αρτηρίες.

Οι παραπάνω ουσίες αποτρέπουν καρδιακά προβλήματα και συμβάλλουν στην αντιμετώπιση διαταραχών όπως ταχυκαρδία, διαταραχή στους παλμούς, αλλά και στις στενώσεις των αγγείων, βοηθούν στην αποκατάσταση του φυσιολογικού καρδιακού ρυθμού, στην καλή λειτουργία της καρδιάς μετά από έμφραγμα, στην καταπολέμηση της αθηροσκλήρωσης, στην ομαλότητα της λειτουργίας όλου του καρδιαγγειακού συστήματος και στην κάλυψη του διατροφικού ελλείμματος σε περιπτώσεις κακής διατροφής και στρες.

Ο συνδυασμός αυτός είναι ένα εξαιρετικό βοήθημα για άτομα που έχουν αυξημένη δραστηριότητα και απαιτήσεις, όπως αθλητικές ανάγκες, καθώς επίσης και σε προβλήματα ανάπτυξης παιδιών.

Η αναπνευστική οδός είναι ιδιαίτερα εκτεθειμένη σε πολλές εξωγενείς επιδράσεις, εξαιτίας βλαβερών ουσιών που υπάρχουν στον αέρα και αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης ενοχλημάτων της αναπνευστικής οδού αλλά και βρογχικών λοιμώξεων. Μέσω της αναπνευστικής οδού φτάνουν στο σώμα βλαπτικές ουσίες από το περιβάλλον, όπως επίσης και διάφοροι παθογόνοι μικροοργανισμοί.

Η αντιμετώπιση των νόσων της αναπνευστικής οδού αποτελεί ένα τομέα της φυτοθεραπείας. Καθώς οι περισσότερες από αυτές τις νόσους προκαλούνται από ιούς, δεν είναι δυνατή η αιτιολογική θεραπεία. Στο επίκεντρο τίθεται επομένως η ανακούφιση των συμπτωμάτων, για την οποία τα φυτικά θεραπευτικά μέσα είναι ιδιαίτερα κατάλληλα. Υπάρχει ένα μεγάλο φάσμα δραστικών φυτικών ουσιών, οι οποίες όχι μόνο βελτιώνουν τις ενοχλήσεις, αλλά ενισχύουν επίσης τους μηχανισμούς αποβολής των βλαβερών ουσιών και τονώνουν τη φυσική άμυνα του ανοσοποιητικού.

Οι πιο συχνές αλλεργικές παθήσεις είναι αυτές που προκαλούνται με την συμμετοχή της ανοσοσφαιρίνης Ε και ονομάζονται ατοπικές. Το αλλεργικό άσθμα, μία από τις σοβαρότερες αλλεργικές παθήσεις, χαρακτηρίζεται από χρόνια φλεγμονή των αεροφόρων οδών. Τα συμπτώματα είναι βήχας, σφίξιμο στο στήθος, σφύριγμα στην αναπνοή ή/και δύσπνοια. Συχνά συνυπάρχει ή έχει προηγηθεί ρινίτιδα με ή χωρίς επιπεφυκίτιδα.

Τα πιο συχνά αίτια αναπνευστικής αλλεργίας είναι εισπνεόμενα αλλεργιογόνα και κυρίως στην Ελλάδα είναι: α) η γύρη διαφόρων φυτών, όπως η παριετάρια (γνωστή ως αγριοβασιλικός, περδικάκι κ.ά.), η ελιά, τα αγριοσιτηρά και τα καλλιεργημένα δημητριακά και επίσης τα σπόρια των μυκήτων Alternaria & Cladosporium, και β) στο οικιακό περιβάλλον είναι τα ακάρεα της οικιακής σκόνης και τα επιθήλια των κατοικίδιων ζώων, ιδιαίτερα της γάτας.

Λιγότερο συχνά, τουλάχιστον στους ενηλίκους, η αλλεργία μπορεί να είναι τροφικής αιτιολογίας.

db638a76ff7c344ed34766d9398ff6f8

Το Αιγυπτιακό Μαύρο Kύμινο (Nigella Sativa) έχει ευθεία δράση σε αλλεργίες, καθώς δυναμώνει και αναζωογονεί το αμυντικό σύστημα και αποβάλλει τις ελεύθερες ρίζες οξυγόνου.

Το έλαιο του Μαύρου Κύμινου περιέχει nigellone, η οποία προστατεύει από τους βρογχικούς σπασμούς που έχουν προκληθεί από την ισταμίνη (ίσως αυτό να εξηγεί τη χρήση του για να ανακουφίσει από τα συμπτώματα του άσθματος, της βρογχίτιδας, του βήχα και της αλλεργίας). 

Η παρουσία αντικαρκινικής στερόλης, της beta sitosterol, προσδίδει αξιοπιστία στην παραδοσιακή χρήση της για τη θεραπεία αποστημάτων, αλλά και όγκων του εντέρου, του παγκρέατος και του συκωτιού.

Τέσσερα αλκαλοειδή διτερπένια έχουν απομονωθεί από τους σπόρους του Nigella Sativa. Ύστερα από εξειδικευμένη χρωματογραφική ανάλυση του ελαίου Nigella sativa εντοπίστηκαν πολλά συστατικά όπως η thymoquinone, η dithymquinone, η thymohydroquinone και η thymole. Οι σπόροι του Nigella Sativa περιέχουν και άλλα συστατικά συμπεριλαμβανομένων και διατροφικών ουσιών όπως υδατάνθρακες, λίπη, βιταμίνες, μεταλλικά στοιχεία, πρωτεΐνες, όπως επίσης 8 από τα 9 ουσιώδη αμινοξέα. Επίσης περιέχουν μονοσακχαρίτες όπως γλυκόζη, rhamnose, xylose και arabinose.

Οι σπόροι του Nigella Sativa είναι πλούσιοι σε ακόρεστα (λινολεϊκό και ολεΐκό οξύ) και σε ουσιώδη λιπαρά οξέα. Τα κύρια φωσφολιπίδια είναι η phosphatidylcholine, η phosphatidylethanolamine, η phosphatidyl-serine και η phosphatitdylinisitol. Στους σπόρους περιέχονται ακόμη καροτίνη, ασβέστιο, σίδηρος και κάλιο.

Το Αιγυπτιακό Μαύρο Kύμινο παρουσιάζει ακόμη πιο ισχυρή δράση σε μια σειρά από προβλήματα του αναπνευστικού συστήματος όταν λαμβάνεται σε ελαιώδη μορφή υψηλής συμπύκνωσης.

Έχει άμεση επίδραση στα αναπνευστικά όργανα (κυρίως άσθμα), στις διάφορες αλλεργίες που προέρχονται από τη γύρη και στην εξασθένηση του οργανισμού. Συμβάλλει στην αποτοξίνωση του παχέος εντέρου (οι τοξίνες δημιουργούν αρτηριοσκλήρυνση-καρδιαγγειακά, αλλεργίες κ.ά.). Μαζί με την αποτοξίνωση του παχέος εντέρου, έχει θετική επίδραση στον μεταβολισμό και είναι καλό βοήθημα για την ανάκτηση του φυσιολογικού βάρους στα υπέρβαρα άτομα. Βοηθά αποτελεσματικά σε δερματικά προβλήματα (π.χ. σταφυλόκοκκος) και σε μυκητιάσεις.

Όλα αυτά ανακουφίζουν και βελτιώνουν τις ενοχλήσεις παθήσεων του αναπνευστικού συστήματος και των βρογχικών λοιμώξεων. Δεν υπάρχει φόβος παρενεργειών, έτσι είναι δυνατή και η μακροχρόνια χρήση σε περίπτωση χρόνιων φλεγμονών.


Περισσότερες πληροφορίες: Metapharm

Η πλειονότητα των ασθενών που παραπονιούνται για ρευματικά ενοχλήματα, δεν έχουν αρθρίτιδα. Ο πόνος μπορεί να προέρχεται από ανατομικά στοιχεία έξω από την άρθρωση, όπως είναι τα οστά, οι θύλακοι, οι τένοντες, οι σύνδεσμοι, τα νεύρα και οι μύες. Οι όροι ινοσίτιδα και ινομυαλγία αναφέρονται και οι δύο σε ένα σύνδρομο μυοσκελετικού πόνου μέσα στο ευρύ φάσμα του εξωαρθρικού ρευματισμού.

Η ινομυαλγία παρατηρείται κατά κανόνα στις γυναίκες της αναπαραγωγικής ηλικίας. Εντούτοις η έναρξή της σε εφηβική ηλικία παρατηρείται πλέον με αυξανόμενη συχνότητα. Οι ασθενείς με ινομυαλγία παραπονιούνται για τρία κύρια συμπτώματα: μυοσκελετικοί πόνοι, δυσκαμψία και εύκολη κόπωση.

Η αιτία του χρόνιου πόνου είναι συχνά άγνωστη. Δεν υπάρχει ένδειξη μιας ασθένειας ή βλάβης στους ιστούς του σώματος την οποία οι γιατροί να μπορούν να συνδέσουν με τον πόνο.

Στις περισσότερες φορές ο πόνος συνδέεται με την παρουσία φλεγμονής. Στην προσπάθειά του ο οργανισμός να επιδιορθώσει έναν ιστό, ενεργοποιεί μηχανισμούς με σκοπό την αποκατάσταση της κανονικής λειτουργίας. Η φλεγμονή είναι η απόκριση σε μία προκληθείσα βλάβη. Αυτή χαρακτηρίζεται από τέσσερα κλασικά συμπτώματα φλεγμονής που είναι τα εξής: η ερυθρότητα, το οίδημα, ο πόνος και η μειωμένη λειτουργικότητα.

Υπάρχουν περισσότερες από 3.000 επιστημονικές δημοσιεύσεις σχετικά με την ευεργετική δράση της Κουρκουμίνης στην αντιμετώπιση της φλεγμονής και του πόνου, με επιδημιολογικά ευρήματα, in–vitro μελέτες καθώς και σε πειράματα σε ζώα. Οι κλινικές μελέτες σε ανθρώπους, ωστόσο, είναι σπάνιες επειδή η Κουρκουμίνη δεν απορροφάται ικανοποιητικά. Η ανάπτυξη της επιστημονικής έρευνας και η στόχευση σε ποιοτικά και αποτελεσματικά διατροφικά φάρμακα (nutraceuticals), έχει οδηγήσει σε σημαντικές καινοτομίες δημιουργώντας μία νέα εποχή στα σκευάσματα από φυσικές ουσίες. Μία τέτοια καινοτομία είναι η δημιουργία του φυτοσώματος Κουρκουμίνης. Το φυτόσωμα της Κουρκουμίνης είναι ένα φωσφολιπίδιο που αποτελείται από Χολίνη μαζί με Κουρκουμίνη. Κατά την παραγωγή του εν λόγω φυτοσώματος, η Κουρκουμίνη συνδέεται με Φωσφατιδυλοχολίνη από σόγια σε αναλογία 1:2. Η μορφή αυτή της Κουρκουμίνης την καθιστά πολύ περισσότερο απορροφήσιμη σε σχέση με την ελεύθερη Κουρκουμίνη, όπως έχουν δείξει επανειλημμένα έρευνες.

Μελέτη σε ανθρώπους με βάση το συνολικό περιεχόμενο Kουρκουμίνης, έδειξε ότι η απορροφητικότητα 1gr (1.000 mg) φυτοσώματος Κουρκουμίνης ήταν ίση με 10 gr ελεύθερης Κουρκουμίνης.

Η σταθερότητα του φυτοσώματος Κουρκουμίνης τόσο στο γαστρικό υγρό, όσο και στο ίδιο το έντερο, είναι σημαντικά υψηλότερη από εκείνη της ελεύθερης Κουρκουμίνης. Σε μία δοκιμή προσομοίωσης του περιβάλλοντος του εντέρου (pH 7,2) και θερμοκρασίας (37°C), η σταθερότητα του φυτοσώματος Κουρκουμίνης ήταν σημαντικά υψηλότερη από εκείνη της ελεύθερης Κουρκουμίνης. Μέσα σε δέκα λεπτά, το ήμισυ της μη συνδεδεμένης Κουρκουμίνης είχε καταστραφεί, ενώ το 83% της συνδεδεμένης με φυτόσωμα μορφής παρέμεινε σταθερό σχεδόν μετά από τέσσερις ώρες.

Η Κουρκουμίνη έχει μία ευνοϊκή επίδραση στο κινητικό σύστημα με δυνατότητες υποστήριξης της κυτταρικής ανοσίας. Είναι αποτελεσματική στη ρευματοειδή αρθρίτιδα, στην θυλακίτιδα, στις φλεγμονές, σε πόνους της μέσης και στην οστεοαρθρίτιδα.

Η Κουρκουμίνη διαθέτει ένα μεγάλο εύρος θεραπευτικών δράσεων:

  • Μειώνει την φλεγμονή ελαττώνοντας τα επίπεδα της ισταμίνης και συμβάλλει στη μείωση της παραγωγής της φυσικής κορτιζόνης από τα επινεφρίδια. 
  • Προστατεύει από τη βλάβη που προκαλείται από τις ελεύθερες ρίζες λόγω της ισχυρής αντιοξειδωτικής της δράσης.
  • Προστατεύει το ήπαρ από τοξικά συστατικά.
  • Μειώνει την συσσώρευση αιμοπεταλίων συμβάλλοντας και στην βελτίωση του κυκλοφορικού συστήματος.
  • Προστατεύει τα τοιχώματα του παχέος εντέρου.
  • Διατηρεί τις αρτηρίες ευλύγιστες.
  • Προάγει την υγεία του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος και βοηθά στην γεροντική άνοια.

Όλα τα παραπάνω στοιχεία αποδεικνύουν ότι το φυτόσωμα της Κουρκουμίνης είναι μία αποτελεσματική και ασφαλής πρόταση, χωρίς παρενέργειες, για την αιτιολογική αντιμετώπιση του χρόνιου πόνου.

Στο σύγχρονο περιβάλλον ο καρδιαγγειακός κίνδυνος εμφανίζεται πολλές φορές απειλητικός για την ζωή πολλών ανθρώπων. Υπάρχει μία σειρά από παράγοντες οι οποίοι επηρεάζουν την καρδιαγγειακή λειτουργία μεταξύ των οποίων είναι η χρόνια φλεγμονή, η χοληστερίνη, η αντίσταση στην ινσουλίνη, οι ελλείψεις βιταμινών όπως η C και η Ε, αλλά και πολλοί άλλοι παράγοντες. Η σύγχρονη ιατρική έχει εστιάσει κυρίως στην μείωση των επιπέδων της χοληστερίνης στο αίμα παραβλέποντας πολλούς άλλους παράγοντες. Θεωρώντας ότι αυτός είναι ο σημαντικότερος, συνήθως εστιάζεται η προσοχή στη μείωση των επιπέδων της χοληστερίνης στο αίμα, ενώ θα πρέπει ταυτόχρονα να ληφθεί μέριμνα συνολικά για όλους τους παράγοντες που μπορεί να βλάψουν τους ιστούς και να προκαλέσουν καρδιαγγειακά επεισόδια.

Η διατήρηση ενός ιδανικού βάρους, η υγιεινή διατροφή, η άσκηση, η μείωση του συναισθηματικού και βιολογικού στρες και η παροχή στον οργανισμό όλων εκείνων των απαραίτητων συστατικών για την βέλτιστη λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος, θα μας βοηθήσουν να αποφύγουμε καρδιαγγειακές παθήσεις. Είναι πολύ σημαντικό να χορηγούνται στον ανθρώπινο οργανισμό μία σειρά από ουσίες οι οποίες έχουν αποδεδειγμένα αντιοξειδωτική δράση και προάγουν την λειτουργία του καρδιαγγειακού συστήματος εξασφαλίζοντάς του μακροχρόνια υγεία. Όταν μάλιστα οι ουσίες αυτές συνδυάζονται μεταξύ τους προκαλούνται συνέργειες οι οποίες στην πραγματικότητα αυξάνουν την δράση της κάθε μιας μεμονωμένης ουσίας. Τέτοιες φυσικές ουσίες που μπορεί να εμποδίσουν τις αλλοιώσεις των αγγείων, να βελτιώσουν την αποτελεσματικότητά τους, αλλά και την λειτουργία τους είναι οι παρακάτω:

Ασταξανθίνη: Η Ασταξανθίνη είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό με δράση τόσο σε λιπώδες όσο και σε υδατικό περιβάλλον. Η αντιοξειδωτική της δράση είναι 550 φορές πιο ισχυρή από του Πράσινου Τσαγιού και 6.000 φορές από της βιταμίνης C. Δρα κατά των ελευθέρων ριζών, προστατεύει τα λιπίδια από την υπεροξείδωση και μειώνει την οξειδωτική βλάβη της LDL (ως εκ τούτου μειώνει τον σχηματισμό αρτηριακής πλάκας), των κυττάρων. Επίσης μπορεί να είναι ευεργετική για την καρδιαγγειακή υγεία μειώνοντας τη φλεγμονή και μειώνει την αρτηριακή πίεση, διότι επιδρά στο μονοξείδιο του αζώτου και δρα ως μυοχαλαρωτικός παράγοντας.

Κερσετίνη: Η Κερσετίνη είναι ισχυρό αντιοξειδωτικό και ένα από τα καλύτερα αντιισταμινικά. Επίσης είναι αντιφλεγμονώδης και έχει ευεργετική επίδραση στο καρδιαγγειακό σύστημα, εμποδίζοντας τον σχηματισμό θρόμβων, την οξείδωση των LDL και την αρτηριοσκλήρυνση.

Ρεσβερατρόλη: Η Ρεσβερατρόλη επιβραδύνει το γήρας, τόσο σε γονιδιακό όσο και σε μεταβολικό επίπεδο. Ειδικότερα χάρη στις αντιοξειδωτικές και αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, η Ρεσβερατρόλη μειώνει τις φλεγμονές, βελτιώνει την μικροκυκλοφορία των ιστών, διεγείρει την παραγωγή νέου κολλαγόνου και βελτιώνει την ποιότητα του αγγειακού τοιχώματος.

Βιταμίνη D: Ο σημαντικότερος ρόλος της είναι η διατήρηση των επιπέδων ασβεστίου. Όταν είναι απαραίτητο, η βιταμίνη D μεταφέρει το ασβέστιο από τα οστά στο κυκλοφορικό σύστημα και παίζει σημαντικό ρόλο στη λειτουργία του ανοσοποιητικού και τον σχηματισμό των αγγείων, καθώς επίσης και τη διαίρεση των κυττάρων.

L-Carnitin: Η L-Carnitin έχει την εξαιρετική ικανότητα να βοηθάει στην παραγωγή ενέργειας στον καρδιακό μυ, στο ενδοθήλιο και στους περιφερικούς μύες.

Μαγνήσιο: Το μαγνήσιο όπως και το ασβέστιο είναι σπουδαίο για τη μετάδοση πληροφοριών από τα νεύρα στους μύες. Το μαγνήσιο εμποδίζει την πήξη του αίματος και για αυτό χρησιμοποιείται σαν προστασία για τη θρόμβωση και το έμφραγμα. Είναι αναγκαίο για την έκκριση αδρεναλίνης, βοηθά στην απορρόφηση 10% λιγότερου οξυγόνου που σημαίνει ότι η καρδιά κουράζεται λιγότερο.

Βιταμίνη C: Έχει δράση κυρίως στο μεταβολισμό των λιπιδίων, στον τόνο των αγγείων, στην πίεση καθώς και στα αιμοφόρα αγγεία του συνδετικού ιστού. Η βιταμίνη C ως αντιοξειδωτικό μειώνει την υπεροξείδωση των λιπαρών οξέων που προέρχονται από ελεύθερες ρίζες, την LDL χοληστερίνης και έτσι μειώνει τη δημιουργία πλακών στα αιμοφόρα αγγεία.

Βιταμίνη Ε: Η βιταμίνη Ε προστατεύει τα τοιχώματα των αρτηριών από σκλήρυνση και αθηρωματώδεις πλάκες. Μειώνει τον κίνδυνο καρδιακής προσβολής και προστατεύει την χοληστερόλη από την οξείδωση.

Ο παραπάνω συνδυασμός εμποδίζει την σκλήρυνση και τη δημιουργία αθηρωματικών πλακών στα αγγεία και στην καρδιά και βελτιώνει την ποιότητά τους και την ελαστικότητά τους σε ήδη υπάρχουσες αρτηριοσκληρυντικές βλάβες. Επίσης προστατεύει τα κύτταρα του καρδιαγγειακού συστήματος από το οξειδωτικό στρες.

Ένα παραδοσιακό ινδικό βότανο θα μπορούσε να αποτελεί μια αποτελεσματική εναλλακτική λύση έναντι των αντιβιοτικών και επιστήμονες πρόκειται να δοκιμάσουν τη δράση αυτού του είδους στη Δύση.

Το βότανο Andrographis εξετάζεται ως φυσικό φάρμακο κατά του κρυολογήματος και της γρίπης. Η αντιμετώπιση αυτών των κοινών προβλημάτων με αντιβιοτικά οδηγεί στην όλο και μεγαλύτερη ανθεκτικότητα των μικροβίων σε αυτά, δημιουργώντας superbugs.

Το φυτό Andrographis, γνωστό ως «βασιλιάς των πικρών», αναπτύσσεται στην Ινδία και τη Σρι Λάνκα και πιστεύεται ότι σε αυτό οφείλεται η καταπολέμηση της επιδημίας της ισπανικής γρίπης το 1919.

Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Σαουθάμπτον έχουν συμπεριλάβει 20 ιατρεία για να συμμετάσχουν στη δοκιμή, στην οποία θα χρησιμοποιηθούν συμπληρώματα Andrographis που παρέχονται από την Pukka Herbs, την εταιρεία τσαγιού και βοτάνων.

Είναι μια ελεγχόμενη με εικονικό φάρμακο μελέτη - που σημαίνει ότι οι ασθενείς λαμβάνουν το πραγματικό βότανο ή μια εικονική μορφή του (placebo) - που εξετάζει τις δυνατότητες του βοτάνου που βοηθούν στην καταπολέμηση του οξέος βήχα, του πονόλαιμου και της ιγμορίτιδας.

Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν μέχρι το καλοκαίρι και θα μπορούσαν να αποτελέσουν την πλατφόρμα για μια ευρύτερη μελέτη στην οποία συμμετέχουν περισσότεροι ασθενείς με οξεία λοίμωξη του αναπνευστικού.

(Πηγή: Pukka Herbs)

Όλοι θέλουμε νεανικό, υγιές δέρμα. Είναι ενοχλητικό όταν το δέρμα γερνάει: Για κάποιους ανθρώπους, τα πρώτα σημάδια έρχονται γύρω στα 30, όταν εμφανίζονται λεπτές γραμμές, ρυτίδες και ηλιακές κηλίδες. Ενώ πολλοί δαπανούν τεράστια χρηματικά ποσά στις συμβατικές δερματολογικές θεραπείες που συχνά κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό, υπάρχουν διαθέσιμες ασφαλέστερες και πιο αποτελεσματικές φυσικές θεραπείες. Αυτές συχνά περιλαμβάνουν φυσικές ενώσεις που έχουν ισχυρά αντιοξειδωτικά αποτελέσματα, όπως η ασταξανθίνη.

Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nutrition Research, ερευνητές από το Ηνωμένο Βασίλειο διαπίστωσαν ότι η συμπλήρωση με ασταξανθίνη μπορεί να βοηθήσει στην πρόληψη της γήρανσης του δέρματος. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι η λήψη αντιοξειδωτικών μπορεί να μειώσει το οξειδωτικό στρες που επιταχύνει τη γήρανση του δέρματος. Η ασταξανθίνη είναι ένα από τα ισχυρότερα αντιοξειδωτικά στον κόσμο: Είναι μέχρι 6.000 φορές πιο ισχυρό αντιοξειδωτικό από τη βιταμίνη C, 3.000 φορές πιο ισχυρό από ρεσβερατρόλη και την κερσετίνη και 500 φορές ισχυρότερο από τη βιταμίνη Ε.

Για την μελέτη, οι ερευνητές μελέτησαν τη δράση κανονικής πρόσληψης ασταξανθίνης στο οξειδωτικό στρες σε άνδρες και γυναίκες μέσης ηλικίας. Υπέθεσαν ότι η λήψη ασταξανθίνης μπορεί να επηρεάσει θετικά την μορφολογία των υπολειπόμενων συστατικών της επιφάνειας του δέρματος (RSSC), η οποία επιτρέπει την ανίχνευση αλλαγών σχετιζόμενων με τη γήρανση.

Για να δοκιμάσουν αυτήν την υπόθεση, οι ερευνητές μελέτησαν 31 συμμετέχοντες ηλικίας άνω των 40 ετών στους οποίους έδιναν 4mg ασταξανθίνης καθημερινά για τέσσερις εβδομάδες. Πήραν δείγματα RSSC από την επιφάνεια του δέρματος του προσώπου των συμμετεχόντων στην αρχή και στο τέλος της μελέτης. Επιπλέον, έλαβαν δείγματα αίματος στην αρχή, την 15η ημέρα και στο τέλος της μελέτης για τη μέτρηση των επιπέδων μαλονιοδιαλδεΰδης – ενός δείκτη οξειδωτικού στρες.

Τα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν ότι τα επίπεδα της μαλονιοδιαλδεϋδης μειώνονταν σταθερά κατά τη διάρκεια της κατανάλωσης ασταξανθίνης. Με βάση την ανάλυση των δειγμάτων RSSC, η πρόσληψη ασταξανθίνης επίσης μείωσε τις αλλαγές που σχετίζονται με τη γήρανση. Αυτές οι αλλαγές ήταν πιο έντονες σε παχύσαρκους συμμετέχοντες.

Από αυτά τα ευρήματα, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η λήψη ασταξανθίνης μειώνει σημαντικά το οξειδωτικό στρες, γεγονός που οδηγεί στην αναζωογόνηση του δέρματος του προσώπου. Αυτό παρατηρείται ιδιαίτερα στα παχύσαρκα άτομα.

Πώς η ασταξανθίνη διατηρεί το δέρμα σας υγιές

Η ασταξανθίνη είναι το φυσικό στέλεχος φυκιών που δίνουν στη σάρκα του άγριου σολομού και στις γαρίδες το έντονο κόκκινο-πορτοκαλί χρώμα τους. Πολλές μελέτες έχουν αποδείξει ότι η ασταξανθίνη παρέχει πολλά οφέλη στο δέρμα, όπως:

  • Η ασταξανθίνη κάνει το δέρμα να φαίνεται πιο νεανικό. Μελέτες έχουν αποκαλύψει ότι η λήψη από του στόματος συμπληρωμάτων ασταξανθίνης για οκτώ εβδομάδες βελτίωσε σημαντικά την εμφάνιση και την ποιότητα του δέρματος, βελτιώνοντας τις ρυτίδες, την ελαστικότητα, την υγρασία και την υφή του δέρματος σε υγιείς συμμετέχοντες.
  • Η ασταξανθίνη κάνει το δέρμα σας πιο υγιές. Η ασταξανθίνη μπορεί επίσης να συμβάλει στην τόνωση της υγείας του δέρματος. Σε μια μελέτη, ερευνητές από την Ιρλανδία διαπίστωσαν ότι η ασταξανθίνη έδειξε προστασία των κυττάρων του δέρματος από βλάβη του DNA - η οποία θεωρείται βασική αιτία του καρκίνου του δέρματος.
  • Η ασταξανθίνη συμβάλλει στην αύξηση της παραγωγής κολλαγόνου. Η ασταξανθίνη βοηθά στην προώθηση της παραγωγής κολλαγόνου στο δέρμα. Η ασταξανθίνη το κάνει αυτό με την καταπολέμηση του οξειδωτικού στρες που καταστρέφει το κολλαγόνο. Το κολλαγόνο είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση του δέρματος υγιούς από μέσα προς τα έξω˙ διατηρεί τον τόνο του δέρματος, την ελαστικότητα και τη σταθερότητα. Όταν το κολλαγόνο αποδυναμωθεί, το δέρμα αρχίζει να χαλαρώνει, να αποκτά ρυτίδες και να γίνεται πιο λεπτό.
  • Η ασταξανθίνη παράγει το δέρμα από τη ζημία από τον ήλιο. Μελέτες έχουν δείξει ότι η πρόληψη με ασταξανθίνη μπορεί να προστατεύσει το δέρμα από την έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία ελαχιστοποιώντας τη ζημία από τον ήλιο. Επιπλέον, το δέρμα αναζωογονείται γρήγορα από τη ζημία από τον ήλιο μετά από τοπική εφαρμογή ασταξανθίνης. Μπορεί να βοηθήσει στην προστασία του δέρματος από την ανάπτυξη ηλιακού εγκαύματος ή την ανακούφιση από ηλιακό έγκαυμα μετά τον σχηματισμό του λόγω των ισχυρών αντιφλεγμονωδών του ιδιοτήτων.

Πηγές: Sciencedirect, ScienceOrganicAuthority

(Συνέχεια του αφιερώματος από το τεύχος 89 της έντυπης έκδοσης του περιοδικού)

Ζ. Νόσος του Πάρκινσον

Σε μία τυχαιοποιημένη, διπλή-τυφλή, συνδυαστική και ελεγχόμενη με placebo δοκιμή με 7 ασθενείς, που έλαβε χώρα στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Sieradzan et al. (2001) συμπέραναν ότι η από του στόματος ναβιλόνη δεν εμφάνισε αντιπαρκινσονική δράση και δεν είχε καμία επίδραση στην αντιπαρκινσονική δράση της λεβοντόπα. Παρόλα αυτά, η ναβιλόνη μείωσε σημαντικά τη συνολική δυσκινησία που προκαλούσε η λεβοντόπα, σε σύγκριση με το placebo. Σε μία άλλη κλινική δοκιμή με παρόμοια διαμόρφωση, ξανά στο Ηνωμένο Βασίλειο, έλαβαν μέρος 19 ασθενείς με Πάρκινσον και δυσκινησία από τη λεβοντόπα. Οι Carroll et al. έδειξαν ότι η από του στόματος χορήγηση εκχυλίσματος κάνναβης ( 2.5mg THC και 1.25mg CBD ανά κάψουλα) δεν οδήγησε ούτε σε αντικειμενική αλλά ούτε υποκειμενική βελτίωση του παρκινσονισμού ή της δυσκινησίας. (Ben Amar, 2006)

Σε με ανοιχτή, μη ελεγχόμενη, μελέτη παρατήρησης του καπνίσματος και της ατμοποίησης της Κάνναβης για την ανακούφιση από πόνο 7 παρκινσονικών ασθενών, η Κάνναβη περιόρισε σημαντικά τη μηχανική αναπηρία και τον πόνο. (Shohet, 2017). Σε μία άλλη μελέτη με αντίστοιχο πρωτόκολλο σε 22 παρκινσονικούς ασθενείς, το κάπνισμα της Κάνναβης οδήγησε σε σημαντική βελτίωση των τιμών μηχανικής αναπηρίας. (Lotan, 2014)

Σύμφωνα με την ΑΑΝ δεν υπάρχουν ακόμα αρκετές αποδείξεις που να υποστηρίζουν τη χρήση των εκχυλισμάτων Κάνναβης για τη θεραπεία της νόσου του Πάρκινσον και για τη δυσκινησία λόγω λήψης λεβοντόπας. (AAN, 2016)

Η. Γλαύκωμα

Η μαριχουάνα έχει χρησιμοποιηθεί στο γλαύκωμα για τη μείωση της ενδοφθάλμιας πίεσης, αλλά οι έρευνες δείχνουν πως δεν έχει καλύτερο αποτέλεσμα από τα εγκεκριμένα φάρμακα με αυτή την ένδειξη. Μελέτες δείχνουν ότι ο καπνός της Κάνναβης και η ενδοφλέβια ή η από του στόματος χρήση μπορούν να μειώσουν την ενδοφθάλμια πίεση αλλά η δράση αυτή έχει μικρή διάρκεια, πιθανότατα μερικές μόνο ώρες. Αυτό είναι μεγάλο μειονέκτημα για μία κατάσταση που απαιτεί εικοσιτετράωρη αποτελεσματικότητα. Η τοπική χρήση παραγώγων Κάνναβης στον οφθαλμό δεν φαίνεται να είναι αποτελεσματική. Η Κάνναβη σε οποιαδήποτε μορφή δεν έχει εγκριθεί από τον FDA για χρήση στο γλαύκωμα.

Οι έρευνες δείχνουν ότι δεν είναι μόνο η αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση που μπορεί να οδηγήσει σε τραυματισμό του οπτικού νεύρου και να προκαλέσει γλαύκωμα, αλλά επίσης και η μειωμένη ροή αίματος στο οπτικό νεύρο. Σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ακαδημία Οφθαλμολογίας (American Academy of Ophthalmology, AAO) η χρήση Κάνναβης είναι δυνατό να μειώσει τη ροή αίματος στο οπτικό νεύρο και με αυτόν τον τρόπο να αναιρέσει το αρχικό της όφελος. Η ΑΑΟ δεν προτείνει τη μαριχουάνα ή οποιοδήποτε προϊόν Κάνναβης για τη θεραπεία του γλαυκώματος. (Anderson, 2018)

Θ. Διαταραχές ύπνου

Δύο μελέτες (54 συμμετέχοντες) αξιολόγησαν τα κανναβινοειδή και συγκεκριμένα τη ναβιλόνη για τη θεραπεία των προβλημάτων του ύπνου. Η μία ήταν μία κλινική δοκιμή με παράλληλες ομάδες η οποία κατηγορήθηκε για υψηλό ρίσκο προκατάληψης. Στην έρευνα αυτή η ναβιλόνη εμφάνισε μεγαλύτερο όφελος συγκριτικά με το placebo στον δείκτη άπνοιας/υπόπνοιας. Η δεύτερη έρευνα, ήταν μία συνδυαστική κλινική δοκιμή η οποία κρίθηκε με χαμηλό κίνδυνο προκατάληψης και αφορούσε ασθενείς με ινομυαλγία. Εκεί η ναβιλόνη συγκρίθηκε με την αμιτριπτυλίνη και παρουσίασε βελτίωση στην αϋπνία και στην υπνική χαλάρωση. (Whiting, 2015)

Δεκαεννέα άλλες έρευνες ελεγχόμενες με placebo σχετικά με τον χρόνιο πόνο και τη σκλήρυνση κατά πλάκας εκτιμούν τον ύπνο ως αποτέλεσμα. Δύο από αυτές τις έρευνες αξιολόγησαν το κάπνισμα της Κάνναβης και βρήκαν ότι ήταν πολύ πιο πιθανό από το placebo να βελτιώσει τον ύπνο. (WHO, 2018). Ενώ πολλοί ασθενείς αναφέρουν ότι η Κάνναβη βελτιώνει τον ύπνο τους μειώνοντας τη λανθάνουσα περίοδο του ύπνου, η Κάνναβη φαίνεται ότι επίσης μειώνει και τον ύπνο REM με έναν τρόπο παρόμοιο με το αλκοόλ. Συμπερασματικά, η ποιότητα του ύπνου που επιτυγχάνεται με την Κάνναβη μπορεί να είναι κακή. (Gorelick, 2013) (Pivik, 1972)

Ι. Ψύχωση

Η δράση της Κάνναβης στην ψύχωση διερευνήθηκε από δύο μελέτες (71 συμμετέχοντες) οι οποίες είχαν υψηλό κίνδυνο προκατάληψης και αξιολόγησαν την CBD συγκριτικά με την αμισουλπρίδη και το placebo. Οι δοκιμές δεν βρήκαν καμία διαφορά στα αποτελέσματα της πνευματικής υγείας μεταξύ των ομάδων θεραπείας. (Whiting, 2015)

ΙΑ. Σύνδρομο Τουρετ

Το σύνδρομο Gilles de la Tourette είναι μία νευροσυμπεριφορική δυσλειτουργία που χαρακτηρίζεται από μηχανικούς και λεκτικούς μυοσπασμούς (τικ), καθώς και από ένα εύρος συμπεριφορικών και γνωστικών διαταραχών. (Ben Amar, 2006)

Δύο μικρές ελεγχόμενες από placebo έρευνες (36 συμμετέχοντες) δείχνουν ότι οι κάψουλες THC μπορεί να σχετίζονται με σημαντική βελτίωση στην ένταση των τικ σε ασθενείς με σύνδρομο Τουρέτ. Επιπλέον, η θεραπεία με THC δεν είναι επιβλαβής για την γνωστική λειτουργία των ασθενών. (Muller Vahl, 2003) (Muller Vahl, 2003)

ΙΒ. Κατάθλιψη και διαταραχές αγχους

Δεν υπάρχουν μελέτες που να αξιολογούν τη θεραπεία της κατάθλιψης με κανναβινοειδή που να εκπλήρωσαν τα κριτήρια των Whiting et al. Πέντε μελέτες συμπεριλήφθηκαν στην ίδια μετα-ανάλυση, με διαφορετικές ενδείξεις (4 για χρόνιο πόνο και 1 για σκλήρυνση κατά πλάκας), οι οποίες όμως κατέγραψαν την κατάθλιψη στην μέτρηση των αποτελεσμάτων. Από αυτές, οι 3 είχαν υψηλό κίνδυνο προκατάληψης και οι 2 ασαφή. Τρεις μελέτες δεν εντόπισαν διαφορές ανάμεσα στα κανναβινοειδή και το placebo στα αποτελέσματα της κατάθλιψης. (Whiting, 2015)

Μία μόνο δοκιμή με παράλληλες ομάδες αξιολογεί τη χρήση της CBD για τη θεραπεία γενικευμένου κοινωνικού άγχους, αλλά έχει υψηλό κίνδυνο προκατάληψης. Επιπλέον στοιχεία σχετικά με το άγχος προέρχονται από 4 μελέτες σε ασθενείς με χρόνιο πόνο, οι οποίες δείχνουν θετικά αποτελέσματα για τα κανναβινοειδή, αλλά δεν περιορίζονται σε ασθενείς με διαταραχές άγχους. (Whiting, 2015)

ΙΓ. Καρκίνος

Σύμφωνα με δεδομένα που δημοσιεύτηκαν από το Εθνικό Ινστιτούτο Καρκίνου (National Cancer Institute) το 2017, ένας αριθμός από μελέτες in vitro, σε πειραματόζωα και σε ανθρώπους έχουν εξετάσει τη χρήση των κανναβινοειδών (THC, CBD) για τη θεραπεία διάφορων μορφών καρκίνου. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι οι περισσότερες από αυτές τις μελέτες ήταν μικρές και ίσως απαιτείται εκτενέστερη έρευνα. (NCI, 2017)

Δεν έχει εγκριθεί κανένα σκεύασμα Κάνναβης ή κανναβινοειδών από τον FDA για τη θεραπεία καρκίνου. Η Κάνναβη δεν έχει εγκριθεί για τη θεραπεία οποιουδήποτε σχετικού συμπτώματος ή ανεπιθύμητης ενέργειας από τη θεραπεία του καρκίνου. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, δύο μόνο κανναβινοειδή (δροναβινόλη και ναβιλόνη) έχουν εγκριθεί από τον FDA για τη ναυτία και τον εμετό που προκαλούνται από τη χημειοθεραπεία, σε περιπτώσεις ασθενών που δεν ανταποκρίνονται στη συμβατική θεραπεία. (Anderson, 2018)

  1. ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ

Α. Κίνδυνος εθισμού

Παρά τις αμφιλεγόμενες συζητήσεις σχετικά με την εθιστικότητα της μαριχουάνας, τα στοιχεία αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η μακροχρόνια χρήση της μπορεί να οδηγήσει σε εθισμό. Πράγματι, περίπου 9% των ατόμων που πειραματίζονται με Κάνναβη θα εμφανίσουν εθισμό, σύμφωνα με τα κριτήρια εξάρτησης του Διαγνωστικού και Στατιστικού Εγχειριδίου για Ψυχικές Διαταραχές (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 4th edition, DSM-IV). (Lopez-Quintero, 2011). Ο αριθμός αυξάνεται στον 1 στους 6 ανάμεσα σε εκείνους που ξεκίνησαν τη μαριχουάνα ως έφηβοι και σε 25-50% ανάμεσα σε εκείνους που καπνίζουν μαριχουάνα καθημερινά. (Hall, 2009)

Υπάρχει ακόμα εκδήλωση πραγματικού συνδρόμου στέρησης, με συμπτώματα όπως ευερεθιστότητα, δυσκολίες στον ύπνο, δυσφορία, άγχος και λιγούρα, που κάνει τη διακοπή της χρήσης δύσκολη και συμβάλει στην υποτροπή. (Gorelick, 2012)

Η χρήση της μαριχουάνας από έφηβους είναι ιδιαίτερα προβληματική. Η αυξημένη ευαισθησία των εφήβων στα μακροπρόθεσμα ανεπιθύμητα αποτελέσματα της χρήσης μαριχουάνας πιθανότατα συνδέεται με το γεγονός ότι ο εγκέφαλος, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος των ενδοκανναβινοειδών, υφίσταται ενεργή ανάπτυξη κατά την εφηβεία. (Mechoulam, 2013). Πράγματι, η πρώιμη και συστηματική χρήση μαριχουάνας οδηγεί σε αυξημένο κίνδυνο εξάρτησης που με τη σειρά του οδηγεί σε αυξημένο κίνδυνο χρήσης άλλων ναρκωτικών ουσιών. (Hall, 2007)

Β. Επίδραση στην ανάπτυξη του εγκεφάλου

Ο εγκέφαλος παραμένει σε μία κατάσταση ενεργής, οδηγούμενης από εμπειρίες, ανάπτυξης από την προγεννητική περίοδο ως την ηλικία των 21 ετών. (Gogtay, 2004). Κατά τη διάρκεια αυτών των περιόδων ανάπτυξης, είναι εγγενώς πιο ευαίσθητος από έναν ώριμο εγκέφαλο στις ανεπιθύμητες μακροπρόθεσμες επιδράσεις των περιβαλλοντικών προσβολών, όπως είναι η έκθεση στην THC.

Σε σύγκριση με μη εκτεθειμένες ομάδες ελέγχου, οι ενήλικες που κάπνιζαν συστηματικά μαριχουάνα κατά την εφηβεία εμφάνισαν προβληματική νευρική συνεκτικότητα (λιγότερες ίνες) σε συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου. Αυτές περιλαμβάνουν το προσφηνοειδές λόβιο, μία περιοχή που σχετίζεται με λειτουργίες που απαιτούν υψηλό βαθμό ενσωμάτωσης (π.χ. εγρήγορση και επίγνωση) και μία περιοχή του ιππόκαμπου που είναι σημαντική για τη μάθηση και τη μνήμη. (Zalesky, 2012). Μειωμένη λειτουργική σύνδεση έχει επίσης παρατηρηθεί στα προμετωπιαία δίκτυα που είναι υπεύθυνα για εκτελεστικές λειτουργίες και στα υποφλοιώδη δίκτυα που επεξεργάζονται συνήθειες και εξαρτήσεις. (Filbey, 2013)

Γ. Πιθανός ρόλος σαν ουσία εισόδου 

Επιδημιολογικά και προκλινικά στοιχεία δείχνουν ότι η χρήση μαριχουάνας κατά την εφηβεία μπορεί να επηρεάσει διάφορες εθιστικές συμπεριφορές κατά την ενήλικη ζωή. Σε τρωκτικά που εκτέθηκαν σε κανναβινοειδή κατά την εφηβεία, υπήρξε μειωμένη απόκριση των ντοπαμινεργικών νευρώνων που ελέγχουν τα συστήματα επιβράβευσης του εγκεφάλου. (Pistis, 2004). Αυτό μπορεί να εξηγεί την αυξημένη τάση για κατάχρηση ναρκωτικών και την εμφάνιση εξάρτησης σε διάφορα ναρκωτικά στην ενήλικη ζωή, που έχουν αναφερθεί στις περισσότερες επιδημιολογικές μελέτες. Αυτή η θεωρία συμφωνεί και με άλλα μοντέλα πειραματόζωων, τα οποία δείχνουν πως η THC μπορεί να προετοιμάσει τον εγκέφαλο για ενισχυμένες αντιδράσεις σε άλλα ναρκωτικά. (Panlilio, 2013)

Ενώ τα παραπάνω στοιχεία υποστηρίζουν την ιδέα ότι η μαριχουάνα είναι μία ουσία εισόδου (gateway drug), άλλα ναρκωτικά, όπως το αλκοόλ και η νικοτίνη, μπορούν επίσης να κατηγορηθούν ως ουσίες εισόδου αφού και αυτά προετοιμάζουν τον εγκέφαλο για αυξημένες αποκρίσεις σε άλλες ουσίες. Παρόλα αυτά, μία εναλλακτική εξήγηση μπορεί να είναι ότι οι άνθρωποι που είναι πιο επιρρεπείς στην χρήση ναρκωτικών είναι απλά πιο πιθανό να ξεκινήσουν με τη μαριχουάνα εξαιτίας της προσβασιμότητάς της, ενώ η μεταγενέστερη συναναστροφή τους με άλλους χρήστες ουσιών μπορεί να αυξήσει την πιθανότητα να δοκιμάσουν και άλλα ναρκωτικά. (Volkow, 2014)

Δ. Διανοητικές διαταραχές

Η κανονική χρήση μαριχουάνας συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης άγχους και κατάθλιψης, αν και η αιτιότητα δεν έχει αποδειχτεί. (Patton, 2002). Επιπλέον, η μαριχουάνα συνδέεται και με διάφορα είδη ψύχωσης (συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με τη σχιζοφρένεια), ιδιαίτερα μεταξύ ανθρώπων με προϋπάρχουσα γενετική ευαισθησία, και επιτείνει στην πορεία της νόσου σε ασθενείς με σχιζοφρένεια. (Gaspi, 2005). Η πιο συχνή χρήση μαριχουάνας, η υψηλότερη δραστικότητα του φυτού και η έκθεση από μικρή ηλικία, μπορούν επίσης να επηρεάσουν την πορεία της νόσου (π.χ. μεταφέροντας την εκδήλωση του πρώτου ψυχωτικού επεισοδίου 2 ως 6 χρόνια νωρίτερα). (Di Forti, 2014)

Παρόλα αυτά, είναι δύσκολο να εγκατασταθεί σχέση αιτίου-αιτιατού σε τέτοιου είδους μελέτες διότι άλλοι παράγοντες, εκτός της χρήσης μαριχουάνας, μπορεί να σχετίζονται άμεσα με τον κίνδυνο εμφάνισης διανοητικών διαταραχών. Επιπλέον, άλλοι παράγοντες μπορεί να κάνουν ένα άτομο πιο επιρρεπές τόσο στη χρήση μαριχουάνας όσο και στις διανοητικές διαταραχές. (Volkow, 2014)

Ε. Επίδραση στη σχολική απόδοση και στα επιτεύγματα ζωής

Οι νέοι άνθρωποι που εγκαταλείπουν το σχολείο, ίσως έχουν ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά συχνής χρήσης μαριχουάνας. (Bray, 2000). Επειδή η χρήση μαριχουάνας βλάπτει σημαντικές διανοητικές λειτουργίες, τόσο κατά την οξεία δηλητηρίαση όσο και για μέρες μετά τη χρήση, πολλοί μαθητές μπορεί να λειτουργούν σε νοητικά επίπεδα χαμηλότερα από τις φυσικές τους δυνατότητες για μεγάλα χρονικά διαστήματα. (Crean, 2011). Ακόμη, η αποτυχία μάθησης στο σχολείο, ακόμα και για μικρές ή σποραδικές περιόδους (μία δευτερεύουσα δράση της οξείας δηλητηρίασης), επηρεάζει την επακόλουθη δυνατότητα επιτυχίας σε απαιτητικούς ακαδημαϊκούς στόχους, γεγονός που μπορεί να εξηγεί τη σχέση μεταξύ της μαριχουάνας και των κακών σχολικών βαθμών. (Lynskey, 2000)

Ο λόγος που υπάρχουν ασυμφωνίες μεταξύ των διάφορων μελετών, ίσως είναι πως η σχέση μεταξύ της χρήσης κάνναβης από νεαρούς ανθρώπους και η εμφάνιση ψυχοκοινωνικών προβλημάτων είναι πολυδιάστατη. (Volkow, 2014)

Η συχνή χρήση μαριχουάνας συνδέεται με χαμηλότερους μισθούς, μεγαλύτερη ανάγκη για κοινωνικοοικονομική βοήθεια, ανεργία, εγκληματική συμπεριφορά, και χαμηλότερη ικανοποίηση στη ζωή. (Brook, 2013)

ΣΤ. Καρκίνος

Η επίδραση της μακροχρόνιας χρήσης καπνού μαριχουάνας στον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου είναι ασαφής. Για παράδειγμα, η κατανάλωση ενός τσιγάρου μαριχουάνας την ημέρα για 30 ή περισσότερα χρόνια έχει συνδεθεί με αυξημένη εμφάνιση καρκίνου των πνευμόνων και διάφορων άλλων καρκίνων της ανώτερης αναπνευστικής και πεπτικής οδού. Παρόλα αυτά, ο συσχετισμός αυτός αναιρέθηκε ύστερα από κατάλληλες διορθώσεις που συμπεριέλαβαν πιθανούς συμπαράγοντες όπως το κάπνισμα τσιγάρου.

Αν και η πιθανότητα θετικής σύνδεσης του καπνού μαριχουάνας με τον καρκίνο δεν μπορεί να αναιρεθεί, οι αποδείξεις δείχνουν ότι ο κίνδυνος είναι μικρότερος με τη μαριχουάνα απ’ ό,τι με τον απλό καπνό. (Hashibe, 2006)

Ζ. Αλλες ανεπιθύμητες ενέργειες φαρμακευτικής κάνναβης

Τα περισσότερα από όσα γνωρίζουμε για τις ανεπιθύμητες ενέργειες της φαρμακευτικής Κάνναβης προέρχονται από μελέτες πάνω στην ψυχαγωγική χρήση της μαριχουάνας. Η βραχυχρόνια χρήση Κάνναβης έχει οδηγήσει σε προβληματική μνήμη, προβληματική χρήση μηχανών και οχημάτων, αλλοιωμένη κριτική ικανότητα και σε μεγάλες δόσεις παράνοια και ψύχωση. Η μακροχρόνια και συχνή χρήση Κάνναβης σχετίζεται με χρόνια βρογχίτιδα. Το έμφραγμα μυοκαρδίου, το εγκεφαλικό και η παροδική ισχαιμική προσβολή έχουν επίσης συσχετιστεί με την χρήση Κάνναβης.

Η χρήση Κάνναβης από ασθενείς με νευροεκφυλιστικά νοσήματα όπως Πάρκινσον, Αλτζχάιμερ και σκλήρυνση κατά πλάκας μπορεί να σχετίζεται με νοητικά προβλήματα στα άτομα αυτά.

Άλλες ανεπιθύμητες ενέργειες μπορεί να περιλαμβάνουν: σύνδρομο υπερέμεσης, άγχος, δυσκολία προσανατολισμού, αυτοκτονικές τάσεις και διάφορες καρδιοαναπνευστικές βλάβες.

Μία συστηματική ανασκόπηση κλινικών δοκιμών μίας περιόδου 40 ετών, αξιολόγησε τις ανεπιθύμητες ενέργειες από τη θεραπευτική χρήση Κάνναβης. Οι πιο σοβαρές από αυτές ήταν οι υποτροπές, ο εμετός και οι λοιμώξεις του ουροποιητικού. Παρόλα αυτά, δεν σημειώθηκαν σημαντικές διαφορές στα ποσοστά των ανεπιθύμητων ενεργειών μεταξύ των ατόμων που λάμβαναν Κάνναβη και των ομάδων placebo. (Bridgeman, 2017)

  1. Η μεγάλη διαφωνία

Η μάχη ανάμεσα στην φαρμακευτική και στην ψυχαγωγική χρήση της Κάνναβης μας αποπροσανατολίζει από τη σοβαρότερη συζήτηση που έχει να κάνει με την πιθανή αξία της Κάνναβης ως φάρμακο. Τα ναρκωτικά ψυχαγωγίας πρέπει μόνο να προκαλούν ευφορία και άλλες ευχάριστες τοξικές επιδράσεις. Από τη στιγμή που δεν επιφέρουν σοβαρά προβλήματα υγείας, πιο συγκεκριμένα εθισμό, μπορούν να προσελκύσουν μεγάλο αριθμό χρηστών, των οποίων η άποψη δεν κρίνεται σημαντική αφού στηρίζεται στην προσωπική τους θετική εμπειρία. Αυτό ισχύει εξίσου και για το αλκοόλ και το τσιγάρο. Τα φάρμακα, από την άλλη, πρέπει να φτάσουν σε πολύ υψηλότερες προδιαγραφές θετικών θεραπευτικών δράσεων, συμπεριλαμβανομένων και των ανεπιθύμητων ενεργειών, που τεκμηριώνονται μέσα από διπλές-τυφλές κλινικές μελέτες. Η ψυχαγωγική και η φαρμακευτική Κάνναβη, λοιπόν, αποτελούν δύο τελείως διαφορετικά επίπεδα διαφωνίας και τεκμηρίωσης. (Wilkins, 2016)

Πολιτικοί αρχηγοί, κυβερνητικοί εκπρόσωποι, επιστήμονες υγείας και διάφορες οργανώσεις παίρνουν αντίθετες θέσεις σχετικά με τα οφέλη και τους κινδύνους της φαρμακευτικής Κάνναβης. Οι υπέρμαχοι υποστηρίζουν πως η μαριχουάνα έχει έγκυρες θεραπευτικές χρήσεις και πρέπει να ακολουθήσουν επιπλέον μελέτες. Οι αντίμαχοι από την άλλη παραθέτουν τους προβληματισμούς τους σχετικά με τους κινδύνους για την υγεία και την πιθανή χρήση της Κάνναβης ως ουσίας εισόδου που μπορεί να οδηγήσει σε πιο επικίνδυνη κατάχρηση ναρκωτικών ουσιών. (Anderson, 2018)

Πέρα από ένα περιορισμένο φάσμα καταστάσεων, τα στοιχεία που υποστηρίζουν ότι η Κάνναβη έχει θεραπευτικό ρόλο είναι ελλιπή. Ωστόσο, υπάρχει αυξανόμενη υιοθέτηση της φαρμακευτικής Κάνναβης, σε παγκόσμιο επίπεδο, για καταστάσεις όπως ηπατίτιδα C, Πάρκινσον, Αλτζχάιμερ, γλαύκωμα και νόσος του Κρον. Αυτή η «βουτιά» σε διαγνωστικές κατηγορίες δεν είναι σπάνια στην ιατρική αλλά προκαλεί ανησυχία σχετικά με το ποιοι ασθενείς, τελικά, πρέπει να κάνουν χρήση φαρμακευτικής Κάνναβης. Αυτή η παρουσία της Κάνναβης «από κοινή συμφωνία» και όχι από επιστημονική τεκμηρίωση, έχει οδηγήσει τους γιατρούς στο να επιτρέπουν στους ασθενείς πρόσβαση στο προϊόν με ελάχιστα στοιχεία που να στηρίζουν τη χρήση του. (Newton-Howes, 2016)

Το νέο καθεστώς για τη φαρμακευτική Κάνναβη κατευθύνθηκε σε μεγάλο βαθμό από πολιτικό ακτιβισμό από την πλευρά των ασθενών και των οικογενειών τους και από οργανισμούς που υπερασπίζονται τη νομοθετική αναδιαμόρφωση για την ψυχαγωγική χρήση της Κάνναβης, παρά από την ιατρική επιστήμη. (Wilkins, 2016)

  1. Συμπεράσματα

Η Κάνναβη, δικαίως αποσπά την προσοχή του επιστημονικού κόσμου. Η ανακάλυψη και μελέτη των κανναβινοειδών οδήγησε, όχι μόνο στην εμφάνιση νέων παραγόντων με πιθανό θεραπευτικό όφελος, αλλά και στην ευρύτερη κατανόηση του ίδιου του ανθρώπινου οργανισμού (σύστημα ενδοκανναβινοειδών). Παράλληλα, η ταξινόμηση του φυτού σε πίνακες ναρκωτικών, δεν είναι αβάσιμη και οφείλει να διατηρηθεί έως ότου διευκρινιστεί πλήρως η φαρμακολογία των κανναβινοειδών.

Το επιστημονικό υλικό, όπως αναλύσαμε, είναι ελλιπές, τόσο στο κομμάτι των θεραπευτικών ενδείξεων, όσο και σε αυτό των αντενδείξεων και ανεπιθύμητων ενεργειών. Οι δυσκολίες σχεδιασμού ομάδων placebo (χαρακτηριστική γεύση και οσμή μαριχουάνας, αδυναμία παρακολούθησης ασθενών για παράλληλη χρήση άλλων ναρκωτικών κ.λπ.), οι δυσκολίες στον διαχωρισμό και την τιτλοδότηση των κανναβινοειδών και το αδιευκρίνιστο entourage effect, δημιουργούν επιπλέον προβλήματα στην εκτέλεση κλινικών δοκιμών με σωστό πρωτόκολλο. Πρώτο βήμα για το μέλλον της φαρμακευτικής Κάνναβης λοιπόν θα πρέπει να είναι η κάλυψη αυτού του κενού.

  1. Προσωπική τοποθέτηση του αρθρογράφου

Σε ό,τι αφορά το προφίλ της Κάνναβης στην Ελλάδα, γίνονται ταχέα βήματα ώστε να προλάβει η χώρα μας τις εξελίξεις πολλών άλλων χωρών της Ευρώπης και της Αμερικής σε αυτόν τον τομέα. Πριν εκτελέσει όμως το οποιοδήποτε βήμα, μία κοινωνία, ορθό είναι να μπορεί να το υποστηρίξει.

Η πόλεμος ανάμεσα στην φαρμακευτική και την ψυχαγωγική Κάνναβη, η χρήση του φυτού για ενδείξεις που δεν έχουν τεκμηριωθεί και η κυκλοφορία σκευασμάτων των οποίων η χρήση δεν στηρίζεται σε επιστημονικό υλικό, δεν αποτελούν πρωτοφανή σενάρια στον φαρμακευτικό και ιατρικό κόσμο. Δεν είναι σπάνιο φαινόμενο η αλλοίωση των αποτελεσμάτων ερευνών, η διαστρέβλωση αληθινών δεδομένων και το στόλισμα θεραπευτικών προϊόντων με ελκυστική παραπληροφόρηση. Πόσο συχνά ανακαλύπτουμε νέα συμπληρώματα διατροφής και φαρμακοδιατροφικά σκευάσματα που υπόσχονται θεραπεία πληθώρας ανίατων ασθενειών; Ίσως η διαφωνίες πάνω στη χρήση της Κάνναβης να πηγάζουν από αυτές ακριβώς τις πολιτικές προώθησης.

Η εισβολή του μάρκετινγκ στον χώρο του φαρμακείου και του ιατρείου, η «υπόσχεση» ότι καθετί φυτικό δεν βλάπτει την υγεία, η θυσία του ασθενή στο βωμό του κέρδους και η αδιαφορία για δια βίου μάθηση από τους επιστήμονες υγείας, είναι μερικές συμπεριφορές που όχι μόνο δυσκολεύουν την πορεία προς την αλήθεια, αλλά διακινδυνεύουν τη δημόσια υγεία.

Ο δρόμος προς την τεκμηρίωση της θεραπευτικής αξίας της Κάνναβης είναι ξεκάθαρος. Αυτό που μένει είναι οι επιστήμονες υγείας να παραμερίσουν τις προσωπικές τους αντιπαραθέσεις και να εργαστούν από κοινού προς την αναζήτηση της αλήθειας και προς την εξασφάλιση της υγείας των ασθενών τους.  

Βιβλιογραφία

AAN, A. A. o. N., 2016. Efficacy and safety of the therapeutic use of medical marijuana (cannabis) in selected neurologic disorders, s.l.: s.n.

Abrams, D. J. C. S. S. V. H. R. H. P. S. K. M. R. M. P. K., 2007. Cannabis in painful HIV-associatied sensory neuropathy: a randomized placebo-controlled trial. Neurology, Issue 68, pp. 515-521.

Abuse, N. I. o. D., 2016. NIDA Info Facts. [Ηλεκτρονικό]
Available at: http://www.nida.nih.gov/infofacts/marijuana.html

Anderson, L., 2018. Marijuana: effects, medical uses and legalization, s.l.: s.n.

Anthony, J. L.-Q. C. A. O., 2016. Cannabis Epidemiology: A Selective Review. Current Pharmaceutical Design, Issue 22.

Baker, D. e. a., 2003. The therapeutic potential of cannabis. Στο: Lancet Neurology. s.l.:s.n., pp. 291-298.

Bellnier, T. B. G. O. T. I. R., 2017. A preliminary evaluation of the efficacy, safety and costs associated with the treatment of chronic pain with medical marijuana in the elderly., s.l.: s.n.

Ben Amar, M., 2004. Pharmacologie du cannabis et synthese des analyses des principaux comites d' experts. Στο: Cannabis, Drogues, Sante et Societe. Montreal: s.n., pp. 9-60.

Ben Amar, M., 2006. Cannabinoids in medicine: A review of their therapeutic potential. Journal of Ethnopharmacology, Issue 105, pp. 1-25.

Ben Amar, M. L. L., 2002. Cannabis. Στο: Les Psychotropes: Pharmacologie et Toxicomanie. . Montreal: Les Presses de l' Universite de Montreal, pp. 571-627.

Borodovsky, J. C. B. L. D. e. a., 2016. Smoking, vaping, eating: Is legalization impacting the way people use cannabis?. Int J Drug Policy, Issue 36, pp. 141-147.

Bray, J. Z. G. R. C. Q. J., 2000. The relationship between marijuana initiation and dropping out of high school. Health Econ.

Bridgeman, M. A. D., 2017. Medicinal Cannabis: History, Pharmacology and Implications for the Acute Care Setting. MediMedia USA.

Brook, J. L. J. S. R. B. D., 2013. Adult work commitment, financial stability, and social environment as related to trajectories of marijuana use beginning in adolescence. Subst Abus, Issue 34, pp. 298-305.

Carter, G. e. a., 2004. Medicinal cannabis: rational guidelines for dosing. Drugs 75, pp. 464-470.

CPA, 2005. Compendium of Pharmaceuticals and Specialties. Canadian Pharmacists Assiciation, p. 2440p.

Crean, R. C. N. M. B., 2011. An evidence-based review of acute and long-term effects of cannabis use on executive cognitive functions. J Addict Med, Issue 5, pp. 1-8.

Di Forti, M. S. H. A. F. e. a., 2014. Daily use, especially of high potency cannabis, drives the early onset of psychosis in cannabis users. Schizophr Bull.

Elsohly, M. S. D., 2005. Chemical constituents of marijuana. Life Sci., Issue 78, pp. 539-548.

Fankhauser, M., 2002. History of Cannabis in western medicine. Στο: Cannabis and Cannabinoids: Pharmacology, Toxicology and Therapeutic Potential. New York: The Haworth Integrative Healing Press, pp. 37-51.

Fasinu, P. P. S. E. M. W. L., 2016. Current status and prospects for cannabidiol preparations as new therapeutic agents. Pharmacotherapy, Issue 36, pp. 781-796.

Filbey, F. Y. U., 2013. Functional connectivity in inhibitory control networks and severity of cannabis use disorder. Am J Alcohol Drug Abuse, Issue 39, pp. 382-391.

Gaspi, A. M. T. C. M. e. a., 2005. Moderation of the effect of adolescent-onset cannabis use on adult psychosis by a functional polymorphism in the catechol-O-methyltransferase gene: longitudinal evidence of a gene X environmental interaction. Biol Psychiatry, Issue 57, pp. 1117-1127.

Gloss, D. V. B., 2014. Cannabinoids for epilepsy. Cohraine database syst. rev..

Gogtay, N. G. J. L. L. e. a., 2004. Dynamic mapping of human cortical development during childhood through early adulthood. Proc Natl Acad Sci USA, pp. 8174-8179.

Gorelick, D. G. R. S. E. S. J. S. D. K. D. O.-R. C. B. D. H. M., 2013. Around-the-clock oral THC effects on sleep in male chronic daily cannabis smokers. Am. J. Addict., Issue 22, pp. 510-514.

Gorelick, D. L. K. C. M. e. a., 2012. Diagnostic criteria for cannabs withdrawal syndrome. Drug Alcohol Depend, Issue 123, pp. 141-147.

Governing, 2016. State marijuana laws in 2016 map. s.l., s.n.

Grotenhermen, F., 2003. Pharmacokinetics and pharmacodynamics of cannabinoids. Clin Pharmacokinet, Issue 42, pp. 327-360.

Hall, W. D. L., 2007. Prevalence and correlates of cannabis use in developed and developing countries. Curr Opin Psychiatry, Issue 20, pp. 393-397.

Hall, W. D. L., 2009. Adverse effects of non-medical cannabis use. Lancet, Issue 374, pp. 1383-1391.

Hartman, R. B. T. M. G. e. a., 2015. Controlled cannabis vaporizer administration: blod and plasma cannabinoids with and without alcohol. Clin Chem, Issue 61, pp. 850-869.

Hashibe, M. M. H. C. Y. e. a., 2006. Marijuana use and the risk of lung and upper aerodigestive tract cancers: results of a population-based case-control study. Cancer Epidimiol Biomarkers Prev, Issue 15, pp. 1829-1834.

Hazekamp, A. W. M. M.-V. K. A. D. G., 2013. The medicinal use of cannabinoids - an international cross-section survey on administration forms. J. Psychoactive Drugs, Issue 45, pp. 199-210.

Hill, K., 2015. Medical Marijuana for Treatment of Chronic Pain and Other Medical and Psychiatric Problems: A Clinical Review. JAMA, Issue 313, pp. 2474-2483.

Howland, R. M. M., 2006. Ψευδαισθησιογόνα: Τετραϋδροκανναβινόλη. Στο: R. C. P. Harvey, επιμ. Φαρμακολογία. 3rd edition επιμ. s.l.:Lippincott Williams & Wilkins, p. 131.

Huestis, M., 2005. Pharmacokinetics and metabolism of the plant cannabinoids, delta9-tetrahydrocannabinol, cannabidiol and cannabinol. Handb Exp Pharmacol, Issue 168, pp. 657-690.

Huestis, M. H. J. C. E., 1992. Blood cannabinoids. Absorption of THC and formation of 11-OH-THC and THCCOOH during and after smoking marijuana. J Anal Toxicol, Issue 16, pp. 276-282.

Iversen, L., 2000. Chapter 4: medical uses of marijuana. Fact or fantasy?. Στο: The science of marijuana. s.l.:Oxford University Press, pp. 121-175.

Kaur, R. A. S. S. S., 2016. Endocannabinoid system: A multi-facet therapeutic target. Curr Clin Pharmacol, Issue 11, pp. 110-117.

Kosten, T. H. L., 2004. Φάρμακα Κατάχρησης. Στο: Βασική & Κλινική Φαρμακολογία. 9th edition επιμ. s.l.:Broken Hill Publishers Ltd, p. 666.

Legislatures, N. C. o. S., 2016. State medical marijuana laws.. s.l., s.n.

Li, H., 1974. An archaelogical and historical account of cannabis in China. Στο: Economic Botany. s.l.:s.n., pp. 437-448.

Lin, L. I. M. J. B. K., 2016. Comparing adults who use cannabis medically with those who use recreationally: Results from a national sample. Addict Behav., Issue 61, pp. 99-103.

Lopez-Quintero, C. P. d. l. C. J. H. D. e. a., 2011. Probability and predictors of transition from first use to dependence on nicotine, alcohol, cannabis and cocaine: results of the National Epidemiologic Survey on Alcohol and Related conditions (NESARC). Drug Alcohol Depend, Issue 115, pp. 120-130.

Lotan, I. T. T. R. Y. D. R., 2014. Cannabis (medical marijuana) treatment for motor and non-motor symptoms of Parkinson disease: an open-label observational study. Clin. Neuropharmacol., Issue 37, pp. 41-44.

Lynskey, M. H. W., 2000. The effects of adolescent cannabis use on educational attainment: a review. Addiction, Issue 95, pp. 1621-1630.

Mc Partland, J. D. M. D. M. V. e. a., 2014. Are cannabidiol and Δ9-tetrahydrocannabivarin negative modulators of the endocannabinoid system?. Br. J. Pharmacol., Issue 172, pp. 737-753.

McKim, W., 2000. Drugs and Behavior. An Introduction to Behavioral Pharmacology. 4th edition. Upper Saddle River: Prentice-Hall.

McPartland, J. G. G. D. M. V., 2014. Care and feeding of the endocannabinoid system: a systematic review of potential clinical interventions that upregulate the endocannabinoid system. PLos One.

McQuaid, K., 2009. Κανναβινοειδή. Στο: Βασική & Κλινική Φαρμακολογία. s.l.:Broken Hill Publishers Ltd, p. 1348.

Mechoulam, R., 1986. The pharmacohistory of Cannabis sativa. Στο: Cannabinoids as therapeutic agents. Boca Raton: CRC Press, pp. 1-19.

Mechoulam, R. P. L., 2013. The endocannabinoid system and the brain. Annu Rev Psychol, Issue 64, pp. 21-47.

Muller Vahl, K. P. H. T. K. K. H. E. H. S. U., 2003. Treatment of Tourette syndrome with delta-9-tetrahydrocannabinol: no influence on neuropsychological performance. Neuropsychopharmacology, Issue 28, pp. 384-388.

Muller Vahl, K. S. U. P. H. e. a., 2003. THC is effective in the treatment of tics in Tourette syndrome. A 6-week randomized trial. J Clin Psychiatry, Issue 64, pp. 459-465.

NCI, N. C. I., 2017. Cannabis and Cannabinoids - Patient Version.

Newton-Howes, G. M. S., 2016. Medicinal cannabis: moving the debate forward. New Zealand Medical Journal, Issue 129.

O' Shaugnessy, W., 1838-1840. On the preparation of the Indian hemp or gunjah (Cannabis indica): their effects on the animal system in health and their utility in the treatment of tetanus and other convulsive diseases.. Στο: Transactions of Medical and Physical Society of Bengal. s.l.:s.n., pp. 421-461.

Panlilio, L. Z. C. B. C. S. M. G. S., 2013. Prior exposure to THC increases the addictive effects of nicotine in rats. Neuropsychopharmacology, Issue 38, pp. 1198-1208.

Park, J. W. L., 2017. Prevalence, reasons, perceived effects and correlates of medican marijuana use: A review. Drug Alcohol Depend, Issue 177, pp. 1-13.

Patton, G. C. C. C. J. D. L. L. M. H. W., 2002. Cannabis use and mental health in young people: cohort study. BMJ, Issue 325, pp. 1195-1198.

Pistis, M. P. S. P. G. M. M. M. A. G. G., 2004. Adolescent exposure to cannabinoids induces long-lasting changes in the response to drugs of abuse of rat midbrain dopamine neurons. Biol Psychiatry, Issue 56, pp. 86-94.

Pivik, R. Z. V. D. W. H. L., 1972. Delta-9-tetrahydrocannabinol and synhexl: effects on human sleep patterns. Clin Pharmacol Ther.

Poznyak, V., 2014. Global epidemiology of cannabis use and implication for public health.

Rang, H. D. M. R. J. M. P., 2003. Κάνναβη: Υποδοχείς και Ενδογενή Προσδέματα. Στο: Φαρμακολογία. 5 επιμ. s.l.:Churchill Livingstone, p. 657.

Robson, P., 2001. Therapeutic aspects of cannabis and cannabinoids. British Journal of Psychiatry 178, pp. 107-115.

Russo, E. G. G., 2006. A tale of two cannabinoids: the therapeutic rationale for combining tetrahydrocannabinol and cannabidiol. Med Hypotheses, Issue 66, pp. 234-246.

Shohet, A. K. A. R. N. R. Y. D. R., 2017. Effect of medical cannabis on thermal quantitative measurements of pain in patients with Parkinson's disease. European journal of pain UK, Issue 21, pp. 486-493.

Smith, D., 1998. Review of the AmericanMeical Association Counsil on Scientific Affairs Report on Medical Marijuana. Journal of Psychoactive Drugs, Issue 30, pp. 127-136.

Volkow, N. B. R. C. W. W. S., 2014. Adverse Health Effects of Marijuana Use. The New England Journal of Medicine.

Wade, D. M. P. R. P. H. H. B. C., 2004. Do cannabis-based medicinal extracts have general or specific effects on symptoms in multiple sclerosis? A double-blind, randomized, placebo controlled study on 160 patients. Multiple Sclerosis, Issue 17, pp. 21-29.

Ware, M. W. T. S. S. C. J., 2015. Cannabis for the Management of Pain: Assessment of Safety Study. The journal of pain: official journal of the American Pain Society, Issue 16, pp. 1233-1242.

Whiting, P. W. R. D. S. D. N. M. D. S. H. A. K. J. L. S. M. K. R. S. S. S. W. M. K. J., 2015. Cannabinoids for Medical Use: A Systematic Review and Meta-analysis. JAMA, Issue 313, pp. 2456-2473.

WHO, E. C. o. D. D. P.-R., 2018. Cannabis plant and cannabis resin Secion 4: Therapeutic Use, s.l.: World Health Organization.

Wilkins, C., 2016. The case for medicinal cannabis: where there is smoke there may well be fire. New Zealand Medical Journal, Issue 129.

Wilsey, B. M. T. D. R. Z. H. P. H. P. A., 2016. An exploratory human laboratory experiment evaluating vaporized cannabis in the treatment of neuropathic pain from spinal cord injury and disease. J. Pain, Issue 17, pp. 982-1000.

Zajicek, J. F. P. S. H. W. D. V. J. N. A. T. A., 2003. Cannabinoids for treatment of spasticity and other symptoms related to multiple sclerosis (CAMS study): multicenter randomised placebo-controlled trial. The Lancet, Issue 362, pp. 1517-1526.

Zajicek, J. S. H. W. D. V. J. I. W. R. S. N. A. T. L. F. P. T. A., 2005. Cannabinoids in multiple sclerosis (CAMS) study: safety and efficacy data for 12 months follow up. Journal of Neurology, Neurosurgery, Psychiatry, Issue 76, pp. 1664-1669.

Zalesky, A. S. N. Y. M. e. a., 2012. Effect of long-term cannabis use on aonal fibre connectivity. Brain, pp. 2245-2255.

Zhornitsky, S. P. S., 2012. Cannabidiol in humans - the quest for therapeutic targets. Pharmaceuticals (Basel), Issue 5, pp. 529-552.

 

Ο Ιωάννης Οικονόμου γεννήθηκε το 1991 στην Αθήνα και είναι αδειούχος φαρμακοποιός και σύμβουλος υγείας.

  • Σπούδασε Φαρμακευτική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών
  • Από το 2015 μέχρι το 2017 εργάστηκε ως υπεύθυνος φαρμακοποιός σε φαρμακείο
  • Από το 2018 μέχρι σήμερα εργάζεται ως Υπεύθυνος Κανονιστικών Υποθέσεων σε εταιρεία συμπληρωμάτων διατροφής και σκευασμάτων φυτοθεραπείας
  • Το 2018 έγινε πιστοποιημένος Adaptive Health Practitioner μέσα από σειρά εκπαίδευσης της BioCare
  • Το 2019 έγινε δεκτός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα «Διαχείριση της Γήρανσης και των Χρόνιων Νοσημάτων»
  • Από το 2019 αρθρογραφεί στο περιοδικό Holistic Life ως υπεύθυνος για τη στήλη Natural Beauty
  • Έχει ολοκληρώσει πιστοποιημένα εκπαιδευτικά προγράμματα φαρμακοεπαγρύπνησης, επιδημιολογίας, κλινικών μελετών και συμπληρωμάτων διατροφής
  • Δραστηριοποιείται στο YouTube με προσωπικό κανάλι στο οποίο δίνει συμβουλές για διάφορα θέματα υγείας

Έχω γράψει για την κάνναβη στο παρελθόν. Έχω δημοσιεύσει άρθρα σχετικά με αυτό το θέμα. Έχω μιλήσει δημοσίως για αυτό, έκανα αρκετές ομιλίες, μίλησα με δεκάδες ασθενείς μου και ούτω καθεξής. Το γιατί; Επιτρέψτε μου να το διευκρινίσω:

1. Η κάνναβη είναι ένα φυτό που χρησιμοποιείται από τα αρχαία χρόνια. Από τους Φοίνικες στους Έλληνες, μεταξύ άλλων λαών, η χρήση της χρονολογείται σε περισσότερα από 2.000 χρόνια. Το νομικό καθεστώς άλλαξε τον τελευταίο αιώνα για πολλούς λόγους, κυρίως πολιτικούς (ψάξτε στο Google για την ιστορία νομιμότητας της κάνναβης και θα δείτε τα στοιχεία), βιομηχανικούς (αντίθεση από τη βιομηχανία πλαστικών / νάιλον / παραγώγων πετρελαίου), φαρμακευτικούς (όπως πολύ σωστά το έθεσε ο συγγραφέας Graham Hancock "Ο πόλεμος κατά των ναρκωτικών είναι στην πραγματικότητα ένας πόλεμος κατά της συνείδησης").

Θεωρώ ότι είναι γελοίο να περιορίζεται η χρήση ενός φυτού εξαιτίας τέτοιων λόγων. Η ασφαλής χρήση της μπορεί να εξασφαλιστεί μέσω της κατάλληλης εκπαίδευσης του κοινού και των επαγγελματιών του τομέα της υγείας.

2. Τώρα που η κάνναβη έχει νομιμοποιηθεί σε αρκετές χώρες, είναι ευκολότερο για τους ερευνητές να διεξάγουν μελέτες και τα δεδομένα μέχρι τώρα είναι ιδιαίτερα θετικά. Υπάρχουν εκατοντάδες μελέτες, διπλές-τυφλές, ελεγχόμενες με placebo (εικονικό σκεύασμα), μελέτες πληθυσμού, όλες οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται στην έρευνα. Δεν υπάρχει θανατηφόρος δόση, το προφίλ παρενεργειών είναι αρκετά ασφαλές (φυσικά ανάλογα με τη γενετική προδιάθεση του ασθενούς, τις πιθανότητες κατάχρησης, τις συννοσηρότητες, τη φαρμακευτική αγωγή κ.λπ.) και έχει αποδειχθεί ότι βοηθά σε πολλές παθήσεις, τόσο ως συμπληρωματική θεραπεία όσο και ως μοναδική θεραπεία. Καθώς λοιπόν τα δεδομένα μας δείχνουν ένα ελπιδοφόρο βότανο, είναι απάνθρωπο να περιορίσουμε τη χρήση του.

3. Η ποινικοποίηση δεν σταματά τη χρήση. Οι άνθρωποι θα το αναζητήσουν και θα το βρουν. Δυστυχώς, έτσι, οι ασθενείς που χρειάζονται να κάνουν χρήση κάνναβης, το αγοράζουν από τη μαύρη αγορά: άγνωστης ποιότητας, ακριβό και διακινδυνεύοντας επίσης το ποινικό τους μητρώο. Ένας ασθενής θα πρέπει να έχει πρόσβαση σε όλες τις πιθανές θεραπείες. Δεδομένου ότι υπάρχουν μελέτες για την κάνναβη και την πολλαπλή σκλήρυνση (σκλήρυνση κατά πλάκας) από πολλά ακαδημαϊκά ιδρύματα στις ΗΠΑ και σε άλλες χώρες, είναι παράλογο ένας ασθενής με σκλήρυνση κατά πλάκας στην Ελλάδα να χρειάζεται να διακινδυνεύσει την ελευθερία, την υγεία και τη ζωή του μόνο και μόνο για να έχει πρόσβαση το φάρμακο του.

4. Η ελεγχόμενη διανομή όχι μόνο θα ενισχύσει το κράτος μέσω της φορολογίας και μια νέα βιομηχανία που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας, θα εξασφαλίσει επίσης ότι οι ασθενείς θα λαμβάνουν κάνναβη υψηλών προδιαγραφών ποιότητας, χωρίς επικίνδυνα πρόσθετα ή χημικά (Περισσότερες πληροφορίες περί αυτού στο βιβλίο του Κώστα Σκλιάμη «Κάνναβη: Νομιμοποίηση και Ρύθμιση»). Η ελεγχόμενη χορήγηση θα επιτρέπει επίσης στους φαρμακοποιούς να διασφαλίζουν την ασφαλή χρήση του φαρμάκου, με τον έλεγχο της ποσότητας και της ποιότητας που χορηγείται, αλλά και με την παροχή συμβουλών προς τον ασθενή σχετικά με τις συνθήκες χρήσης της κάνναβης, τη δοσολογία, τις αλληλεπιδράσεις φαρμάκων και ούτω καθεξής (δεν έχω ακούσει για παροχή συμβουλών ασφαλούς χρήσης στο λαθρεμπόριο, εσείς;)

5. Η νομιμοποίηση για ιατρικούς σκοπούς θα μειώσει το «θόρυβο» που έχει σχηματιστεί γύρω από το φυτό. Εάν οι γιαγιάδες χρησιμοποιούν έλαιο κάνναβης για τους αρθριτικούς πόνους, με τα χρόνια δεν είναι το ίδιο δημοφιλής και συναρπαστική η ψυχαγωγική χρήση σε αρκετές περιπτώσεις (To βιβλίο “Drugs without the hot air” από τον καθηγητή David Nutt εξηγεί λεπτομερώς αυτό το ζήτημα).

6. Το στίγμα της χρήσης κάνναβης θα εξασθενίσει με τον καιρό εάν η κάνναβη είναι νόμιμη, επομένως οι ασθενείς θα μιλούν ανοιχτά για αυτή, βοηθώντας έτσι περισσότερους ασθενείς και θα μπορούν να προσεγγίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, για να μεταφέρουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους. Βέβαια, υπάρχουν ήδη ομάδες ακτιβιστών και ασθενών που μιλάνε γι 'αυτό, αλλά προσωπικά γνωρίζω πολλούς ανθρώπους (τόσο ασθενείς όσο και γιατρούς), οι οποίοι διστάζουν να μιλήσουν, όχι μόνο λόγω νομικού καθεστώτος, αλλά κυρίως επειδή δεν θέλουν να χαρακτηριστούν ως «χρήστες ναρκωτικών» ή «εθισμένοι».

7. Η κάνναβη δεν είναι μια ουσία. Πρόκειται για ένα φυτό. Ο όρος «ουσία» χρησιμοποιείται για να χειριστεί την κοινή γνώμη. Το φυτό περιέχει πολλές δραστικές χημικές ενώσεις (φυτοκανναβινοειδή και τερπένια), επομένως πολλές «ουσίες». Γνωρίζετε ποια άλλα πράγματα είναι ουσίες; Η καφεΐνη, το αλκοόλ, η νικοτίνη και επίσης τα χάπια που παίρνετε όταν δεν μπορείτε να κοιμηθείτε ή έχετε πονοκέφαλο. Αλλά αυτά είναι αποδεκτά για κάποιο λόγο. Είναι επίσης αποδεκτά τα βαρβιτουρικά, η κατάχρηση των οποίων σκοτώνει χιλιάδες ανθρώπους κάθε χρόνο. Ωστόσο, όχι μόνο είναι νόμιμα, αλλά συνταγογραφούνται καθημερινά. Και δεν εναντιώνομαι στις φαρμακευτικές εταιρείες όταν το λέω αυτό. Υπάρχουν φάρμακα κι ουσίες που είναι απολύτως αναγκαία υπό ορισμένες συνθήκες. Υπάρχουν ουσίες που σώζουν ζωές κάθε μέρα. Υπάρχουν όμως και ουσίες οι οποίες προκαλούν βλάβες και των οποίων η κατάχρηση είναι εκτός ελέγχου ​​και δεν μπορώ να το παραβλέψω. Και για τις κοινώς αποδεκτές ουσίες (αλκοόλ, νικοτίνη και καφεΐνη) υπάρχει επίσης κατάχρηση, η οποία είναι ιδιαίτερα επιβλαβής για τη δημόσια υγεία, οπότε ας μη δαιμονοποιούμε τη λέξη «ουσία».

8. Εν κατακλείδι, πιστεύω πως είναι δικαίωμα κάθε ασθενούς να έχει πρόσβαση και να χρησιμοποιεί κάνναβη για ιατρικούς σκοπούς. Η πρόσβαση στη θεραπεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Τα φυτά είναι φυτά. Το τι κάνουμε εμείς με αυτά, το τι βάζουμε στο σώμα μας, είναι επιλογή μας.

Ο Ηλίας Γραμματικάκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε φαρμακευτική (MPharm) στο University of Brighton, στην Αγγλία, όπου πραγματοποίησε την διπλωματική του εργασία στα φυτικά σκευάσματα και την σχέση των φαρμακοποιών με αυτά. Κατά τη διάρκεια των σπουδών και της πρακτικής του άσκησης στο Λονδίνο, παρακολούθησε σεμινάρια φυτοθεραπείας και βοτανολογίας. Από τα μέσα του 2015 εργάζεται στο φαρμακείο του, όπου και δημιούργησε ήδη μία σειρά φυτικών καλλυντικών ελαίων. Το τελευταίο διάστημα, έχοντας πλέον πολλές ακαδημαϊκές πηγές διαθέσιμες, ασχολείται λόγω επιστημονικού ενδιαφέροντος με τη θεραπευτική κάνναβη. Η σελίδα του στο facebook είναι η Ηerbalscientist