Μαζί με την αυξανόμενη γήρανση του πληθυσμού, ο αριθμός των ατόμων με διάγνωση άνοιας αυξάνεται ραγδαία. Το 2010 εκτιμάται ότι υπήρχαν 35,6 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως με άνοια, αριθμός που αναμένεται να διπλασιαστεί τα επόμενα 20 χρόνια.1 Τα συμπτώματα της άνοιας συνήθως περιλαμβάνουν απώλεια μνήμης και ικανοτήτων συλλογιστικής με αλλαγές στη διάθεση συμπεριλαμβανομένης της απάθειας – ανησυχίας.2 Η παροχή σημαντικών δραστηριοτήτων που επικεντρώνονται στις ικανότητες των ατόμων μπορεί να είναι ένας μηχανισμός μείωσης των συμπτωμάτων και βελτίωσης της ποιότητας ζωής.3 Μία προσέγγιση που πιστεύεται ότι προάγει την κοινωνική αλληλεπίδραση για άτομα με άνοια είναι οι δραστηριότητες που βασίζονται στη μέθοδο Montessori.4

Η μέθοδος Montessori αναπτύχθηκε αρχικά στη δεκαετία του 1900 από τη γιατρό και παιδαγωγό Maria Montessori για την εκπαίδευση παιδιών με γνωστικές δυσλειτουργίες. Ο Dr Cameron Camp πρωτοστάτησε στην εφαρμογή αυτού του προγράμματος σε άτομα με άνοια τη δεκαετία του 1990 σημειώνοντας ότι οι δραστηριότητες Montessori είναι κατάλληλες για άτομα με γεροντική άνοια.5

Μία από τις επτά δραστηριότητες της μεθόδου Montessori είναι και η κίνηση. Σύμφωνα με την Montessori η κίνηση βασίζεται στη μυϊκή μνήμη.6 Όταν μιλάμε για μυϊκή μνήμη εννοούμε ότι ο μυς ενεργοποιείται από το κεντρικό νευρικό σύστημα χάρη στο οποίο υπάρχει μια κινητική μνήμη που μας επιτρέπει να κάνουμε πολλές αυτοματοποιημένες κινήσεις μυών χωρίς καμία σκέψη. Επομένως η μυϊκή μνήμη είναι το μέρος εκείνο της μνήμης που χρησιμοποιείται στην επαναλαμβανόμενη κίνηση των μυών, για παράδειγμα στην ανάμνηση πώς περπατάμε, πώς χρησιμοποιούμε την παλάμη και τα δάχτυλα (γραφή - διάβασμα) και πώς οδηγούμε ένα ποδήλατο7. Η ανάπτυξη φυσιολογικών χαρακτηριστικών σε έναν μυ όπως η ισχύς, η δύναμη, η αντοχή, η ευελιξία, η δυστροφία και μορφολογικών αλλαγών όπως αλλαγή διαμέτρου, μεγέθους ή σχήματος μυϊκών ινών και αλλαγές στη τοποθεσία, αριθμό και θέση των μυϊκών πυρήνων αποδεικνύουν ότι ο μυς έχει πράγματι μνήμη.

Εάν ένας μυς υποστεί υπερτροφία σε νεαρή ηλικία λόγω της άσκησης και η άσκηση σταματήσει, τότε ο μυς όταν επιστρέψει σε αυτή τη διαδικασία σε μεταγενέστερη ηλικία θυμάται ότι στο παρελθόν ήταν υπερτροφικός διευκολύνοντας την ανάπτυξη της μυϊκής μάζας πιο γρήγορα.8 Με την άσκηση οι μυϊκές ίνες μπορούν να κερδίσουν τους παλαιούς πυρήνες που έχουν αποθηκεύσει στη μνήμη τους σε νεαρή ηλικία από τα ενήλικα βλαστοκύτταρα συνθέτοντας περισσότερες πρωτεΐνες για να ξαναγίνουν πάλι υπερτροφικές σε προχωρημένη ηλικία. Ο αριθμός των πρωτεϊνών που βρίσκονται στις περιφερικές ίνες είναι ο πιο σημαντικός βιολογικός δείκτης στην κατανόηση του ιστορικού των μυϊκών κυττάρων.9 Η μυϊκή μνήμη διαρκεί αρκετά χρόνια. Στους σκελετικούς μύες καλύπτει περίπου το 15 % του μέσου όρου ζωής δηλαδή 80 έτη.10

Οι εργαστηριακές ενδείξεις ότι ο μυς έχει μνήμη παρακινούν και ενθαρρύνουν τους ηλικιωμένους να συμμετέχουν σε προγράμματα άσκησης για να αναπτύξουν μυϊκή δύναμη και μάζα. Ένας επιπλέον μυϊκός πυρήνας μπορεί να έχει προστεθεί με την άσκηση σε νεαρή ηλικία ο οποίος μπορεί να διατηρηθεί για δεκαετίες επιτρέποντας στις μυϊκές ίνες να αυξήσουν την παραγωγή ριβοσωμάτων και σύνθεσης των πρωτεϊνών όταν η άσκηση επαναληφθεί σε μεγαλύτερες ηλικίες.7 Επειδή το μυϊκό σύστημα μνήμης μπορεί να καταστραφεί λιγότερο και να εξακολουθεί να λειτουργεί σωστά σε ασθενείς με γεροντική άνοια, η μέθοδος Montessori μπορεί να χρησιμοποιηθεί με επιτυχία, ως μέσο για την προσέγγιση και εμπλοκή των ατόμων με απώλεια μνήμης στην κίνηση, με τη βοήθεια της θεραπευτικής άσκησης που προάγει η φυσικοθεραπεία.6

Η φυσικοθεραπεία βοηθάει στη βελτίωση της φυσικής λειτουργίας (κινητικότητα, ισορροπία, συντονισμός και δύναμη), στη θεραπεία δυσλειτουργιών που σχετίζονται με τη γήρανση όπως περιορισμένο εύρος κίνησης, οίδημα, πόνος και αυξημένος κίνδυνος πτώσεων ώστε να υπάρξει βελτίωση των δραστηριοτήτων της καθημερινότητας και της ποιότητας ζωής. Παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην παροχή συμβουλών και υποστήριξης της οικογένειας για την παροχή σωστής φροντίδας ώστε οι γηραιότεροι οικείοι τους να ζουν μια ευκολότερη ζωή με μείωση της κατάθλιψης και άγχους.11

Οι στόχοι των παρεμβάσεων φυσικοθεραπείας είναι:

  • Βελτίωση φυσικής λειτουργίας (κινητικότητα, ισορροπία, συντονισμός και δύναμη).
  • Άσκηση για βελτίωση ισορροπίας και μείωση του φόβου των πτώσεων.
  • Άσκηση για μείωση της συχνότητας εμφάνισης κατάθλιψης, διέγερσης, επιθετικότητας, υπομονής, συμπτώματα κοινά με την άνοια.
  • Βελτίωση της γενικής καρδιαγγειακής υγείας.
  • Ευχάριστη απασχόληση (αίσθηση ολοκλήρωσης των ασθενών με άνοια).
  • Βελτίωση του ύπνου (διαταραχές ύπνου συχνές σε ασθενείς με άνοια, η άσκηση βοηθάει στη κανονική ρουτίνα ύπνου).
  • Επιβράδυνση της ψυχικής πτώσης (η άσκηση φαίνεται να επιβραδύνει την ατροφία του εγκεφάλου, ειδικά στον ιππόκαμπο επηρεάζοντας τη μνήμη).12

Ένα πρόγραμμα άσκησης που αφορά τη φυσικοθεραπεία στην γεροντική άνοια πρέπει να αποτελείται από:

  1. Ασκήσεις ευλυγισίας του μυοσκελετικού συστήματος (αυξάνουν το εύρος τροχιάς κίνησης της άρθρωσης και της μυϊκής δύναμης κάνοντας τις καθημερινές δραστηριότητες πιο εύκολες). Περιλαμβάνει:

Α. Ενεργοπαθητικές ασκήσεις (οι ασκήσεις πρέπει να επικεντρώνονται στην ενίσχυση των εκτεινόντων και καμπτήρων μυών ενώ πρέπει να δίνεται έμφαση στις περιοχές του αυχένα και της σπονδυλικής στήλης σε συνδυασμό με περιστροφικές κινήσεις για την προώθηση της χαλάρωσης).

Β. Ιδιοδεκτική νευρομυϊκή διευκόλυνση (τεχνικές μυϊκής αναστολής όπως κράτημα, χαλάρωση ή σύσπαση, χαλάρωση).

Γ. Διατατικές ασκήσεις

  • Απαλή διάταση καμπτήρων αγκώνα, ισχίου, καμπτήρων γόνατος και ραχιαίων καμπτήρων πέλματος.
  • Η διάταση μπορεί να συνδυαστεί με τεχνικές κινητοποίησης των αρθρώσεων για τη μείωση της σκληρότητας της αρθρικής κάψας ή των αρθρικών συνδέσμων.
  • Αυτοδιάταση.
  • Διατήρηση διάτασης τουλάχιστον 15-30 δευτερόλεπτα. Στην ιδανική περίπτωση οι διατάσεις επαναλαμβάνονται τουλάχιστον 3-5 φορές.
  • Βαλλιστικές διατάσεις (οριοθέτηση υψηλής έντασης διάτασης).
  1. Εκπαίδευση ισορροπίας: Είναι σημαντικό οι ασθενείς με άνοια να βελτιώσουν την εμπιστοσύνη μειώνοντας τον κίνδυνο πτώσης. Καθώς η ισορροπία είναι σε ειδική θέση τόσο η στάση όσο και η ισορροπία ενθαρρύνονται. Σωστή κίνηση και συχνότητα ασκήσεων προτείνεται από τους φυσικοθεραπευτές. Ο ασθενής βελτιώνει τον γενικό συντονισμό με καλύτερη αίσθηση του περιβάλλοντος χώρου.
    • Η άσκηση ισορροπίας αρχίζει πάντα από χαμηλό κέντρο βάρους προς υψηλό κέντρο βάρους.
    • Η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινά με το σήκωμα του βάρους του ασθενούς σε καθιστή και όρθια θέση ώστε να αναπτύξει μια εκτίμηση των ορίων σταθερότητας.
    • Δίνοντας ελαφρά ώθηση ο φυσικοθεραπευτής στον ασθενή ο τελευταίος προσπαθεί να διατηρήσει ισορροπία.
    • Δραστηριότητες με μπάλα.
  2. Εκπαίδευση δύναμης: Βοηθά στην οικοδόμηση της μυϊκής μάζας, αυξάνει τον μεταβολισμό, ελέγχει τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Ιδανικά πρέπει να γίνονται επαναλήψεις των 8-10 ασκήσεων τρεις φορές την εβδομάδα. Η αντίσταση μπορεί να εφαρμοστεί με λάστιχα ή ελαφριά βάρη.
  3. Εκπαίδευση βάδισης: Η εκπαίδευση βάδισης βοηθάει στη βελτίωση της κινητικότητας και λειτουργικής ικανότητας χωρίς στήριξη. Κύριοι στόχοι είναι η επιμήκυνση – βελτίωση του βήματος, βελτίωση μοτίβου βάδισης των ποδιών, αύξηση της αντίπλευρης κίνησης και ταλάντευσης των χεριών μέσω ενός τακτικού προγράμματος ασκήσεων βάδισης.
  4. Θεραπευτική (αερόβια) άσκηση: Η θεραπευτική άσκηση βοηθάει στη βελτίωση της καρδιαγγειακής υγείας και τη δύναμη των ορμονών του ανοσοποιητικού συστήματος. Η σωματική δραστηριότητα αυτού του είδους μειώνει την νευρωνική διαταραχή βελτιώνοντας την εγκεφαλική λειτουργία. Περιλαμβάνει τζόκινγκ, ποδηλασία, κολύμπι ή οποιαδήποτε σωματική δραστηριότητα αναζωογονεί την καρδιο-πνευμονική χωρητικότητα των ασθενών. Για μέγιστα οφέλη συνιστάται θεραπευτική άσκηση 30 λεπτών διάρκειας τριών εβδομάδων. Οι ασθενείς ξεκινούν συνεδρίες διάρκειας 10-20 λεπτών ανάλογα με τα επίπεδα φυσικής κατάστασης. Εναλλακτική μορφή άσκησης όπως ο χορός θα μπορούσε να συμπεριληφθεί ως θεραπευτική άσκηση βοηθώντας ασθενείς με άνοια για τη μείωση προβλημάτων κινητικότητας που προκύπτουν εξαιτίας άλλων παθήσεων.12

Παραπομπές

  1. Prince M, Bryce R, Albanese E, et al. The global prevalence of dementia: A systematic review and metaanalysis. Alzheimers Dement 2013;9:63-75
  2. Alzheimer Society. Rising Tide: The Impact of Dementia on Canadian Society. Ottawa, Ontario: Alzheimer Society of Canada; 2010.
  3. Kolanowski AM, Litaker M, Buettner L. Efficacy of theory-based activities for behavioral symptoms of dementia. Nurs Res 2005;54:219-228
  4. Malone ML, Camp CJ. Montessori-based dementia programming: Providing tools for engagement. Dementia 2007;6:150-157
  5. Camp CJ. Origins of Montessori programming for dementia. Nonpharmacol Ther Dement 2010;1:163-174.
  6. Brenner T, Brenner K. The Montessori method in dementia care. Journal of Dementia Care 2012;4:18-19.
  7. Camelli eli. Muscle Memory: There is such a Thing. Eli J Aging Sci 2016;4:1-2.
  8. Bruusgaard JC, Johansen IB, Egner IM, Rana ZA, Gundersen K. Myonuclei acquired by overload exercise precede hypertrophy and are not lost on detraining. Proc Natl Acad Sci USA 2010;107: 15111-15116.
  9. Chaillou T, Kirby TJ, McCarthy. Ribosome biogenesis: emerging evidence for a central role in the regulation of skeletal muscle mass. J Cell Physiol 2014; 229: 1584-1594.
  • Bergmann O, Zdunek S, Felker A, Salehpour M, Alkass K, et al. Dynamics of Cell Generation and Turnover in the Human Heart. Cell 2015; 161:1566-1575.
  • Fadil H, Borazanci A, Haddou EA. Yahyaoui B et al. “Early Onset Dementia. Int Rev Neurobiol 2009; 84 : 245–262.
  • Jaswinder Kaur, Shweta Sharma, Jyoti Mittal. Physiotherapy in Dementia. Delphi Psychiatry Journal 2012;15(1): 200-203.


    Ο Συρόπουλος Στυλιανός αποφοίτησε από το τμήμα φυσικοθεραπείας του Τει Αθήνας το έτος 2003. Το 2006 άνοιξε το δικό του εργαστήριο φυσικοθεραπείας στην περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Ιωνία Αττικής. Παράλληλα με την ενασχόλησή του ως εργαστηριούχος φυσικοθεραπευτής εργάστηκε στις μονάδες εντατικής θεραπείας σε δύο κρατικά νοσοκομεία το Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Σισμανόγλειο νοσοκομείο με διάρκεια θητείας δύο έτη. Η κλινική εμπειρία πάνω στην αντιμετώπιση του επειγόντως περιστατικού χρονίως πασχόντων ασθενών τον οδήγησε στην απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου το 2014 στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση από την Ιατρική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
    Η συμμετοχή του σε παγκόσμια και πανευρωπαικά πρωταθλήματα κολύμβησης απο το 2011 έως σήμερα είναι συνεχής σε Κίνα, Αγγλία, Ιταλία, Τουρκία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ρωσία, Μάλτα. Οι γνωσεις του πάνω στην φυσιολογία της αερόβιας άσκησης λόγω της πολυετούς εμπειρίας του στην μαραθώνια Κολύμβηση αλλά και στην βασική-εξειδικευμένη υποστήριξη της ζωής έχοντας πιστοποίηση απο το ευρωπαικό συμβούλιο αναζωογόνησης και το Αμερικανικό Κολλέγιο Καρδιολογίας εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον ασθενή με καρδιοαναπνευστικές παθήσεις και τον καθιστά πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του θεράποντα ιατρού.
Κατηγορία Υγεία

H αναπνευστική φυσικοθεραπεία στο εργαστήριο φυσικοθεραπείας ανήκει σε μία από τις υπηρεσίες φυσικοθεραπείας τις οποίες λαμβάνει ο ασθενής στην κοινότητα ή δήμο στον οποίο ανήκει. Ο χώρος όπου λαμβάνει χώρα η θεραπεία είναι το εργαστήριο του φυσικοθεραπευτή το οποίο επισκέπτεται ο ασθενής που πάσχει από κάποια αναπνευστική πάθηση μετά από παραπομπή του θεράποντος ιατρού πνευμονολόγου. Μετά από την εξέταση και παραπομπή οι φυσικοθεραπευτές είναι νομικά υπεύθυνοι για την αποκατάσταση αυτών των ασθενών. Επομένως η φυσικοθεραπεία στο εργαστήριο φυσικοθεραπείας μπορεί εύκολα να ενσωματωθεί στη μακροπρόθεσμη διαχείριση των ασθενών στη κοινότητα.

Η υπηρεσία αυτή για τους ευπαθείς ηλικιωμένους ασθενείς με αναπνευστικές παθήσεις είναι επωφελής διότι το μακρύ και συχνά κουραστικό ταξίδι στο νοσοκομείο για φυσικοθεραπεία μπορεί να ανατρέψει τα οποιαδήποτε ευεργετικά αποτελέσματα της ιδίας θεραπείας. Όταν υπάρχει το εργαστήριο φυσικοθεραπείας στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγειονομικής περίθαλψης, η εισαγωγή στο νοσοκομείο με τον κίνδυνο δευτερογενών λοιμώξεων των αναπνευστικών ασθενών συχνά αποφεύγεται. Η αναπνευστική άσκηση υπό την επίβλεψη φυσικοθεραπευτή μείωνει κατά 38% την πιθανότητα ενδεχόμενης νοσηλείας τους από μια τουλάχιστον αναπνευστική αιτία. Μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος φυσικοθεραπείας υπάρχει μείωση κατά 67% του συνολικού αριθμού εισαγωγών στο νοσοκομείο, μειώνοντας το κόστος της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Οι φυσικοθεραπευτές αξιολογούν άμεσα χωρίς καθυστέρηση τα προβλήματα των ασθενών και αυτό κοστίζει μακροπρόθεσμα λιγότερο στις νοσοκομειακές υπηρεσίες. Συμβουλές και θεραπεία αποτρέπουν την ανάπτυξη μακροπρόθεσμων αναπηριών και διευκολύνουν την έγκαιρη επιστροφή στην εργασία.

Μελέτες έχουν δείξει ότι μεταξύ των ατόμων που ξεκινούν μόνοι τους μια ρουτίνα άσκησης είναι πιθανό το 50% να διακόψει εντός έξι μηνών. Αυτές οι αλλαγές συμπεριφοράς ενδέχεται να μην συμβούν όταν υπάρχει η βοήθεια και στήριξη ενός επαγγελματία υγείας στο εργαστήριο φυσικοθεραπείας. Ο χώρος του εργαστηρίου και το χαλαρό περιβάλλον δημιουργούν μια αίσθηση «κανονικότητας» δημιουργώντας μια θετική εμπειρία αποκατάστασης στους ασθενείς σε σχέση με το νοσοκομειακό περιβάλλον. Οι νέες μηχανές άσκησης που παρέχει το σύγχρονο εργαστήριο δημιουργούν ένα έξτρα κίνητρο στους ασθενείς να τις δοκιμάσουν αυξάνοντας την προσήλωση και δέσμευσή τους στο πρόγραμμα άσκησης και κάνει πιο ευέλικτους τους φυσικοθεραπευτές στην παρέμβασή τους εξατομικεύοντας το πρόγραμμα σε κάθε ασθενή. Η φυσικοθεραπεία στη κοινότητα επέτρεψε στους ασθενείς να αντιληφθούν την άσκηση ως μια φυσιολογική και υγιή συμπεριφορά και όχι σαν μια θεραπεία στο νοσοκομείο. Αυτή η διαπίστωση ενίσχυσε την εμπιστοσύνη των ασθενών και άνοιξε τον δρόμο πως θα ασκούνται εκτός νοσοκομείου. Η κοινωνική αλληλεπίδραση παίζει ρόλο στην παρακίνηση των ασθενών να παρακολουθήσουν πρόγραμμα άσκησης στο εργαστήριο φυσικοθεραπείας διότι η άσκηση με άλλους που ήταν σε παρόμοια κατάσταση επέτρεψε σε κάποιους να δουν τη δική τους πρόοδο. Παράλληλα οι ορατές βελτιώσεις των επιπέδων φυσικής κατάστασης και σωματικής λειτουργίας διευκόλυναν το επίπεδο αυτό-αποτελεσματικότητας και εμπιστοσύνης στις ικανότητές τους. Η πλειοψηφία των ψυχοκοινωνικών πλεονεκτημάτων πηγάζει από τη διαπροσωπική σχέση μεταξύ ασθενή-φυσικοθεραπευτή. Οι θετικές παρεμβάσεις και η υποστηρικτική παρουσία των φυσικοθεραπευτών αύξησε το αίσθημα επιτυχίας, επιτεύγματος και παρότρυνσης των ασθενών τα οποία αποτελούν σημαντικές πτυχές αυτοεκτίμησης.  

Η άσκηση με επίβλεψη παρουσίασε αυξημένα επίπεδα φυσικής δραστηριότητας σε σχέση με το μη εποπτευόμενο πρόγραμμα άσκησης όπου μειώθηκαν τα επίπεδα δραστηριότητας. Η μυϊκή αντοχή επίσης παρουσίασε βελτίωση καθώς και η καρδιαγγειακή λειτουργία – παρασυμπαθητικός τόνος σε σχέση με την άσκηση χωρίς εποπτεία στην οποία υπήρξε μείωση των καρδιαγγειακών μεταβολών. Συμπερασματικά, τα επιτηρούμενα προγράμματα άσκησης είναι αποτελεσματικά στη βελτίωση του συνόλου αναπνευστικών και καρδιαγγειακών χαρακτηριστικών που σχετίζονται με την ικανότητα εκτέλεσης εργασιών που απαιτούν δαπάνη ενέργειας.

Οι υπηρεσίες φυσικοθεραπείας στη κοινότητα στην οποία εδρεύει και το εργαστήριο φυσικοθεραπείας δεν απαιτούν ακριβούς πόρους (συνταγογραφούνται μέσω του ενιαίου οργανισμού παροχής υπηρεσιών υγείας με κωδικό 510000047 φυσικοθεραπεία ανά συνεδρία) για τους ασθενείς από ότι οι νοσοκομειακές. Σύμφωνα με μια έκθεση του Lung Foundation Australia, η πλειονότητα των υπηρεσιών αυτών περιορίζεται σε νοσοκομεία στα αστικά και μεγάλα περιφερειακά κέντρα. Οι μεγάλοι χρόνοι αναμονής στα νοσοκομεία για πρόσβαση σε φυσικοθεραπεία φτάνουν και 4 εβδομάδες μετά από οξεία επιδείνωση της χρόνιας αναπνευστικής νόσου. Για ασθενείς με χρόνιο αναπνευστικό πρόβλημα ο χρόνος έναρξης αυξάνεται σε 59 ημέρες. Όταν όμως οι υπηρεσίες αυτές παρέχονται στη κοινότητα ο χρόνος πρόσβασης και αναμονής μειώνεται εντυπωσιακά σε 7 ημέρες. Η ευκολία πρόσβασης σε κάποιο χώρο που εδρεύει κοντά στη κοινότητα όπως είναι και το εργαστήριο αποτελεί ελκυστικό παράγοντα για την επιλογή των ασθενών οι οποίοι δεν είναι τόσο σωματικά κουρασμένοι για να φτάσουν σε αυτό.

Τα κριτήρια των αναπνευστικών ασθενών που μπορούν να έχουν πρόσβαση στο εργαστήριο φυσικοθεραπείας είναι αμέσως μετά το εξιτήριο από το νοσοκομείο για οξεία έξαρση χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας, σε ασθενείς με χρόνια, ήπια, σταθερή αναπνευστική νόσο, σε αυτούς που δεν παρουσιάζουν γνωστικές διαταραχές καθώς και δεν τυγχάνουν άμεσης ιατρικής περίθαλψης.

Η φυσικοθεραπεία έχει αποδειχθεί ότι είναι επωφελής στη θεραπεία πολλών χρόνιων παθήσεων. Ωστόσο η αναπνευστική φυσικοθεραπεία δεν συνταγογραφείται συχνά από τους ιατρούς πνευμονολόγους και αγνοείται υπέρ μιας φαρμακολογικής παρέμβασης. Υπάρχουν πολλοί παράγοντες που συντελούν στην ανάπτυξη αυτού του φαινομένου. Η έλλειψη ευαισθητοποίησης μεταξύ των γιατρών και των ασθενών σχετικά με την αποτελεσματικότητα των παρεμβάσεων αναπνευστικής φυσικοθεραπείας καθώς και η κακή γνώση για το τι περιλαμβάνει μια αποτελεσματική παρέμβαση. Σημαντικό ρόλο παίζει η έλλειψη σχετικής εκπαίδευσης και εκπαιδευτικών ευκαιριών διαθέσιμων για το ιατρικό προσωπικό. Τέλος οι ασαφείς περιγραφές των παρεμβάσεων άσκησης σε δημοσιευμένες δοκιμές και ανασκοπήσεις παρεμποδίζουν τους κλινικούς ιατρούς να είναι σε θέση να τις συνταγογραφούν διότι το 61% των μη φαρμακολογικών παρεμβάσεων δεν παρέχει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με τις λεπτομέρειες των διαδικασιών και της έντασης αυτών. Σε γενικές γραμμές υπάρχουν λίγες αντενδείξεις σχετικά με τη συνταγογράφηση της άσκησης για άτομα με χρόνιες παθήσεις όπως είναι και οι αναπνευστικές. Χρειάζεται η σωστή αξιολόγηση των ασθενών από τους θεράποντες ιατρούς πνευμονολόγους πριν ξεκινήσουν πρόγραμμα αναπνευστικής φυσικοθεραπείας καθώς και εποπτεία  - εκπαίδευση κατά τη διάρκεια του προγράμματος από επαγγελματίες υγείας φυσικοθεραπευτές, οι οποίοι θα βοηθήσουν τους ασθενείς να κατανοήσουν τους φόβους τους και να ενσωματώσουν τη φυσικοθεραπεία ως μια μακροπρόθεσμη στρατηγική διατήρησης.

Ο Συρόπουλος Στυλιανός αποφοίτησε από το τμήμα φυσικοθεραπείας του Τει Αθήνας το έτος 2003. Το 2006 άνοιξε το δικό του εργαστήριο φυσικοθεραπείας στην περιοχή όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Νέα Ιωνία Αττικής. Παράλληλα με την ενασχόλησή του ως εργαστηριούχος φυσικοθεραπευτής εργάστηκε στις μονάδες εντατικής θεραπείας σε δύο κρατικά νοσοκομεία το Αρεταίειο Νοσοκομείο και το Σισμανόγλειο νοσοκομείο με διάρκεια θητείας δύο έτη. Η κλινική εμπειρία πάνω στην αντιμετώπιση του επειγόντως περιστατικού χρονίως πασχόντων ασθενών τον οδήγησε στην απόκτηση μεταπτυχιακού τίτλου το 2014 στην καρδιοαναπνευστική αναζωογόνηση από την Ιατρική σχολή του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η συμμετοχή του σε παγκόσμια και πανευρωπαικά πρωταθλήματα κολύμβησης απο το 2011 έως σήμερα είναι συνεχής σε Κίνα, Αγγλία, Ιταλία, Τουρκία, Ολλανδία, Πορτογαλία, Ρουμανία, Ρωσία, Μάλτα. Οι γνωσεις του πάνω στην φυσιολογία της αερόβιας άσκησης λόγω της πολυετούς εμπειρίας του στην μαραθώνια Κολύμβηση αλλά και στην βασική-εξειδικευμένη υποστήριξη της ζωής έχοντας πιστοποίηση απο το ευρωπαικό συμβούλιο αναζωογόνησης και το Αμερικανικό Κολλέγιο Καρδιολογίας εμπνέει ασφάλεια και εμπιστοσύνη στον ασθενή με καρδιοαναπνευστικές παθήσεις και τον καθιστά πολύτιμο εργαλείο στα χέρια του θεράποντα ιατρού.

Κατηγορία Υγεία