Από τα πιο συχνά προβλήματα για πάρα πολλούς ανθρώπους είναι το αυξημένο (έστω και λίγο) βάρος και η σχέση τους με το φαγητό. Η σύγκρουση ανάμεσα στην επιθυμία για απόλαυση μέσω της τροφής και στην επίσης ισχυρή επιθυμία για ένα κομψό και ανάλαφρο σώμα καταλήγει εμμονή σε πολλούς, που μετά από μια σειρά από επιτυχημένες ή αποτυχημένες ‘δίαιτες’ και προσπάθειες αυτοελέγχου ως προς την καθημερινή τους διατροφή, διαπιστώνουν κάποια στιγμή ότι είναι δέσμιοι της όλης αυτής κατάστασης και υποχρεωμένοι να σκέπτονται συνεχώς το πότε θα φάνε, τι θα φάνε, πόσο θα φάνε, και αν θα φάνε. Πέραν της αισθητικής στο όλο θέμα μπορεί να προστίθενται και ζητήματα υγείας, που τόσο άμεσα σχετίζονται με τη διατροφή και με το σωματικό βάρος, και αυτό περιπλέκει την κατάσταση πολύ περισσότερο.

Θα συμφωνούσαμε γενικά στο ότι αν τρώγαμε μόνο όταν και όσο πραγματικά πεινάμε και χρειαζόμαστε για να τραφούμε, πρόβλημα αυξημένου βάρους γενικά δεν θα υπήρχε. Στην κοινωνία μας όμως το φαγητό δεν χρησιμοποιείται μόνο για τη θρέψη. Χρησιμοποιείται σε μεγάλο βαθμό για την ψυχολογική μας ικανοποίηση ή και ανακούφιση. Απλά, πολύ συχνά τρώμε για να νοιώσουμε καλύτερα. Και νοιώθει κανείς καλύτερα όντως, αλλά μόνο όσο το γεύμα ή το ‘τσιμπολόγημα’ διαρκούν – αμέσως μετά η σκέψη επιστρέφει στις έξτρα θερμίδες και στα ανεπιθύμητα επακόλουθά τους. Η όλη στάση δημιουργεί στεναχώρια, απογοήτευση και ενοχές, τόσες που για να παρηγορηθεί κανείς ξανατρώει. Πρόκειται για φαύλο κύκλο.

Ένας έξυπνος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς το ζήτημα, πλην της καθαρά συμπεριφορικής προσπάθειας (διατροφή, δίαιτες, άσκηση κλπ), είναι ακριβώς το να ασχοληθεί με τα συναισθήματα, τις διαθέσεις και τις ψυχολογικές ανάγκες που υπάρχουν στη βάση αυτής της αυξημένης ή μη ελεγχόμενης επιθυμίας για φαγητό και αντί να μάχεται αυτά τα συναισθήματα, να προσπαθήσει απλά να τα ικανοποιήσει με έναν άλλο, ψυχολογικά υγιέστερο και μη … παχυντικό τρόπο. Τα ανθοϊάματα στην περίπτωση αυτή, επιλεγμένα στη βάση της γνώσης των υποκείμενων συναισθημάτων, έχουν να προσφέρουν ανεκτίμητη βοήθεια.

Πρώτο και κύριο εδώ το ανθοΐαμα Bach Agrimony: Η προσπάθεια αποφυγής των αρνητικών συναισθημάτων μέσω ευχάριστων καταστάσεων. Έχω στεναχώριες, καταπιέζομαι, φοβάμαι, βαριέμαι, απελπίζομαι ή οτιδήποτε άλλο, και «δεν το αντέχω, δεν μπορώ, θέλω να το ρίξω έξω». Το άτομο λοιπόν μπορεί να πίνει, να καπνίζει, να γλεντάει, να διασκεδάζει, να καταναλώνει κλπ προκειμένου να ‘ανεβάσει’ τη διάθεσή του, να νοιώσει συγκινήσεις, να αντέξει τη ζωή που κάνει και να παρηγορηθεί. Ένας από τους πιο αποτελεσματικούς, προσιτούς και –παρόλα τα προβλήματα που δημιουργεί- κοινωνικά αποδεκτός τρόπος είναι το φαγητό και η απόλαυση, η ευεξία και η ηρεμία που έστω και πρόσκαιρα δημιουργεί. Το ανθοΐαμα Agrimony θα βοηθήσει στη χαλάρωση της έντασης αυτού του είδους και θα μετριάσει έως και παύσει την ψυχολογική ανάγκη για φαγητό. Το Agrimony δρα εξαιρετικά όταν το άτομο δυσκολεύεται να πειθαρχήσει στη δίαιτα που έχει επιλέξει και βασανίζεται σκεπτόμενο συνέχεια τα αγαπημένα του φαγητά. Είναι καλό να συνοδεύεται από το ανθοΐαμα Bach Gentian. Και αυτό επειδή ένα εξίσου μεγάλο πρόβλημα είναι η συχνή απογοήτευση από τα πισωγυρίσματα, που είναι συχνά, καθώς το άτομο δεν μπορεί να πειθαρχεί συνεχώς και κάθε τόσο ‘χαλάει τη δίαιτά του’ -και στη συνέχεια απογοητεύεται από τον εαυτό του, νομίζει ότι δεν αξίζει να συνεχίσει και θέλει να παραιτηθεί και να τα παρατήσει. Το Gentian θα υποστηρίξει την αισιοδοξία και την πίστη στο θετικό αποτέλεσμα, θα βοηθήσει στη συνέχιση της προσπάθειας αλλά και θα κάνει την διαδικασία καθαυτή πιο ευχάριστη.

Σύμφωνα με την εμπειρία της γράφουσας, είναι σημαντικό για αυτούς που χρειάζονται βοήθεια αποκλειστικά προκειμένου να κάνουν δίαιτα, το να χρησιμοποιήσουν μόνο αυτά τα δύο ανθοϊάματα, επειδή μικρός αριθμός ανθοϊαμάτων σημαίνει αμεσότερο αποτέλεσμα. Η προσπάθεια απώλειας σημαντικού βάρους απαιτεί γενικά μακρόχρονη αυτοπειθαρχία και αταλάντευτη προσήλωση και η ψυχολογική ενίσχυση είναι συχνά αποφασιστικής σημασίας.

Αλλά και μετά το επιτυχημένο τέλος της δίαιτας αδυνατίσματος, η αναγκαιότητα μιας διαφορετικής σχέσης με το φαγητό έτσι ώστε ούτε να υποφέρει και να στερείται κανείς ούτε όμως να χάσει τα αποτελέσματα που με τόσο κόπο κατάφερε, είναι προφανής. Έτσι, όταν δεν υπάρχει πλέον η άμεση ανάγκη για συμμόρφωση σε μια ειδική διατροφή, αλλά φυσικά και σε οποιαδήποτε φάση της ζωής, μπορούμε να προχωρήσουμε σε διαδικασίες βαθύτερων αλλαγών της προσωπικότητας που αντιμετωπίζει προβλήματα με το φαγητό, με την εμφάνιση και με το βάρος της.

Το ζήτημα της βουλιμίας είναι ασφαλώς περίπλοκο, απαιτεί εξατομικευμένη προσέγγιση και θα χρειάζονταν να λεχθούν πολλά ακόμη και για μια γενική προσέγγισή του. Το βουλιμικό άτομο όμως, όπως επίσης και ο καθένας ή η καθεμία που παλεύει λιγότερο ή περισσότερο με θέματα βάρους, προβλήματα εμφάνισης λόγω βάρους κλπ, εμφανίζουν συνήθως κάποια κοινά συναισθηματικά και ψυχολογικά χαρακτηριστικά τα οποία μπορούμε εύκολα να αντιστοιχήσουμε με κατάλληλα ανθοϊάματα. Τα τελευταία αρκετά χρόνια έχει γίνει κλασσική η φράση ‘τρώω το θυμό μου’, καθώς τα υπέρβαρα άτομα αντιλαμβάνονται ότι δυσκολεύονται να εκδηλώσουν το θυμό τους και γενικότερα τη δύναμή τους, να αντισταθούν σε εξουσιαστικά άτομα του περιβάλλοντός τους, να δράσουν με αποφασιστικότητα, να πουν όχι. Το ανθοΐαμα Bach Centaury είναι πολύ κατάλληλο γι’ αυτό το είδος των δυσκολιών. Επίσης, οι άνθρωποι αυτοί απορρίπτουν γενικά τον εαυτό τους λόγω της εξωτερικής εικόνας τους, που δεν τους αρέσει. Βλέπουν τον εαυτό τους άσχημο. Θεωρούν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτε για να χαρούν τη ζωή αν δεν αδυνατίσουν –πράγμα που συχνά τους απελπίζει και τους ωθεί στο να … τρώνε. Συχνά μπορεί να πρόκειται για μικρό πρόβλημα στην εμφάνιση, το οποίο υπερβάλλουν στο νου τους και υποφέρουν χωρίς λόγο. Ανεξάρτητα από το πόσο αντικειμενικά μεγάλο ή μικρό είναι το πρόβλημα όμως, το γεγονός ότι το άτομο βρίσκει τον εαυτό του ‘ελαττωματικό’, ‘άσχημο’, ‘όχι εντάξει’ κλπ., η όλη κατάσταση παραπέμπει στο ανθοΐαμα Bach Crab Apple. Το ανθοΐαμα αυτό θα συμφιλιώσει τον άνθρωπο με την εμφάνισή του και θα μετριάσει αποφασιστικά τα αισθήματα απαξίας και αυτό-απόρριψης που νοιώθει εξαιτίας των αληθινών ή φανταστικών μειονεκτημάτων του σε αυτόν τον τομέα, επιτρέποντάς του να εισέλθει με περισσότερη αυτοπεποίθηση στη ζωή και δίνοντάς του την ελευθερία να διαχειριστεί με άνεση αυτές τις καταστάσεις.

Είναι γνωστό επίσης στους υπέρβαρους ανθρώπους το ότι είναι ενοχικοί. Νοιώθουν εύκολα ενοχές, επειδή τρώνε αλλά και γενικά. Συχνά, άτομα στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον (πχ μια αυταρχική, χειριστική και άμεσα ή έμμεσα απορριπτική μητέρα) μπορεί να τους απαξιώνουν συστηματικά και να τους προκαλούν αισθήματα ενοχής. Το ανθοΐαμα Bach Pine για την σταδιακή απαλλαγή από την ενοχικότητα είναι το κατάλληλο εδώ.

Το ανθοΐαμα Bach Larch θα δώσει στο υπέρβαρο άτομο την αυτοπεποίθηση ότι ναι, μπορεί να είναι εξίσου όμορφο και ελκυστικό όπως οι άλλοι, ότι μπορεί να επιτύχει την κατάσταση που επιθυμεί, ότι δεν υστερεί σε σχέση με τους άλλους και ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αισθάνεται κατώτερο ή συμπλεγματικό. Το Red Chestnut θα βοηθήσει στη δόμηση υγιών συναισθηματικών ορίων με τους οικείους και στην απαλλαγή από την υπερβολική συναισθηματική αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση, που αποτελούν σχεδόν πάντα μέρος του προβλήματος.

Σε ένα μεταγενέστερο στάδιο, όταν η προσωπικότητα θα είναι επαρκώς ενισχυμένη, οριοθετημένη και προσανατολισμένη στους δικούς της στόχους, το Bach Walnut θα προστατέψει αυτή την ευαίσθητη διαδικασία από τις επιρροές των άλλων και θα διασφαλίσει την εξέλιξη. 

Εξαιρετικό είναι το ανθοΐαμα Five Corners (Australian Bush Essences) για αυτεκτίμηση και αυτοαποδοχή, ζωντάνια και αυτοπεποίθηση ως προς την εσωτερική και την εξωτερική μας ομορφιά και απαλλαγή από πολλές αρνητικές πεποιθήσεις γύρω από την αντίληψη του εαυτού μας.

Η Μαρίνα Αγγελή είναι ιατρός με ειδίκευση στην ψυχιατρική, εκπαίδευση στην Συστημική Ψυχοθεραπεία και πολυετή ενασχόληση με εναλλακτικές θεραπείες και κυρίως με τη μέθοδο των Ανθοϊαμάτων και τις θεραπευτικές εφαρμογές τους στην αντιμετώπιση ψυχολογικών προβλημάτων. Έχει γράψει πολλά άρθρα και εργασίες για τα Ανθοϊάματα καθώς και το βιβλίο 'Ανθοθεραπεία με τα Ιάματα Μπαχ'. Είναι ιδρυτικό μέλος και νυν πρόεδρος της Ελληνικής Ανθοϊαματικής Εταιρείας.

Η υπερβολική κατανάλωση φαγητού, και όχι τόσο η έλλειψη άσκησης, είναι αυτό που έχει μακροπρόθεσμη επίδραση στην αύξηση βάρους, μια διαδικασία που μπορεί να ξεκινήσει στην παιδική ηλικία. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με την τρέχουσα άποψη που προτρέπει τους νέους ιδίως να κινηθούν περισσότερο και να κάνουν λιγότερο καθιστική ζωή.

Αντίθετα, πρέπει να δοθεί έμφαση στη διατροφή, υποστηρίζουν ερευνητές του Πανεπιστημίου Baylor αφού μελέτησαν τη ζωή των παιδιών στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, τα οποία, κατά μέσο όρο, είναι 25% πιο ενεργά σωματικά από τα παιδιά στις βιομηχανικές χώρες.

Το σώμα φαίνεται να έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται σε λιγότερη άσκηση, αλλά δεν μπορεί να προσαρμοστεί σε μια κακή διατροφή ή στην υπερβολική λήψη τροφής. Με άλλα λόγια, η ιδέα ότι μπορούμε να κάψουμε θερμίδες είναι απλοϊκή. Αντίθετα, το σώμα δεν συνεχίζει να καίει θερμίδες ατελείωτα, αλλά θα σταματήσει μετά από λίγο και θα τις αποθηκεύσει για άλλες μεταβολικές λειτουργίες.

Οι ερευνητές μελέτησαν 44 παιδιά Shuar, ηλικίας μεταξύ 5 και 12 ετών, που ζουν στον Ισημερινό και που εξαρτώνται από την αναζήτηση τροφής και την καλλιέργεια για το φαγητό τους. Κυνηγούν επίσης και ψάρια και παρόλο που είναι πολύ πιο δραστήριοι από τα αντίστοιχα παιδιά στη Δύση, η συνολική ημερήσια καύση θερμίδων είναι σχεδόν ίδια.

Η άσκηση είναι σημαντική, τονίζουν οι ερευνητές, ειδικά για τη διατήρηση της μυϊκής μάζας και της καρδιακής λειτουργίας - αλλά δεν έχει, από μόνη της, πολύ αντίκτυπο στο βάρος μας.

Πηγή: Science Advances, 2019; 5: eaax1065; doi: 10.1126/sciadv.aax1065

«Πώς έγινε βρε παιδί μου αυτό έτσι ξαφνικά; Αφού δεν είχε τίποτα. Όλες οι εξετάσεις ήταν άριστες».

Ίσως να έχεις ακούσει κι εσύ παρόμοια σχόλια και απορίες.

Όμως η υγεία δεν είναι κάτι στατικό, ούτε κάτι που μπορεί να μετρηθεί με απόλυτο τρόπο.

Και οι εξετάσεις είναι δείκτες, μια στιγμή μόνο στην δυναμική ισορροπία του συστήματος. Και έχουν πολύ μεγάλη σημασία και δηλώνουν πολύ ουσιαστικά θέματα λειτουργίας αλλά, από μόνες τους, δεν μπορούν να περιγράψουν με πληρότητα την υγεία.

Διότι είναι καλύτερο να σκεφτείς και να θεωρήσεις την υγεία ως σχέση με τον εαυτό και το περιβάλλον.

Σχέση με το σύνολο της ζωής και του τρόπου που την βιώνεις ΚΑΙ την ερμηνεύεις. Κάτι ζωντανό που χτίζεται και γκρεμίζεται συνεχώς. Μια διαρκής ροή ανταλλαγής ενέργειας και «αλχημικής» προσαρμογής.

Και αυτή η σχέση εύκολα μπορεί, και από τις πεποιθήσεις και από τα πιστεύω, να διαταραχθεί.

Μία μοντέρνα πεποίθηση είναι και ο τρόπος με τον οποίο πολλοί άνθρωποι φαντάζονται τη γονιδιακή πληροφορία. Ουσιαστικά βέβαια ξαναπαίζουν διασκευασμένο το παλαιό τραγούδι του κισμέτ, της μοίρας που είναι γραμμένη σε μαγικούς κώδικες και δεν αλλάζει. Και έτσι παραδίδουν τη ζωή τους στα ξόρκια που τυχαία γράφτηκαν στο DNA τους.

Για άλλους η πίστη ότι το σώμα τους είναι ένα αντικείμενο και η υγεία ένας στατικός θεωρητικός στόχος τους κάνει να συμπεριφέρονται στο κορμί τους σαν άγριο θηρίο που πρέπει να αποκοπεί από την φύση του. Και νομίζουν ότι κάνουν «καλό» με το να κοπανηθούν στο γυμναστήριο και να πεινάσουν για τροφή και σύνδεση για να γίνουν σαν τις περιπλανώμενες σκλαβωμένες αρκούδες που διασκεδάζουν με τον πόνο τους τα μάτια του κοινού....

Και άλλοι αφήνουν την πρωτογενή τους σχέση με τη ζωή σε απάθεια και νάρκη, δεμένα κορμιά σε «ανατομικές» καρέκλες και οθόνες.

Και όλα αυτά γιατί τελικά, όπως θέλει το λανθασμένο πιστεύω, το σώμα είναι μια άγνωστη μηχανή που όταν χαλάσει το πάμε στο συνεργείο για να του αλλάξουμε εξαρτήματα και βίδες.

Και όμως, μπορεί να έχω «περάσει» όλες τις εξετάσεις με άριστες τιμές και όμως να μην έχω σχέση με την ίδια τη ζωή μου. Γιατί δεν είμαι σε σύνδεση, σε στενή σχέση, με τον μοναδικό μου τρόπο ύπαρξης, τον σωματικό μου εαυτό.

Διότι δεν μπορώ να αποσυνδέω τον εαυτό από το σώμα. Και εάν δεν θρέψω αυτή τη σχέση με την εξελικτική σοφία των αιώνων, καμία υπερτροφή, συμπλήρωμα ή «θεραπεία» μπορεί να λειτουργήσει ουσιαστικά και σε βάθος.

Γιατί αν εγκαταλείψω την μοναδική μου σχέση με την άγρια φύση και τη ζωή που ξεκίνησε να κολυμπάει στον αρχέγονο ωκεανό εκατομμύρια χρόνια τώρα, παραμελώ, εγκαταλείπω και υποσιτίζω ζωή μου σήμερα.

Πώς λοιπόν μπορώ να ξεκινήσω να φροντίσω, σχετιστώ και θρέψω τον εαυτό μου; Μήπως υπάρχει κάποιο χαπάκι αποσταγμένων δροσοσταλίδων από τα φύλλα του Δέντρου της Ζωής που να πάρω για να με κάνει να ζήσω καλά ή μήπως να αρχίσω μια εξωτική «θεραπεία» που αποκάλυψε μία «αποενσαρκωμένη» οντότητα που θα με κάνει καλύτερα;

Όχι, μη, για κανένα λόγο...

Ακόμη και αν αυτά υπήρχαν και λειτουργούσαν, χρειάζομαι να βρω τη βάση μου, το που είμαι και μετά να ξεκινήσω από αυτό ακριβώς το σημείο.

Πριν αναζητήσω σπάνια μόρια που «αποτοξινώνουν τα μιτοχόνδρια» και «υπερενυδατικούς χυμούς», μου χρειάζεται με ειλικρίνεια, να απαντήσω την παρακάτω ερώτηση:

Πριν από όλα αυτά τρώω πραγματική τροφή και πίνω πραγματικό νερό; Και δεν υπάρχει κάτι το πολύ μυστήριο σε αυτό.

Έχω αναζητήσει τη βέλτιστη τροφή μου, σε βασικό επίπεδο, εδώ και τώρα; Γιατί αν σκέφτομαι συνεχώς για «δίαιτες» ή «διατροφές» «πρωτεΐνες, υδατάνθρακες και λίπος» απομακρύνομαι από την ουσία που θέλει απλώς να εστιάζομαι σε αληθινή τροφή, αντί σε κατασκευάσματα που μοιάζουν με τροφές, σαν-τροφές, ή ακόμη και ουσίες που είναι βλαπτικές, αντί-τροφές, με υπέρ-ρεαλιστικά χρώματα και αρώματα.

Να θυμάσαι οι αληθινές τροφές χαλάνε εύκολα, οι άλλες είναι σχεδόν αθάνατες. Και μη παραμυθιάζεσαι με ετικέτες που γράφουν «χωρίς συντηρητικά» γιατί δεν έχουν μέσα τους τίποτα το ζωντανό για να «συντηρηθεί».

Αν η γιαγιά μου βρισκόταν ξαφνικά σήμερα σε ένα σούπερ μάρκετ, πολλές από τις συσκευασίες «τροφίμων» μέσα στα φουσκωμένα ασημένια σακουλάκια τους θα τις θεωρούσε μαξιλαράκια και όχι φαγητό...

Αν χρειάζεσαι μεταπτυχιακό στην οργανική χημεία για να καταλάβεις τη λίστα με τα 24 συστατικά για το «χωριάτικο ψωμί σε φέτες», μάλλον ούτε χωριάτικες, ούτε ψωμί είναι οι φέτες που αγόρασες.

Γι’ αυτό αναζήτησε φρέσκα, διάλεξε, κουβέντιασε με τους ανθρώπους και με την τροφή σου, απόλαυσε την κάθε σου μπουκιά και με ευγνωμοσύνη και παρουσία ζήσε το θαύμα και τη μαγεία της ζωής που καταναλώνει άλλες ζωές για να συνεχίζει τον δρόμο της. Και έτσι βαδίζεις τον δικό σου δρόμο της τέχνης της διατροφικής «αλχημείας».

Και αφού βρεις αυτή την δυναμική σχέση με την τροφή σου, άσε τους άλλους στον δικό τους δρόμο.

Γιατί δεν υπάρχει μία διατροφή η οποία είναι κατάλληλη για όλους τους ανθρώπους σε όλες τις φάσεις της ζωής τους. Και ναι, και οι αποκλειστικά χορτοφάγοι και οι αποκλειστικά κρεατοφάγοι μπορούν να διατηρούν εξαιρετικά επίπεδα υγείας, αν η διατροφή τους είναι αποτέλεσμα της σχέσης τους και της αλληλεπίδρασης των γονιδίων τους και του περιβάλλοντος τους, της σκέψης και της δράσης τους.

Γι’ αυτό βρες τι δουλεύει για σένα και ξεκίνα να απολαμβάνεις.

Και υπάρχει και ακόμη μία περιοχή σε αυτή την εξερεύνηση. Μαζί με την κοινή τροφή ακόμη μία άλλη «Τροφή» απουσιάζει από τους περισσότερους ανθρώπους του δυτικού τρόπου ζωής: Η έκθεση στα στοιχεία και η σωματική δυσκολία!

Χωρίς πολλά λόγια, όσο περισσότερο «ανατομικές» είναι οι καρέκλες σου, όσο περισσότερο «προστατεύεις» κάθε τετραγωνικό χιλιοστό του πέλματός σου από την επαφή με το χώμα και τις πέτρες, τόσο περισσότερο μειώνεις την ευφυΐα των μηχανισμών της εξέλιξης.

Γι’ αυτό έκθεσε το κορμί σου στη ζέστη και στο κρύο και πίεσε τα όρια της άνεσής σου. Δεν εννοώ φυσικά πώς πρέπει να ξεκινήσεις ενοχικά να αυτομαστιγώνεσαι, αλλά να ξέρεις, το να ζεις μόνιμα σε κλιματισμένα και αποστειρωμένα με χιλιάδες απορρυπαντικά δωμάτια ΚΑΙ αυτό πουριτανική τιμωρία είναι...

Και μετά την έκθεση στα στοιχεία και τη δυσκολία φρόντισε να σε φροντίσεις. Με την αληθινή τροφή και πάλι, με τον ύπνο σου σε δροσερό δωμάτιο, με το μασάζ και την καλή κουβέντα για σένα και για το θαύμα της ζωής, ανάμεσα σε άλλα.

Ξεκίνα με κάτι μικρό, από αγάπη και χαρά για αυτό που είναι, γι’ αυτό που είσαι.

Γράψε εκτεταμένες λίστες με ότι απολαμβάνεις, χαίρεσαι, εκτιμάς και αγαπάς και φρόντισε να συνδέεσαι με κάτι από αυτά κάθε μέρα, κάθε βδομάδα, κάθε μήνα.

Και τέλος βρες και λίγο χρόνο για σιωπή μέσα στην ημέρα σου, βρες τρόπο να απομονωθείς από τον διαρκή θόρυβο της πόλης και του διαδικτύου. Εκεί, στην ησυχία, μπορεί να ακούσεις μέσα σου και τις φωνές της ανάγκης των προγόνων, και τις δικές σου φωνές της ανάγκης για ζωή.

Και δεν είναι δύσκολο, λίγο αγάπη και φροντίδα θέλει, λίγο ξεβόλεμα που θα δώσει πλούσιους καρπούς.

Και αυτός είναι ένας πρώτος χάρτης για τον προσωπικό δρόμο της «Αλχημείας της Διατροφής».

Καλό δρόμο λοιπόν, καλή χρονιά και στην υγειά σου!

Ο Ευθύμης Λαζάρου έχει διδάξει βιοχημεία, διατροφή, εφαρμοσμένες μεθόδους φυσικής θεραπευτικής και οστεοπαθητικής στο BCOM (Un. Westminster) και έχει διατελέσει επιμελητής της πανεπιστημιακής κλινικής του BCOΜ. Δημιουργός της Ροϊκότητας, μιας μεθόδου ψυχοσωματικής ανάπτυξης. Διδάσκει σε διάφορα μέρη στο κόσμο και η βασική αρχή της δουλειάς του είναι η ενότητα του ψυχοδιανοητικού, σωματικού και πνευματικού εαυτού και η δυνατότητα της αυθεντικής έκφρασης του κάθε ατόμου.