Μια πρόσφατη πιλοτική μελέτη που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο 2025 στο Contemporary Clinical Trials Communications αξιολογεί την εφικτότητα και την κλινική επίπτωση του συνδυασμού χειροπρακτικής φροντίδας (MCC) και Tai Chi σε ενήλικες με χρόνιο μη ειδικό πόνο στον αυχένα (CNP)
Η μελέτη σχεδιάστηκε ως πιλοτική RCT με 48 συμμετέχοντες ηλικίας 18–65 ετών, οι οποίοι εμφάνιζαν πόνο τουλάχιστον πέντε ημέρες την εβδομάδα για τρεις ή περισσότερους μήνες, με ένταση ≥3 στην κλίμακα πόνου (Numeric Rating Scale) και δείκτη αναπηρίας αυχένα ≥5 στο Neck Disability Index. Οι συμμετέχοντες κατηγοριοποιήθηκαν τυχαία σε τρεις ομάδες: MCC σε συνδυασμό με Tai Chi και ενισχυμένη συνήθη φροντίδα (EUC), μόνο MCC μαζί με EUC, ή μόνο EUC.
Το κύριο ερώτημα αφορούσε την εφικτότητα της μελέτης—δηλαδή τη δυνατότητα προσέλκυσης συμμετεχόντων και τη διατήρηση του πρωτόκολλου. Δευτερεύοντες στόχοι ήταν η αξιολόγηση της έντασης πόνου, της λειτουργικής αναπηρίας, της ποιότητας ζωής, της ψυχοκοινωνικής κατάστασης και της φυσικής λειτουργίας, με αξιολογήσεις στην έναρξη, μετά από 16 εβδομάδες παρεμβάσεων και σε follow‑up στις 24 εβδομάδες. Παράλληλα, συλλέχθηκαν δεδομένα από ποιοτικές συνεντεύξεις για την καλύτερη κατανόηση της εμπειρίας των συμμετεχόντων.
Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα σημειώνουν ότι το πρόγραμμα ήταν εφικτό με ικανοποιητικά ποσοστά προσέλκυσης και διατήρησης του πρωτοκόλλου. Επιπλέον, παρατηρήθηκαν υποσχόμενες βελτιώσεις στον πόνο και τη λειτουργική αναπηρία, ενώ οι συνεντεύξεις αποκάλυψαν σημαντικά συναισθήματα στήριξης, μεγαλύτερη επίγνωση του σώματος, χαλάρωση και βελτιωμένη στάση. Ωστόσο, αναδείχθηκε ότι οι προκλήσεις του προγραμματισμού ήταν βασικό εμπόδιο για κάποιους συμμετέχοντες.
Η μελέτη καθοδηγεί τη μελλοντική έρευνα στην ολιστική διαχείριση του πόνου στον αυχένα, προτείνοντας ένα ολοκληρωμένο πρωτόκολλο που συνδυάζει τη χειροπρακτική φροντίδα με τη δυναμική των κινήσεων (φόρμες) Tai Chi. Τα απαραίτητα βήματα, όπως η εκτενέστερη RCT, γίνονται πλέον εφικτά χάρη στα δεδομένα εφικτότητας και την καλή αποδοχή από τους συμμετέχοντες.
Τα δείγματα ανήκουν σε ενεργούς ενήλικες με χρόνιο πόνο χωρίς συγκεκριμένη παθολογία, γεγονός που ενισχύει την γενίκευση των αποτελεσμάτων. Αυτή η προσέγγιση, λοιπόν, προσφέρει μια υποσχόμενη επιλογή σε εναλλακτικές και συμπληρωματικές θεραπείες, με έμφαση στη φυσική λειτουργία και στην ψυχοσωματική ισορροπία.

Πηγή: Combined chiropractic care and Tai Chi for chronic neck pain: A protocol for a pilot randomized trial

Το εμβόλιο της ιλαράς θα μπορούσε σύντομα να χορηγείται σε μωρά μόλις τεσσάρων μηνών - πέντε μήνες νωρίτερα από τις τρέχουσες συστάσεις.
Ερευνητές ζητούν από τις υγειονομικές υπηρεσίες να αναθεωρήσουν το ισχύον πρόγραμμα εμβολιασμού, το οποίο περιλαμβάνει τη χορήγηση του πρώτου εμβολίου ιλαράς στα μωρά στους εννέα μήνες και ένα αναμνηστικό εμβόλιο μεταξύ 15 και 18 μηνών.
Το εμβόλιο μπορεί να χορηγηθεί στους έξι μήνες εάν υπάρχει μεγάλη επιδημία ιλαράς.
Ερευνητές από το Ινστιτούτο Παιδικών Ερευνών Murdoch στην Αυστραλία λένε ότι μόνο το 30% των παιδιών προστατεύονται από τα αντισώματα της μητέρας τους μέχρι την ηλικία των τεσσάρων μηνών, και αυτό συμβαίνει ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες.
Μελετώντας 34 άρθρα περιοδικών με στοιχεία από 8.000 μωρά ηλικίας κάτω των εννέα μηνών από χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος, διαπίστωσαν ότι τα ποσοστά αντισωμάτων της μητέρας κατά της ιλαράς ήταν υψηλότερα κατά τη γέννηση, πριν μειωθούν ραγδαία στο 30% μέχρι τους τέσσερις μήνες και στο 18% στους επτά μήνες.
Ζητούν από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ο οποίος συνιστά τα προγράμματα εμβολιασμού, να αναθεωρήσει τις τρέχουσες συμβουλές του για τα εμβόλια ιλαράς, και έτσι τα μωρά μόλις τεσσάρων μηνών θα μπορούσαν σύντομα να κάνουν το πρώτο τους εμβόλιο - ακόμη και αν βρίσκονται σε πλουσιότερες και ανεπτυγμένες χώρες.

The Journal of Infectious Diseases, 2025; DOI: 10.1093/infdis/jiaf177

Η ΔΕΠΥ (διαταραχή ελλειμματικής προσοχής, υπερκινητικότητα) μπορεί να υπερδιαγνωσθεί υπερβολικά, και σε πολλές περιπτώσεις αγνοείται κάποιο άλλο πρόβλημα, όπως η κατάθλιψη.
Οι ερευνητές έχουν βιαστεί πολύ να κάνουν διάγνωση της ΔΕΠΥ χωρίς να αποκλείσουν πρώτα άλλες πιθανές πιθανότητες, και αυτά τα λάθη έχουν γίνει ακόμη και στις πιο σημαντικές μελέτες που έχουν καθοδηγήσει τις πολιτικές φαρμάκων και θεραπείας.
Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης ανέλυσαν 292 από τις σημαντικότερες μελέτες για τη ΔΕΠΥ σε ενήλικες και διαπίστωσαν ότι περίπου οι μισές δεν είχαν πραγματοποιήσει ενδελεχείς διαγνωστικούς ελέγχους. Οι μισές μελέτες περιλάμβαναν άτομα που είχαν άλλα προβλήματα ψυχικής υγείας και παρόλα αυτά εξακολουθούσαν να διαγιγνώσκονται με ΔΕΠΥ.
Οι περισσότεροι ερευνητές δεν είχαν τα προσόντα για να κάνουν ακριβή διάγνωση και μάλιστα σε μία μελέτη η διάγνωση έγινε από υπολογιστή.

European Psychiatry, 2025; 68 (1); doi: 10.1192/j.eurpsy.2025.2447

Η μουσική θα μπορούσε να είναι ένας τρόπος επικοινωνίας με παιδιά που έχουν υποστεί σοβαρή εγκεφαλική βλάβη.
Η μουσικοθεραπεία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την αξιολόγηση των επιπέδων συνείδησης αυτών των παιδιών, λένε ερευνητές από το Πανεπιστήμιο Anglia Ruskin.
Μια ομάδα από το πανεπιστήμιο ανέπτυξε το MuSICCA (Μουσικοθεραπευτικό Αισθητηριακό Όργανο για τη Γνώση, τη Συνείδηση και την Επίγνωση), μια τεχνική που χρησιμοποιεί τη μουσική διέγερση για να βοηθήσει τον ασθενή να δείξει πόσο συνειδητός είναι.
Η μουσική επιλέγεται ειδικά για τον ασθενή και ένας θεραπευτής την εκτελεί, ενώ χειρίζεται διάφορα στοιχεία της παρτιτούρας ανάλογα με το πώς ανταποκρίνεται ο ασθενής. Η ιδέα είναι να δοθεί στον ασθενή η καλύτερη δυνατή ευκαιρία να δείξει τι μπορεί να κάνει.
Ο μουσικοθεραπευτής παρατηρεί τις συμπεριφορές του παιδιού και καταγράφει αυτές τις παρατηρήσεις σε σχέση με ένα σύνολο μέτρων απόδοσης.
"Το MuSICCA επιτρέπει στον μουσικοθεραπευτή να διεξάγει μια αυστηρή αξιολόγηση της ανταπόκρισης του ασθενούς σε διάφορα μουσικά ερεθίσματα, δίνοντά του μια εικόνα του επιπέδου συνείδησης του ασθενούς και των δυνατών και αδύνατων σημείων των αντιδράσεών του. Οι πληροφορίες είναι εύκολο να κοινοποιηθούν στις υπόλοιπες ομάδες φροντίδας και ιατρικής περίθαλψης και μπορούν να υποστηρίξουν τις οικογένειες να κατανοήσουν τι μπορούν να κάνουν για να υποστηρίξουν την ανάρρωση του παιδιού τους", δήλωσε ο Jonathan Pool, ένας από τους ερευνητές.

Frontiers in Psychology, 2025; 16; doi: 10.3389/fpsyg.2025.1441178