Πολλοί ασθενείς μου, ιδιαίτερα στην αρχική τους επαφή με την Ομοιοπαθητική, με ρωτούν:
«Τι σχέση έχει το αν νιώθω περισσότερο κρύο ή ζέστη ή αν διψάω πολύ;» ή «Γιατί έχει σημασία αν χειροτερεύω το βράδυ ή αν νιώθω καλύτερα στον καθαρό αέρα; Πώς σχετίζονται όλα αυτά με τα θέματά μου υγείας που έχω;»
Στην επιφάνεια, πολλές από τις ερωτήσεις μιας ομοιοπαθητικής συνεδρίας μπορεί να μοιάζουν άσχετες ή ακόμη και παράλογες. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ακριβώς εκείνες που αποκαλύπτουν τη λειτουργική λογική του οργανισμού και βρίσκονται σε πλήρη συμφωνία με την Ιπποκρατική σκέψη και την Αρχή των Ομοίων.
Από κλινική σκοπιά, αυτό που διερευνά η Ομοιοπαθητική είναι ο τρόπος με τον οποίο ο οργανισμός προσπαθεί να διατηρήσει ή να αποκαταστήσει την ομοιόστασή του, δηλαδή τη δυναμική του ισορροπία ανάμεσα στα εσωτερικά του συστήματα και το περιβάλλον.
Τα συμπτώματα δεν είναι η ασθένεια, είναι η απάντηση του οργανισμού στο εκάστοτε ερέθισμα. Είναι εκφράσεις σχέσης: του οργανισμού με ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον (αέρας, υγρασία, θερμοκρασία), με τον χρόνο (αιφνίδια ή σταδιακή έναρξη), με τον ίδιο του τον ρυθμό.
Το κοινό κρυολόγημα αποτελεί ίσως το πιο απλό και ταυτόχρονα το πιο αποκαλυπτικό παράδειγμα αυτής της αλήθειας.
Το κοινό κρυολόγημα ως λειτουργικός καθρέφτης
Η γενικώς αποδεκτή άποψη είναι ότι το κρυολόγημα μεταδίδεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο. Ωστόσο, τι ισχύει για το άτομο που πυροδοτεί την εξάπλωση; Επιπλέον, πολλοί το περνάνε «στο πόδι», ενώ άλλοι χρειάζονται πάνω από μία εβδομάδα για να αναρρώσουν πλήρως. Πώς εξηγείται αυτό; Ο άγνωστος παράγοντας - X - είναι, ασφαλώς, ο ίδιος ο άνθρωπος καθώς και η κατάσταση της υγείας του στη δεδομένη χρονική στιγμή.
Στην ομοιοπαθητική λήψη ιστορικού, δεν εξετάζουμε μόνο τι έχει ο ασθενής, αλλά πώς το βιώνει. Δεν εστιάζουμε μόνο στο τι σύμπτωμα υπάρχει, αλλά και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του συμπτώματος, στην τροπικότητά του (modality). Η εποχικότητα και οι επιδράσεις του καιρού καταγράφονται ως δείκτες του τρόπου με τον οποίο ο οργανισμός συγχρονίζεται ή απορρυθμίζεται σε σχέση με το περιβάλλον του.
Ένα κρυολόγημα που εμφανίζεται μετά από έκθεση σε κρύο, ξηρό άνεμο και ένα κρυολόγημα μετά από έκθεση σε υγρασία/ βροχή, δεν είναι το ίδιο κρυολόγημα, ακόμη κι αν τα συμπτώματα μοιάζουν. Πολλά συμπτώματα ακολουθούν συγκεκριμένους ρυθμούς, π.χ.: ξηρός βήχας τη νύχτα, υγρός το πρωί, επιδείνωση όλων των ενοχλημάτων τις απογευματινές ώρες κ.λπ. Οι ιδιαίτερες επιθυμίες ή αποστροφές σε τροφές είναι συχνά κλειδί π.χ.: έντονη επιθυμία για αλάτι, προτίμηση στο κρύο νερό κ.λπ.
Οι παραπάνω τροποποιητικοί παράγοντες των συμπτωμάτων (modalities) μας δίνουν το «δακτυλικό αποτύπωμα» της περίπτωσης και μας οδηγούν στην επιλογή του κατάλληλου ομοιοπαθητικού ιάματος. Παραθέτω τρεις ξεχωριστές περιπτώσεις απλού κρυολογήματος που εκδηλώθηκαν με εντελώς διαφορετικό τρόπο, υποδεικνύοντας κάθε φορά διαφορετικό ομοιοπαθητικό φάρμακο.
Κλινικό παράδειγμα 1: αιφνίδια έναρξη, ένταση και υπερδιέγερση
Σε αυτή την περίπτωση, το κρυολόγημα εμφανίστηκε απότομα, μέσα σε λίγες ώρες. Υψηλός πυρετός, έντονη ερυθρότητα στο πρόσωπο, αίσθηση παλμών στο κεφάλι, υπερευαισθησία στο φως και τον θόρυβο και γενική ανησυχία και υπερδιέγερση. Ο ασθενής περιγράφει ότι «μέχρι το μεσημέρι ήταν καλά και το απόγευμα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος». Εδώ ο οργανισμός αντιδρά με οξύτητα και υπερβολή, με κυρίαρχα στοιχεία τον ρυθμό και την ένταση.
Κλινικό παράδειγμα 2: σταδιακή επιβάρυνση, ανάγκη για ακινησία
Ασθενής με κρυολόγημα που ξεκίνησε αργά, εξελισσόμενο εδώ και δύο- τρεις ημέρες. Αίσθημα βάρους στο κεφάλι με πόνο πίσω από τα μάτια και ξηρός βήχας που τον αναγκάζει να κρατάει το στήθος του όταν βήχει. Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι η σχέση του με την κίνηση: κάθε προσπάθεια να σηκωθεί, να κινηθεί ή ακόμη και να μιλήσει, επιδεινώνει όλα τα συμπτώματα. Εδώ ο οργανισμός αντιδρά με βραδύ ρυθμό, με έμφαση στη μεταβολική επιβάρυνση.
Κλινικό παράδειγμα 3: υποτονική αντίδραση και αδυναμία
Ασθενής με κρυολόγημα που εξελίσσεται ήπια αλλά σταθερά, χωρίς έντονο πυρετό. Κυριαρχεί ένα γενικό αίσθημα αδυναμίας, υπνηλιάς, βάρους στα άκρα με δυσκολία συγκέντρωσης. Ο ασθενής αναφέρει ότι αισθάνεται «σαν να μην έχει ενέργεια να αντιδράσει». Ρηχή αναπνοή και πονόλαιμος. Τα συμπτώματα επιδεινώνονται σε υγρό ή μουντό καιρό. Εδώ ο οργανισμός αντιδρά με πτώση του λειτουργικού του τόνου.
Ακόμη και ένα φαινομενικά απλό κρυολόγημα αποκαλύπτει στην πράξη ότι η Ομοιοπαθητική υπακούει σε σταθερές και αναλλοίωτες θεραπευτικές αρχές. Παρατηρώντας όχι μόνο τα συμπτώματα αλλά και την τροπικότητά τους, χαρτογραφούμε τη σχέση οργανισμού –περιβάλλοντος και τον ρυθμό με τον οποίο ο άνθρωπος αντιδρά και αυτορρυθμίζεται. Αυτή η εξατομίκευση μας οδηγεί στο όμοιο ίαμα, στην συγχρονισμένη ενίσχυση του οργανισμού και τη διατήρηση της ομοιόστασης.
Ενδεικτική Βιβλιογραφία
Gupta, G. (2022). Modalities & Homoeopathy. International Journal of Homoeopathic Sciences, 9(1), 88–92.
View of Homoeopathic concept of modalities: A systematic review. (2021). SAFER Journal of Traditional Medicine.
Bellavite, P., & Signorini, A. (2002). The Emerging Science of Homeopathy. Berkeley: North Atlantic Books.
