Ο όρος αλωπεκία αναφέρεται στην τριχόπτωση ανεξαρτήτου αιτιολογίας και σχετίζεται με την απώλεια τριχών, όχι αποκλειστικά από το τριχωτό της κεφαλής, αλλά από οποιοδήποτε σημείο του σώματος. Ο κύκλος ζωής της τρίχας αποτελείται από τρεις φάσεις: την αναγενή φάση, κατά την οποία η τρίχα αναπτύσσεται και μεγαλώνει, την καταγενή φάση που είναι μία σταθερή φάση ηρεμίας κατά την οποία η τρίχα παραμένει στο τριχωτό χωρίς να μεταβάλλεται και την τελογενή φάση κατά την οποία η τρίχα απομακρύνεται. Όταν τα μαλλιά πέφτουν, η τελογενής φάση ολοκληρώνεται και οι τρίχες ξεκινούν εκ νέου τον κύκλο ζωής τους. Η αλωπεκία μπορεί να διαχωριστεί σε δύο τύπους: την ουλωτική αλωπεκία και τη μη ουλωτική αλωπεκία.

Η μη ουλωτική αλωπεκία χωρίζεται σε έξι μεγάλες υποκατηγορίες:

1. Γυροειδής αλωπεκία (alopecia areata): τριχόπτωση που μπορεί να εμφανιστεί σε οποιοδήποτε σημείο του σώματος συμπεριλαμβανομένης της κεφαλής, του προσώπου και των άκρων. Όταν αφορά μία εκτεταμένη περιοχή αναφέρεται ως ολική αλωπεκία (totalis) και όταν εμφανίζεται σε ολόκληρο το σώμα ορίζεται ως καθολική αλωπεκία (universalis). Εμφανίζεται εξίσου σε άντρες και γυναίκες σε ποσοστό της τάξεως του 0,2%. Η αιτιολογία της είναι ακόμα άγνωστη, αν και θεωρείται πως οφείλεται σε αυτοάνοσες αντιδράσεις που σχετίζονται με τα Τ-λεμφοκύτταρα.
2. Ανδρογενετική αλωπεκία (androgenetic alopecia): ένα μοτίβο τριχόπτωσης που επηρεάζεται από γονίδια και ορμόνες. Εμφανίζεται κατά 50% στους άντρες και κατά 15% στις γυναίκες, κυρίως μετά την εμμηνόπαυση.
3. Διάχυτη αλωπεκία (telogen effluvium): η μεταπήδηση της τρίχας από την αναγενή φάση του κύκλου ζωής της στην τελογενή φάση. Μπορεί να είναι αποτέλεσμα ασθένειας όπως οι διαταραχές του θυρεοειδή. Μπορεί επίσης να εμφανιστεί μετά από έντονο στρες όπως μετά από μία χειρουργική επέμβαση ή να οφείλεται σε φαρμακευτικές αγωγές ή κακή διατροφή.
4. Τραυματική αλωπεκία (traumatic alopecia): απώλεια τριχών λόγω έντονης τριβής του τριχωτού. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά.
5. Δερματοφυτία του τριχωτού (tinea capitis): τριχόπτωση που οφείλεται σε μυκητίαση από δερματόφυτα. Συνήθως εμφανίζεται σε παιδιά.
6. Δυστροφική αλωπεκία (anagen effluvium): εμφανίζεται σε καρκινοπαθείς κατά τη διάρκεια της χημειοθεραπείας.

Η ουλωτική αλωπεκία διακρίνεται σε 3 μεγάλες κατηγορίες:
1. Φλεγμονώδης δερματοφυτία του τριχωτού (tinea capitis).
2. Βλεννώδης αλωπεκία (alopecia mucosa).
3. Νεοπλαστική αλωπεκία (alopecia neoplastica).

Η συμβατική αντιμετώπιση εξαρτάται από την αιτιολογία και τον τύπο της αλωπεκίας. Στην αλωπεκία ανδρογενετικού τύπου, αντιανδρογόνα όπως η φιναστερίδη σε συνδυασμό με τοπική αγωγή με μινοξιδίλη μπορούν να βοηθήσουν, αν και στο τέλος ο ασθενής πιθανώς να χρειαστεί μεταμόσχευση μαλλιών. Στη γυροειδή αλωπεκία η αγωγή περιλαμβάνει στεροειδή μέτριας ισχύος, μινοξιδίλη και τοπικούς ανοσορρυθμιστικούς παράγοντες όπως τον tacrolimus. Για την αντιμετώπιση της δερματοφυτίας χρησιμοποιούνται κατά κόρον αντιμυκητιασικά φάρμακα. 

Συμπληρωματική και εναλλακτική αντιμετώπιση
1. Αμινοξέα: Η κυστεΐνη παίζει κεντρικό ρόλο στην υγεία των μαλλιών αφού παρέχει δύναμη και στήριξη στις αλυσίδες της κερατίνης. Η κυστεΐνη σχηματίζει διμερή τα οποία οξειδώνονται για να παράξουν κυστίνη και προτιμάται έναντι της κυστίνης καθώς είναι πιο απορροφήσιμη (ιδίως η Ν-ακέτυλο-κυστεΐνη). Η κυστεΐνη, μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλα θρεπτικά συστατικά όπως βιταμίνες του συμπλέγματος Β, μαγγάνιο, πυρίτιο και ψευδάργυρο, φαίνεται να ενισχύει την αναγενή φάση της τρίχας. Η λυσίνη είναι ένα αμινοξύ που παίζει σημαντικό ρόλο στην απορρόφηση του σιδήρου και φαίνεται να βοηθά σε περιπτώσεις που η τριχόπτωση οφείλεται σε αναιμία. Άλλα αμινοξέα όπως η μεθειονίνη και η αργινίνη έχουν εμφανίσει θετικά αποτελέσματα σε εργαστηριακό περιβάλλον αλλά δεν έχουν αξιολογηθεί ακόμα κλινικά.
2. Θαλάσσιες πρωτεΐνες: Περιλαμβάνουν συστατικά του εξωκυττάριου στρώματος που προέρχονται από καρχαρίες και μαλάκια. Τα συστατικά αυτά, που περιλαμβάνουν πρωτεΐνες, λιπίδια και γλυκοζαμινογλυκάνες φαίνεται πως μειώνουν την απώλεια μαλλιών, ενισχύουν την αναγενή φάση και αυξάνουν τη διάμετρο του άξονα της τρίχας. Τα βέλτιστα αποτελέσματα εμφανίζονται μετά από το πρώτο εξάμηνο χρήσης.
3. Προκυανιδίνες: Αποτελούν μία τάξη φλαβονοειδών που εντοπίζονται κυρίως στα φυτά και έχουν αντιοξειδωτικές, αντιφλεγμονώδεις και αντιμυκητιασικές ιδιότητες. Μελέτες δείχνουν πως οι προκυανιδίνες έχουν θετικά αποτελέσματα όταν χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση της ανδρογενετικής αλωπεκίας.
4. Saw palmetto (Serenoa repens): Τα μούρα του φυτού saw palmetto είναι πλούσια σε φυτοστερόλες (β-σιτοστερόλη), λιπαρά οξέα, β-καροτένιο και πολυσακχαρίτες. Μελέτες δείχνουν πως μπορεί να αναστείλει τη δραστηριότητα της 5α-ρεντουκτάσης, του ενζύμου που είναι υπεύθυνο για την μετατροπή της τεστοστερόνης σε διυδροτεστοστερόνη, παράγοντα υπεύθυνου για την τριχόπτωση στην ανδρογενή αλωπεκία.
5. Βιταμίνη Β7 (Βιοτίνη): Μία βιταμίνη του συμπλέγματος Β απαραίτητη για τη σύνθεση λιπαρών οξέων, τον καταβολισμό αμινοξέων, τη γλυκονεογένεση και τη λειτουργία των μιτοχονδρίων στα κύτταρα της ρίζας της τρίχας. Η βιοτίνη μπορεί να βοηθήσει σε περιπτώσεις που η τριχόπτωση οφείλεται σε έλλειψη βιοτίνης από τον οργανισμό είτε πρωτογενούς είτε δευτερογενούς (δηλαδή που οφείλεται σε φαρμακευτικές αγωγές όπως αντιεπιληπτικούς παράγοντες, ισοτρετινοΐνη, αντιβιοτικά ή σε γαστρεντερικές παθήσεις που επηρεάζουν αρνητικά τη χλωρίδα του εντέρου). Σε περιπτώσεις αλωπεκίας η βιοτίνη δεν έχει αξιολογηθεί κλινικά.
6. Βελονισμός: Μελέτες δείχνουν πως η τεχνική βελονισμού plum-blossom που περιλαμβάνει την τοποθέτηση επτά βελονών σε σχήμα λουλουδιού μπορεί να βελτιώσει τη μικροκυκλοφορία, να μειώσει τη φλεγμονή και να οδηγήσει σε ανάπτυξη νέας τρίχας.

Η αλωπεκία είναι μία κατάσταση που επηρεάζει όχι μόνο το τριχωτό αλλά και την ψυχολογία των ασθενών οι οποίοι πολλές φορές αδυνατούν να βρουν λύση στο πρόβλημά τους. Είναι σημαντικό να είμαστε σε θέση να διακρίνουμε τις εναλλακτικές και συμπληρωματικές θεραπείες που έχουν αξιολογηθεί κλινικά και να τις διαχωρίζουμε από εκείνες που κατά καιρούς προβάλλονται ως πανάκεια. Συμβουλευτείτε έναν επιστήμονα υγείας για την επιλογή του καταλληλότερου για εσάς συμπληρώματος διατροφής, στη σωστή δοσολογία και με τις ελάχιστες δυνατές ανεπιθύμητες ενέργειες και αλληλεπιδράσεις.

Κατηγορία Υγεία

Οι φαρμακευτικές αγωγές δεν είναι η μόνη λύση για την αντιμετώπιση του χρόνιου άγχους. Εξετάστε και αυτές τις 5 αποτελεσματικές φυσικές επιλογές που ίσως βοηθήσουν να νικήσετε το πρόβλημα.

Καθένας μας υποφέρει από άγχος κατά καιρούς και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, καθώς αποτελεί αντίδραση του οργανισμού στο στρες. Όμως όταν αυτό γίνεται υπερβολικό και παράλογο και επηρεάζει την καθημερινή ζωή, είναι σημαντικό να κάνουμε κάτι για να το αντιμετωπίσουμε.

Υπάρχουν διάφορα είδη αγχωδών διαταραχών, οι οποίες περιλαμβάνουν τις κρίσεις πανικού, την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, τις φοβίες και τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή. Κάθε ένα από αυτά τα είδη έχει τα δικά του ξεχωριστά συμπτώματα και τις αντίστοιχες επιλογές αντιμετώπισής τους.

Ωστόσο οι γιατροί συνήθως προτείνουν τα λεγόμενα «αγχολυτικά» φάρμακα, όπως οι επιλεκτικοί αναστολείς επαναπρόσληψης σεροτονίνης και οι βενζοδιαζεπίνες που ακολουθούνται από διάφορες παρενέργειες όπως η εξάρτηση, η μειωμένη ετοιμότητα, η σεξουαλική δυσλειτουργία και ακόμα και οι αυτοκτονικές σκέψεις.

Τα καλά νέα είναι ότι υπάρχουν διαθέσιμες εναλλακτικές λύσεις που είναι πολύ πιο ασφαλείς και αποτελεσματικές. Η γνωστική συμπεριφορική θεραπεία, μία μορφή συμβουλευτικής, είναι μία από τις πιο αποτελεσματικές μακροχρόνιες θεραπείες για τις διαταραχές που σχετίζονται με το άγχος, αλλά υπάρχουν ακόμα 5 φυσικές επιλογές που ίσως να μη γνωρίζετε.

  1. Πασσιφλόρα. Το λεγόμενο λουλούδι του πάθους (Passiflora incarnata) είναι ένα βότανο που χρησιμοποιείται εδώ και αιώνες ως ηρεμιστικό και ενισχυτικό της διάθεσης και διαθέτει ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία ότι αποτελεί μία σύγχρονη αποτελεσματική θεραπεία για τα συμπτώματα των διαταραχών του άγχους.1 Σε μία μελέτη, η πασσιφλόρα αποδείχθηκε το ίδιο αποτελεσματική με το αγχολυτικό φάρμακο οξαζεπάμη για τη γενικευμένη αγχώδη διαταραχή.2
  2. Γιόγκα. Η γιόγκα μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά βοηθητική, είτε υποφέρετε από περιστασιακές αγχώδεις σκέψεις είτε πάσχετε από συνεχή αγχώδη διαταραχή. Σε μελέτη, η πρακτική της γιόγκα δύο φορές τη βδομάδα για δύο μήνες οδήγησε σε σημαντική μείωση των επιπέδων του άγχους σε γυναίκες με αγχώδεις διαταραχές.3 Μία άλλη μελέτη ανακάλυψε ότι η τακτική άσκηση της γιόγκα ήταν πιο αποτελεσματική από το περπάτημα για τη βελτίωση της διάθεσης και του άγχους σε υγιή άτομα – και ίσως λειτουργεί ενισχύοντας τα επίπεδα του νευροδιαβιβιαστή GABA (gamma-aminobutyric acid) στον εγκέφαλο.4
  3. Αμινοξέα. Μελέτες υποστηρίζουν ότι τα αμινοξέα L-λυσίνη και L-αργινίνη ίσως επηρεάζουν τους νευροδιαβιβαστές που εμπλέκονται στο στρες και το άγχος.5 Η λήψη συμπληρωμάτων αυτών των δύο αμινοξέων φαίνεται να μειώνει τόσο τα παροδικά επίπεδα αισθημάτων άγχους που πυροδοτούνται σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όσο και τη γενική τάση άγχους σε υγιείς άντρες και γυναίκες που βρίσκονταν σε αγχώδεις συνθήκες. Η λήψη L-λυσίνης μόνο φαίνεται να μειώνει το χρόνιο άγχος σε άτομα με χαμηλή διατροφική πρόσληψη του αμινοξέος.6
  4. Χαμομήλι. Άλλο ένα ηρεμιστικό βότανο με μεγάλη ιστορία χρήσης, το χαμομήλι (Marticaria recutita) έχει αποδειχθεί σε μελέτες καλύτερο από το placebo στη μείωση των συμπτωμάτων σε ασθενείς με χρόνια αγχώδη διαταραχή.7 Μία πρόσφατη μακροχρόνια μελέτη ανέφερε παρόμοια αποτελέσματα και σημείωσε ότι η θεραπεία ήταν ασφαλής και εμφάνισε ελάχιστες παρενέργειες.8
  5. Καφεΐνη. Οι πάσχοντες από διαταραχές άγχους φαίνεται να είναι ασυνήθιστα ευαίσθητοι στη δράση της καφεΐνης – ακόμα και μικρή ποσότητα μπορεί να επιδεινώσει τα συμπτώματα – οπότε η διακοπή της καφεΐνης από τη διατροφή μπορεί να αποτελεί μία πολύ καλή λύση. Η καφεΐνη δε βρίσκεται μόνο στον καφέ, αλλά και στο τσάι, σε αναψυκτικά και σε ενεργειακά ποτά. Προσέξτε επίσης την περιεκτικότητα σε καφεΐνη που περιέχουν τα σοκολατούχα προϊόντα, τα παγωτά, αλλά και κάποια φάρμακα. Ακόμα και τα προϊόντα καφέ και τσαγιού που είναι χωρίς καφεΐνη, περιέχουν ακόμα μικρές ποσότητες αυτής της διεγερτικής ουσίας.

Βιβλιογραφικές αναφορές:

  1. NutJ,210;9:42
  2. JClinPharmTher,2001;26:363-7
  3. ComplementTherClinPract,2009;15:102-4
  4. JAlternComplementMed,2010;16:1145-52
  5. ProcNatlAcadSciNeurosci,2003;6:283-9
  6. BiomedRes,2007;28:85-90
  7. JClinPsychopharmacol,2009;29:378-82
  8. Phytomedicine,2016;23:1735-42

ArchGenPsychiatry,1992

Κατηγορία Υγεία