Παρασκευή, 08 Νοεμβρίου 2019 07:03

Τι συνέβη στο «Μη βλάπτειν»;

Είναι καιρός να ξανασκεφτούμε ριζικά πώς ασκούμε την ιατρική για να ξεκλειδώσουμε το πλήρες θεραπευτικό μας δυναμικό.

Πολλοί άνθρωποι παραξενεύονται όταν μαθαίνουν ότι οι γιατροί έχουν ορκιστεί σε έναν ιατρικό κώδικα δεοντολογίας που προτάθηκε πριν από 2.500 χρόνια από τον Έλληνα γιατρό και φιλόσοφο Ιπποκράτη - ο οποίος αναφέρει τη γνωστή ρήση: «ωφελέειν ή μη βλάπτειν».

Ωστόσο, γνωρίζουμε επίσης ότι η ιατρική συνταγογράφηση, η πιο κοινή παρέμβαση του γιατρού, αναγνωρίζεται ως η τρίτη μεγαλύτερη αιτία θανάτου στη σύγχρονη κοινωνία. Τι συμβαίνει;

Το να ξεπεράσουμε αυτό το παράδοξο δεν είναι τόσο εύκολο όσο μπορεί να ακούγεται. Υπάρχει μια σειρά παραγόντων που συμβάλλουν σε αυτό, πολλοί από τους οποίους στρέφονται προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Περιλαμβάνουν, για παράδειγμα, το γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι που πεθαίνουν από συνταγογραφούμενα φάρμακα είναι ήδη πολύ άρρωστοι. Το φάρμακο τότε λειτουργεί καταλυτικά για τον θάνατό τους.

Μετά, υπάρχει και η ιατρική εκπαίδευση των ιατρών: όταν έχεις εκπαιδευτεί στη φαρμακολογία και τη συνταγογράφηση φαρμάκων, δεν πρόκειται να συμμετάσχεις σε θεραπείες που είναι λιγότερο πιθανό να προκαλέσουν βλάβη. Όταν ολόκληρες γενιές έχουν μεγαλώσει με την έννοια του "ένα χάπι για κάθε αρρώστια" πολλοί ασθενείς απαιτούν μόνοι τους να τους δοθεί συνταγή. Στην πραγματικότητα, δεν φεύγουν από το γραφείο του γιατρού μέχρι να τους συνταγογραφήσει κάποιο φάρμακο.

Ένας άλλος παράγοντας είναι η μεγάλη επιβάρυνση για τους γιατρούς, ειδικά στην πρωτοβάθμια φροντίδα. Όταν χρειάζεται να δουν πάνω από 40 ασθενείς την ημέρα και ο χρόνος εξέτασης είναι μόνο οκτώ λεπτά, τι άλλο μπορεί πραγματικά να κάνει ένας γιατρός σε αυτόν τον περιορισμένο χρόνο;

Φυσικά, υπάρχουν πολλά που μπορούν να γίνουν, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους απαιτεί μεγάλες αλλαγές στον τρόπο άσκησης της ιατρικής. Απαιτεί επίσης μια από τις οικονομικά ισχυρότερες και πολιτικά σημαντικές βιομηχανίες στον πλανήτη να μείνει στην άκρη ή να διαφοροποιηθεί για να βρει επιχειρηματικές ευκαιρίες που δεν περιλαμβάνουν κατοχυρωμένες χημικές ουσίες, συχνά ξένες για τη φύση, με σοκαριστικά αρχεία ασφαλείας. (Διαβάσατε ποτέ το φύλλο οδηγιών ασθενούς για το τελευταίο φάρμακο που πήρατε;)

Μια πρόσφατη μελέτη από μια ομάδα του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ στο Ηνωμένο Βασίλειο μας υπενθυμίζει για μία ακόμη φορά ότι οι γιατροί στις ανεπτυγμένες χώρες συχνά βλάπτουν σημαντικά τους ασθενείς και πολλή από αυτή τη βλάβη μπορεί να προληφθεί. Στην πραγματικότητα, στο 12% αυτή η βλάβη που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί διαπιστώθηκε ότι ήταν σοβαρή έως και απειλητική για τη ζωή.1

Αυτό συμβαδίζει με τις αναθεωρημένες μελέτες κυβερνητικών δεδομένων από το Ηνωμένο Βασίλειο και την ΕΕ, οι οποίες δείχνουν ότι τα νοσοκομεία είναι από τα πλέον επικίνδυνα μέρη και ότι οι θάνατοι -που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί- στα νοσοκομεία είναι η μεγαλύτερη αιτία θανάτου.

Ένα άλλο μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι οι προσδοκίες μας για τους γιατρούς. Οι περισσότεροι γιατροί πρωτοβάθμιας φροντίδας επιβαρύνονται τόσο έντονα από τον υπερβολικό φόρτο εργασίας ώστε το ποσοστό υπερκόπωσης και ο κίνδυνος αυτοκτονίας τους να είναι μεγαλύτερος από κάθε άλλη εργασιακή ομάδα στην κοινωνία.

Λάθη μπορούν να συμβούν πάντα, αλλά όταν υπάρχει έντονο στρες, τα λάθη συμβαίνουν συχνότερα.

Αργά ή γρήγορα, κάθε γιατρός κάνει κάποιο λάθος. Το νομικό σύστημα, ειδικά στις ΗΠΑ, ενίσχυσε τη σημασία της σιωπής προκειμένου να αποφευχθεί η ενοχοποίηση. Αλλά η σιωπή δεν βοηθά τους ασθενείς, ούτε βοηθά τους γιατρούς μακροπρόθεσμα.

Ένας από τους πιο ξεκάθαρους γιατρούς σχετικά με αυτό το θέμα είναι ο καναδός ιατρός έκτακτης ανάγκης Brian Goldman. Οι ομιλίες του στο TED σχετικά με το γιατί οι γιατροί θα πρέπει να μπορούν να πουν ότι λυπούνται για τα λάθη τους, είχαν σχεδόν 1,5 εκατομμύριο views, που σημαίνει ότι σαφώς χτύπησε μια ευαίσθητη χορδή στην κοινωνία.

Το μεγάλο ερώτημα είναι σε ποιο βαθμό θα μπορούσαν να μειωθούν τα ιατρικά λάθη και οι επακόλουθες βλάβες τους, αν οι γιατροί ήταν λιγότερο εξαρτημένοι από τα φάρμακα.

Ο συνιδρυτής της Cochrane, Δρ Peter Gøtzsche, ο οποίος απολύθηκε το 2018 από τον ίδιο τον οργανισμό που ίδρυσε, επειδή ήταν ειλικρινής για αμφιλεγόμενα θέματα που σχετίζονται με τα φάρμακα και τα εμβόλια, είπε στο BMJ το 2013: «Υπάρχουν απλές λύσεις στη θανατηφόρα μας φαρμακευτική επιδημία.»

«Κάνετε λιγότερες διαγνώσεις, συνταγογραφείτε λιγότερα φάρμακα και πείτε στους ασθενείς να διαβάζουν το φύλλο οδηγιών... Μια ζωή χωρίς φάρμακα είναι δυνατή για τους περισσότερους από εμάς τις περισσότερες φορές».

Ακούγεται αρκετά απλό, έτσι; Ο Ιπποκράτης, περίπου 2.500 χρόνια πριν από τον Gøtzsche, κατανοούσε επίσης τους κινδύνους των φαρμάκων και την ανάγκη να κάνουμε τα πράγματα διαφορετικά. Στον Ιπποκράτειο όρκο αναφέρει: «δεν θα χορηγήσω θανατηφόρο φάρμακο σε κανένα, έστω και αν παρακληθώ, ούτε θα υποδείξω τέτοια συμβουλή. Θα χρησιμοποιώ τη θεραπεία για να βοηθήσω τους ασθενείς κατά τη δύναμη και την κρίση μου, αλλά ποτέ για να βλάψω ή να αδικήσω».

Κάθε επαγγελματίας υγείας που έχει εκπαιδευτεί σε τομέα υγειονομικής περίθαλψης που δεν περιλαμβάνει φάρμακα ή χειρουργικές επεμβάσεις μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι μια καλή λύση. Ίσως κάποιες αφάρμακες μορφές θεραπείας να είναι καλύτερες ως πρώτη επιλογή, παρά ένας γιατρός πρωτοβάθμιας περίθαλψης που έχει να αντιμετωπίσει 40 ή περισσότερους ασθενείς την ίδια ημέρα.

Υπάρχει επίσης ένα μεγάλο κομμάτι που μπορείτε να κάνετε μόνοι σας. Η αυτοφροντίδα θα πρέπει να αφορά περισσότερο το σώμα σας και το πώς να έχει το σωστό περιβάλλον - τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά - και όχι μόνο να σας λέει πότε και πώς να παίρνετε τα φάρμακά σας.

Ας ξανασκεφτούμε το πώς ασκούμε την ιατρική και ας μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε για να ξεκλειδώσουμε αυτό το εξαιρετικό εσωτερικό φαρμακείο μας ώστε να προάγουμε την αυτοθεραπεία.

Αναφορές: BMl 2019; 366:14185

Ο Robert Verkerk Διευθύνων Σύμβουλος και Επιστημονικός Διευθυντής της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Φυσική Υγεία (Alliance for Natural Health International), έχει εργαστεί τα τελευταία 25 χρόνια σε θέματα βιωσιμότητας στους τομείς της γεωργίας, του περιβάλλοντος και της υγείας. Ολοκλήρωσε το MSc και διδακτορικό του στο Imperial College του Λονδίνου και εργάστηκε ως μετα-διδακτορικός ερευνητής στον τομέα των επιπέδων τροφικών αλληλεπιδράσεων στα γεωργικά συστήματα. Ο Robert ίδρυσε τη Συμμαχία για τη Φυσική Υγεία (Alliance for Natural Health ) το 2002 για να βοηθήσει, να προστατέψει και να προωθήσει, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της καλής επιστήμης και της καλής νομοθεσίας, βιώσιμες και φυσικές μεθόδους υγείας και περίθαλψης που απειλούνται ολοένα και περισσότερο από τις πιέσεις της φαρμακευτικής βιομηχανίας.

 

Κατηγορία Inbox

Τα τελευταία χρόνια πολύς κόσμος πάσχει από κατάθλιψη που οδηγεί σε περισσότερες συνταγογραφήσεις αντικαταθλιπτικών από ποτέ (περίπου 13 εκατομμύρια Αμερικανοί λαμβάνουν αντικαταθλιπτικά καθημερινά). Ταυτόχρονα, η διατροφή των ανθρώπων έχει χάσει σημαντικά την ποιότητά της. Ενώ οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τείνουν να πιστεύουν ότι τα δύο προβλήματα σχετίζονται, ορισμένοι ειδικοί λένε ότι αυτό σίγουρα δεν είναι σύμπτωση.

Είναι εύκολο να δούμε τη σχέση μεταξύ της φτωχής σύγχρονης δυτικής διατροφής και προβλημάτων όπως η παχυσαρκία ή ο διαβήτης εξαιτίας της αλόγιστης κατανάλωσης ζάχαρης, όμως η κατάθλιψη σχετίζεται περισσότερο με αυτό που δεν καταναλώνουμε παρά με αυτό που είμαστε.

Για παράδειγμα, μία μεγάλη έρευνα αποδεικνύει τη σχέση μεταξύ ανεπάρκειας βιταμίνης D και κατάθλιψης σε νέους και ηλικιωμένους. Μια μελέτη διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι των οποίων τα επίπεδα βιταμίνης D θεωρήθηκαν ανεπαρκή ήταν δύο φορές πιο πιθανό να παρουσιάσουν συμπτώματα κατάθλιψης, σε σχέση με όσους ήταν ήπια ανεπαρκείς σε βιταμίνη D. Αυτό συμβαίνει επειδή το σώμα χρησιμοποιεί βιταμίνη D για να ρυθμίσει τα ένζυμα που χρειάζονται για την παραγωγή ντοπαμίνης, επινεφρίνης και νορεπινεφρίνης, ορμόνες που χρησιμοποιούνται για τη ρύθμιση της διάθεσης και του άγχους, καθώς και των επιπέδων ενέργειας.

Η κατάθλιψη θεωρείται σημάδι ανεπάρκειας μαγνησίου και μια μελέτη από την Κροατία διαπίστωσε ότι πολλοί άνθρωποι που είχαν επιχειρήσει να αυτοκτονήσουν είχαν επικίνδυνα χαμηλά επίπεδα μαγνησίου. Μια μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Βερμόν, διαπίστωσε επίσης ότι οι ενήλικες με ήπια έως μέτρια κατάθλιψη σημείωσαν σημαντικές βελτιώσεις στην κατάθλιψη και το άγχος τους μετά τη λήψη συμπληρωμάτων μαγνησίου για μόλις δύο εβδομάδες. Ένα αναφερόμενο 68% των Αμερικανών δεν λαμβάνουν την συνιστώμενη ημερήσια ποσότητα μαγνησίου, ενώ το 19% δεν καταφέρνει να πάρει το μισό της αναγκαίας ποσότητας. Αυτό θα μπορούσε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στους αυξανόμενους αριθμούς κατάθλιψης.

Τα άτομα με κατάθλιψη έχουν επίσης χαμηλότερες συγκεντρώσεις ψευδαργύρου στο αίμα τους συγκριτικά με εκείνα που δεν έχουν κατάθλιψη και μελέτες έχουν δείξει ότι η συμπλήρωση ψευδαργύρου μπορεί να αντιστρέψει αυτή την κατάθλιψη.

Τα αντικαταθλιπτικά έχουν χαμηλό ποσοστό αποτελεσματικότητας

Η σύνδεση θρεπτικών ουσιών εξηγεί γιατί η θεραπεία της κατάθλιψης με φάρμακα είναι τόσο αναποτελεσματική: απλώς δεν αντιμετωπίζει την υποκείμενη αιτία της κατάθλιψης πολλών ανθρώπων. Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών της Ζυρίχης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα αντικαταθλιπτικά είναι εν πολλοίς αναποτελεσματικά και δυνητικά επιβλαβή και είναι μία από τις πολλές μελέτες που δείχνουν την απαράδεκτη ιστορία αυτών των φαρμάκων.

Το χειρότερο είναι το γεγονός ότι η χρήση των φαρμάκων αυτών μακροπρόθεσμα αυξάνει τις πιθανότητες ενός ατόμου να παρουσιάσει υποτροπή καταθλιπτικών επεισοδίων. Τότε υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος αυτοκτονίας. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς μια χειρότερη παρενέργεια από αυτό, μέχρι να συνειδητοποιήσει πόσοι πολλοί δράστες μαζικών δολοφονιών τα τελευταία χρόνια είχαν πάρει αντικαταθλιπτικά.

Ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι ότι οι γιατροί είναι πάρα πολύ βιαστικοί στο να συνταγογραφήσουν αυτά τα φάρμακα και πολλοί ασθενείς το ζητούν με την ελπίδα μιας εύκολης αποκατάστασης. Είναι κατανοητό ότι όσοι είναι καταθλιπτικοί είναι πρόθυμοι να βρεθούν σε μια καλύτερη κατάσταση, αλλά η διόρθωση των διατροφικών ελλείψεων είναι πραγματικά εξίσου εύκολη και δεν ακολουθείται από παρενέργειες.

Επίσης, εξασφαλίζοντας ότι παίρνετε αρκετές από τις θρεπτικές ουσίες που χρειάζεται το σώμα σας, βελτιώνεται πραγματικά η γενική υγεία σας, όχι μόνο η κατάθλιψη. Ενώ μελέτες έχουν δείξει ότι η λήψη συμπληρωμάτων βιταμίνης D, ψευδάργυρου και μαγνησίου μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κατάθλιψη, μπορείτε επίσης να πάρετε αυτά τα θρεπτικά συστατικά μέσω της διατροφής σας. Τα στρείδια, τα κάσιους, τα θαλασσινά και το βόειο κρέας θεωρούνται καλές πηγές ψευδαργύρου, ενώ μπορείτε να πάρετε μια δόση μαγνησίου από τρόφιμα όπως το σπανάκι, τα αμύγδαλα, οι σπόροι κολοκύθας, τα αμύγδαλα και η μαύρη σοκολάτα.

Η βιταμίνη D είναι ίσως η πιο απλή στο να διορθωθεί: απλώς πρέπει να περάσετε λίγο χρόνο έξω χωρίς αντηλιακό για να αφήσετε το σώμα σας να αρχίσει να παράγει περισσότερη από αυτή. Ο χρόνος που απαιτείται εξαρτάται από τον τόνο του δέρματός σας, την ώρα της ημέρας και τη γεωγραφική θέση, αλλά μπορεί να είναι μόλις 10 λεπτά την ημέρα μερικές φορές την εβδομάδα.

Για άτομα με σοβαρή κατάθλιψη, μπορεί να είναι δύσκολο να πιστέψετε ότι κάτι τόσο απλό όσο το να παίρνετε περισσότερα θρεπτικά συστατικά θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά, αλλά δεν έχετε τίποτα να χάσετε και ίσως αξίζει να το προσπαθήσετε.

Πηγές: WakingTimesNaturalNewsPsychCentral

Κατηγορία Υγεία