Φρονιμίτες: η εξαγωγή τους σύμφωνα με τις αρχές της ομοιοπαθητικής και ολιστικής οδοντιατρικής

Κατηγορία Ομοιοπαθητική
Δευτέρα, 03 Δεκεμβρίου 2018 12:31 Διαβάστηκε 503 φορές
Τεύχος 88 Μηνάς Ρηγάτος

Οι σωφρονιστήρες (φρονιμίτες) είναι οι τρίτοι γομφίοι (τραπεζίτες) που εμφανίζονται γύρω στο 21ο έτος της ηλικίας μας όπου και ολοκληρώνουν την ανάπτυξή τους. Η εμφάνισή τους στη γνάθο αρχίζει στην ηλικία των 10-12 ετών. Όταν η γνάθος μας είναι αρκετά μεγάλη, οι φρονιμίτες εμφανίζονται πίσω από τους δεύτερους γομφίους και δεν δημιουργούν κανένα πρόβλημα. Όταν όμως δεν επαρκεί το μέγεθος της γνάθου, τα δόντια αυτά δεν έχουν χώρο να βγουν και εγκλωβίζονται μέσα στο οστό της γνάθου. Ο εγκλωβισμός αυτός μπορεί να είναι ολικός, δηλαδή όλο το δόντι να βρίσκεται μέσα στη γνάθο οπότε μιλάμε για ‘έγκλειστο φρονιμίτη’. Σε άλλες περιπτώσεις όμως ένα μέρος του δοντιού εμφανίζεται στη στοματική κοιλότητα ενώ το μεγαλύτερο μέρος του βρίσκεται παγιδευμένο μέσα στη γνάθο, οπότε μιλάμε για ‘ημιέγκλειστο φρονιμίτη’. Η παρουσία των έγκλειστων ή ημιέγκλειστων φρονιμίτων δημιουργεί ποικίλα προβλήματα που ταλαιπωρούν τους οδοντιατρικούς ασθενείς. Τις πιο πολλές φορές αποφασίζουμε την εξαγωγή τους όταν τα προβλήματα που προκαλούν είναι χρόνια και δεν αντιμετωπίζονται με ήπιες μεθόδους (π.χ. στοματοπλύσεις με φυτικά αντιφλεγμονώδη βάμματα).

Τα συνήθη προβλήματα από την ύπαρξη εγκλείστων ή ημιέγκλειστων σωφρονιστήρων είναι τα ακόλουθα:

1) Φλεγμονή του ούλου που καλύπτει τα ημιέγκλειστα δόντια. Η παθολογία αυτή που ονομάζεται περιστεφανίτιδα, είναι πολύ επικίνδυνη και διαταράσσει τη λειτουργία της μάσησης και της κατάποσης. Αν η περιστεφανίτιδα είναι πυώδης, μπορεί η φλεγμονή να επεκταθεί στις μυϊκές ομάδες του λαιμού και να προκαλέσει θάνατο από ασφυξία.

2) Καταστροφή του οστού που στηρίζει τον δεύτερο γομφίο. Σε περιπτώσεις που οι φρονιμίτες σπρώχνουν με κλίση τους δεύτερους γομφίους, μπορεί να καταστρέψουν το οστό που τους στηρίζει, προκαλώντας την απώλειά τους. Το ίδιο μπορεί να συμβεί και στη δομή του δεύτερου γομφίου. Η επαφή του φρονιμίτη με τον δεύτερο γομφίο, προκαλεί τον τερηδονισμό των δοντιών και απώλειά τους.

3) Ένα άλλο πολύ σοβαρό πρόβλημα είναι η διαταραχή της θέσης της κάτω γνάθου που έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία κροταφογναθικού συνδρόμου. Τα χαρακτηριστικά αυτής της διαταραχής είναι τρίξιμο των δοντιών, πόνοι στ’ αυτιά, δυσκολία στην κατάποση, πόνοι στη γνάθο κατά τη μάσηση, δυσκολία ανοίγματος του στόματος, πόνοι στον αυχένα και στους ώμους.

Η εξαγωγή των έγκλειστων και ημιέγκλειστων δοντιών πρέπει να γίνει με βάση τις αρχές της ομοιοπαθητικής και της ολιστικής οδοντιατρικής. Το πρώτο θέμα που πρέπει να διαχειριστούμε είναι ο φόβος και το άγχος του ασθενή για τη χειρουργική επέμβαση. Γι’ αυτό πρέπει με υπομονή και καλοσύνη να εξηγήσουμε στον ασθενή μας τη μέθοδο που θα εξακολουθήσουμε κατά τη χειρουργική αφαίρεση των δοντιών αυτών. Προσωπικά προτιμώ πολύ ήπιες μεθόδους που γίνονται με πιεζοηλεκτρικά χειρουργικά μηχανήματα (piezon surgery units) που εξασφαλίζουν ανώδυνη χειρουργική εξαγωγή με ελάχιστα μετεγχειρητικά προβλήματα που περιορίζονται κυρίως στο οίδημα (πρήξιμο) στην περιοχή της εξαγωγής για 2-5 μέρες, ή και άλλες ανώδυνες μετεγχειρητικές μεθόδους. Το οίδημα είναι μια φυσική διαδικασία που δεν πρέπει να καταπιέζεται με αλλοπαθητικά φάρμακα, όπως και ο πυρετός.

Στους ασθενείς μας χρησιμοποιούμε φυσιοθεραπευτικά βάμματα και κατάλληλα ιδιοσυγκρασιακά ομοιοπαθητικά και συμπτωματικά σκευάσματα για την διαχείριση του άγχους και του μετεγχειρητικού πόνου.

Πριν την επέμβαση μπορούν να χρησιμοποιηθούν τεχνικές ενεργειακής εξισορρόπησης. Στη διάρκεια της επέμβασης ο χώρος γεμίζει κατάλληλα αρώματα εμπνευσμένα από την αρωματοθεραπεία. Ειδικά επιλεγμένα μουσικά κομμάτια βοηθούν στην χαλάρωση του ασθενή.

Όλη η επέμβαση κυλάει μέσα σε ένα κλίμα ζεστασιάς και αρμονίας ώστε ο ασθενής να μην αισθάνεται απειλή ή πόνο. Τα λευκά μας αιμοσφαίρια έχουν υποδοχείς αδρεναλίνης. Όταν αισθανόμαστε απειλή και πόνο, η έκκριση αδρεναλίνης αυξάνεται, η δράση των λευκών αιμοσφαιρίων διαταράσσεται. Σαν αποτέλεσμα η φυσική δράση των αμυντικών μηχανισμών μειώνεται και οι μετεγχειρητικές επιπλοκές αυξάνονται.

Αφού ολοκληρωθεί η χειρουργική επέμβαση γίνονται ισομετρικές και ισοτονικές ασκήσεις στη γνάθο ώστε να εξαφανιστεί ή να μετριαστεί μια συνήθης μετεγχειρητική επιπλοκή όπως η δυσκολία ανοίγματος του στόματος.

Σε ασθενείς που έχει παρουσιαστεί κροταφογναθικό σύνδρομο ακολουθείται πριν την εξαγωγή όπως και 3-6 εβδομάδες μετά, ειδική αγωγή που εξαλείφει την παθολογία αυτή.

Συμπέρασμα:

Η χειρουργική εξαγωγή των φρονιμιτών αποτελεί μια διαδικασία που αν γίνει με τον συνήθη τρόπο προκαλεί ψυχικό και σωματικό πόνο στον ασθενή.

H χρήση εξελιγμένων τεχνικών με τη βοήθεια της πιεζοηλεκτρικής χειρουργικής, η συναισθηματική αποφόρτιση του ασθενή και η χρήση φυσιοθεραπευτικών και ομοιοπαθητικών σκευασμάτων, κάνουν τη χειρουργική εξαγωγή των έγκλειστων και ημιέγκλειστων δοντιών πιο απλή και πιο καλά ανεκτή από τους ασθενείς, μειώνοντας στο ελάχιστο τις μετεγχειρητικές επιπλοκές και το άγχος τους.

Mηνάς Ρηγάτος εργάστηκε στο Παρίσι από το 1986 μέχρι το 1990, αποκλειστικά σαν Χειρούργος στόματος – Περιοδοντολόγος. Από το 1991 μέχρι το 1998 εργάστηκε σαν Εμφυτευματολόγος και Περιοδοντολόγος στο Οδοντιατρικό Ινστιτούτο Αθηνών στο Ψυχικό. Από το 1998 μέχρι και σήμερα διατηρεί Ιδιωτικό Ομοιοπαθητικό Οδοντιατρείο στη Γλυφάδα. Έχει ιδρύσει το Οδοντιατρικό Ομοιοπαθητικό Ινστιτούτο Γλυφάδας, με σκοπό την διοργάνωση σεμιναρίων και την εκπαίδευση των οδοντιάτρων στην ομοιοπαθητική.