Η δηλητηρίαση όλων των μορφών ζωής του πλανήτη από τον υδράργυρο έχει φτάσει στα όριά της Μία από τις βασικές αιτίες είναι ο υδράργυρος από τα οδοντικά αμαλγάματα στο στόμα των ανθρώπων. Το αλουμίνιο, ο μόλυβδος και το κάδμιο που έχουν επίσης μολύνει τον πλανήτη ίσως να αποτελούν μία από τις βασικές αιτίες που ασθένειες όπως η ινομυαλγία, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η γεροντική άνοια και οι πολλαπλές μορφές καρκίνου, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο κάθε χρόνο.

Η ανεξέλεγκτη μόλυνση του πλανήτη από την άναρχη ανάπτυξη των βιομηχανιών κάθε είδους έχει σηματοδοτήσει μια νέα εποχή για τους κατοίκους του. Άνθρωποι, ζώα, ψάρια και φυτά όπως και καθετί που ζει πάνω στη γη, περιέχουν ουσίες ξένες προς την κυτταρική τους μορφή. Μια από τις ουσίες αυτές είναι ένα βαρύ μέταλλο, ο υδράργυρος. Παρότι πολλοί πιστεύουν ότι ο υδράργυρος είναι ένα μέταλλο που η παραγωγή του οφείλεται στις χημικές βιομηχανίες και τα απόβλητά τους, η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Ένα άτομο που έχει στο στόμα του μαύρα σφραγίσματα, κάθε φορά που ουρεί ή αφοδεύει, μία ποσότητα υδραργύρου περνάει στα οργανικά του απόβλητα και δυστυχώς καταλήγει στις θάλασσες, τις λίμνες και τα ποτάμια.

Ο διεθνής οργανισμός υγείας έχει υπογραμμίσει ότι η κύρια πηγή δηλητηρίασης από υδράργυρο στο σύγχρονο άνθρωπο, προέρχεται από τα μαύρα σφραγίσματα και όχι από τα βιομηχανικά απόβλητα. Ο υδράργυρος των μαύρων σφραγισμάτων, μολύνει ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε. Τα μαύρα σφραγίσματα στη θερμοκρασία του στόματος, απελευθερώνουν 24 ώρες το 24ώρο ατμούς υδραργύρου. Μετρήσεις που έγιναν στην Αμερική, σε κτήρια που περιείχαν πολλά οδοντιατρεία που χρησιμοποιούσαν μαύρα σφραγίσματα, έδειξαν ότι ο αέρας του κτηρίου ήταν κορεσμένος από ατμούς υδραργύρου σε ποσοστά μεγαλύτερα από 2400 νανογραμμάρια ανά κυβικό μέτρο αέρα. Το όριο αυτό ξεπερνά κατά πολύ το επιτρεπτό όριο που έχει ορίσει η παγκόσμια οργάνωση υγείας.

Ένα άτομο για να είναι ασφαλές, πρέπει να μην καταναλώνει περισσότερο από 0.1 μικρογραμμάριο υδραργύρου τη μέρα ανά κιλό σώματος. Ένα άτομο 60 κιλών δεν πρέπει να καταναλώνει περισσότερο από 6 μικρογραμμάρια υδραργύρου τη μέρα. Κάθε μεσαίου όγκου σφράγισμα αμαλγάματος, απελευθερώνει 10 μικρογραμμάρια υδραργύρου ημερησίως. Εάν λοιπόν ένας οδοντιατρικός ασθενής βάρους 60 κιλών έχει στο στόμα του 10 μαύρα σφραγίσματα, απελευθερώνει 100 μικρογραμμάρια υδραργύρου τη μέρα, μια ποσότητα δηλαδή 24 φορές περισσότερη από το επιτρεπτό όριο. Η κατανάλωση τροφών που περιέχουν υδράργυρο δηλητηριάζουν ακόμη περισσότερο τον ασθενή αυτόν.

Τι είναι το οδοντιατρικό αμάλγαμα και ποιες είναι οι επιπτώσεις στην υγεία μας

Το οδοντιατρικό αμάλγαμα (μαύρα σφραγίσματα) είναι ένα υλικό που χρησιμοποιείται για την έμφραξη των τερηδονισμένων δοντιών για τουλάχιστον 100 χρόνια. Αποτελείται από 50% υδράργυρο 35% άργυρο, 13% κασσίτερο, 2% χαλκό και ψήγματα ψευδαργύρου. Ο ασθενής ο οποίος φέρει για πολλά χρόνια οδοντιατρικά αμαλγάματα, έχει ήδη «μολύνει» τον οργανισμό του από τον υδραργύρο. Τα άτομα του υδραργύρου αποθηκεύονται στα σπλάχνα, (ήπαρ, νεφρά), το κεντρικό νευρικό σύστημα (εγκέφαλος), το υποδόριο λίπος, διαπερνώντας ακόμη και τον πλακούντα! Μεγάλα ποσοστά συγκέντρωσης υδραργύρου ανιχνεύονται στο μητρικό γάλα σε μητέρες που έχουν μαύρα σφραγίσματα.

Κάθε μαύρο σφράγισμα απελευθερώνει καθημερινά 10 μικρογραμμάρια υδραργύρου στον οργανισμό μας (3.000.000.000.000.000 άτομα υδραργύρου ημερησίως). Ο υδράργυρος που συγκεντρώνεται κυρίως στον εγκέφαλο, το πλάσμα του αίματος, τα νεφρά και το συκώτι έχει ενοχοποιηθεί για τις παρακάτω βλάβες:

• Νευρολογικά προβλήματα και παθολογικές διαταραχές του χαρακτήρα (κακή διάθεση χωρίς προφανή αιτία, αϋπνία, κρίση πανικού, σωματική αδυναμία, επιληψία, νοητική σύγχυση, κ.λ.π.)
• Προβλήματα μνήμης και συγκέντρωσης
• Ορμονικά προβλήματα (δυσλειτουργία του θυρεοειδή και των επινεφριδίων)
• Ατροφία του προστάτη και των νεφρών
• Προβλήματα του αναπαραγωγικού συστήματος (μειωμένος αριθμός σπερματοζωαρίων και ανικανότητα γονιμοποίησης)
• Προβλήματα στο ανοσοποιητικό και στο νευρικό σύστημα, (αρθρίτιδα, Parkinson, Alzheimer, λύκος, σκληρόδερμα και διαβήτης)
• Αλλεργικές καταστάσεις (αλλεργικό άσθμα, ψωρίαση, και διάφορες δερματίτιδες)
• Καρδιαγγειακές καταστάσεις (ταχυκαρδία, αρτηριοσκλήρωση, στηθάγχη, υπέρταση και υπόταση).
• Χρόνιες ασθένειες των ματιών (αδυναμία διαχωρισμών χρωμάτων, μυωπία, αστιγματισμός, καταρράκτης)
• Οδοντικά/στοματικά προβλήματα (Ουλίτιδα, περιοδοντοπάθεια, κακοσμία, μεταλλική γεύση στο στόμα, λευκοπλακία, (προκαρκινική κατάσταση του βλεννογόνου του στόματος), αίσθηση ηλεκτρικών εκκενώσεων στο στόμα, αύξηση τερηδονισμού των δοντιών).

Πώς να απομακρύνουμε με ασφάλεια τον υδράργυρο από το στόμα μας και τον οργανισμό μας

Για να απαλλαγούμε από τα μαύρα σφραγίσματα πρέπει πρώτα να τα αφαιρέσουμε από την στοματική μας κοιλότητα, να τα αντικαταστήσουμε με κάποια λιγότερο επιβλαβή υλικά όπως τα composites ,τα υαλονομερή και τα ολοκεραμικά επένθετα και να φροντίσουμε για την απομάκρυνση του υδραργύρου και των άλλων μετάλλων από τον οργανισμό μας με την βοήθεια ειδικών ομοιοπαθητικών φαρμάκων ή ειδικών φαρμακευτικών ουσιών.

Για να αντικαταστήσουμε τα οδοντιατρικά αμαλγάματα, θα πρέπει ο οδοντίατρός μας:

Α) να τα αφαιρέσει με βάση το αυστηρό πρωτόκολλο που αναφέρω στο site μου www.homeodentist.gr. Το πρωτόκολλο αυτό προστατεύει σε ένα μεγάλο βαθμό, τόσο τον ασθενή όσο και τον γιατρό, από την απορρόφηση των τοξικών ατμών του υδραργύρου που παράγονται από το τρόχισμα για την αφαίρεση των μαύρων εμφράξεων.

Β) να λάβει την κατάλληλη αγωγή ώστε ο υδράργυρος να απομακρυνθεί από το σώμα του αφού πρώτα γίνει ακριβής μέτρηση της συγκέντρωσης των μετάλλων του αμαλγάματος στο σώμα.

Συμπεράσματα:

Ο σύγχρονος άνθρωπος εκτίθεται σε πολύ μεγάλα ποσοστά υδραργύρου 24 ώρες το 24ωρο. Εάν σε αυτό προστεθεί το ποσοστό του μόλυβδου, του αλουμίνιου και του καδμίου- προϊόντα της βιομηχανικής μόλυνσης, μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε πόσο δηλητηριασμένοι είμαστε. Αυτό ίσως στο μέλλον να εξηγήσει γιατί στο σύγχρονο πολιτισμό μας, νόσοι όπως η ινομυαλγία, η σκλήρυνση κατά πλάκας, η γεροντική άνοια και οι πολλαπλές μορφές καρκίνου, αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο κάθε χρόνο.

Ο ασθενής που έχει μαύρα σφραγίσματα πρέπει να απομακρύνει τα μέταλλα του αμαλγάματος από το στόμα του και τον οργανισμό του από τα οποία έχει τοξινωθεί, ακολουθώντας την απαραίτητη ολιστική αγωγή.

Σύγχρονες μελέτες δείχνουν ότι το έκζεμα δεν είναι απλώς μια δερματική πάθηση, αλλά ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο που αφορά το ανοσοποιητικό καθώς και την ψυχοδιανοητική σφαίρα του ατόμου.¹ Άλλωστε, η λέξη έκζεμα προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ἐκζέω, που σημαίνει «αναβράζω, ξεχειλίζω». Η ίδια η ετυμολογία του όρου αποκαλύπτει ότι μια βαθύτερη, εσωτερική ένταση ξεσπά στο δέρμα. Παράλληλα, η συχνή συνύπαρξη του εκζέματος με άσθμα και αλλεργίες έχει επιβεβαιωθεί επιστημονικά. Μελέτες της τελευταίας δεκαετίας αποδεικνύουν ότι οι τρεις αυτές παθήσεις μοιράζονται κοινό ανοσολογικό μηχανισμό.²

Δέρμα: Αντανάκλαση των πνευμόνων και του εντέρου
Το δέρμα αποτελεί το μεγαλύτερο όργανο άμυνας και αντικατοπτρίζει τη λειτουργική ισορροπία των πνευμόνων και του παχέος εντέρου. Οι πνεύμονες δεν εξυπηρετούν μόνο την αναπνοή, αλλά ρυθμίζουν την υγρασία και την αναπνευστική ισορροπία του δέρματος, ενώ το παχύ έντερο συμβάλλει όχι μόνο στην απορρόφηση των θρεπτικών συστατικών αλλά και στην αποβολή των άχρηστων ουσιών και τοξινών. Όταν κάποιο από τα δύο συστήματα δυσλειτουργεί, το δέρμα διαμαρτύρεται μέσω φλεγμονής.
Η παρατήρηση αυτή δεν είναι νέα καθώς οι Ιπποκρατικοί ήδη δίδασκαν πως δέρμα, πνεύμονες και πεπτικός σωλήνας βρίσκονται σε στενή λειτουργική αλληλεξάρτηση ενώ η σύγχρονη εμβρυολογία επιβεβαιώνει ότι προέρχονται από κοινή εμβρυϊκή στιβάδα. Όταν, για παράδειγμα, οι πνεύμονες αδυνατούν να ρυθμίσουν σωστά την υγρασία, το δέρμα γίνεται ξηρό και ευάλωτο σε ερεθισμούς. Παρομοίως, η δυσλειτουργία του εντέρου οδηγεί σε συσσώρευση τοξινών που επιβαρύνουν τη φλεγμονώδη κατάσταση του δέρματος. Για μια πιο εις βάθος κατανόηση αυτής της σχέσης.
Όταν η ζωτικότητα (vitality) ενός οργανισμού είναι αυξημένη και ισχυρή, ο οργανισμός επιλέγει να μεταφέρει την όποια ανισορροπία προς τα έξω, π.χ. στο δέρμα, ώστε να προστατεύσει ζωτικά όργανα όπως οι πνεύμονες, οι νεφροί κ.λπ., τα οποία δεν αναγεννώνται με την ίδια ευκολία. Το δέρμα, όντας όργανο με αναπλαστική ικανότητα, λειτουργεί ως ασπίδα προστασίας. Η εκδήλωση μιας φλεγμονής στο δέρμα μπορεί, λοιπόν, να είναι ένδειξη υγείας και συγκριτικά υψηλής αμυντικής ικανότητας. Το ακόλουθο κλινικό παράδειγμα αποτυπώνει ακριβώς αυτό το φαινόμενο.

Όταν το δέρμα και η αναπνοή “μιλούν την ίδια γλώσσα”

Μία γυναίκα 48 ετών, με ιστορικό ατοπικής δερματίτιδας και αλλεργικού άσθματος από τη γέννηση, προσήλθε με έντονο έκζεμα στα χέρια και υποτροπιάζουσες κρίσεις άσθματος, κυρίως τις νυχτερινές ώρες. Το έκζεμα ήταν εξαιρετικά ενοχλητικό: ξηρό, σκασμένο, με κνησμό και εκκρίσεις όταν το δέρμα ερεθιζόταν.
Το άσθμα επιδεινωνόταν με την υγρασία και τη συναισθηματική φόρτιση. Η ασθενής χρησιμοποιούσε επί σειρά ετών εισπνεόμενα κορτικοστεροειδή και βρογχοδιασταλτικά, καθώς και κορτιζονούχες κρέμες για το έκζεμα, χωρίς όμως σταθερή βελτίωση παρά μόνον προσωρινή ύφεση.
Το αναλυτικό ιστορικό αποκάλυψε μια βαθιά ψυχοσυναισθηματική γραμμή: απώλεια γονέα στην παιδική ηλικία, καταπιεσμένος θυμός, δυσκολία να εκφράζει συναισθήματα και χρόνιο αίσθημα ευθύνης.

Πρώτη φάση θεραπείας
Κατά τις πρώτες εβδομάδες της ομοιοπαθητικής αγωγής, η ασθενής ένιωθε περισσότερη ενέργεια ενώ, μετά από σύντομη επιδείνωση, παρατηρήθηκε σημαντική βελτίωση του εκζέματος στο αριστερό χέρι (≈80%). Ενδιαφέρον εύρημα ήταν η προσωρινή ενεργοποίηση των πνευμόνων με βήχα και φλέγμα, η οποία διήρκεσε δέκα ημέρες και σταδιακά υποχώρησε. Οι κρίσεις άσθματος μειώθηκαν σε συχνότητα και ένταση, ενώ η ασθενής ανέφερε βαθύτερη, πιο ελεύθερη αναπνοή.

Δεύτερη φάση θεραπείας
Στον μήνα η ασθενής διέκοψε τα βρογχοδιασταλτικά ενώ οι νυχτερινές κρίσεις εξαφανίστηκαν. Μπορούσε πλέον να κοιμηθεί συνεχόμενα όλη τη νύχτα και το δέρμα βελτιώθηκε θεαματικά (≈90% στο δεξί χέρι, πλήρης ίαση στο αριστερό).

Τρίτη φάση θεραπείας
Μετά από ένα συναισθηματικά δύσκολο γεγονός (αιφνίδιος θάνατος αγαπημένου προσώπου), εμφανίστηκε παροδική υποτροπή του εκζέματος. Το αναπνευστικό, ωστόσο, παρέμεινε σταθερό και χωρίς κρίσεις. Η συνέχιση της ομοιοπαθητικής φροντίδας, με μικρή προσαρμογή στη δυναμοποίηση του φαρμάκου, οδήγησε εκ νέου σε πλήρη ύφεση.

Ολιστική φροντίδα και σύγχρονη επιστήμη
Η συγκεκριμένη περίπτωση φωτίζει με σαφήνεια τη βαθιά σύνδεση μεταξύ δέρματος και πνεύμονα. Όπως αναγνωρίζεται και στη σύγχρονη ιατρική βιβλιογραφία, το ατοπικό φάσμα (έκζεμα, αλλεργική ρινίτιδα, άσθμα) εκφράζει την ίδια υποκείμενη ανοσολογική δυσανεξία, που επιδεινώνεται από χρόνιο στρες και συναισθηματική καταπίεση.
Η ψυχοδερματολογία, ένας αναδυόμενος κλάδος της ιατρικής, τεκμηριώνει τη στενή σχέση μεταξύ ψυχολογικής κατάστασης και δερματικών παθήσεων. Το άγχος, η καταπίεση συναισθημάτων και η χρόνια ένταση μπορούν να πυροδοτήσουν ή να επιδεινώσουν δερματικές παθήσεις, καθώς επηρεάζουν τη φλεγμονώδη απόκριση του οργανισμού.
Η Ομοιοπαθητική αντιμετωπίζει τον άνθρωπο ως ενιαίο βιοψυχοκοινωνικό σύνολο. Σε καταστάσεις όπως το άσθμα, το έκζεμα και οι αλλεργίες, όπου συμμετέχουν ανοσολογικοί, ψυχολογικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες, η Ομοιοπαθητική μπορεί να αποτελέσει ιδανική θεραπευτική επιλογή, καθώς, μέσα από την ολιστική και εξατομικευμένη προσέγγισή της, στοχεύει στην επαναφορά της συνολικής ισορροπίας.

Βιβλιογραφία

1. Bieber, T. (2022). Atopic dermatitis: an expanding therapeutic pipeline for a complex disease. Nature Reviews Drug Discovery.
2. Pawankar: Allergic diseases and asthma: a global public health concern and a call to action. World Allergy Organization Journal 2014 7:12.

Πολλοί άνθρωποι ζουν με καθημερινές πεπτικές ενοχλήσεις που δύσκολα εξηγούνται με τις κλασικές εξετάσεις: φούσκωμα, δυσανεξίες, χρόνια κόπωση, ευερέθιστο έντερο, εναλλαγές της διάθεσης, ακμή ή ακόμη και «ανεξήγητο» άγχος. Συχνά, τα συμπτώματα αυτά θεωρούνται αποσπασματικά ή «ψυχοσωματικά», όμως η σύγχρονη επιστήμη δείχνει ότι έχουν κοινό παρονομαστή: τη διαταραγμένη ισορροπία του εντερικού μικροβιώματος.
Η ισορροπία των μικροοργανισμών που ζουν στο έντερό μας δεν είναι στατική ούτε αυτονόητη. Επηρεάζεται διαρκώς από τη διατροφή, το στρες, τα φάρμακα, το περιβάλλον και τον τρόπο ζωής. Όταν διαταράσσεται, μπορεί να επηρεάσει συστήματα φαινομενικά άσχετα με το πεπτικό: το ανοσοποιητικό, τον εγκέφαλο, τις ορμόνες, το δέρμα.
Αντί να αναζητούμε συνεχώς «το κατάλληλο σκεύασμα», είναι καιρός να κατανοήσουμε τι σημαίνει μικροβιακή ισορροπία, πώς μπορούμε να τη μετρήσουμε και γιατί αξίζει να αντιμετωπίζεται όχι εμπειρικά, αλλά στοχευμένα.
Για το σκοπό αυτό χρειάζεται να κατανοήσουμε καλύτερα τόσο τη βιολογική βάση αυτής της ισορροπίας, όσο και τους βασικούς όρους που ακούμε όλο και συχνότερα: προβιοτικά, πρεβιοτικά και μεταβιοτικά.

Προβιοτικά: Τι είναι και γιατί το στέλεχος έχει σημασία
Τα προβιοτικά είναι συγκεκριμένα στελέχη ωφέλιμων μικροοργανισμών που, όταν λαμβάνονται σε σωστές ποσότητες, ενισχύουν τη σύνθεση και τη λειτουργία του εντερικού μικροβιώματος.
Δεν δρουν όλα με τον ίδιο τρόπο. Κάθε στέλεχος έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και επιδράσεις, ανάλογα με τις ανάγκες του οργανισμού. Η προσθήκη προβιοτικών στο μικροβίωμα δεν είναι απλώς θέμα «καλών βακτηρίων», αλλά στοχευμένη ενίσχυση ενός σύνθετου οικοσυστήματος, με βάση επιστημονικά τεκμηριωμένες ιδιότητες.
Η δράση των προβιοτικών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το στέλεχος, όχι μόνο από το είδος. Για παράδειγμα, δύο προβιοτικά στελέχη που ανήκουν στο γένος Lactobacillus μπορεί να έχουν εντελώς διαφορετικές επιδράσεις στον οργανισμό. Το στέλεχος είναι ο γενετικός "υπότυπος" που καθορίζει τη λειτουργία τους.
Ορισμένα γνωστά στελέχη που μελετώνται εκτενώς στην επιστημονική βιβλιογραφία και παρουσιάζουν στοχευμένη δράση είναι:

• Lactobacillus plantarum 299v: Έχει σχετιστεί με μείωση της φλεγμονής και βελτίωση των συμπτωμάτων του ευερέθιστου εντέρου. Υποστηρίζει την ακεραιότητα του εντερικού φραγμού και περιορίζει τη διαρροή ανεπιθύμητων ουσιών στην κυκλοφορία.
• Bifidobacterium breve B632: Δείχνει ενθαρρυντικά αποτελέσματα σε περιβάλλον φλεγμονής, κυρίως σε παιδιά ή άτομα με δυσανεξίες. Ρυθμίζει την ανοσολογική απόκριση και υποστηρίζει την ωρίμανση του εντερικού ανοσοποιητικού.
• Saccharomyces boulardii CNCM I-745: Ένα μοναδικό στέλεχος μαγιάς με ισχυρή δράση ενάντια σε παθογόνους μικροοργανισμούς. Χρησιμοποιείται ευρέως μετά από λήψη αντιβιοτικών, για την αποκατάσταση της ισορροπίας του εντερικού μικροβιώματος.

Επομένως, η επιλογή προβιοτικού δεν πρέπει να γίνεται βάσει των γενικών χαρακτηριστικών ή μιας εντυπωσιακής ετικέτας του σκευάσματος. Η επιστημονική τεκμηρίωση του συγκεκριμένου στελέχους, η διάρκεια της λήψης, η κατάσταση του εντερικού οικοσυστήματος, αλλά και οι ανάγκες του κάθε οργανισμού είναι καθοριστικοί παράγοντες για την αποτελεσματικότητα μιας τέτοιας παρέμβασης.
Σε κάθε περίπτωση, για τη γενικότερη ενίσχυση και συντήρηση ενός υγιούς μικροβιώματος, τα προβιοτικά από φυσικές τροφές όπως το γιαούρτι με ζωντανές καλλιέργειες, το κεφίρ και τα προϊόντα ζύμωσης μπορούν να λειτουργήσουν υποστηρικτικά, ειδικά όταν συνοδεύονται από την κατάλληλη διατροφή.

Πρεβιοτικά: Τι τα «θρέφει» τα προβιοτικά και γιατί δεν φτάνει μόνο το συμπλήρωμα
Αν τα προβιοτικά εμπλουτίζουν το μικροβίωμα, τα πρεβιοτικά είναι εκείνα που το διατηρούν ζωντανό και λειτουργικό. Πρόκειται για θρεπτικά συστατικά που δεν πέπτονται από τον ανθρώπινο οργανισμό αλλά χρησιμεύουν ως τροφή για τα ωφέλιμα βακτήρια του εντέρου. Χωρίς αυτά, ακόμη και τα πιο ισχυρά προβιοτικά δεν μπορούν να επιβιώσουν ή να δράσουν αποτελεσματικά.
Τα πρεβιοτικά βρίσκονται κυρίως σε φυτικές τροφές πλούσιες σε διαλυτές ίνες, ανθεκτικό άμυλο (δηλαδή συγκεκριμένους τύπους αμύλου που δεν πέπτονται στο λεπτό έντερο, αλλά φτάνουν στο παχύ έντερο ανέπαφα), αλλά και συγκεκριμένους ολιγοσακχαρίτες. Όταν αυτά τα συστατικά φτάνουν στο παχύ έντερο, υφίστανται ζύμωση από συγκεκριμένα βακτήρια, τα οποία με τη σειρά τους παράγουν ουσίες όπως το βουτυρικό οξύ, με ισχυρή αντιφλεγμονώδη δράση.
Παρά το γεγονός ότι κυκλοφορούν και ως συμπληρώματα, τα πρεβιοτικά δεν μπορούν να αντικαταστήσουν τη διατροφή. Η καθημερινή κατανάλωση φυτικών τροφών όπως η βρώμη, τα πράσα, οι αγκινάρες, τα όσπρια και οι άγουρες μπανάνες παρέχει το απαραίτητο υπόστρωμα για την υποστήριξη της μικροβιακής ποικιλότητας.
Η ελλιπής πρόσληψη πρεβιοτικών οδηγεί σε φτωχή μικροβιακή σύνθεση, περιορισμένη παραγωγή μεταβολιτών και, τελικά, σε αποδυνάμωση της λειτουργικότητας του μικροβιώματος. Γι’ αυτό και η ενίσχυση της εντερικής υγείας δεν ξεκινά από το φαρμακείο, αλλά από το πιάτο μας.

Μεταβιοτικά: Τα σήματα ζωής του μικροβιώματος
Τα μεταβιοτικά είναι το επόμενο βήμα στην κατανόηση του μικροβιώματος. Δεν πρόκειται για βακτήρια, αλλά για τις βιοενεργές ουσίες που παράγουν τα βακτήρια όταν «κάνουν καλά τη δουλειά τους». Με άλλα λόγια, είναι το αποτύπωμα της μικροβιακής δραστηριότητας στον οργανισμό.
Περιλαμβάνουν ουσίες όπως τα λιπαρά οξέα βραχείας αλύσου (αλλιώς γνωστά ως SCFAs, περιλαμβάνουν βουτυρικό, προπιονικό οξύ κ.ά.), ένζυμα, βιταμίνες του συμπλέγματος Β, πολυσακχαρίτες και μόρια με αντιοξειδωτική ή ανοσορρυθμιστική δράση. Οι μεταβιοτικές ενώσεις δεν συνοδεύουν απλώς την ύπαρξη μικροβίων, αλλά είναι ο τρόπος με τον οποίο τα μικρόβια επηρεάζουν τις λειτουργίες του οργανισμού.
Ανάμεσά τους, το βουτυρικό οξύ θεωρείται κομβικός παράγοντας για την καλή λειτουργία του εντέρου. Θρέφει τα κύτταρα του εντερικού βλεννογόνου, περιορίζει τη διαπερατότητα του εντέρου και συμβάλλει στη ρύθμιση της φλεγμονής. Χαμηλά επίπεδα βουτυρικού έχουν συνδεθεί με αυξημένο κίνδυνο για σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου, τροφικές ευαισθησίες, ακόμα και διαταραχές της διάθεσης.
Τα μεταβιοτικά μπορούν να αξιολογηθούν μέσω ειδικών εξετάσεων κοπράνων και να καθοδηγήσουν στοχευμένες διατροφικές ή θεραπευτικές παρεμβάσεις. Επιπλέον, ορισμένα μεταβιοτικά παράγονται πλέον και τεχνητά, προσφέροντας νέες δυνατότητες για άτομα με βαριά δυσβίωση που δεν μπορούν να ανεχθούν προβιοτικά σκευάσματα.
Ουσιαστικά, τα μεταβιοτικά είναι δείκτης ισορροπίας του μικροβιώματος. Όταν υπάρχουν και στις σωστές ποσότητες, ο οργανισμός τα λαμβάνει ως σήμα ισορροπίας και ασφάλειας. Όταν λείπουν, η ρύθμιση πολλών βασικών λειτουργιών διαταράσσεται.

Τι διαταράσσει τη μικροβιακή ισορροπία και πώς σχετίζεται με χρόνιες διαταραχές
Η σύνθεση του μικροβιώματος δεν είναι σταθερή. Επηρεάζεται καθημερινά από επιλογές στον τρόπο ζωής, τη διατροφή, την υγιεινή, ακόμη και το επίπεδο άγχους. Αν και το μικροβίωμα έχει μια φυσική ικανότητα προσαρμογής, η συνεχής έκθεση σε επιβαρυντικούς παράγοντες μπορεί να το αποδυναμώσει και να οδηγήσει σε αυτό που ονομάζεται δυσβίωση.
Ορισμένοι από τους πιο συχνούς παράγοντες που διαταράσσουν το μικροβίωμα είναι:

• Η συχνή χρήση αντιβιοτικών: Ακόμα και μία σύντομη αντιβιοτική αγωγή μπορεί να μειώσει σημαντικά τον αριθμό και την ποικιλομορφία των ωφέλιμων βακτηρίων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η μικροχλωρίδα δεν επανέρχεται πλήρως, ιδιαίτερα αν δεν υποστηριχθεί με κατάλληλη διατροφή και προβιοτικά.
• Το χρόνιο στρες: Το παρατεταμένο στρες επηρεάζει όχι μόνο το νευρικό σύστημα, αλλά και το μικροβίωμα. Η αυξημένη κορτιζόλη και η αλλαγή στην κινητικότητα του εντέρου δημιουργούν δυσμενές περιβάλλον για τα ωφέλιμα βακτήρια και ευνοούν την ανάπτυξη παθογόνων.
• Η φτωχή, επαναλαμβανόμενη διατροφή: Διατροφή χαμηλή σε φυτικές ίνες, πλούσια σε σάκχαρα και επεξεργασμένα λίπη δεν παρέχει στα μικρόβια το απαραίτητο «υπόστρωμα» για να επιβιώσουν και να λειτουργήσουν. Όσο μικρότερη η ποικιλία στη διατροφή, τόσο φτωχότερη και η μικροβιακή σύνθεση.

Όταν αυτά τα ερεθίσματα δρουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, η δυσβίωση δεν εκδηλώνεται απλώς με φούσκωμα ή αέρια. Συνδέεται όλο και πιο συχνά με χρόνιες καταστάσεις, όπως:

• Σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου (IBS)
• Τροφικές ευαισθησίες
• Χρόνια κόπωση
• Ορμονική ανισορροπία και αστάθεια
• Φλεγμονώδεις δερματικές καταστάσεις
• Αυξημένη ευαλωτότητα στο άγχος ή τις μεταπτώσεις διάθεσης

Επομένως, η μικροβιακή ισορροπία, δεν είναι κάτι που αφορά μόνο την πέψη, αλλά αποτελεί έναν θεμελιώδη ρυθμιστή της συνολικής υγείας και της λειτουργίας του οργανισμού σε πολλαπλά επίπεδα.

Πώς αξιολογείται η μικροβιακή ισορροπία: Η σημασία της λειτουργικής διάγνωσης
Η κατανόηση του μικροβιώματος δεν μπορεί να βασιστεί αποκλειστικά σε συμπτώματα. Παρότι η κλινική εικόνα δίνει ενδείξεις, η ακριβής αποτύπωση της μικροβιακής κατάστασης και ισορροπίας απαιτεί πιο εξειδικευμένη προσέγγιση. Η λειτουργική διάγνωση έρχεται να καλύψει αυτό το κενό, προσφέροντας δεδομένα που συνδέονται με τη λειτουργία και όχι μόνο με τη σύνθεση του εντερικού οικοσυστήματος.
Μια πλήρης λειτουργική ανάλυση παρέχει λεπτομερή εικόνα για πολλαπλές παραμέτρους που αποτυπώνουν την κατάσταση του εντερικού οικοσυστήματος. Ορισμένες από τις πιο χρήσιμες είναι:

• Καταγραφή της σύστασης και κατανομής του μικροβιώματος και μοριακός έλεγχος για την ποσοτική ανάλυση των ωφέλιμων και των δυνητικά παθογόνων ειδών
• Εκτίμηση δεικτών φλεγμονής, όπως η καλπροτεκτίνη
• Αξιολόγηση της πέψης και απορρόφησης, με δείκτες όπως η παγκρεατική ελαστάση, η ισταμίνη και η εκκριτική IgA
• Έλεγχος μεταβιοτικών προϊόντων, όπως τα λιπαρά οξέα βραχείας αλύσου (SCFAs)
• Παράγοντες εντερικής διαπερατότητας και δυσβίωσης, μέσω δεικτών όπως η εντερική αλκαλική φωσφατάση και η A1-αντιθρυψίνη
• Ανίχνευση παθογόνων ή ευκαιριακών μικροοργανισμών, όπως ορισμένοι μύκητες, ή το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού

Με βάση αυτά τα ευρήματα, ο ειδικός μπορεί να αξιολογήσει αν υπάρχει δυσβίωση, αν υπάρχουν ενδείξεις φλεγμονής ή ελλείψεων, και κυρίως, να καθοδηγήσει στοχευμένα και εξατομικευμένα τη διατροφική ή συμπληρωματική παρέμβαση.
Η επιλογή προβιοτικού, για παράδειγμα, δεν είναι θέμα “καλής μάρκας”. Όταν γίνεται χωρίς γνώση της υπάρχουσας μικροβιακής εικόνας, μπορεί να είναι αναποτελεσματική ή και αντιπαραγωγική, ιδίως σε περιπτώσεις φλεγμονής ή υπερανάπτυξης συγκεκριμένων ειδών. Η λειτουργική διάγνωση επιτρέπει στοχευμένη παρέμβαση, με βάση τις πραγματικές ανάγκες του κάθε οργανισμού.

Πριν επιλέξετε ένα προβιοτικό σκεύασμα, καλό είναι να αναζητήσετε συγκεκριμένες πληροφορίες στην ετικέτα:

1. Αναφορά στελέχους, όχι μόνο είδους, καθώς κάθε στέλεχος έχει διαφορετική δράση και επιστημονική τεκμηρίωση.
2. Δόση σε αριθμό ζώντων οργανισμών. Η ισχύς ενός προβιοτικού αποτυπώνεται σε CFUs (colony forming units). Αξιόπιστα σκευάσματα προσδιορίζουν τόσο αυτόν τον αριθμό όσο και την ημερομηνία ισχύος τους.
3. Αντοχή σε γαστρικά υγρά και χολικά άλατα. Τα καλά προβιοτικά έχουν τεχνολογία όπως ειδική κάψουλα που τα προστατεύει, ώστε να φτάνουν ζωντανά στο έντερο.
4. Αναφορά κλινικών χρήσεων. Ορισμένα σκευάσματα συνοδεύονται από ενδείξεις βασισμένες σε μελέτες, όπως «για αποκατάσταση μετά από αντιβιοτικά» ή «για υποστήριξη σε IBS». Αυτές οι ενδείξεις πρέπει να τεκμηριώνονται επιστημονικά.
5. Διαφάνεια στα έκδοχα. Προτιμήστε σκευάσματα χωρίς περιττά πρόσθετα, σάκχαρα ή αλλεργιογόνες ουσίες, ειδικά σε περιπτώσεις ευαισθησίας.

Από τα χρόνια συμπτώματα στην ουσιαστική κατανόηση
To εντερικό μικροβίωμα δεν είναι απλώς «άλλο ένα σύστημα». Αποτελεί σημείο συνάντησης μεταξύ της πέψης και πολλαπλών συστημάτων και οργάνων του σώματος. Όταν το μικροβίωμα είναι ισορροπημένο, πολλές βασικές λειτουργίες του οργανισμού αυτορυθμίζονται χωρίς ιδιαίτερη παρέμβαση. Όταν όμως αυτή η ισορροπία διαταράσσεται, εκδηλώνονται συμπτώματα που συχνά παραμένουν αδιάγνωστα ή αντιμετωπίζονται αποσπασματικά.
Η κόπωση που δεν περνά, η αστάθεια στη διάθεση, οι ευαισθησίες στις τροφές, το φούσκωμα ή οι δερματικές εξάρσεις μπορεί να έχουν κοινή ρίζα. Όχι απαραίτητα παθολογική, αλλά λειτουργική. Εκεί είναι που η σύγχρονη προσέγγιση μέσω της λειτουργικής διάγνωσης κάνει τη διαφορά.

Αναρωτιέστε τι ακριβώς χρειάζεστε για να αποκαταστήσετε την ισορροπία του εντέρου σας; Η Διαγνωστική Αθηνών προσφέρει εξειδικευμένες εξετάσεις λειτουργικής ιατρικής που σας βοηθούν να κατανοήσετε την προσωπική σας εντερική ισορροπία και να εντοπίσετε φλεγμονώδεις ή μικροβιακές διαταραχές που επηρεάζουν τη συνολική σας ευεξία. Μάθετε περισσότερα στο https://athenslab.gr/exetaseis-prolipsis

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Sanz Y, Cryan JF, Deschasaux-Tanguy M, Elinav E, Lambrecht R, Veiga P. The gut microbiome connects nutrition and human health. Nat Rev Gastroenterol Hepatol. 2025;22(8):534-555. doi:10.1038/s41575-025-01077-5
Salminen, S., Collado, M.C., Endo, A. et al. The International Scientific Association of Probiotics and Prebiotics (ISAPP) consensus statement on the definition and scope of postbiotics. Nat Rev Gastroenterol Hepatol 18, 649–667 (2021). https://doi.org/10.1038/s41575-021-00440-6
Sanders, M.E., Merenstein, D.J., Reid, G. et al. Probiotics and prebiotics in intestinal health and disease: from biology to the clinic. Nat Rev Gastroenterol Hepatol 16, 605–616 (2019). https://doi.org/10.1038/s41575-019-0173-3
do Carmo Greier M, Hofauer BG. Prä‑, Pro- und Postbiotika – eine Einführung [Prebiotics, probiotics and postbiotics-An introduction]. HNO. 2025;73(9):622-627. doi:10.1007/s00106-025-01657-6
Smolinska S, Popescu FD, Zemelka-Wiacek M. A Review of the Influence of Prebiotics, Probiotics, Synbiotics, and Postbiotics on the Human Gut Microbiome and Intestinal Integrity. J Clin Med. 2025;14(11):3673. Published 2025 May 23. doi:10.3390/jcm14113673

Άνοιγμα PDF