Μόνο μία στις 20 ιατρικές θεραπείες διαθέτει ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία που υποστηρίζουν τη χρήση της. Επιπλέον, σύμφωνα με μια πρόσφατη ανασκόπηση του Cochrane που δημοσιεύθηκε στο Journal of Clinical Epidemiology, οι κίνδυνοι και οι αρνητικές συνέπειες αυτών των θεραπειών σπάνια καταγράφονται. Η ανασκόπηση εξέτασε 1.567 διαφορετικές θεραπείες μεταξύ του 2008 και του 2021. Αξιοσημείωτο είναι ότι το 95% των θεραπειών που εξετάστηκαν δεν είχαν υψηλής ποιότητας στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση τους, ενώ οι παρενέργειες αναφέρθηκαν μόνο για το 33% των θεραπειών. Η μελέτη αποκαλύπτει τη διαφθορά και τη μεροληψία των επιστημονικών διαδικασιών προς όφελος της τσέπης των φαρμακοβιομηχανιών και όχι της υγείας όσων λαμβάνουν τέτοιες θεραπείες, καθώς και την έλλειψη δυνατότητας συνειδητής επιλογής ιατρικών παρεμβάσεων λόγω της έλλειψης δεδομένων για τις ανεπιθύμητες ενέργειες.

Η έρευνα: https://www.sciencedirect.com/science/article/abs/pii/S0895435622001007
https://www.jclinepi.com/article/S0895-4356(22)00100-7/fulltext

Πριν από 900 χρόνια, η μοναχή Hildegard von Bingen, σημαντική μορφή του 12ου αιώνα, εισήγαγε μια εντελώς πρωτοποριακή σκέψη στην ιατρική της εποχής της: ίαση σημαίνει να θεραπεύσουμε όχι το σύμπτωμα αλλά την αιτία μιας ασθένειας. Ο άνθρωπος είναι ο κύριος υπεύθυνος της υγείας του. Αυτός τη διαμορφώνει. Αυτός αποφασίζει αν θα παραμείνει υγιής ή όχι. Η φύση και κυρίως το φυτικό βασίλειο τού προσφέρουν φάρμακα που όχι μόνο καταπραΰνουν τον πόνο και τις ενοχλήσεις αλλά, προπαντός, μπορούν να τον θεραπεύσουν οριστικά. Αυτό επιτυγχάνεται σε συνδυασμό με έναν υγιεινό τρόπο ζωής και διατροφής. Ο συγκεκριμένος τρόπος σκέψης ταιριάζει απόλυτα στην εποχή μας και θίγει ένα βασικό πρόβλημα της σημερινής ιατρικής πρακτικής: ότι συχνά αντιμετωπίζεται μόνο το σύμπτωμα.
Η Hildegard von Bingen αντιλαμβανόταν την ίαση ως μια διαδικασία άρσης των αιτίων μιας ασθένειας. Όταν έκανε λόγο για θεραπεία εννοούσε ότι ο ασθενής δεν θα εκδήλωνε καμία υποτροπή. Κατά συνέπεια, οι χρόνιες παθήσεις σήμαιναν για εκείνη αποτυχία της θεραπευτικής διαδικασίας, αποτυχία που οφειλόταν στο γεγονός ότι είχε χαθεί η κατάλληλη στιγμή και ότι η ασθένεια δεν είχε αντιμετωπιστεί εγκαίρως.
Η φυτοθεραπεία σε συνδυασμό με μια υγιεινή διατροφή προσέφεραν το φυσικό οπλοστάσιο για την αποκατάσταση της υγείας. Έτσι, η Hildegard μάς παρέδωσε περισσότερες από 2.500 συνταγές για την αντιμετώπιση πλήθους ασθενειών. Για κάθε παθολογία θα βρούμε στο έργο της δεκάδες φυσικά φάρμακα. Ανάλογα με την αιτία της ασθένειας, ωστόσο, προτείνεται πάντα ένα συγκεκριμένο.
Η Hildegard περιέγραψε ασθένειες, τη ρίζα τους και τη θεραπεία τους χρησιμοποιώντας μια μεσαιωνική γλώσσα. Για κάποιον που δεν είναι εξοικειωμένος με αυτήν τη γλώσσα δεν είναι εύκολο να κατανοήσει τη θεραπευτική θεωρία και μέθοδο της Hildegard. Όμως, στο έργο της περιγράφει όγκους, αυτοάνοσα νοσήματα, αλλεργίες και πολλές άλλες εξαιρετικά επίκαιρες σήμερα παθολογίες και, δεδομένων των συνθηκών του 12ου αιώνα, δίνει εξαιρετικά ακριβείς πληροφορίες για την παρασκευή των φυσικών σκευασμάτων.
Αυτή η ακρίβεια της Hildegard ήταν που έκανε εντύπωση στον Alexander Rochira και τον παρακίνησε να ασχοληθεί με το έργο της. Το ερώτημα που τον απασχόλησε αρχικά ήταν ποιες δραστικές ουσίες ποιου φυτού επεξεργαζόμαστε και πώς. Εκείνο που αποκόμισε τελικά από τη μελέτη των κειμένων της Hildegard ήταν κάποιες εντελώς νέες γνώσεις στη φαρμακολογία.
Εφοδιασμένος με αυτές και έχοντας ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Χημεία, ίδρυσε τα Εργαστήρια Ratioars στην Ελβετία και ξεκίνησε έτσι με την ακριβή βιοχημική ανάλυση των σκευασμάτων της Hildegard. Η έρευνα αυτή συνεχίζεται εδώ και 24 χρόνια.
Η ίδια η Hildegard επέμενε στην ποιότητα των θεραπευτικών φυτών. Ο τρόπος καλλιέργειας και συλλογής τους επηρεάζει σε σημαντικό βαθμό το ποιες δραστικές ουσίες περιέχουν και πόσες από αυτές θα υπάρχουν τελικά στο κάθε φάρμακο. Η Hildegard μάς παρέδωσε επίσης μία πολύ σημαντική αρχή της φυτοθεραπείας, τη θεωρία της βιοδιαθεσιμότητας. Τον 12ο αιώνα δεν είχαμε ακόμα επιστημονικές γνώσεις για τις δραστικές ουσίες των φυτών. Παρ’ όλα αυτά, η Hildegard κατάλαβε ότι οι αναλογίες των δραστικών ουσιών είναι καθοριστικής σημασίας για το πώς θα δράσει το φυτό μέσα στο φάρμακο.
Άρα σημαντική δεν είναι μόνο η κάθε δραστική ουσία και η περιεκτικότητά της. Αυτό που μας δίνει τη θεραπευτική δράση είναι το σύνολο των δραστικών ουσιών και οι αναλογίες μεταξύ τους. Πράγμα που σημαίνει ότι η καλλιέργεια του θεραπευτικού φυτού, το είδος και ο τρόπος της συλλογής του και, τέλος, η επεξεργασία του παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο.
Επίσης, κάτι που ήταν πολύ σημαντικό για την Hildegard ήταν η ανάπτυξη καινούργιων σκευασμάτων. Η ίδια δεν μπορούσε να περιγράψει όλα τα θεραπευτικά φυτά, γι’ αυτό και παρακινούσε τις επόμενες γενιές να συνεχίσουν την έρευνα. Η θεωρία της βιοδιαθεσιμότητας είναι το θεμέλιο αυτής της ερευνητικής εργασίας.
Όλα αυτά τα χρόνια, η Ratioars μελετά την ιατρική θεωρία της Hildegard von Bingen χρησιμοποιώντας σύγχρονες επιστημονικές μεθόδους. Ο συνδυασμός της επιστημονικής-αναλυτικής εργασίας και των έργων της Hildegard είναι το κλειδί για την κατανόηση και την επιτυχή θεραπεία ασθενειών, αντιμετωπίζοντας τα αίτια και όχι απλώς τα συμπτώματά τους. Έτσι, προέκυψαν εκατοντάδες νέα σκευάσματα για διάφορες ασθένειες στα Εργαστήρια της Ratioars.
Οι έρευνες της Ratioars συνεχίζονται με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι σήμερα. Αναγνωρίζοντας τη σημασία του τρόπου καλλιέργειας, διατηρούν ένα δικό τους αγρόκτημα θεραπευτικών βοτάνων σε μια παρθένα περιοχή της Νότιας Αμερικής με μεσογειακό κλίμα. Το βιοδυναμικό αυτό αγρόκτημα, είναι εντελώς απομονωμένο από οποιαδήποτε αγροτική δραστηριότητα, και δεν υπάρχει καμία ανθρώπινη παρέμβαση σε μια εμβέλεια 70 χιλιομέτρων.
Κάθε παρτίδα βοτάνων ελέγχεται στα Εργαστήρια Ratioars στην Ελβετία ως προς την περιεκτικότητα των δραστικών ουσιών, ώστε να επιτευχθεί η υψηλότερη αποτελεσματικότητα των φυτών που χρησιμοποιούνται στα φυτοθεραπευτικά προϊόντα. Κι αυτό θέτει νέα πρότυπα. Η παραγωγή όλων των σκευασμάτων γίνεται στη Ratioars Europe GmbH στη Γερμανία, την οποία επίσης διευθύνει ο A. Rochira.
Παράλληλα με την έρευνα που διεξάγει ο ίδιος, επιδιώκει να μεταδώσει τις γνώσεις του μέσω εκδόσεων, διαλέξεων και μαθημάτων για την κατάρτιση ειδικών. Ειδικά για την Ελλάδα, η Ratioars σε συνεργασία με το Ευ Ζην έχει ξεκινήσει μια εκδοτική σειρά του A. Rochira που μας εισάγει στο θέμα, φωτίζοντας τόσο την πρακτική εφαρμογή όσο και το θεωρητικό υπόβαθρο της ιατρικής της Hildegard. Το πρώτο τεύχος της σειράς του A. Rochira «Βοτάνων Γνώση» είναι ήδη διαθέσιμο και αποτελεί μια πρώτη εισαγωγή τόσο για τον ερασιτέχνη όσο και για εκείνον που θέλει να εμβαθύνει στη γνώση αυτή. Το δεύτερο τεύχος –από τα 10 που θα εκδοθούν συνολικά– θα εστιάζει σε συγκεκριμένα θέματα και θα είναι εκτενέστερο. Τέλος, θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά ένα πρακτικό εγχειρίδιο με πολλά φυσικά φάρμακα όπως και όλες τις βασικές θεωρίες και το ιστορικό πλαίσιο της ιατρικής της Hildegard.

Στα πλαίσια της συνεργασίας με την Ratioars και τον A. Rochira, το  Ευ Ζην έχει προγραμματίσει κύκλους μαθημάτων για την εκπαίδευση ειδικών στην μέθοδο θεραπείας της Hildegard. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνήσουν μέσω του info@efzyn.gr και στο τηλ. 210 7520106.

Η ουλίτιδα και περιοδοντοπάθεια είναι δυο συχνά εμφανιζόμενες νόσοι της στοματικής κοιλότητας που προσβάλουν τα ούλα που περιβάλλουν τα δόντια και το οστό των γνάθων που τα στηρίζει. Οι βασικοί λόγοι εκδήλωσής τους είναι η γενετική προδιάθεση του ασθενούς, η έλλειψη καλής στοματικής υγιεινής, το κάπνισμα, η κακή διατροφή, η εγκυμοσύνη, ο πολυμεταλλισμός της στοματικής κοιλότητας (π.χ. παρουσία μαύρων σφραγισμάτων και μεταλλικών γεφυρών στο στόμα), η κακή σύγκλειση-τρίξιμο  των δοντιών (βλ homeodentist.gr η ολιστική θεραπεία του τριξίματος των δοντιών) και παθολογικές καταστάσεις όπως έντονο στρες, σακχαρώδης διαβήτης, νεφρική και ηπατική ανεπάρκεια και χρόνια λήψη φαρμάκων όπως αντιεπιληπτικά (υπερτροφική ουλίτιδα) και διφωσφονικά. Τα διφωσφονικά είναι φάρμακα που συνταγογραφούνται για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης  και προκαλούν σε μεγάλο ποσοστό νέκρωση-καταστροφή του οστού των γνάθων που είναι χρόνια και δύσκολα ανταποκρίνεται στην κλασική και ολιστική θεραπεία. Οι ασθενείς που χρησιμοποιούν διφωσφονικά καλό είναι να ανατρέξουν σε ολιστικές μεθόδους αντιμετώπισης της οστεοπόρωσης που είναι ακίνδυνες και αποτελεσματικές.

Η αλλοπαθητική αντιμετώπιση των νόσων του περιοδοντίου
Η κλασική οδοντιατρική θεωρεί τις παραπάνω νόσους σαν τοπικές στοματικές φλεγμονές που χρειάζονται τοπική θεραπεία, με ταυτόχρονη (σε σοβαρές περιπτώσεις) λήψη αντιβιοθεραπείας. Δεν λαμβάνει υπόψη ότι για να εκδηλωθεί οποιαδήποτε φλεγμονή στον οργανισμό πρέπει η άμυνα του αρρώστου να είναι εξασθενημένη. Μόνο τότε οι μικροβιακοί παράγοντες της οδοντικής πλάκας θα βρουν το κατάλληλο έδαφος για την εμφάνιση της νόσου.
Έτσι, ένας ασθενής με λίγη οδοντική πλάκα και εξασθενημένο αμυντικό σύστημα θα εκδηλώσει τη νόσο σε σοβαρή μορφή, ενώ ένας ασθενής με ισχυρό αμυντικό σύστημα και την ίδια ποσότητα οδοντικής πλάκας θα εμφανίσει τη νόσο σε ηπιότερο βαθμό ή δεν θα νοσήσει καθόλου.

Η ολιστική θεώρηση των νόσων του περιοδοντίου
Θεωρούμε, στην ομοιοπαθητική, ότι μια νόσος δεν είναι τίποτα άλλο από μια εκδήλωση ενός συνόλου συμπτωμάτων σε έναν δεδομένο οργανισμό. Αν η νόσος του περιοδοντίου οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στη δύναμη του μικροβιακού παράγοντα που περιέχεται στην οδοντική πλάκα-πέτρα, θα σταματήσει και δεν θα επανεμφανιστεί με την ολοκλήρωση της αποτρύγωσης, της απόξεσης και την εκμάθηση της σωστής στοματικής  υγιεινής.
Αν όμως η νόσος είναι αποτέλεσμα ενός εξασθενημένου αμυντικού συστήματος θα επανεμφανιστεί σύντομα μετά το τέλος της κλασικής οδοντιατρικής θεραπείας.
Αυτό που θα δώσει απάντηση στην πραγματική αιτιολογία της νόσου θα είναι η κλινική παρατήρηση του ασθενούς. Ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος πρέπει να αποκτήσει μια καθαρή εικόνα της εξέλιξης της νόσου παρατηρώντας αν η τελευταία έχει την τάση να επανεμφανιστεί.
Η κλινική παρατήρηση θα απαντήσει στο ερώτημα αν η ουλίτιδα ή η περιοδοντοπάθεια του ασθενούς είναι μια τοπική φλεγμονώδης αντίδραση των ούλων και του υποκείμενου οστού ή αποτελεί εκδήλωση ενός εξασθενημένου αμυντικού συστήματος – μιας χρόνιας διαταραχής της υγείας, που βρίσκει εκτόνωση στην ανάπτυξη φλεγμονής στους ουλικούς – οστικούς ιστούς. Στην 25χρονη εξάσκηση του οδοντιατρικού επαγγέλματος είδαμε να εκδηλώνονται σοβαρές βλάβες στα ούλα και στα οστά σε ασθενείς με καλή στοματική υγιεινή. Η αιτία της νόσου οφειλόταν σε τέτοιες περιπτώσεις σε παράγοντες εντελώς άσχετους με τη στοματική υγιεινή.
Ένας χωρισμός, μια ερωτική ή επαγγελματική απογοήτευση, ο καταπιεσμένος θυμός, η θεραπεία με αντιβίωση και κορτικοστεροειδή δερματικών και αναπνευστικών προβλημάτων και διάφορες ανάλογες αιτίες μπορούν να οδηγήσουν σε εμφάνιση των νόσων του περιοδοντίου.

Τι είναι ουλίτιδα και ποια είναι η θεραπεία της
Είναι μια φλεγμονώδης αντίδραση των ούλων που οφείλεται κυρίως σε τοπικά ερεθιστικά αίτια. Τα συνήθη αίτια αυτά είναι η συσσώρευση της οδοντικής πλάκας και πέτρας (τρυγίας) στην επιφάνεια των δοντιών. Οδοντική πλάκα είναι το πρoϊόν ζύμωσης των τροφών από τα μικρόβια της στοματικής κοιλότητας. Όταν η οδοντική πλάκα ενασβεστιωθεί από τα άλατα του σάλιου μετατρέπεται σε οδοντική πέτρα ή τρυγία. Ιατρογενείς παράγοντες μπορούν επίσης να προκαλέσουν ουλίτιδα, όπως γέφυρες με κακή εφαρμογή και κακοφτιαγμένα σφραγίσματα. Τα ούλα που έχουν ουλίτιδα αιμορραγούν, είναι επώδυνα στο βούρτσισμα και μπορεί να εμφανίσουν οίδημα. Η αναπνοή είναι κάποιες φορές δύσοσμη εξαιτίας της συσσώρευσης υπολειμμάτων τροφών στα μεσοδόντια διαστήματα.
Η κλασική οδοντιατρική συστήνει την αφαίρεση της οδοντικής πλάκας και πέτρας από την επιφάνεια των δοντιών και την εκπαίδευση του ασθενούς ώστε να διατηρεί το στόμα του καθαρό με τη βοήθεια της οδοντόκρεμας, της οδοντόβουρτσας και του στοματικού διαλύματος.

Τι είναι περιοδοντοπάθεια και ποια είναι η θεραπεία της
Αν η ουλίτιδα αφαιρεθεί αθεράπευτη μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να εξελιχθεί σε περιοδοντοπάθεια. Η φλεγμονή επεκτείνεται από τα ούλα στους υποκείμενους ιστούς που είναι τα οστά των γνάθων που στηρίζουν τα δόντια. Τα τελευταία αρχίζουν να καταστρέφονται, τα δόντια αρχίζουν να κουνιούνται και πονάνε κατά τη μάσηση. Γύρω από τα δόντια που πάσχουν μπορεί να εμφανιστούν αποστήματα. Τα ούλα παρουσιάζουν έντονη ερυθρότητα, αιμορραγία και πόνο κατά το βούρτσισμα. Η δυσοσμία του στόματος είναι συνήθως ιδιαίτερα έντονη. Σε πολλούς ασθενείς τα παραπάνω συμπτώματα λείπουν, η νόσος περνάει απαρατήρητη και εξελίσσεται αργά μέσα στο χρόνο. Η καταστροφή των οστών που είναι η φυσική εξέλιξη της νόσου, προκαλεί τελικά την απόπτωση των δοντιών.
Η κλασική οδοντιατρική προτείνει την αφαίρεση της οδοντικής πέτρας από τα δόντια και την απόξεση των ριζών των δοντιών με ειδικά εργαλεία και συσκευή υπερήχων.

Οι σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές ανάπλασης των οστών της γνάθου.
Σε περιπτώσεις που υπάρχει μεγάλη οστική καταστροφή ακολουθούνται ειδικές μικροχειρουργικές τεχνικές με σκοπό να αναγεννηθεί το οστό που έχει χαθεί και τα δόντια να σταματήσουν να κουνιούνται. Τα συνήθη βιοϋλικά που χρησιμοποιούνται για την ανάπλαση των χαμένων οστών είναι οστικά μοσχεύματα, εμβρυϊκές πρωτεΐνες και μεμβράνες κολλαγόνου. Οι επεμβάσεις είναι ανώδυνες και η μετεγχειρητική τους πορεία είναι πολύ καλά ανεκτή από τους ασθενείς.

Συμπέρασμα
Μετά από 25 χρόνια εφαρμογής της ομοιοπαθητικής στη θεραπεία της ουλίτιδας και της περιοδοντοπάθειας, το συμπέρασμά μου είναι ότι η στοματική υγεία πρέπει να παρακολουθείται μέσα στο βάθος του χρόνου ώστε ο θεράπων ιατρός να αξιολογεί αν το πρόβλημα οφείλεται σε μια τοπική ή γενική διαταραχή της υγείας του ασθενή του. Ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος μπορεί να θεραπεύσει τον ασθενή του με τις κλασικές οδοντιατρικές πρακτικές (απόξεση- αποτρύγωση, χειρουργική αναγέννηση οστών) και να ενδυναμώσει τον οργανισμό του με τη χρήση ομοιοπαθητικών - φυτοθεραπευτικών φαρμάκων και την βελτίωση των διατροφικών του συνηθειών ώστε η νόσος να μην επανεμφανιστεί.
Μπορεί ακόμα ο ομοιοπαθητικός οδοντίατρος – βασιζόμενος στην ολιστική αντιμετώπιση της νόσου σύμφωνα με τον Χάνεμαν- να διακρίνει μήπως η νόσος των ούλων δεν οφείλεται σε τοπικούς παράγοντες (μικρόβια της οδοντικής πλάκας – πέτρας) αλλά είναι η καταπίεση μιας γενικής νόσου του οργανισμού σε κάποιο άλλο επίπεδο (πχ μιας δερματοπάθειας) ή οφείλεται σε δηλητηρίαση του οργανισμού από κακές διατροφικές συνήθειες που τοξινώνουν τον οργανισμό με την παραγωγή ελευθέρων ριζών.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά, αλλά το πιο κοινό είναι η εμφάνιση αιμορραγικής ουλίτιδας σε άτομα που έχουν υποδειγματική στοματική υγιεινή και καταπιεσμένο θυμό. Αν σε έναν τέτοιο ασθενή δοθεί αντιβίωση ή μια οδοντόκρεμα που σταματάει την αιμορραγία το μόνο που θα πετύχουμε είναι η καταπίεση της αιμορραγίας και την εκδήλωση της νόσου σε άλλα όργανα (πχ βρογχίτιδα). Άτομα που ανταποκρίνονται σε φάρμακα όπως τα Sulphur, Phosphorus, Staphysagria, Platina, Paladium, Aurum, Mercurius solubilis, Ferrum sulphuricum έχουν συχνές εκδηλώσεις αιμορραγικής ουλίτιδας. Η εμφάνιση οστικής καταστροφής σε ασθενείς με ρευματοειδή αρθρίτιδα που έχει καταπιεστεί με χρόνια λήψη κορτιζόνης και αντιβιοτικών είναι αρκετά συχνή.

O Mηνάς Ρηγάτος εργάστηκε στο Παρίσι από το 1986 μέχρι το 1990, αποκλειστικά σαν Χειρούργος στόματος – Περιοδοντολόγος. Από το 1991 μέχρι το 1998 εργάστηκε σαν Εμφυτευματολόγος και Περιοδοντολόγος στο Οδοντιατρικό Ινστιτούτο Αθηνών στο Ψυχικό. Από το 1998 μέχρι και σήμερα διατηρεί Ιδιωτικό Ομοιοπαθητικό Οδοντιατρείο στη Γλυφάδα. Έχει ιδρύσει το Οδοντιατρικό Ομοιοπαθητικό Ινστιτούτο Γλυφάδας, με σκοπό την διοργάνωση σεμιναρίων και την εκπαίδευση των οδοντιάτρων στην ομοιοπαθητική.

Η λεύκη είναι μία ενοχλητική δερματική πάθηση κατά την οποία περιοχές του δέρματος και των βλεννογόνων χάνουν σταδιακά την φυσιολογική τους χρωστική (μελανίνη) και γίνονται λευκές. Η λατινική ονομασία της λεύκης είναι vitiligo, που σημαίνει ελάττωμα ή ψεγάδι. Προσβάλλει το 1-2% του παγκόσμιου πληθυσμού, μπορεί να εμφανιστεί σε οποιαδήποτε ηλικία αλλά συχνότερα εμφανίζεται σε άτομα 10-30 ετών. Πολλές φορές η λεύκη ξεκινάει από την παιδική ακόμη ηλικία επηρεάζοντας την ευαίσθητη ψυχολογία των παιδιών. Συχνά η λεύκη έχει αρνητικό αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση και την ποιότητα ζωής.¹
Η λεύκη είναι μια προοδευτική κατάσταση που προκαλεί αποχρωματισμό (λεύκανση) του δέρματος σε μπαλώματα. Εμφανίζονται αποχρωματισμένες ή λευκές κηλίδες, οι οποίες στερούνται της χρωστικής μελανίνης. Εκδηλώνεται με την εμφάνιση λευκών κηλίδων και πλακών σε διάφορα σημεία του σώματος, όπως τα χέρια, τα πόδια, τις μασχάλες, γύρω από το στόμα, τα μάτια και τα γεννητικά όργανα, καθώς και σε σημεία τραυματισμού του δέρματος από διάφορες αιτίες.
Αυτό που προκαλεί τη λεύκη είναι ακόμη ασαφές, αλλά η κύρια θεωρία είναι ότι είναι μια αυτοάνοση διαταραχή στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα στοχεύει τα μελανοκύτταρα, τα κύτταρα που είναι υπεύθυνα για τις χρωστικές που δίνουν χρώμα στο δέρμα, τα οποία πεθαίνουν ή δεν μπορούν να λειτουργήσουν κανονικά.²
Το οξειδωτικό στρες – μία ανισορροπία στο σώμα μεταξύ των καταστροφικών ελευθέρων ριζών και των αντιοξειδωτικών που αμύνονται εναντίον τους πιστεύεται επίσης ότι παίζει σημαντικό ρόλο.³ Και κάποιοι υποθέτουν ότι το οξειδωτικό στρες είναι αυτό που προκαλεί την αυτοάνοση απόκριση.⁴
Για την ήπια λεύκη, η συνήθης θεραπεία είναι τα τοπικά κορτικοστεροειδή, τα οποία μπορεί να είναι αποτελεσματικά αλλά έχουν παρενέργειες όπως λέπτυνση του δέρματος και ορμονικά προβλήματα.⁵
Για τις σοβαρότερες περιπτώσεις, με πιο εκτεταμένες αλλαγές στο δέρμα, η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη θεραπεία είναι η προσέλκυση περισσότερων μελανοκυττάρων στην επιφάνεια του δέρματος μέσω φωτοθεραπείας χρησιμοποιώντας υπεριώδη ακτινοβολία (UV)A ή UVB - όπως συμβαίνει φυσικά όταν ξαπλώνετε στον ήλιο για να μαυρίσετε - είτε από μόνη της ή σε συνδυασμό με άλλες θεραπείες όπως τα φωτοευαίσθητα φάρμακα psoralen. Ωστόσο, έχουν καταγραφεί ανησυχίες σχετικά με παρενέργειες όπως φωτοτοξικές αντιδράσεις και φουσκάλες και την έλλειψη δεδομένων σχετικά με τους κινδύνους καρκίνου του δέρματος από την μακροχρόνια ακτινοβολία UV.⁶
Όσον αφορά τις φυσικές θεραπείες, υπάρχουν αρκετές υποσχόμενες θεραπείες για τη λεύκη, ειδικά εάν χρησιμοποιηθούν στα αρχικά στάδια της πάθησης, αν και οι περισσότερες έχουν δοκιμαστεί σε συνδυασμό με συμβατικές θεραπείες, οπότε δεν είναι σαφές τι αποτέλεσμα θα έχουν από μόνες τους.
Η καλύτερη επιλογή σας θα ήταν να συνεργαστείτε με έναν έμπειρο φυσιοπαθητικό που μπορεί να δημιουργήσει ένα ολιστικό εξατομικευμένο πρόγραμμα. Ωστόσο, παρακάτω καταγράφονται κάποιες από τις καλύτερες φυσικές επιλογές που μπορείτε να δοκιμάσετε.

Επιλέξτε αντιοξειδωτικά
Το οξειδωτικό στρες θεωρείται ότι εμπλέκεται στη λεύκη και τα αντιοξειδωτικά αποτελούν μία πολύ υποσχόμενη λύση για την αντιμετώπισή της. Σε μια μελέτη, ένα αντιοξειδωτικό συμπλήρωμα που περιέχει άλφα-λιποϊκό οξύ, βιταμίνες C και E και πολυακόρεστα λιπαρά οξέα ενίσχυσε τα αποτελέσματα της φωτοθεραπείας στενής ζώνης UVB. Σχεδόν οι μισοί ασθενείς που υποβλήθηκαν σε θεραπεία είδαν περισσότερο από 75% επαναχρωματισμό έναντι μόνο 18% στην ομάδα του εικονικού φαρμάκου.⁷ Μια άλλη δοκιμή διαπίστωσε ότι όσοι έλαβαν συμπληρώματα βιταμίνης Ε μαζί με τη θεραπεία φωτοθεραπείας στενής ζώνης UVB είχαν καλύτερα αποτελέσματα από εκείνους που έκαναν μόνο φωτοθεραπεία.⁸
(Προτεινόμενες δόσεις: 100 mg άλφα-λιποϊκού οξέος. 100 mg βιταμίνης C; 40 mg βιταμίνης Ε).

Αυξήστε τη δόση της βιταμίνης D
Τα χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D, της «βιταμίνης του ήλιου», έχουν συνδεθεί με τη λεύκη,⁹ οπότε ίσως είναι καλή ιδέα να ελέγξετε αν ο οργανισμός σας έχει επάρκεια. Σε μια μελέτη για παιδιά που έλαβαν θεραπεία με την συμβατική τοπική αγωγή με tacrolimus, μόνο εκείνα που έλαβαν επίσης συμπληρώματα βιταμίνης D (1.500 IU / ημέρα ή 3.000 IU / ημέρα ανάλογα με τα υπάρχοντα επίπεδα) είδαν βελτίωση στη λεύκη τους.¹⁰

Διερευνήστε άλλες ανεπάρκειες βιταμινών
Με τη λεύκη έχουν σχετιστεί και ανεπάρκειες σε άλλες βιταμίνες, συγκεκριμένα σε φολικό (βιταμίνη Β9), βιταμίνη Β12 και βιταμίνη C.¹¹ Σε μια μικρή μελέτη, η συμπλήρωση με αυτές τις βιταμίνες οδήγησε σε σημαντικές βελτιώσεις στη λεύκη μετά από τρεις μήνες και ακόμη και πλήρη επαναχρωματισμό σε κάποιες περιπτώσεις μετά από ένα έως δύο χρόνια.¹² Μια άλλη μακροχρόνια μελέτη ανέφερε επαναχρωματισμό περίπου στους μισούς από όσους χρησιμοποίησαν συνδυασμένη θεραπεία έκθεσης στον ήλιο, φολικό οξύ και συμπληρώματα Β12.¹³ Συμβουλευτείτε έναν έμπειρο επαγγελματία υγείας που μπορεί να σας βοηθήσει να εντοπίσετε τυχόν ελλείψεις και να τις διορθώσετε με τα σωστά συμπληρώματα και δοσολογίες.

Προσέξτε την  L-φαινυλαλανίνη
Τα συμπληρώματα διατροφής αυτού του απαραίτητου αμινοξέος, που βρίσκεται στο κρέας, τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα φασόλια, φαίνεται να είναι αποτελεσματικά για τη λεύκη όταν χρησιμοποιούνται σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία.¹⁴
(Προτεινόμενη δοσολογία: 50 mg / ημέρα ανά κιλό σωματικού βάρους)

Δοκιμάστε βότανα
Αρκετά βότανα φαίνεται να είναι χρήσιμα για τη λεύκη. Παρακάτω αναφέρονται αυτά που ήταν αποτελεσματικά σε κλινικές δοκιμές.

Ginkgo biloba. Γνωστό για τις ισχυρές αντιοξειδωτικές του ιδιότητες, αυτό το βότανο συγκρίθηκε με εικονικό φάρμακο και βρέθηκε να είναι αποτελεσματικό τόσο στη διακοπή της εξέλιξης της λεύκης όσο και στη βελτίωση της χρωματισμού.¹⁶
(Προτεινόμενη δοσολογία: 40 mg τρεις φορές την ημέρα)

Αγριομάραθο (Ammi visnaga). Το Khellin, το ενεργό συστατικό αυτού του βοτάνου της Βόρειας Αφρικής, φαίνεται να διεγείρει τον επαναχρωματισμό του δέρματος σε ασθενείς με λεύκη όταν εκτίθενται σε ηλιακό φως.¹⁷
(Προτεινόμενη δοσολογία: 120-160 mg khellin)

Φλεβόδιο το χρυσό (Polypodium leucotomos). Οι ασθενείς που έλαβαν αυτό το είδος φτέρης της Νότιας Αμερικής σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία στενής ζώνης UVB είδαν καλύτερα αποτελέσματα από αυτούς που έκαναν μόνο φωτοθεραπεία.¹⁸
(Προτεινόμενη δοσολογία: 250 mg τρεις φορές την ημέρα)

Δοκιμάστε ομοιοπαθητική
Η ομοιοπαθητική μπορεί να είναι χρήσιμη για τη λεύκη, σύμφωνα με αναφορές περιπτώσεων 14 ασθενών που έλαβαν εξατομικευμένες ομοιοπαθητικές θεραπείες. Εκείνοι που υποβλήθηκαν σε θεραπεία στα πρώτα στάδια της κατάστασής τους είχαν τα καλύτερα αποτελέσματα, ανέφεραν οι ερευνητές.¹⁹

Δοκιμάστε κινεζικά φυτικά φάρμακα
Σε μια ανασκόπηση πέντε δοκιμών, οι πάσχοντες από λεύκη που έλαβαν από του στόματος κινεζικά βότανα σε συνδυασμό με φωτοθεραπεία παρουσίασαν περισσότερο επαναχρωματισμό σε σύγκριση με εκείνους που χρησιμοποίησαν μόνο φωτοθεραπεία.²⁰

Βοηθηθείτε με την υπνοθεραπεία
Τα στοιχεία δείχνουν ότι υπάρχει μια ψυχολογική πτυχή σε πολλές δερματικές διαταραχές, συμπεριλαμβανομένης της λεύκης, και ότι η ύπνωση μπορεί να βοηθήσει ως συμπληρωματική θεραπεία.²¹

Βιβλιογραφικές αναφορές:
1.Int J Womens Dermatol, 2018; 4: 32-7
2.Autoimmun Rev, 2010; 9: 516-20
3.Indian J Dermatol Venereol Leprol, 2009; 75: 268-71
4.Med Sci Monit, 2019; 25: 1017-23
5.Am Fam Physician, 2009; 79: 135-40
6.BMC Dermatol, 2008; 8; 2
7.Clin Exp Dermatol, 2007; 32: 631-6
8.J Clin Pharmacol, 2009; 49: 852-5
9.Photodermatol Photoimmunol Photomed, 2016; 32: 181-90
10.Clin Nutr ESPEN, 2016; 15: 28-31
11.Pigment Int [serial online] 2015; 2: 76-80; Clin Exp Dermatol, 2012; 37: 62-4
12.Cutis, 1992; 50: 39-42
13.Acta Derm Venereol, 1997; 77: 460-2
14.Cochrane Database Syst Rev, 2006; (1): CD003263; J Dtsch Dermatol Ges, 2007; 5: 467-75
15.Acta Dermatovenerol Croat, 2011; 19: 248-54; J Am Acad Dermatol, 2005; 53: 220-3
16.Clin Exp Dermatol, 2003; 28: 285-7
17.Dermatologica, 1982; 165: 136-40
18.J Eur Acad Dermatol Venereol, 2007; 21: 942-50
19.Am J Case Rep, 2017; 18: 1276-83
20.Complement Ther Med, 2016; 26: 21-7
21.Arch Dermatol, 2000; 136: 393-9