Η ομοιοπαθητική εκπαίδευση & η εξέλιξη της ιατρικής σκέψης

Κατηγορία Ομοιοπαθητική
Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018 08:54 Διαβάστηκε 594 φορές
Τεύχος 87 Βαγγέλης Ζαφειρίου, Φλώρα Πρόκου

Η Ομοιοπαθητική είναι ένα θεραπευτικό σύστημα συγκλονιστικής αποτελεσματικότητας, ταχύτατης δράσης και απουσίας παρενεργειών (φυσικές ουσίες, απειρομικρές δόσεις) με παγκόσμια ιστορία και θεσμοθέτηση άνω των 2 αιώνων.

Η Εκπαίδευση των γιατρών στην Ομοιοπαθητική θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμο αν άρχιζε στο Πανεπιστήμιο από τα πρώτα χρόνια των ιατρικών σπουδών. Αυτό θα συνεισέφερε:

1) στη θεαματική αύξηση των μελλοντικών θεραπευτικών τους δυνατοτήτων

2) στην πληρέστερη κατανόηση και προσέγγιση της λειτουργίας του ανθρώπινου οργανισμού ως ενιαίου συνόλου, αλλά κυρίως των πρακτικών συνεπειών της κατανόησης αυτής στο θεραπευτικό πεδίο

3) στην πληρέστερη κατανόηση και αντιμετώπιση πτυχών, δυνατοτήτων και υπαρκτών αδιεξόδων της κλασσικής ιατρικής πρακτικής

4) στην εξέλιξη προς νέους ορίζοντες του ιατρικού ερευνητικού πεδίου.

Η κλασσική ιατρική εκπαίδευση (και η θεραπευτική πρακτική και η έρευνα) είναι κυρίως προσανατολισμένη στην όλο και λεπτομερέστερη γνώση για το κάθε τμήμα του οργανισμού ξεχωριστά (ιατρικές ειδικότητες) και στους τρόπους επιδιόρθωσης της κάθε επιμέρους δυσλειτουργίας. Πρόκειται για παρόμοια προσέγγιση με αυτή που έχουν και οι τεχνικοί του αυτοκινήτου (με τις αντίστοιχες δικές τους ειδικότητες) όπου επίσης ο κάθε ‘ειδικός’ επιχειρεί να αποκαταστήσει κάθε τοπική βλάβη ξεχωριστά. Το αυτοκίνητο, όμως, όπως και κάθε μηχάνημα, είναι εξαρχής πολλά, διαφορετικά και εντελώς ανεξάρτητα μεταξύ τους εξαρτήματα, που μεταφέρθηκαν σε κοινό χώρο όπου τεχνίτες τα συναρμολόγησαν. Επειδή ακριβώς η φύση του αυτοκινήτου είναι εξαρτήματα (που τεχνικά συγκολλήθηκαν), όταν αυτό δυσλειτουργεί, μόνο με τοπικές παρεμβάσεις σε κάθε εξάρτημά του μπορεί αυτό να αποκατασταθεί (ειδικότητες αυτοκινήτου).

Ο άνθρωπος αντίθετα, είναι από κατασκευής του, εξ ρχής, από τη σύλληψή του δηλαδή, ΕΝΑ πράγμα: είναι το ένα κύτταρο που αυτο-πολλαπλασιάστηκε και αυτο-διαφοροποιήθηκε στα πολλά κύτταρα όργανα και συστήματα που αποτελούν την κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, χωρίς ποτέ να χάσει το ενιαίο (το ένα) της οντότητας και της ολότητάς του.

Αυτή η φυσική - βιολογική πραγματικότητα έχει πρακτικές προεκτάσεις: αυτό το ΕΝΑ, όταν είναι αδύναμο (α-σθενής) ΜΠΟΡΕΙ με ΕΝΑΝ παράγοντα (ένα θεραπευτικό μέσον, ένα φάρμακο δηλαδή) να γίνει συνολικά ισχυρότερο, δηλαδή υγιέστερο. Η ανακάλυψη αυτή ανήκει στο Γερμανό γιατρό S. Hahnemann, ιδρυτή της Ομοιοπαθητικής (1755-1843). Υγιέστερο σύνολο συνεπάγεται υγιέστερα μέλη και λειτουργίες, σημαίνει δηλαδή πρακτικά βελτίωση πολλών και διαφορετικών μεταξύ τους παθήσεων του ίδιου ασθενούς με ΕΝΑ φάρμακο.

Το φαινόμενο αυτό συνιστά παραδοξότητα για τα κλασσικά ιατρικά δεδομένα. Είναι όμως γνωστό ότι και στην κλασσική ιατρική μεθοδολογία, η μελέτη των μερών οδηγεί τελικά στην αποκάλυψη της ενότητάς τους, όπως υποδηλώνουν και οι όροι “ψυχοσωματική ιατρική”, “ψυχο-νευρο-ενδοκρινολογία”, “βιο-ψυχο-κοινωνική οντότητα” κτλ). Παρά ταύτα, τα θεραπευτικά εργαλεία που εξακολουθεί μέχρι σήμερα η κλασσική ιατρική να χρησιμοποιεί, να ερευνά και να εξελίσσει είναι τοπικής το καθένα εμβέλειας.

Η κομβική αλλαγή που χρειάζεται για την ολοκλήρωση της ιατρικής σκέψης συνίσταται 1) στη μεγαλύτερη εστίαση στο πάσχον όλον (αντί του μέρους) 2) στην ως εκ τούτου αναγκαιότητα λήψης ολιστικού ιστορικού πριν και μετά την οποιαδήποτε θεραπευτική παρέμβαση (για την αξιολόγηση του αποτελέσματος της παρέμβασης αυτής στη λειτουργία του συνόλου, αντί του μερικού ιστορικού και της μερικής αξιολόγησης που εφαρμόζει η κάθε ειδικότητα) 3) στην ενσωμάτωση της γνώσης ότι μπορεί με ένα φάρμακο να βελτιωθεί η συνολική υγεία του ασθενούς και κατ’ επέκταση τα ποικίλα και διαφορετικά μεταξύ τους προβλήματα των διαφόρων οργάνων του 4) στη γνώση ότι η θεραπεία δεν είναι υποχρεωτικό να συνοδεύεται ούτε από παρενέργειες ούτε από υψηλό κόστος.

Η ολοκλήρωση της ιατρικής σκέψης με την ενσωμάτωση των παραπάνω δεδομένων είναι φανερό ότι θα συνεισέφερε εξίσου καταλυτικά τόσο στη δημόσια υγεία όσο και στην εθνική οικονομία.

Βαγγέλης Ζαφειρίου, Ψυχίατρος, Ομοιοπαθητικός

Φλώρα Πρόκου, Ιατρός, Υπεύθυνη Οργάνωσης του Εκπαιδευτικού Προγράμματος των Γιατρών στην Ομοιοπαθητική (Ε.Ε.Ο.Ι.Σ)