Κυριακή, 22 Δεκεμβρίου 2019 20:09

Επιτρέποντας τη μείωση του Εγώ

Το εγώ βρίσκεται πάντα σε θέση άμυνας απέναντι σε κάθε είδους μείωση που αντιλαμβάνεται. Αυτόματοι μηχανισμοί επισκευής τού εγώ τίθενται σε λειτουργία, προκειμένου να αποκαταστήσουν τη νοητική μορφή τού «εγώ». Όταν κάποιος μας κατηγορεί ή μας επικρίνει, αυτό εκλαμβάνεται από το εγώ ως μείωση του εαυτού· έτσι θα προσπαθήσει πάραυτα να αποκαταστήσει το μειωμένο αίσθημα εαυτού μέσα από την αυτοδικαιολόγηση, την άμυνα ή την απόδοση κατηγοριών. Δεν έχει καμιά σημασία για το εγώ αν ο άλλος άνθρωπος έχει δίκιο ή άδικο. Το ίδιο νοιάζεται πολύ περισσότερο για την αυτοσυντήρηση παρά για την αλήθεια. Αυτή είναι η διατήρηση της ψυχολογικής μορφής τού «εγώ». Ακόμα και κάτι φυσιολογικό, όπως το να αντιγυρίσουμε κάποιες λέξεις μεγαλόφωνα σε έναν άλλο οδηγό που μας αποκάλεσε «ηλίθιους», είναι ένας αυτόματος και υποσυνείδητος μηχανισμός αποκατάστασης του εγώ.

Ένας από τους πιο συνηθισμένους μηχανισμούς αποκατάστασης του εγώ είναι ο θυμός, ο οποίος δημιουργεί μια παροδική αλλά τεράστια διόγκωση του εγώ. Για το εγώ, όλοι οι μηχανισμοί αποκατάστασης είναι απόλυτα λογικοί. Στην πραγματικότητα ωστόσο είναι δυσλειτουργικοί. Οι πλέον ακραίοι μηχανισμοί είναι η σωματική βία και η αυταπάτη υπό μορφή ψευδαισθήσεων μεγαλείου.

Μια αποτελεσματική πνευματική άσκηση είναι να επιτρέπουμε συνειδητά τη μείωση του εγώ όταν συμβαίνει, χωρίς να προσπαθούμε να προβούμε σε αποκατάστασή του. Καλό είναι να δοκιμάζουμε αυτή την άσκηση κατά περιόδους. Για παράδειγμα, όταν κάποιος μας επικρίνει, μας κατηγορήσει ή μας βρίσει, εμείς, αντί να αντεπιτεθούμε ή να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, δεν πρέπει να κάνουμε τίποτα. Πρέπει να επιτρέψουμε τη μείωση της εικόνας του εαυτού μας και να μπούμε σε κατάσταση εγρήγορσης ώστε να διαπιστώσουμε πώς αισθανόμαστε βαθιά μέσα μας. Για μερικά δευτερόλεπτα μπορεί να νιώσουμε αμήχανα, σαν να έχει περισταλεί το μέγεθός μας. Στη συνέχεια είναι πιθανό να βιώσουμε μια εσωτερική ευρυχωρία, η οποία αποπνέει ένα πολύ έντονο αίσθημα ζωντάνιας. Δεν έχουμε λοιπόν μειωθεί στο ελάχιστο. Απεναντίας, έχουμε διευρυνθεί. Και τότε μπορεί να συνειδητοποιήσουμε κάτι εκπληκτικό: όταν φαινομενικά έχουμε μειωθεί με κάποιον τρόπο και παραμένουμε σε κατάσταση μη αντίδρασης όχι μόνο εξωτερικά αλλά και εσωτερικά, τότε αντιλαμβανόμαστε ότι τίποτα αληθινό δεν έχει μειωθεί, αλλά ότι μέσα από το «λιγότερο» γινόμαστε «περισσότερο». Όταν δεν υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας και δεν πασχίζουμε να ενισχύσουμε τη μορφή του, αφήνουμε πίσω μας την ταύτιση με τη μορφή, με τη νοητική εικόνα. Τη στιγμή που μειωνόμαστε (σύμφωνα με την αντίληψη του εγώ), ουσιαστικά εκτεινόμαστε και δημιουργούμε χώρο για την εμφάνιση της Ύπαρξης. Η αληθινή δύναμη, αυτό που είμαστε πέρα από τη μορφή, είναι τότε σε θέση να στείλει το φως της μέσα από τη φαινομενικά καταβεβλημένη μορφή. Αυτό εννοούσε ο Χριστός όταν έλεγε «αρνήσου τον εαυτό σου» ή «γύρνα και το άλλο μάγουλο».

Αυτό δεν σημαίνει ότι επιδιώκουμε τις προσβολές ή τη θυματοποίηση από μη συνειδητούς ανθρώπους. Ορισμένες φορές οι περιστάσεις μπορεί να απαιτούν να πούμε σε κάποιον «φύγε από ’δω» ρητά και κατηγορηματικά. Χωρίς καμιά εγωτική στάση άμυνας, τα λόγια μας θα έχουν δύναμη, αλλά όχι αντιδραστική βία. Αν είναι επίσης αναγκαίο, μπορούμε να πούμε ευθαρσώς «όχι» σε κάποιον. Αυτό το χαρακτηρίζω ως «υψηλής ποιότητας όχι» και είναι απαλλαγμένο από κάθε αρνητισμό.

Αν μας ικανοποιεί το να μην είμαστε κάποιοι συγκεκριμένα, το να μην είμαστε διακριτοί, τότε ευθυγραμ-μιζόμαστε με τη δύναμη του σύμπαντος. Αυτό που το εγώ εκλαμβάνει ως αδυναμία είναι ουσιαστικά η μόνη αληθινή δύναμη. Η πνευματική αλήθεια βρίσκεται στον αντίποδα των αξιών του συγχρόνου πολιτισμού μας και του επίκτητου τρόπου συμπεριφοράς.

Το Τάο Τε Τσινγκ διδάσκει ότι αντί να αγωνίζεσαι να γίνεις βουνό, «γίνε σαν κοιλάδα που δέχεται όλα τα πράγματα του κόσμου». Με αυτόν τον τρόπο επανέρχεσαι στην ολότητα, «γιατί η αληθινή ολοκληρότητα μπορεί να κατορθωθεί μόνο με την επιστροφή».

Αντίστοιχα, ο Χριστός σε μία από τις παραβολές του διδάσκει: «ἀλλ᾿ ὅταν κληθῇς, πορευθεὶς ἀνάπεσε εἰς τὸν ἔσχατον τόπον, ἵνα ὅταν ἔλθῃ ὁ κεκληκώς σε εἴπῃ σοι· φίλε, προσανάβηθι ἀνώτερον· τότε ἔσται σοι δόξα ἐνώπιον τῶν συνανακειμένων σοι, ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται».

Μια άλλη πτυχή αυτής της πρακτικής είναι η αποχή από κάθε προσπάθεια ενίσχυσης του εαυτού μέσα από την επίδειξη, την επιθυμία για διάκριση, προβολή και εντύπωση, ή από την απαίτηση για προσοχή. Κατά περίπτωση, μπορεί να περιλαμβάνονται τόσο η αποχή από την έκφραση γνώμης την ώρα που οι άλλοι λένε τη δική τους, όσο και η παρατήρηση του συναισθήματος που η εν λόγω αποχή μάς δημιουργεί.


Απόσπασμα από το βιβλίο του Eckhart Tolle  με τίτλο “Μια Νέα Ζωή” . Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο.

Μια νέα ζωή rah 54099716160 480x270

Κατηγορία Διαβάσαμε

O φόβος, η ανησυχία ακόμη και οι ίδιες μας οι πεποιθήσεις δημιουργούν ένα ανθεκτικό περίγραμμα γύρω μας, το οποίο γίνεται πυξίδα στη ζωή,  στα «θέλω» και στα «μπορώ» μας, τα οποία μάθαμε να μετράμε με ακρίβεια, χωρίς, όμως, να μάθουμε να μετράμε και τις δυνάμεις μας. Τις απίστευτες εκείνες δυνάμεις εκείνες που είναι έτοιμος να μας δώσει ο ίδιος μας ο εαυτός, αν απλά, πιστέψουμε σε αυτόν…

Αν ανακαλύψουμε πως λειτουργούν το μυαλό και τα συναισθήματά μας και πως ο τρόπος σκέψης μας  οδήγησε εκεί που ζούμε σήμερα. Το να ζούμε χωρίς να έχουμε επίγνωση της ενέργειας που χάνουμε, είναι σαν να έχουμε την θέρμανση του σπιτιού μας αναμμένη στο φουλ το καταχείμωνο και όλα τα παράθυρα ανοιχτά…

«Είμαι, έχω, κάνω…»

Πολλές φορές κατανοούμε την ανάγκη για προσωπική ανάπτυξη και εξέλιξη  και θέλουμε να αλλάξουμε την τάξη των προσωπικών μας πραγμάτων. Όμως η αλλαγή αυτή έχει την δική της τάξη,  Πρώτα πρέπει να γίνεις ο άνθρωπος που θέλεις, στη συνέχεια να κάνεις αυτό που πρέπει να κάνεις, για να έχεις στη συνέχεια αυτό που θέλεις. Η σειρά, λοιπόν, είναι είμαι, έχω, κάνω…

Όλα εξαρτώνται από το ποιο είναι το όνειρό μας και ποιοι είναι οι στόχοι μας στη ζωή. Διότι γι΄ αυτό μας εκπαιδεύει η τελευταία…

Στην πρώτη σελίδα της ιστορίας της αλλαγής μας, μπορούμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό: Να πάψουμε να κάνουμε αυτό που μας λένε οι άλλοι ή αυτό που περιμένουν από εμάς. Στη δεύτερη σελίδα γράφεται η απόφασή μας να δεχτούμε την πραγματικότητα, την αναστάτωση, τον πόνο,  με γνώμονα ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο, Έτσι πρέπει να είμαστε ανοιχτοί στην πιθανότητα…

Άλλωστε σύμφωνα με τον Βούδα «ο πόνος είναι αναπόφευκτος, αλλά δεν είναι απαραίτητο να υποφέρεις…»

Με την εμπιστοσύνη αρχίζει η ελευθερία

Όταν αρχίζεις να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου, όταν αρχίζεις να έχεις επίγνωση ότι τα έχεις όλα και ότι είσαι έτοιμος να δεχτείς όλη τη βοήθεια που χρειάζεσαι την κατάλληλη στιγμή, τότε αρχίζει η πραγματική ελευθερία σου. Για να συμβεί, όμως αυτό πρέπει να ανοίξουμε το μυαλό μας και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δεχτεί όλα τα συναισθήματα που στην αρχή μας τρομάζουν. Οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας και να δούμε ότι στην άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος είναι αποτυπωμένη  η ελευθερία μας. Όσο για τις δυνατότητες που έχουμε να τα επιτύχουμε όλα αυτά, μας τις δίνει απλόχερα η ίδια η ζωή. Ακόμη και αν δεν το βλέπουμε, το φως και οι απεριόριστες δυνατότητές μας βρίσκονται μέσα μας.

Οι προτεραιότητές μας στη σειρά

Όπως συμβαίνει στην καθημερινότητά μας και στην επαγγελματική μας ζωή, όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Προτεραιοτήτων που θέτουμε οι ίδιοι στον εαυτό μας και στη ζωή μας, ξεκινώντας από απλές αποφάσεις μας όπως το διάβασμα ενός καλού βιβλίου, η άσκηση ως τρόπου ζωής, η προσωπική μας ανάπτυξη.

Τελικά όλα πηγάζουν από μέσα μας. Όχι, δεν είμαστε θύματα των περιστάσεων. Εμείς οι ίδιοι διαμορφώνουμε τη ζωή μας κι εμείς οι ίδιοι είμαστε υπεύθυνοι γι΄ αυτή.

Αν γνωρίζαμε πως όλα όσα ψάχνουμε βρίσκονται μέσα μας, θα σταματούσαμε να ζητάμε την έγκριση και την αναγνώριση των άλλων ανά πάσα στιγμή.

Η αυθεντικότητά μας, μοναδικό χάρισμα

«Να είσαι ο εαυτός σου, οι άλλοι είναι ήδη «πιασμένοι» έλεγε σοφά ο Oscar Wild, σε μια φράση που μας υπενθυμίζει ότι η αυθεντικότητα ήταν πάντα ένα σημαντικό ζητούμενο…

Οι άνθρωποι επηρεαζόμαστε σε ολόκληρη τη διαδρομή της ζωή μας από το οικογενειακό και συγγενικό μας περιβάλλον, από τους φίλους, τους συναδέλφους, ενώ κληρονομούμε και υιοθετούμε συμπεριφορές ασυναίσθητα και κάνουμε πράγματα που δεν μας ικανοποιούν για να ευχαριστήσουμε τους άλλους. Για τον λόγο αυτό και πολλές φορές δεν μας ικανοποιεί η ζωή που ζούμε.

Και φυσικά γιατί δεν έχουμε τον χρόνο να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να βρούμε τι μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και τι είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε. Όταν βρούμε τον εαυτό μας και ανακαλύψουμε αυτό που θέλουμε, τον λόγο για τον οποίο είμαστε εδώ, και βρούμε την θέση που μας αναλογεί, τότε οι ανταγωνιστές μας θα εξαφανιστούν…

… Η πίστη κοιτάζει ψηλά

«Η λύπη κοιτάζει πίσω. Ο φόβος κοιτάζει τριγύρω. Η πίστη κοιτάζει ψηλά», έλεγε τον 19ο αιώνα ο αμερικανός φιλόσοφος Ralph. Waldo Emerson, ορμώμενος, προφανώς, από άλλα αίτια.

Ας κοιτάξουμε, λοιπόν, κι εμείς ψηλά και ας βρούμε τη δύναμη να πιστέψουμε πραγματικά στον εαυτό μας και στο μεγαλείο που έχουμε μέσα μας. Στον δρόμο μας θα συναντήσουμε εμπόδια, τοίχους, φόβους, ανθρώπους που θα μας δυσκολέψουν στην προσπάθειά μας. Όμως η επιμονή και η πραγματική θέληση θα μας οδηγήσουν στον προορισμό μας και η ανταμοιβή που θα έχουμε θα είναι παντοτινή.

Πηγή:  Πίστεψε στον εαυτό σου, Rut Nieves, εκδόσεις Πεδίο

 

Κατηγορία Διαβάσαμε

Στη φροντίδα της υγείας δεν υπάρχει έλλειψη παυσίπονων. ∆ιαθέτουµε χάπια χωρίς ιατρική συνταγή όπως οι ασπιρίνες και η ιβουπροφαίνη, ισχυρά ναρκωτικά όπως η µορφίνη και η κωδεΐνη, ηρεµιστικά όπως η κεταµίνη. Αντικαταθλιπτικά, αντισπασµωδικά και κορτικοστεροειδή, όλα µπορούν να χρησιµοποιηθούν για την ανακούφιση του πόνου. Οι γιατροί µπορούν να αναισθητοποιήσουν ένα µικρό τµήµα του δέρµατος, µια ολόκληρη περιοχή του σώµατος, ή να προκαλέσουν πλήρη αναισθησία σε έναν ασθενή. ∆υστυχώς, κανένα από αυτά δεν σηµαίνει ότι έχουµε εξαλείψει τον πόνο στην ιατρική. Ούτε καν έχουµε πλησιάσει εκεί.

Ο πόνος αποτελεί ιδιαίτερο πρόβληµα για ανθρώπους που υποβάλλονται σε ιατρικές επεµβάσεις και διαδικασίες κατά τις οποίες πρέπει να είναι ξύπνιοι – φροντίδα εγκαυµάτων όπως ο Μπράουν, για παράδειγµα, ή λαπαροσκοπική χειρουργική, η οποία αντικαθιστά σε µεγάλο βαθµό την ανοιχτή επέµβαση στα πάντα από βιοψίες και διαγνωστικές εξετάσεις µέχρι την εµφύτευση ιατρικών µηχανισµών και την καταστροφή όγκων. Όπως δείχνει η περίπτωση του Μπράουν, τα φάρµακα για τον πόνο πολύ συχνά δεν είναι από µόνα τους αρκετά, αφήνοντας τους υπό την επήρεια ναρκωτικών ασθενείς σε µεγάλη αγωνία.

Μετά, υπάρχουν εκατοµµύρια άνθρωποι που υποφέρουν από χρόνιους πόνους, µε ασθένειες από αρθρίτιδα µέχρι ινοµυαλγία. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες υπήρξε µια πληθώρα οπιούχων φαρµάκων όπως η οξυκωδόνη –τεχνητά ισοδύναµα των ενδορφινών που συµπεριλαµβάνει το φαινόµενο πλασέµπο– που συνταγογραφούνται για τέτοιου είδους ασθένειες. Παλιά θεωρούνταν ως έσχατη λύση και χρησιµοποιούνταν µόνο σε σοβαρές περιπτώσεις καρκίνου σε τελικό στάδιο. Σήµερα, όµως, αποτελούν ρουτίνα και συνταγογραφούνται σε ασθενείς µε ήπιο πόνο, οι οποίοι µπορεί να καταλήξουν να τα παίρνουν για µήνες ή και χρόνια.

Το πρόβληµα είναι ότι, σε αντίθεση µε τις φυσικές ενδορφίνες στον εγκέφαλο, αυτές οι τεχνητές εκδοχές κατακλύζουν τους υποδοχείς οπιούχων του εγκεφάλου. Αντιδρώντας, οι υποδοχείς γίνονται λιγότερο ευαίσθητοι στο φάρµακο. Αναπτύσσουµε αντοχή και χρειαζόµαστε όλο και µεγαλύτερες δόσεις για το ίδιο αποτέλεσµα. Πράγµα που σηµαίνει ότι τα φάρµακα είναι εξαιρετικά εξαρτησιογόνα. Όταν σταµατούν να τα παίρνουν, οι άνθρωποι έχουν φοβερά συµπτώµατα στέρησης συµπεριλαµβανοµένων της ανησυχίας και της υπερευαισθησίας στον πόνο, γιατί οι αναισθητοποιηµένοι υποδοχείς τους δεν αντιδρούν πλέον στις φυσικές ενδορφίνες όπως θα έπρεπε.

Η αύξηση της συνταγογράφησης φαρµάκων έχει οδηγήσει σε πολύ εκτεταµένη εξάρτηση από τα οπιούχα και σε θανατηφόρες δόσεις, φαινόµενο που περιγράφεται ως «µία από τις µεγάλες τραγωδίες που εκτυλίσσονται στην εποχή µας». Αυτό αποτελεί ιδιαίτερο πρόβληµα στις ΗΠΑ οι οποίες, παρότι διαθέτουν µόλις το 5% του παγκόσµιου πληθυσµού, καταναλώνουν το 80% του παγκόσµιου αποθέµατος των συνταγογραφούµενων οπιούχων φαρµάκων. Μέχρι το 2012, 15.000 Αµερικανοί πέθαιναν κάθε χρόνο από υπερβολική δόση συνταγογραφούµενων φαρµάκων, περισσότεροι απ’ όσους πέθαναν λόγω ηρωίνης και κωδεΐνης µαζί. Το 2013, το αµερικανικό Κέντρο για τον Έλεγχο και την Πρόληψη Ασθενειών (CDC) κατονόµασε τις εξαρτήσεις από παυσίπονα ως τη χειρότερη επιδηµία ναρκωτικών στην αµερικανική ιστορία.

Πράγµα που θέτει το ερώτηµα: µήπως η προσέγγισή µας στον πόνο είναι εντελώς λανθασµένη; Αντί να συνταγογραφούµε ολοένα και µεγαλύτερες δόσεις εξαρτησιογόνων παυσίπονων, µερικοί ερευνητές ισχυρίζονται ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος. Εκµεταλλεύονται τη δύναµη της ψευδαίσθησης για να µειώσουν τη χρήση των φαρµάκων και να ανακουφίσουν τον πόνο µας.

(Απόσπασμα από το βιβλίο του Jo Marchant, «Ίαση, ένα ταξίδι στην επιστήμη της επίδρασης του μυαλού στο σώμα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πεδίο)

IASH CVR FRONT 500x500

Κατηγορία Διαβάσαμε