Όταν οι σκέψεις γύρω από το φαγητό γίνονται επίμονες και εξαντλητικές, το πρόβλημα δεν είναι πάντα η «έλλειψη αυτοελέγχου». Η πείνα, η στέρηση, το στρες και η σχέση μας με το φαγητό μπορεί να παίζουν πολύ μεγαλύτερο ρόλο.

Τι θα φάω μετά; Μήπως έφαγα πολύ; Μήπως δεν έπρεπε να το φάω; Πόσες θερμίδες είχε; Να φάω τώρα ή να περιμένω; Για ορισμένους ανθρώπους, τέτοιες σκέψεις δεν εμφανίζονται περιστασιακά αλλά καταλαμβάνουν σημαντικό μέρος της ημέρας. Τα τελευταία χρόνια αυτή η εμπειρία περιγράφεται όλο και συχνότερα με τον όρο food noise, «θόρυβος γύρω από το φαγητό». Δεν πρόκειται ακόμη για επίσημη διάγνωση. Το 2025, όμως, διεθνής ομάδα ερευνητών πρότεινε έναν πιο σαφή επιστημονικό ορισμό: επίμονες σκέψεις γύρω από το φαγητό που βιώνονται ως ανεπιθύμητες ή δυσάρεστες και μπορούν να επηρεάσουν την ψυχική, κοινωνική ή σωματική ευεξία. Nature Η διαφορά από τη φυσιολογική πείνα βρίσκεται κυρίως στην ένταση και στην παρεμβατικότητα. Είναι άλλο να σκεφτόμαστε τι θα φάμε επειδή πλησιάζει το μεσημέρι και άλλο η σκέψη του φαγητού να επιστρέφει συνεχώς, ακόμη κι όταν μόλις έχουμε φάει. 

Πριν πολεμήσετε τον «θόρυβο», ακούστε τι προσπαθεί να σας πει Η πρώτη αντίδραση συχνά είναι: «Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι το φαγητό». Όμως σε αρκετές περιπτώσεις η έντονη ενασχόληση με αυτό μπορεί να αποτελεί φυσιολογική απάντηση σε ανεπαρκή πρόσληψη τροφής ή υπερβολικούς περιορισμούς. Η διαιτολόγος και σωματική ψυχοθεραπεύτρια Heidi Schauster, επισημαίνει ότι όταν αγνοούμε συστηματικά τα σήματα πείνας, η όρεξη μπορεί να γίνει όλο και πιο «δυνατή». Το σώμα δεν γνωρίζει ότι κάποιος περιορίζει συνειδητά τις θερμίδες επειδή ακολουθεί μια δίαιτα. Αντιλαμβάνεται απλώς ότι δεν λαμβάνει αρκετή ενέργεια.
Αυτό δεν είναι νέα παρατήρηση. Η έρευνα γύρω από τη διατροφική στέρηση έχει δείξει εδώ και δεκαετίες ότι η αυστηρή μείωση της τροφής μπορεί να αυξήσει την ενασχόληση με το φαγητό, τη συναισθηματική ένταση και τη διάσπαση της προσοχής. Νεότερη μετα-ανάλυση έχει επίσης εντοπίσει συσχέτιση ανάμεσα στη διατροφική αυτοσυγκράτηση και σε αυξημένη γνωστική προσοχή προς ερεθίσματα που σχετίζονται με το φαγητό. PubMed Γι’ αυτό το πρώτο πρακτικό ερώτημα δεν είναι «πώς θα ελέγξω περισσότερο τον εαυτό μου;», αλλά: Τρώω αρκετά και σε σχετικά σταθερά χρονικά διαστήματα; Για ορισμένους ανθρώπους, η συστηματική θρέψη του σώματος μειώνει σημαντικά τον νοητικό «θόρυβο» γύρω από το φαγητό.

Αναγνωρίστε τα ερεθίσματα που αυξάνουν την ένταση: Το food noise δεν σχετίζεται μόνο με τη βιολογική πείνα. Στρες, ανία, μοναξιά, άγχος ή ντροπή μπορεί να ενεργοποιούν επίμονες σκέψεις γύρω από το φαγητό, ιδιαίτερα όταν το φαγητό έχει λειτουργήσει στο παρελθόν ως τρόπος συναισθηματικής ανακούφισης. Παράλληλα, τα κοινωνικά δίκτυα, η συνεχής έκθεση σε εικόνες φαγητού και οι αντικρουόμενοι κανόνες διατροφής μπορούν να εντείνουν τη νοητική ενασχόληση. Ένας απλός τρόπος παρατήρησης είναι να κρατήσουμε για λίγες ημέρες ένα μικρό ημερολόγιο. Όχι θερμίδων ή γραμμαρίων, αλλά συνθηκών: Τι συνέβη λίγο πριν αρχίσω να σκέφτομαι έντονα το φαγητό; Είχα φάει αρκετά; Ήμουν αγχωμένος; Βαριόμουν; Είχα μόλις δει περιεχόμενο για δίαιτες ή απώλεια βάρους; Εδώ ο στόχος δεν είναι η υπερανάλυση, αλλά η αναγνώριση επαναλαμβανόμενων μοτίβων. Σημαντικό ρόλο μπορεί να παίζει και η προσωπική ιστορία. Ένα περιβάλλον όπου το φαγητό ήταν περιορισμένο, όπου ορισμένα τρόφιμα χαρακτηρίζονταν συνεχώς «απαγορευμένα» ή όπου το βάρος αποτελούσε συχνό θέμα συζήτησης μπορεί να επηρεάσει τη σχέση μας με το φαγητό πολλά χρόνια αργότερα. Το ίδιο ισχύει και για την προσπάθεια καταστολής των σκέψεων. Όσο περισσότερο προσπαθούμε να μην σκεφτόμαστε ένα συγκεκριμένο τρόφιμο, τόσο πιο σημαντικό μπορεί να γίνεται νοητικά. Πειραματική έρευνα έχει δείξει ότι τα άτομα που περιορίζουν συστηματικά το φαγητό εμφανίζουν εντονότερη προσοχή σε διατροφικά ερεθίσματα. PubMed

Από τον έλεγχο στην επίγνωση: Η μείωση του food noise δεν σημαίνει ότι πρέπει να φτάσουμε στο σημείο να μη σκεφτόμαστε ποτέ το φαγητό. Το φαγητό αποτελεί φυσιολογικό και ευχάριστο μέρος της ζωής. Ο στόχος είναι οι σκέψεις αυτές να μην καταλαμβάνουν όλο τον νοητικό χώρο. Μία από τις πρακτικές που μπορεί να βοηθήσει είναι το mindful eating: να τρώμε με περισσότερη προσοχή στις γεύσεις, στις μυρωδιές, στις υφές, στην πείνα και στον κορεσμό, αντί μηχανικά μπροστά σε μια οθόνη ή μέσα στη βιασύνη. Μετα-ανάλυση 24 ελεγχόμενων μελετών, με 1.920 συμμετέχοντες, βρήκε ότι παρεμβάσεις mindfulness συνδέθηκαν με μικρή αλλά σημαντική μείωση της έντασης των food cravings, αν και οι ίδιοι οι ερευνητές χαρακτηρίζουν τη βεβαιότητα των δεδομένων χαμηλή και ζητούν καλύτερες μελέτες. PubMed Η αυτοφροντίδα είναι εξίσου σημαντική. Ένας περίπατος, λίγη άσκηση, η επαφή με έναν φίλο, βαθιές αναπνοές, ξεκούραση ή ένα σύντομο body scan μπορεί να μας βοηθήσει να αναγνωρίσουμε αν αυτό που ζητάμε πραγματικά είναι τροφή ή ανακούφιση, ηρεμία, σύνδεση και ξεκούραση. Η επιστήμη γύρω από το ίδιο το φαινόμενο βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο: μόλις το 2025 δημοσιεύτηκε ο πρώτος συστηματικός ορισμός και αναπτύσσεται ειδικό εργαλείο μέτρησής του. Nature
Αυτό που ήδη μπορούμε να πούμε είναι ότι ο «θόρυβος» γύρω από το φαγητό δεν αποτελεί απαραίτητα ένδειξη αδυναμίας ή έλλειψης πειθαρχίας. Μερικές φορές το σώμα ζητά περισσότερη τροφή. Άλλοτε το μυαλό αναζητά παρηγοριά. Και κάποιες φορές έχουμε απλώς ζήσει για τόσο μεγάλο διάστημα μέσα σε κανόνες, δίαιτες και ενοχές ώστε το φαγητό έχει αποκτήσει δυσανάλογα μεγάλο χώρο στη σκέψη μας. Η λύση, τότε, μπορεί να μην είναι περισσότερος έλεγχος. Μπορεί να είναι περισσότερη τροφή, περισσότερη επίγνωση και λιγότερος φόβος απέναντι στο ίδιο το φαγητό.

Αναφορές

1. Elizabeth Millard, How to Turn Down Food Noise, Experience Life, 2026.
   Link: Experience Life – How to Turn Down Food Noise Experience Life
2. Emily J. Dhurandhar et al., Food noise: definition, measurement, and future research directions, Nutrition & Diabetes, 2025.
   Link: Nature – Food noise: definition, measurement, and future research directions Nature
3. Poppy Watson, Mike E. Le Pelley, A meta-analysis of the relationship between eating restraint, impaired cognitive control and cognitive bias to food in non-clinical samples, Clinical Psychology Review, 2021.
   Link: PubMed – Eating restraint and cognitive bias to food PubMed
4. Effects of mindfulness-based interventions on food craving in adults: a systematic review and meta-analysis of controlled clinical trials, 2025.
   Link: PubMed – Mindfulness and food craving PubMed

Απόδοση, μετάφραση και επιμέλεια: Συντακτική Ομάδα Holistic Life. © 2026 Holistic Life.

Πολλοί συνάνθρωποι γύρω μας, -ειδικά αυτήν την περίεργη περίοδο που διανύουμε-με ρωτούν συχνά για θέματα υγείας, ευεξίας, δύναμης. Έτσι σας δίνω με πολλή αγάπη, απλόχερα, τα 2 πιο μεγάλα μυστικά για να είστε υγιείς και χαρούμενοι.
Δεν είναι δύσκολα, δεν είναι δαπανηρά, δεν είναι χρονοβόρα, αλλά θα χρειαστεί από σας κάποια συνέπεια και εξάσκηση για να φτάσετε στο σημείο να σας βγαίνουν φυσικά και αβίαστα από μέσα σας, χωρίς καμία νοητική ή σωματική προσπάθεια.
Και χωρίς χρονοτριβή, ιδού:

1^ο Μυστικό:
Αλλάξετε τον τρόπο που σκέφτεστε. ΤΩΡΑ! Όχι αύριο, όχι σε λίγο, αλλά ΤΩΡΑ! Κάθε στιγμή είναι ζωή και είναι άδικο να την αφήνετε να περνά από δίπλα σας, να μπαίνει μέσα σας, να σας χαϊδεύει και να μην της δίνετε την δέουσα σημασία γιατί ο νους σας ταξιδεύει σε αρνητικά και φανταστικά σενάρια.
Είναι μια νόσος κι αυτή, το να φτιάχνετε δηλαδή τα χειρότερα σενάρια για τον εαυτό σας, τις σχέσεις σας, τους άλλους, τον κόσμο. Το εκπληκτικό είναι ότι μπορεί και  να επαληθευτούν αν συνεχίσετε να δίνετε ενέργεια και συναίσθημα στις εικόνες που πλάθετε. Εσωτερικές συγκρούσεις από διλήμματα, από ανασφάλειες, από εξωτερικές πιέσεις, είναι οι συνηθέστεροι λόγοι για να κάνετε αρνητικές σκέψεις. Φυσικά όσα συμβαίνουν γύρω μας δεν βοηθούν, αλλά ο μεγαλύτερος υπεύθυνος είστε εσείς αν συνεχίζετε να ταΐζετε το νου σας με αρνητικές και καταστροφικές σκέψεις. Πολλές φορές το μέλλον το φαντάζεστε δυσοίωνο και αβάσταχτο, αλλά όσο πιο πολύ το σκέφτεστε με αυτόν τον τρόπο, τόσο πιο πολύ χτίζετε αυτήν την πιθανότητα ως υλοποίηση για σας.
Άλλοτε το μυαλό σας ταξιδεύει πίσω, σε ένα παρελθόν που τελείωσε, αλλά εσείς θέλετε να το αναβιώνετε ξανά και ξανά ακόμα κι αν εκεί υπήρξε πόνος. Άρα, αναβιώνετε ξανά και ξανά τον πόνο. Και ο πόνος διεγείρει τις ορμόνες του άγχους και του στρες που είναι η κορτιζόλη και η οποία είναι τοξική για τον οργανισμό. Ο νους δείχνει να είναι αδύναμος να ξεπεράσει το παρελθόν, να αποδεχτεί και να προχωρήσει. Έτσι και η καρδιά αδυνατεί με την σειρά της να συγχωρήσει και να ανοίξει στην αγάπη και στην χαρά. Αργά ή γρήγορα, το σώμα θα ανταποκριθεί σε αυτή την αδυναμία του νου και της καρδιάς και θα αποδυναμωθεί κι αυτό. Α-Σθένεια= χωρίς Σθένος= Α-Δυναμία= χωρίς Δύναμη.
Αυτή είναι η κάθε ασθένεια. Αυτή είναι η βασική αιτία της. Ο τρόπος που σκεφτόμαστε είναι ο πιο βασικός λόγος που η ψυχή μας πονά. Και όταν πονά η ψυχή, αργά ή γρήγορα θα πονέσει και το σώμα.
Δεν λέω πως δεν παίζουν ρόλο και άλλοι παράγοντες, αλλά σύμφωνα και με τον επιγενετιστή B. Lipton, το 90% της αιτίας για ασθένεια, είναι ο αρνητικός, τοξικός και μη ωφέλιμος τρόπος σκέψης. Μπορεί να χρειαστείτε μια βοήθεια για να καταφέρετε να αλλάξετε τον τρόπο σκέψης σας για να τον γυρίσετε υπέρ σας. Μπορεί να χρειαστείτε κάποια εξάσκηση. Αλλά με μία δυνατή συνειδητοποίηση και απόφαση μπορεί να το κάνετε μόνοι σας και ακαριαία. Όλα είναι δυνατά αν το κατανοήσετε και θελήσετε πραγματικά να αλλάξετε. 

2o Μυστικό:
Όπως είπα και παραπάνω για την ορμόνη του στρες που είναι η κορτιζόλη, στον αντίποδά της βρίσκονται οι ορμόνες της ευτυχίας και της ευφορίας που είναι οι ενδορφίνες. Είναι το φυσικό ντοπάρισμα του οργανισμού αφού παράγονται από το ίδιο το σύστημα του οργανισμού και με φυσικούς τρόπους. Όταν το σύστημά μας κατακλύζεται από ενδορφίνες, δεν μπορεί να α-σθενήσει, γιατί το σώμα και το ανοσοποιητικό ενδυναμώνονται. Πώς όμως γίνεται να κατεβάζουμε ενδορφίνες στο σύστημά μας;

• Μα φυσικά όταν κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούν, όπως περπάτημα, τρέξιμο, γυμναστική, κολύμπι, γενικά άσκηση που μας δίνει ευλυγισία, χαρά, άνεση.
• Όταν τραγουδάμε, χορεύουμε, όταν ακούμε ωραία μουσική και λικνιζόμαστε, ή χαλαρώνουμε.
• Όταν γελάμε με αστεία, ανέκδοτα, κωμικές ταινίες ή βιντεάκια.
• Όταν παίζουμε με τα παιδιά μας, με φίλους μας, με τα κατοικίδιά μας.
• Όταν βγαίνουμε έξω και αλλάζουμε παραστάσεις, είτε σε βόλτα, είτε σε κάποιο μαγαζί είτε σε κάποιο μουσείο ή γκαλερί τέχνης.
• Όταν πηγαίνουμε θέατρο, σινεμά, σε παραστάσεις που έχουν ενδιαφέρον και μας τραβούν ευχάριστα την προσοχή.
• Όταν τρώμε τα αγαπημένα μας φαγητά και πίνουμε το αγαπημένο μας κρασί, αλλά με μέτρο. Ειδικά όταν συνοδευόμαστε από αγαπημένα πρόσωπα, ακόμα καλύτερα.
• Όταν βρισκόμαστε στην φύση κάνοντας μικρά ή μεγαλύτερα ταξίδια, ή έστω ως ολιγόωρες βόλτες.
• Όταν λιαζόμαστε κάτω από έναν γλυκό ήλιο. Ακόμα κι αν καίει, με μέτρο είναι θαυματουργός.
• Τα γλυκά επίσης βοηθούν, αλλά με μέτρο κι αυτά για να προσέχουμε την σιλουέτα μας.
• Φυσικά μην ξεχνάμε ότι είναι και το σεξ, όπως και κάθε πράξη τρυφερότητας και αγάπης που δεχόμαστε ή δίνουμε. Φιλιά, αγκαλιές, χάδια, κράτημα από τα χέρια, είναι βάλσαμο για την ψυχή και το σώμα.

Όλα αυτά καταλαβαίνετε πως μας δημιουργούν το αίσθημα της απόλαυσης. Και εδώ είναι το ζητούμενο. Το να απολαμβάνουμε και να ευχαριστιόμαστε με μικρά ή μεγάλα πράγματα, είναι ο λόγος που μπορούμε να παραμένουμε υγιείς και ακμαίοι. Η ευγνωμοσύνη και η ευχαριστία για όσα έχουμε και για όσα μας δίνονται, αυξάνει τα επίπεδα ενδορφινών στο σώμα μας και αυτό μας ανταμείβει με ευεξία και υγεία. Ναι, η ευγνωμοσύνη είναι ο καταλύτης όλων των παραπάνω. Μια ευχαρίστηση, μια απόλαυση που συνοδεύεται από το βαθύ αίσθημα της ευχαριστίας, πολλαπλασιάζει τις ορμόνες της ευφορίας και ό,τι περιέχει μέσα το ΕΥ, δεν επιτρέπει και δεν συνάδει με τίποτα ασθενικό. Γι αυτό να φτιάχνετε χαρά για σας και τους άλλους, μέσα από τον υγιή και καθαρό νου σας, μέσα από την θετική στάση σας. Γιατί είναι θέμα υγείας!
Το αξίζετε και το μπορείτε!

Δείτε την εκπομπή στο κανάλι μας Holistic Life TV

Η Νάνσυ Φωτοπούλου ξεκίνησε να ασχολείτε με τις εναλλακτικές θεραπείες στην Ταϊλάνδη όπου διδάχθηκε στην σχολή Old Medicine Hospital την αρχαία γνώση των χειροπρακτικών και στην Ελλάδα τις ενεργειακές θεραπείες. Εκπαιδεύτηκε στο N.L.P. (Νευρογλωσσικός Προγραμματισμός) και το συνδυάζει με το ThetaHealing® στο οποίο πήρε έξι (6) τομείς-εκπαιδεύσεις και που αγαπά πολύ να δουλεύει συνδυαστικά. Για 5 χρόνια φοίτησε παράλληλα σε ιδιωτικές ακαδημίες και σεμινάρια μεθόδων αυτοβελτίωσης και προσωπικής ανάπτυξης. Για 2 έτη συμμετείχε σε ομάδα αυτογνωσίας και 2 έτη σε θεραπευτική ομάδα ψυχοδράματος. H Νάνσυ Φωτοπούλου είναι απόφοιτη: Tου επιμορφωτικού τμήματος Λογοθεραπείας και Συμβουλευτικής του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών - Tου ανοιχτού Πανεπιστημίου Αιγαίου στο τμήμα Ψυχικής & Κοινοτικής Υγείας - Του Life & Executive Coaching του Πανεπιστημίου Αιγαίου σε συνεργασία με το Μητροπολιτικό Κολλέγιο Αθηνών. Την εμπνέει η ζωή και η φύση, όπως και οι άνθρωποι που ξέρουν να κατανοούν, να χαμογελούν, να αγαπούν και να δίνουν.